Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд суретшісі (1785–1841)
Scottish painter (1785–1841)
Сэр Дэвид Уилки (18 қараша 1785 – 1 маусым 1841) – шотланд суретшісі, ең әйгілісі жанрлық сахналарымен танымал. Ол тарихи сахналар, портреттер, соның ішінде ресми түрдегі патшалық портреттер, және Еуропа мен Таяу Шығысқа жасаған саяхаттарынан алынған көріністер сияқты түрлі жанрларда сәтті сурет салған. Оның негізгі жұмыс орны Лондон болды, бірақ ол Гибралтардан теңізде қайтыс болып, Таяу Шығысқа жасаған алғашқы сапарынан оралғанда жерленді. Оны кейде "халық суретшісі" деп те атады. Ол король Уильям IV және королева Викторияның ресми суретшісі болды. Патшалық портреттерінен басқа, бүгінде оның ең танымал суреті, әлдебір "Челси зейнеткерлері" 1822 жылғы Ватерлоо туралы хабарды Апсли үйінде оқып отырған картинасы болар.
Sir David Wilkie (18 November 1785 – 1 June 1841) was a Scottish painter, especially known for his genre scenes. He painted successfully in a wide variety of genres, including historical scenes, portraits, including formal royal ones, and scenes from his travels to Europe and the Middle East. His main base was in London, but he died and was buried at sea, off Gibraltar, returning from his first trip to the Middle East. He was sometimes known as the "people's painter". He was Principal Painter in Ordinary to King William IV and Queen Victoria. Apart from royal portraits, his best known painting today is probably The Chelsea Pensioners reading the Waterloo Dispatch of 1822 in Apsley House.
Ерте өмір
Дэвид Уилки 1785 жылғы 18 қарашада Шотландияның Файф графтығындағы Питлесси қаласында дүниеге келген. Ол Культс, Файфтың шлюхтерлік миссионерінің ұлы еді. Кэролайн Уилки оның туысы болған. Ол өнерге деген сүйіспеншілігін ерте жасынан қалыптастырды. 1799 жылы Питлесси, Кингскеттл және Купар мектептерінде оқығаннан кейін, әкесі оның суретші болуына бастапқыда келіспеді. Левен графының ықпалымен Уилки Эдинбургтегі Трастилер академиясына қабылданды және Джон Грэмнің басшылығымен өнерді оқуға кірісті. Уильям Алланнан (кейіннен сэр Уильям Аллан және Шотландия Корольдік академиясының президенті) және Уилкидің туындыларын граверлеген Джон Бернеттен оның алғашқы оқулары, табандылығы мен жақын қолдану қабілеті, жәрмеңкелер мен базарларды аралауы, және оның эскиздер кітабына ерекше және суретте немесе оқиғада көзге түсетін нәрселерді түсіруі, сондай-ақ Александр Карс пен Дэвид Аллан есімді екі шотланд суретшісінің қарапайым өмірден көріністерін бейнелейтін туындыларына деген құрметі туралы қызықты әңгімелер жеткен. Оның осы кезеңдегі суреттерінің ішінде Макбеттен алынған сюжет, Прозерпинаны іздеген Церера және Диана мен Калисто туындылары бар, соның ішінде 1803 жылы Трастилер академиясынан он гинеялық сыйлық алған. Сол жылы салған өзінің және анасының қарындашпен суреттері, қазір Букклех герцогының қолында сақтаулы, Уилкидің өте шеберлікке және мінезді бейнелеу қабілетіне жеткенін көрсетеді. Аллан Рамзидің бір көрінісі және Гектор Макнейлдің "Шотландияның қайғысы" балладасы бойынша жасалған эскиз кейіннен танымал "Ауыл саясаткерлері" туындысына айналды. 1804 жылы Уилки Трастилер академиясын тастап, Культсқа оралды. Ол сол жердегі пасторлық үйге орналасып, өзінің алғашқы маңызды суреті – "Питлесси жәрмеңкесін" (суреттеме) салуға кірісті, онда шамамен 140 адам бейнеленген, және ол көршілерінің және отбасы мүшелерінің портреттерін салған. Бұл күрделі фигуралық туындыдан басқа, Уилки сол кезде үйде де, Кингхорн, Сент-Эндрюс және Абердинде де портреттерге көп тапсырыс алды. 1805 жылдың көктемінде ол Шотландиядан Лондонға кетті, өзімен бірге "Жақсылық ақысы" немесе "Ауылдық сарбазды" алып кетті, ол көп ұзамай 6 фунт стерлингке (2021 жылы 512,50 фунт стерлинг) сатылды. Бұл туынды 1806 жылы Корольдік академияда көрсетілген кезде үлкен қызығушылық тудырды, ал келесі жылы суретшінің өмір бойы досы сэр Джордж Бомонттың тапсырысы бойынша "Соқыр скрипкашы" туындысы жарық көрді.
