Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын өнер коллекционері және кәсіпкер (1735–1823)
English art collector and businessman (1735–1823)
Джон Джулиус Ангерштейн (1735 – 22 қаңтар 1823)
John Julius Angerstein (1735 – 22 January 1823)
Ата-аналық тегі
Джон Джулиус Ангерштейн 1735 жылы Санкт-Петербургте дүниеге келген. Ол Екатерина II немесе Ресей императрицасы Елизаветаның заңды емес ұлы деген қате пікір тараған. Отбасылық аңыз бойынша, оның нағыз ата-анасы Ресей императрицасы Анна мен лондондық кәсіпкер Эндрю Пулетт Томпсон болған; ол шамамен 1749 жылы, он бес жасында Лондонға келгеннен кейін Томпсонның кеңсесінде жұмыс істеді.
John Julius Angerstein was born in St Petersburg, Russia, in 1735. It has wrongly been suggested that he was a natural son of Empress Catherine II or of Elizabeth, Empress of Russia. Family tradition holds that his true parents were Empress Anna of Russia and the London businessman Andrew Poulett Thompson; his first position after arriving in London c. no – c. 1749 at the age of fifteen was in Thompson's counting house.
Отбасы
1771 жылы Ангерштейн Анна Крокеттке (Шарльз Крокетттің жесірі және Генри Мюльманның қызы [1700–1772], Оңтүстік теңіз компаниясының директоры, банкир, Лондондағы Дания консулы және Ресей компаниясының консулы, сондай-ақ Дарналл туған Анна) Сент-Питер-ле-Поерде, Олд-Брод-стритте үйленді. Олардың екі баласы болды: Джулиана, ол орыс қызметіндегі генерал Николай Саблуковқа тұрмысқа шықты, және Джон Ангерштейн (1773–1858). Браттон-Сент-Маурдағы Сент-Николас шіркеуіндегі естелік тақта 1843 жылы туылған және 1924 жылы қайтыс болған Джон Джулиус Ангерштейнді жақын жердегі Холбрук үйінің иесі ретінде сипаттайды, сонымен қатар ол Сент-Николас шіркеуінде құлшылық еткенін айтады, бірақ Норфолк графтығында қайтыс болғаны да жазылған; бұл, әлдебір депутат болған Джон Ангерштейннің немересі Джон Ричард Джулиус Ангерштейн болуы керек. Анна 1783 жылы қайтыс болды, ал 1785 жылы Джон Джулиус Ангерштейн Элиза Лукасқа (пастор Джозеф Пэйннің қызы және Оңтүстік теңіз компаниясының директоры, Гай ауруханасының президенті және Батыс Үндістан саудагері болған Томас Лукастың жесірі) үйленді. Томас Лоуренс салған Ангерштейн мен оның екінші әйелі Элизаның портреті 1792 жылы Корольдік академияда көрмеге қойылды (қазір Лувр мұражайында, Парижде сақталуда).
In 1771 Angerstein married Anna Crockett (widow of Charles Crockett and daughter of Henry Muilman [1700–1772], a South Sea Company director, banker, Danish consul in London and Russia Company consul, and Anne, née Darnall) at St Peter le Poer, Old Broad Street. They had two children – Juliana, who married General Nikolai Sablukov of the Russian service, and John Angerstein (1773–1858). A memorial in the church of St Nicholas at Bratton St Maur, near Wincanton, Somerset, describes a John Julius Angerstein who was born in 1843 and died in 1924 as the proprietor of nearby Holbrook House and says he worshipped in the church of St Nicholas, but also records his having died in Norfolk; this is presumably John Richard Julius Angerstein, a grandson of John Angerstein, MP. Anna died in 1783, and in 1785 John Julius Angerstein married Eliza Lucas (daughter of the Rev. Joseph Payne and widow of Thomas Lucas, a director of the South Sea Company, president of Guy's Hospital and West Indies merchant). A portrait of Angerstein and his second wife, Eliza, by Thomas Lawrence was exhibited at the Royal Academy in 1792 (now held by The Louvre museum, Paris).
