Сэмюэл Прут: Суретші және акварель архитектурасының шебері

Кіріспе

Ағылшын суретшісі (1783–1852)

Сэмюэл Прут (/p//r//aʊ//t/; 17 қыркүйек 1783 – 10 ақпан 1852) – британдық акварель суретшісі және акварель архитектуралық сурет салу шеберлерінің бірі. Прут 1829 жылы король Георг IV-ге, ал кейіннен королева Викторияға су бояуларымен суретші ретінде тағайындалды. Джон Раскин 1844 жылы: «Кейде мен Тернерден жалықсам да, Пруттен ешқашан жалыққан емеспін» деп жазды. Прут көбінесе замандастары – Тернер, Констебл және оған сабақ берген Раскинмен салыстырылады. Ол суретші Джон Скиннер Пруттің інісі болды.

Өмірбаян

Сэмюэл Прут Плимут қаласында, кемежай қаласындағы теңіз жабдықтарын жабдықтаушы Сэмюэл Прут ескісі мен Мэри Кэтердің он төрт баласының төртіншісі болып дүниеге келді. Плимут грамматикалық мектебінде оқығанда, ол мектеп директоры Джон Бидлакедің ықпалына түсті, ол жас Прут пен Бенджамин Роберт Хейдонды көркемдік шеберлікке баулыды. Олар жаз бойы Девонның әдемі аңғарларындағы тыныш коттедждерді, рустикалық көпірлерді және романтикалық су диірмендерін суретке түсірумен өткізді. Джон Бриттонмен бірге ол Корнуолл арқылы саяхат жасап, Бриттонның «Англияның сұлулықтары» үшін эскиздер жасауға тырысты. 1803 жылы Лондонға көшіп, 1812 жылға дейін онда тұрды. 1810 жылы Элизабет Гиллеспиге үйленгеннен кейін олардың төрт баласы болды: Ребекка Элизабет (1813 ж.т.), Элизабет Делси (1817 ж.т.), Изабелла Энн (1820 ж.т.) және Самуэль Гиллеспи (1822 ж.т.). Ол осы көше көріністерімен өзінің атағын қалыптастырды және бұрынғы оқушысы Джон Раскиннің мақтауына ие болды. Раскиннің айтуынша, Прут келгенге дейін көркемдік суретте шектен тыс және жалған өнері басым болды: ерте суретшілер салған қираған орындар «қасақана қиратылғандай көрінетін; олар салған арамшөптер әшекей үшін салғандай сезілді». Сондықтан Пруттың өнеріне ертедегі өнерде болмаған ерекшеліктер, әсіресе «архитектураның асыл сызықтары арасындағы жарықтар мен тозғандықтардың, тіреулердің, лишайниктердің және арамшөптердің әсерінен, сондай-ақ ежелгі қабырғалардың бетіндегі адам тарихының шатасқан иероглифтерінен туындайтын сезім» лайық мақтау айтылады. Басқаша айтқанда, Прут ескіру мен шіру белгілерін әдемі текстуралар үшін ғана бейнелемейді, керісінше, осы текстураларды және суреткерлік көркемдіктің басқа да ерекшеліктерін пайдаланып, ұзақ жылдар бойы сақталған ескіліктің терең сезімін тудырады. Олар жиі салыстырылса да, Тернер де, Прут та жамандаушы суретшілер болған жоқ, және Тернер табиғаттың шексіз сұлулығына назар аударғанда, Прут қала көрінісіне көбірек қызығушылық танытты. Прут 1829 жылы король Георг IV-ге, кейіннен королева Викторияға «Су бояуымен суретші» деген құрметті атаққа ие болды. Ол қайтыс болған кезде Францияда, Германияда, Италияда (әсіресе Венецияда) немесе Нидерландыда оның ескі қабырғаларды және мүсіндік тастарды іздеген жері болмады. Ол Лондондағы Denmark Hill, 5 De Crespigny Terrace үйінде инсульттан қайтыс болды және Батыс Норвуд зиратында жерленді. Оның көптеген түпнұсқа эскиз кітаптары, литографиялары, есеп кітаптары, хаттары және отбасылық материалдары Солтүстік Девон Афинаеумында, Барнстейпл, Девон қаласында сақталады. Жинақ 2010 жылы аукционда сатылды, оның көп бөлігі Плимут қаласының мұражайы мен өнер галереясына сатып алынды, оның жұмыстарының қорына қосылды. Сэмюэл Гиллеспи Прут әкесінің ізімен сурет салумен айналысты. Оның немере інісі композитор Эбенезер Прут болды. Отбасының тағы бір мүшесі Джон Скиннер Прут Тасманияда сурет салу және кітап жазу арқылы мансап құрды.

Samuel Prout was born at Plymouth, the fourth of fourteen children born to Samuel Prout Senior, a naval outfitter in the dockyard city, and Mary Cater. Attending Plymouth Grammar School, he came under the influence of its schoolmaster, John Bidlake, who encouraged the young Prout and Benjamin Robert Haydon in their artistic apprenticeship. They spent whole summer days drawing the quiet cottages, rustic bridges and romantic watermills of the beautiful valleys of Devon. With John Britton, he made a journey through Cornwall to try his hand in furnishing sketches for Britton's Beauties of England. In 1803, he moved to London, where he stayed until 1812. Marrying Elizabeth Gillespie in 1810, they had four children; Rebecca Elizabeth (b. 1813), Elizabeth Delsey (b. 1817), Isabella Anne (b. 1820), and Samuel Gllespie (b. 1822). He established his reputation with these street scenes, and gained praise from his erstwhile student John Ruskin. Until Prout, says Ruskin, excessive and clumsy artificiality characterized the picturesque: what ruins early artists drew "looked as if broken down on purpose; what weeds they put on seemed put on for ornament". To Prout, therefore, goes credit for the creation of the essential characteristics lacking in earlier art, in particular "that feeling which results from the influence, among the noble lines of architecture, of the rent and the rust, the fissure, the lichen, and the weed, and from the writings upon the pages of ancient walls of the confused hieroglyphics of human history". Prout, in other words, does not unfeelingly depict signs of age and decay chiefly for the sake of interesting textures, but rather employs these textures and other characteristics of the picturesque to create deeply felt impressions of age nobly endured. Though they are often compared, neither Turner nor Prout were vulgar artists, and while Turner concentrated upon the infinite beauties of nature, Prout was more interested by the cityscape. Prout was appointed the coveted title of 'Painter in Water Colours in Ordinary' to King George IV in 1829, and afterwards to Queen Victoria. At the time of his death there was hardly a place in France, Germany, Italy (especially Venice) or the Netherlands where his face had not been seen searching for antique gables and sculptured pieces of stone. He died after a stroke at his home, 5 De Crespigny Terrace, Denmark Hill, London and was buried at West Norwood Cemetery. A large quantity of his original sketchbooks, lithographs, account books, letters and family materials are held at the North Devon Athenaeum, Barnstaple, Devon. The collection was sold at auction in 2010, and much was acquired by Plymouth City Museum & Art Gallery, adding to its existing holdings of his work. Samuel Gillespie Prout followed in his father's footsteps by also painting watercolours. his nephew was the composer Ebenezer Prout. Another member of the family, John Skinner Prout made a career for himself painting and writing books in Tasmania.