David Wilkie was born in Pitlessie Fife in Scotland on 18 November 1785. He was the son of the parish minister of Cults, Fife. Caroline Wilkie was a relative. He developed a love for art at an early age. In 1799, after he had attended school at Pitlessie, Kingskettle and Cupar, his father reluctantly agreed to his becoming a painter. Through the influence of the Earl of Leven Wilkie was admitted to the Trustees' Academy in Edinburgh, and began the study of art under John Graham. From William Allan (afterwards Sir William Allan and president of the Royal Scottish Academy) and John Burnet, the engraver of Wilkie's works, we have an interesting account of his early studies, of his indomitable perseverance and power of close application, of his habit of haunting fairs and marketplaces, and transferring to his sketchbook all that struck him as characteristic and telling in figure or incident, and of his admiration for the works of Alexander Carse and David Allan, two Scottish painters of scenes from humble life. Among his pictures of this period might be mentioned a subject from Macbeth, Ceres in Search of Proserpine, and Diana and Calisto, which in 1803 gained a premium of ten guineas at the Trustees' Academy, while his pencil portraits of himself and his mother, dated that year, and now in the possession of the Duke of Buccleuch, prove that Wilkie had already attained considerable certainty of touch and power of rendering character. A scene from Allan Ramsay, and a sketch from Hector Macneill's ballad Scotland's Skaith, afterwards developed into the well known Village Politicians. In 1804, Wilkie left the Trustees' Academy and returned to Cults. He established himself in the manse there, and began his first important subject picture, Pitlessie Fair (illustration), which includes about 140 figures, and in which he introduced portraits of his neighbours and of several members of his family circle. In addition to this elaborate figure piece, Wilkie was much employed at the time upon portraits, both at home and in Kinghorn, St Andrews and Aberdeen. In the spring of 1805 he left Scotland for London, carrying with him his Bounty Money, or the Village Recruit, which he soon disposed of for £6 (£512.50 in 2021), which attracted great attention when it was exhibited in the Royal Academy of 1806, where it was followed in the succeeding year by The Blind Fiddler, a commission from the painter's lifelong friend Sir George Beaumont.
Тарихи көріністер
Уилки енді тарихи көріністерге көшті және Александр Дэвисон құрап жатқан ағылшын тарихының галереясы үшін Нейтерд коттеджіндегі Альфредтің суретін салды. Ол картинаны аяқтаған соң, жанрлық суреттерге қайта оралып, «Карта ойнаушылар» және 1807 жылы туған ауылына сапар барысында жұқтырған қызбадан жазылған кезде салынған тамаша «Жалыққан күн» суретін жасады. Оның келесі үлкен жұмысы – «Пивохана есігі», кейін «Ауыл мерекесі» деп аталды (қазір Ұлттық галереяда), оны Джон Джулиус Ангерштейн 800 гинеяға сатып алды. 1813 жылы оған шаһзада-регенттің тапсырысымен танымал «Көзі жоқтар ойыны» картинасы жарасты, ал 1818 жылы оған «Пенни тойы» картинасы қосылды.
Wilkie now turned to historical scenes, and painted his Alfred in the Neatherd's Cottage, for the gallery illustrative of English history which was being formed by Alexander Davison. After its completion he returned to genre painting, producing the Card Players and the admirable picture of the Rent Day which was composed during recovery from a fever contracted in 1807 while on a visit to his native village. His next great work was the Ale House Door, afterwards entitled The Village Festival (now in the National Gallery), which was purchased by John Julius Angerstein for 800 guineas. It was followed in 1813 by the well known Blind Man's Buff, a commission from the Prince Regent, to which a companion picture, the Penny Wedding, was added in 1818.
