Кіріспе
XVIII-XIX ғасырдағы ағылшын портретшісі Томас Филипс (18 қазан 1770 - 20 сәуір 1845) – көрнекті ағылшын портретші және жанрлық суретші. Ол сол заманғы көрнекті ғалымдар, суретшілер, жазушылар, ақындар және саяхатшыларды суреттеді.
Thomas Phillips (18 October 1770 – 20 April 1845) was a leading English portrait and subject painter. He painted many of the great men of the day including scientists, artists, writers, poets and explorers.
Өмір және жұмыс
Филипс Дадлиде, кейін Ворстерширде дүниеге келді. Бирмингемде Фрэнсис Эгинтоннан шыны сурет салуды үйреніп, 1790 жылы Лондонға сапар шегіп, Бенджамин Уэстпен танысты, ол оны Виндзордағы Сент-Джордж капелласының боялған шыны терезелерін салуға жұмысқа орналастырды. 1791 жылы ол Корольдік академияның студенті болды, онда 1792 жылы Виндзор қамалының көрінісін көрсетті, ал келесі екі жылда «Кастильон шайқасында Шрусбери графы Талботтың қазасы», «Рут және Наоми», «Илия жесірдің ұлын қайта тірілтті», «Евфросина Купидонды қарусыздандырды» және басқа да суреттерді ұсынды. 1796 жылдан бастап портрет салуға көшті. Дегенмен, бұл сала Джон Хоппнер, Уильям Оуэн, Томас Лоуренс және Мартин Арчер Ши сияқты бәсекелес суретшілерге толы болды; нәтижесінде, 1796 жылдан 1800 жылға дейінгі көрмелердегі жұмыстары көбінесе аты аталмаған және тарихи маңызы жоқ мырзалар мен ханымдардың портреттері болды. 1804 жылы ол өзінің бәсекелесі Уильям Оуэнмен бірге Корольдік академияның мүшесі болып сайланды. Сол кезде ол Лондонның Ганновер алаңындағы Джордж көшесі, 8-ге көшіп келді, бұл бұрын Генри Трешемнің, R.A., тұрған үйі болды, және ол өмірінің соңына дейін сол жерде тұрды. 1808 жылы ол Корольдік академик атанды және «Венера мен Адонис» (сол жылы көрмеге қойылды) дипломдық жұмысын ұсынды, бұл оның шығармашылық туындыларының ең жақсысы болды, «Жұмақтан қуылғаннан» басқа. Осы арада ол халық арасында танымал болды және 1806 жылы Уэльс принці, Стаффорд графинясы, «Стаффорд графинясының отбасы» және Лорд Терлоуды суреттеді. 1807 жылы ол Корольдік академияға Уильям Блейктің әйгілі портретін ұсынды, қазір Лондондағы Ұлттық портрет галереясында сақталады, оны Луиджи Шиавонетти гравюралап, кейін Уильям Белл Скотт кескіндеді. 1809 жылғы академия көрмесіне сэр Джозеф Бэнкстің портреті (Николо Шиавонетти гравюрасымен) енді, ал 1814 жылы Лорд Байронның екі портреті (Роберт Грейвс, A.R.A. гравюрасымен) қосылды. 1818 жылы ол сэр Фрэнсис Чантрейдің портретін, ал 1819 жылы Джордж Крэббтің портретін ұсынды. 1822 жылы Сэр Чарльз Ассиллдің портреті сол жылы Корольдік академияда көрсетілді. 1825 жылы ол Генри Фузелидің орнын басып, Корольдік академияның сурет профессоры болып сайланды. Өзінің міндеттерін орындау үшін Италия мен Римге Уильям Хилтон, R.A. және Флоренцияда кездескен сэр Дэвид Уилкимен бірге сапар шекті. 1832 жылы профессорлық қызметінен кетіп, 1833 жылы «Сурет тарихы мен қағидалары туралы лекциялары» жарияланды. Филипс сонымен қатар Уолтер Скотт, Роберт Саути, Джордж Энтони Лег Кек (1830), Томас Кэмпбелл (ақын), Джозеф Генри Грин, Сэмюэл Тейлор Колридж, Генри Халлам, Мэри Сомервилл, сэр Эдвард Парри, сэр Джон Франклин, африкалық саяхатшы Диксон Денхам және Хью Клэппертонның портреттерін жасады. Бұлардан басқа ол сэр Дэвид Уилкидің, Йорк герцогының (Ливерпуль қалалық әкімшілігі үшін), Дин Уильям Баклендтің, сэр Хамфри Дэвидің, Сэмюэл Роджерстің, Майкл Фарадейдің (Генри Кузинс мезотинтпен гравюралаған), Джон Далтонның және 1802 жылы Парижде салған Наполеон I-нің портретін (нақты отырыстардан емес, император Жозефинаның рұқсатымен, ол оған бірінші консулды кешкі ас кезінде байқауға мүмкіндік берді) суреттеді. Кейін Парижде ол өзінің жас әріптесі Арий Шефферді (1835 ж., Музей де ла Ви романтик, Париж) бейнеледі. 