Құрметтер
1809 жылы қарашада ол Корольдік академияның заңдарында белгіленген жасқа толуға шамалы жеткен кезде академияның мүшесі болып сайланды, ал 1811 жылы ақпанда толық құқықты академик атанды. 1812 жылы ол Палл Моллда өзі жинаған туындыларының көрмесін ұйымдастырды, бірақ бұл тәжірибе қаржылық жағынан табыссыз болды.
In November 1809 he was elected an associate of the Royal Academy, when he had hardly attained the age prescribed by its laws, and in February 1811 he became a full Academician. In 1812 he opened an exhibition of his collected works in Pall Mall, but the experiment was financially unsuccessful.
Құрлықтағы саяхат
1814 жылы ол өзінің кабинеттік суреттерінің ең нәзік және кемелді аяқталғандарының бірі – «Таныстыру хаты»н жасады. Сол жылы ол континентке алғашқы сапарын жасады, ал Парижде Луврде жиналған өнер туындыларын тиімді және қуанышпен зерттеді. Сол кез туралы қызықты мәліметтер оның фактілерге негіделген күнделігінде және оның жолдасы, Бенджамин Хейдон мен ағасы Седомирдің көркем әңгімелі күнделігінде сақталған. Отанға оралғаннан кейін ол өзінің ең танымал және драматикалық туындыларының бірі – «Жалдау үшін жинау» жұмысын бастады. 1816 жылы ол өзінің көптеген суреттерін граверлеген Раймбахпен бірге Нидерланды мен Бельгияны аралап шықты. Бавария королінің тапсырысы бойынша салынған «Тәуелділікті оқу» 1820 жылы Мюнхендегі Жаңа Пинакотекада аяқталды. Екі жылдан кейін, 1816 жылы Веллингтон герцогы тапсырыс берген және 1200 гинеяға (2021 жылы £102,600) бағаланған «Челси зейнеткерлері Ватерлоо хабарламасын оқып отыр» деген үлкен суреті Корольдік академияда қойылды. 1817 жылы Шотландияға қайтып келгеннен кейін ол сэр Уолтер Скотт пен оның отбасын суреттеді, («Эбботсфорд отбасы» деп аталды) – шотланд шаруаларының киіміндегі кішкентай толық бой суреттері бар кабинеттік өлшемдегі сурет, бұл сурет сэр Адам Фергюсонның Эбботсфордқа сапары кезінде берген тапсырысы бойынша салынды.
In 1814 he executed the Letter of Introduction, one of the most delicately finished and perfect of his cabinet pictures. In the same year he made his first visit to the continent, and in Paris entered upon a profitable and delighted study of the works of art collected in the Louvre. Interesting particulars of the time are preserved in his own matter of fact diary, and in the more sprightly and flowing pages of the journal of Benjamin Haydon, his fellow traveller and brother Cedomir. On his return he began Distraining for Rent, one of the most popular and dramatic of his works. In 1816 he made a tour through Netherlands and Belgium in company with Raimbach, the engraver of many of his paintings. Reading the Will, a commission from the king of Bavaria, now in the New Pinakothek at Munich, was completed in 1820; and two years later the great picture of The Chelsea Pensioners reading the Waterloo Dispatch, commissioned by the Duke of Wellington in 1816, at a cost of 1200 guineas (£102,600 in 2021), was exhibited at the Royal Academy. On his return to Scotland in 1817, he painted Sir Walter Scott and his Family, (titled The Abbotsford Family) a cabinet sized picture with small full length figures in the dress of Scottish peasants, the result of a commission by Sir Adam Ferguson, during a visit to Abbotsford.
Король Георг IV Шотландияға сапармен келді
1822 жылы Уилки Эдинбургке сапар шекті, Шотландияға король Георг IV-нің сапарынан сурет салуға лайықты тақырыпты таңдау үшін. Корольдің Холируд сарайының кіреберісінде қарсы алынуы соңында таңдалған оқиға болды; және келесі жылы, суретші Рейберн қайтыс болғаннан кейін Шотландияның Корольдік суретшісі болып тағайындалғанда, ол монархтан позда алуға мүмкіндік алып, осы тақырып бойынша тынымсыз жұмыс істей бастады. Бірақ оны аяқтауға бірнеше жыл кетті; себебі, барлық осындай салтанатты жұмыстар сияқты, бұл да суретші үшін қиын, жағымсыз және аяқталғаннан кейін қанағаттандырмайтын тапсырма болып шықты. Оның денсаулығы күшті жұмыс пен ауыр тұрмыстық сынақтар мен жауапкершіліктерден зардап шекті.
In 1822 Wilkie visited Edinburgh, in order to select from the Visit of King George IV to Scotland a fitting subject for a picture. The Reception of the King at the Entrance of Holyrood Palace was the incident ultimately chosen; and in the following year, when the artist, upon the death of Raeburn, had been appointed Royal Limner for Scotland, he received sittings from the monarch, and began to work diligently upon the subject. But several years elapsed before its completion; for, like all such ceremonial works, it proved a harassing commission, uncongenial to the painter while in progress and unsatisfactory when finished. His health suffered from the strain to which he was subjected, and his condition was aggravated by heavy domestic trials and responsibilities.
Шетелдік сапарларға тағы үш жыл
1825 жылы ол шетелге саяхаттауға тырысты: Парижді аралағаннан кейін Италияға барды, онда Римде баспагерлерінің банкроттығынан туған жаңа апаттар туралы хабар алды. 1826 жылы Топлиц пен Карлсбадта ем алуға тырысты, бірақ көп пайдасы болмады, содан кейін Уилки Италияға, Венеция мен Флоренцияға қайта оралды. 1827 жылдың жазын Женевада өткізді, онда ол "Дория ханшайым паломниктердің аяқтарын жуып жатыр" суретін салуға жеткіліктідей жазылып алды. Бұл туынды, Римде салған бірнеше кішкентай суреттері сияқты, суретшінің айналысқан итальяндық өнердің күшті ықпалында болды. Қазан айында Испанияға өтіп, 1828 жылдың маусымында Ұлыбританияға оралды. Осы үш жылдық шетел саяхатының Уилки өнеріне тигізген әсерін бағалау мүмкін емес. Бұл стильдегі толыққанды өзгеріс болды. Ұлыбританиядан кеткенге дейін ол негізінен голланд жанрлық суретшілерінің ықпалында болды, олардың техникасын мұқият зерттеді, сурет салар кезде студиясында жиі олардың туындыларын үлгі ретінде ұстады және олардың әдісін ағылшын және шотланд өмірінің көріністерін бейнелеуге қолданды. Тениерс оның басты ұстазы болған сияқты; оның ертерек туындыларында осы шеберге тән өткір, нақты, жандағы сенімділік, сәл басылған түс және айқын, күміс сұр тонды кездестіреміз. Ал оның кейінірек кезеңіндегі туындыларында – "Челси зейнеткерлері", "Хайленд виски зауыты" және "Қабырғадағы қоян" сияқтылар, Бёрнеттің екінші стилінде орындалған, бірақ оны оның алғашқы стилінің дамуы және жетілуі деп қарастыруға болады. Ол Тениерстің қасиеттерін Остадқа тән байлық пен толықтырумен біріктіре бастады. Бірақ енді ол итальяндық шеберлердің, Диего Веласкестің және ұлы испан суретшілерінің әсеріне ілесіп, олардың сиқырын сезінді.
In 1825 he sought relief in foreign travel: after visiting Paris, he went to Italy, where, in Rome, he received the news of fresh disasters through the failure of his publishers. A residence at Toplitz and Carlsbad was tried in 1826, with little good result, and then Wilkie returned to Italy, to Venice and Florence. The summer of 1827 was spent in Geneva, where he had sufficiently recovered to paint his Princess Doria Washing the Pilgrims' Feet, a work which, like several small pictures executed in Rome, was strongly influenced by the Italian art by which the painter had been surrounded. In October he passed into Spain, whence he returned to Britain in June 1828. It is impossible to overestimate the influence upon Wilkie's art of these three years of foreign travel. It amounts to nothing short of a complete change of style. Up to the period of his leaving Britain he had been mainly influenced by the Dutch genre painters, whose technique he had carefully studied, whose works he frequently kept beside him in his studio for reference as he painted, and whose method he applied to the rendering of those scenes of English and Scottish life of which he was so close and faithful an observer. Teniers, in particular, appears to have been his chief master; and in his earlier productions we find the sharp, precise, spirited touch, the rather subdued colouring, and the clear, silvery grey tone which distinguish this master; while in his subjects of a slightly later period – those, such as the Chelsea Pensioners, the Highland Whisky Still and the Rabbit on the Wall, executed in what Burnet styles his second manner, which, however, may be regarded as only the development and maturity of his first – he begins to unite to the qualities of Teniers that greater richness and fulness of effect which are characteristic of Ostade. But now he experienced the spell of the Italian masters, and of Diego Velázquez and the great Spaniards.