1844 жылы көрмеге қойылған автопортрет оның соңғы туындыларының бірі болды. Филипс әдебиет туралы көптеген мақалалар жазды, әсіресе Ристің «Циклопедиясы» үшін, сондай-ақ Уильям Хогарттың Джон Николстың 1808–17 жылдардағы «Еңбектерінің» басылымы үшін жазған естеліктерін жазды. Ол Корольдік қоғамның және Антикварлар қоғамының мүшесі болды. Ол сондай-ақ Чантри, Тернер, Робертсон және басқалармен бірге «Суретшілердің жалпы қайырымдылық институтын» құрушылардың бірі болды. Филипс 1845 жылдың 20 сәуірінде 8 Джордж көшесінде, Ганновер алаңында қайтыс болды және Санкт-Джонс Вуд капелласының зиратына жерленді. Ол Инвернесске жақын Фэрфилдтің Элизабет Фрейзерге үйленді. Олардың екі қызы мен екі ұлы болды, олардың үлкені Джозеф Скотт Филлипс Бенгалия артиллериясының майоры болды және 1884 жылдың 18 желтоқсанында 72 жасында Суррейдегі Уимблдон қаласында қайтыс болды. Оның кіші ұлы Генри Уиндэм Филлипс (1820–1868) портрет суретшісі, «Суретшілердің жалпы қайырымдылық институтының» хатшысы және суретшілердің ерікті корпусының капитаны болды. Суретші және иллюстратор Джон Уильям Райт (1802–1848) оның шәкірті болды.
Sir Charles Asgill was exhibited at the Royal Academy that same year. In 1825 he was elected professor of painting at the Royal Academy, succeeding Henry Fuseli, and, in order to qualify himself for his duties, visited Italy and Rome in company with William Hilton, R. A., and also Sir David Wilkie, whom they met in Florence. He resigned the professorship in 1832, and in 1833 published his "Lectures on the History and Principles of Painting". Phillips also painted portraits of Walter Scott, Robert Southey, George Anthony Legh Keck (1830), Thomas Campbell (poet), Joseph Henry Green, Samuel Taylor Coleridge, Henry Hallam, Mary Somerville, Sir Edward Parry, Sir John Franklin, Dixon Denham, the African traveller, and Hugh Clapperton. Besides these he painted two portraits of Sir David Wilkie, the Duke of York (for the town hall, Liverpool), Dean William Buckland, Sir Humphry Davy, Samuel Rogers, Michael Faraday (engraved in mezzotint by Henry Cousins), John Dalton, and a head of Napoleon I, painted in Paris in 1802, not from actual sittings, but with Empress Josephine's consent, who afforded him opportunities of observing the First Consul while at dinner. Years later in Paris, he was to portray his younger colleague Ary Scheffer (c. 1835, Musée de la Vie romantique, Paris). A self portrait, exhibited in 1844, was one of his last works. Phillips wrote many occasional essays on the fine arts, especially for Rees's "Cyclopaedia", and also a memoir of William Hogarth for John Nichols's edition of that artist's "Works", 1808–17. He was a fellow of the Royal Society and of the Society of Antiquaries. He was also, with Chantrey, Turner, Robertson, and others, one of the founders of the Artists' General Benevolent Institution. Phillips died at 8 George Street, Hanover Square, London, on 20 April 1845, and was interred in the burial ground of St. John's Wood chapel. He married Elizabeth Fraser of Fairfield, near Inverness. They had two daughters and two sons, the elder of whom, Joseph Scott Phillips, became a major in the Bengal artillery, and died at Wimbledon, Surrey, on 18 December 1884, aged 72. His younger son, Henry Wyndham Phillips (1820–1868) was a portrait painter, secretary of the "Artists General Benevolent Institution", and captain in the Artists' volunteer corps. Artist and illustrator, John William Wright (1802–1848), was his pupil.