Кейінгі жылдар
Уилки өзінің соңғы кезеңінде салған жұмыстарында, бұрынғы туындыларының егжей-тегжейлі өңдеуін, нәзік бітіруін және сәлге боялған түстерін, кең жайылған стильмен, әсердің зордығымен, тонның байлығымен және күшті, жарқыраған түстермен алмастырды. Оның тақырыптары енді жанрлық суретшінің қарапайым тұрмысына жатпады: кең әдісімен ол көбінесе шетелдегі саяхаттарынан туған ойлармен тарихтан көріністерді бейнелеуге тырысты. Оның стильдік және тақырыптық өзгерісі сол кезде қатты сынға ұшырады; ол біршама дәрежеде бұрынғы туындыларының таныс тақырыптарына, қызығушылығына және әсерлілігіне көңіл бөлген жұртшылықтың ықыласын жоғалтты, және оның өнерінің осы соңғы кезеңі оларды жетелеуге тырысқан тарихи сахналарға іздеуге аздап дайын болды. Халықтың бағасының негізінде шындық жатты: Уилки, шын мәнінде, жанрлық суретші ретінде ең ұлы болды. Бірақ оның стильдік өзгерісі техникалық тұрғыдан тым қатал сынға ұшырады. Оның кейінгі жұмыстары, әрине, формасы мен сызбалары бойынша бұрынғы туындыларына қарағанда жиі кемшіліктерге толы болса да, олардың кейбіреулері ("Күйеу қалыңдық", 1838 жыл) басқару шеберлігі мен күрделі және күшті түстердің үйлесімділігін меңгеруде нақты дамуды көрсетті. Уилкидің шетелдік тақырыптары – Пиффери, принцесса Дориа, Сарагосаның қызы, испандық Подадо, партизандық кеңес, партизанның отбасымен қоштасуы және партизанның отбасына оралуы – ағылшын патшалық коллекциясына өтті; бірақ Толедоның екі испан монахы, сондай-ақ, мойындаушының мойындауы, Лансдаун графына тиесілі болды. Ұлыбританияға оралғаннан кейін Уилки Холируд сарайына корольдің келуін аяқтады – оның бұрынғы және кейінгі стильдерінің ерекше үйлесімі, Хейдонның «май мен су сияқты» деп атаған «қоспасы». Оның Джон Нокстың қауым иелері алдындағы уағыздауы да шетелге кеткенге дейін басталған еді; бірақ ол кейінгі стильде салынды, сондықтан өңдеу мен бейнелеуде қанағаттанарлық бірлік пен үйлесімділікке ие болды. Бұл суретшінің кейінгі кезеңіндегі ең сәтті туындыларының бірі болды. 1830 жылдың басында Уилки сэр Томас Лоуренстің орнын басып, корольдің ресми суретшісі болып тағайындалды, ал 1836 жылы ол рыцарлық атаққа ие болды. Оны соңына дейін қамтыған негізгі суреттер: Ла Рабидадағы монастырдағы Колумб (1835); Фонтенблодағы Наполеон мен Пий VII (1836); Жозефина және бақсы (1837); Королева Викторияның алғашқы кеңесіне төрағалық етуі (1838 жылы көрмеге қойылды); және генерал сэр Дэвид Бэйрд Типпу Сұлтанның денесін табуы (1839 жылы аяқталды). Ол портреттер салумен де көп айналысты, оның көптеген туындылары патшалық тапсырыстар болды. Оның портреттері көрнекті және жалпы композициясы бойынша өте жақсы, бірақ бет-әлпеттері көбінесе сызу және мінездемеде жетіспейді. Ол модельдерін жақсы жағынан көрсетуге сирек сәттілікпен қол жеткізді, ал оның әйелдер портреттері, әсіресе, көбінесе қанағаттандырмады. Оның кабинеттік өлшемдегі портреттерінің жақсы мысалы – сэр Роберт Листонның портреті; оның В. Эсдейлге ұқсауы – үш төрттен бір бөлігі; ал оның ең жақсы толық бой портреттерінің бірі – Купар қалалық залындағы Лорд Келлидің галереялық портреті. 1840 жылдың күзінде Уилки шығысқа сапар шегуге шешім қабылдады. Нидерланды мен Германиядан өтіп, Константинопольға жетіп, Сириядағы соғыс салдарынан тұтқындалған кезде жас сұлтанның портретін салған. Содан кейін ол кемемен Смирнаға барып, Иерусалимге сапар шекті, онда ол шамамен бес апта бойы тығыз жұмыс істеді. Оның соңғы жұмысы Александрияда салған Мұхаммед Әли пашаның портреті болды. Қайтып келе жатқанда ол Мальтада ауруға шалдығып, Гибралтарға дейінгі сапарының қалған бөлігінде ауырған, ақырында 1 маусым күні таңертең Британияға бара жатқанда теңізде қайтыс болды. Оның денесі Гибралтар шығанағының тереңіне жіберілді. Уилкидің өлімін Джозеф Мэллорд Уильям Тернер «Бейбітшілік – теңізде жерлеу» атты майлы суретімен еске алды.
In the works which Wilkie produced in his final period he exchanged the detailed handling, the delicate finish and the reticent hues of his earlier works for a style distinguished by breadth of touch, largeness of effect, richness of tone and full force of melting and powerful colour. His subjects, too, were no longer the homely things of the genre painter: with his broader method he attempted the portrayal of scenes from history, suggested for the most part by the associations of his foreign travel. His change of style and change of subject were severely criticized at the time; to some extent he lost his hold upon the public, who regretted the familiar subjects and the interest and pathos of his earlier productions, and were less ready to follow him into the historic scenes towards which this final phase of his art sought to lead them. The popular verdict had in it a basis of truth: Wilkie was indeed greatest as a genre painter. But on technical grounds his change of style was criticized with undue severity. While his later works are admittedly more frequently faulty in form and draftsmanship than those of his earlier period, some of them at least (The Bride at her Toilet, 1838, for instance) show a true gain and development in power of handling, and in mastery over complex and forcible colour harmonies. Most of Wilkie's foreign subjects – the Pifferari, Princess Doria, the Maid of Saragossa, the Spanish Podado, a Guerilla Council of War, the Guerilla Taking Leave of his Family and the Guerilla's Return to his Family – passed into the English royal collection; but the dramatic Two Spanish Monks of Toledo, also entitled the Confessor Confessing, became the property of the Marquess of Lansdowne. On his return to the UK Wilkie completed the Reception of the King at the Entrance of Holyrood Palace – a curious example of a union of his earlier and later styles, a "mixture" which was very justly pronounced by Haydon to be "like oil and water". His Preaching of John Knox before the Lords of the Congregation had also been begun before he left for abroad; but it was painted throughout in the later style, and consequently presents a more satisfactory unity and harmony of treatment and handling. It was one of the most successful pictures of the artist's later period. In the beginning of 1830 Wilkie was appointed to succeed Sir Thomas Lawrence as painter in ordinary to the king, and in 1836 he received the honour of knighthood. The main figure pictures which occupied him until the end were Columbus in the Convent at La Rabida (1835); Napoleon and Pius VII at Fontainebleau (1836); Empress Josephine and the Fortune Teller (1837); Queen Victoria Presiding at her First Council (exhibited 1838); and General Sir David Baird Discovering the Body of Sultan Tippoo Sahib (completed 1839). His time was also much occupied with portraiture, many of his works of this class being royal commissions. His portraits are pictorial and excellent in general distribution, but the faces are frequently wanting in drawing and character. He seldom succeeded in showing his sitters at their best, and his female portraits, in particular, rarely gave satisfaction. A favourable example of his cabinet sized portraits is that of Sir Robert Liston; his likeness of W. Esdaile is an admirable three quarter length; and one of his finest full lengths is the gallery portrait of Lord Kellie, in the town hall of Cupar. In the autumn of 1840 Wilkie resolved on a voyage to the East. Passing through the Netherlands and Germany, he reached Constantinople, where, while detained by the war in Syria, he painted a portrait of the young sultan. He then sailed for Smyrna and travelled to Jerusalem, where he remained for some five busy weeks. The last work of all upon which he was engaged was a portrait of Muhammad Ali Pasha, done at Alexandria. On his return voyage he suffered from an attack of illness at Malta, and remained ill for the remainder of the journey to Gibraltar, eventually dying at sea off Gibraltar, en route to Britain, on the morning of 1 June 1841. His body was consigned to the deep in the Bay of Gibraltar. Wilkie's death was commemorated by Joseph Mallord William Turner in the oil painting titled Peace – Burial at Sea.
Жетістіктер
Аллан Каннингхэмнің Сэр Дэвид Уилкидің өмірі, суретшінің күнделіктері мен оның байқаушы және жақсы ойластырылған "Көркем туындыларға сыни ескертпелері" 1843 жылы жарық көрді. Редгрейвтің "Ағылшын мектебінің суретшілерінің ғасыры" және Джон Бернеттің "Көркем өнер туралы практикалық эсселері" де оның туындыларын сын тұрғысынан бағалау үшін пайдалы болады. Оның суреттерінен жасалған өте көп және сапалы гравюралардың тізімін 1840 жылғы қаңтардағы "The Art Union" журналында табуға болады. Суретшілік шеберлігінен басқа, Уилки тамаша гравер де болды. Оның ең жақсы гравюралары, мысалы, "Жақсы киінген адам" (Лейнг, VII), "Папа түкірмеге қарап отыр" (Лейнг, VIII) және "Қолдар отыратыны" (Лейнг, IV) сияқты туындылары, ең ұлы граверлердің жұмыстарымен тең деңгейде. Өмірінде ол жеті пластинкадан тұратын жинақ шығарды, ал 1875 жылы Дэвид Лейнг оның офорттары мен құрғақ нүктелерінің толық сериясын каталогтап, жариялады, сондай-ақ жоғалған бірнеше мыс пластиналардың орнын репродукциялармен толтырды, осы еңбектерін "Дэвид Уилки мен Эндрю Геддестің гравюралары" деп атады.
An elaborate Life of Sir David Wilkie, by Allan Cunningham, containing the painter's journals and his observant and well considered "Critical Remarks on Works of Art", was published in 1843. Redgrave's Century of Painters of the English School and John Burnet's Practical Essays on the Fine Arts may also be referred to for a critical estimate of his works. A list of the exceptionally numerous and excellent engravings from his pictures will be found in The Art Union for January 1840. Apart from his skill as a painter Wilkie was an admirable etcher. The best of his plates, such as the Gentleman at his Desk (Laing, VII), the Pope examining a Censer (Laing, VIII), and the Seat of Hands (Laing, IV), are worthy to rank with the work of the greatest figure etchers. During his lifetime he issued a portfolio of seven plates, and in 1875 David Laing catalogued and published the complete series of his etchings and dry points, supplying the place of a few copper plates that had been lost by reproductions, in his Etchings of David Wilkie and Andrew Geddes.
Мұра
Уилки өзінің әріптесі, академик Уильям Коллинстің ұлының шайқас атасы болды. Бала екеуінің де есімімен аталып, жазушы Уилки Коллинз ретінде танымал болды.
Wilkie stood as godfather to the son of his fellow Academician William Collins. The boy was named after both men, and achieved fame as the novelist Wilkie Collins.
Көркем шығармаларда
Розамунде Пилчердің "Қысқы күн тұрысы" романында шынайы Вилки суреті ме, әлде көшірмесі ме деген сұрақ (жауабы кітаптың екінші жартысында ғана беріледі) маңызды рөл атқарады.
A painting which might be a real Wilkie or only a copy (the question is only resolved in the latter half of the book) plays a role in the novel Winter Solstice by Rosamunde Pilcher.