Өмір және өнер коллекциясы
Ангерштейн саудагер болғандықтан Гренададағы құл иеліктерінің үштен бір бөлігіне ие болған деген қауесет бар, бірақ бұл мәлімдеме дұрыс емес. Ангерштейн құл саудасына қатысқан кемелерді сақтандырғаны белгілі болғанымен, оның құлдарға тиесілі плантацияларға қатысы бар екенін дәлелдейтін (және осы қате пікірдің себебін) тікелей қаржылық емес, тек жанама дәлелдер ғана болды. Ангерштейннің досы және клиенті Джордж Петерс саудагер Израиль Уилкске қарыз болған. Ангерштейн мен тағы екі адам Уилкстің мүлігі, соның ішінде Гренададағы екі қант плантациясы бойынша кредиторлардың сенімділері болып тағайындалды. Ангерштейн 1790 жылдан 1796 жылға дейін Ллойдтың төрағасы болды және король Георг III, Ұлыбритания премьер-министрі Уильям Питт кіші және суретші сэр Томас Лоуренс оның достарының қатарында болды. Лоуренстің Ангерштейн мен оның әйелінің екі суретінен тұратын портреті Лувр мұражайында сақталады. Ол сондай-ақ күшті аболиционистік байланыстары бар "Қара кедейлерге көмек көрсету комитеті" ұйымының мүшесі болды. "Лондондық монстр" деп аталатын адамның әйелдерге шабуыл жасауынан кейін Ангерштейн қылмыскерді ұстағанға 100 фунт сыйлық беруге уәде берді. Оның алғашқы сатып алған өнер туындыларының бірі Рубенстің "Сабиналардың зорлануы" картинасы болды. Кейіннен ол Рембрандт, Веласкес, Тициан, Рафаэль, Корреджио және Хогарттың туындыларын, сондай-ақ Дж.М.У. Тернердің ерте эскиздерін сатып алды. Лондонда француз Орлеан коллекциясы сатылғанда ол Себастьяно дель Пьомбоның "Лазардың тірілуі" және басқа да туындыларды сатып алды. Ол қайтыс болғаннан кейін, оның ең бағалы 38 картинасын британ үкіметі 60 000 фунтқа сатып алып, Британ Ұлттық галереясының негізін құрады. Ұлттық галерея Лондонның Трафальгар алаңында салынғанға дейін Ангерштейннің коллекциясынан алынған 38 туынды Ангерштейннің Пэлл Моллдағы қалалық үйінде қойылды. Ол 1774 жылы сэр Грегори Пейджтен үйді жалға алып, Оңтүстік-Шығыс Лондондағы Гринвичте бірнеше жыл тұрды. Ал келесі екі жылда ол жергілікті сәулетші Джордж Гибсон жобалаған Вудлендс атты үйді салды. Бұл аймақ қазір Весткомб паркі деп аталады, ол 1801 жылы ол Blackheath-тің солтүстік-шығыс шетіндегі кең аумақты қоршауға тырысқан жердің бір бөлігі болды. 1870 жылы Джонның немересі Уильям Ангерштейн жалға алу шартын тоқтатқаннан кейін үй бос қалды. 1806 жылы Ангерштейн жаңа құрылған Лондон институтының вице-президенті болып тағайындалды, ал өткен жылы Ұлыбританиядағы көркем өнерді дамыту жөніндегі британдық институттің негізін қалаушы губернаторы болды. Ол дінге берілген адам болғандықтан, Гринвичтегі Сент-Альфеж шіркеуінде ғибадат етті, сонымен қатар ол шіркеудің қараушысы да болды.
In his role as a merchant Angerstein has been said to have owned a third share in slave estates in Grenada, but this assertion is incorrect. Although Angerstein almost certainly insured vessels involved in the slave trade, the only evidence of his involvement in slave owning plantations (and the likely basis of the fallacy) was indirect, and not financial. Angerstein's friend and client, George Peters, was owed money by the merchant Israel Wilkes. Angerstein and two others were made trustees for the creditors over Wilkes' assets, including two sugar estates in Grenada. Angerstein was chairman of Lloyd's from 1790 to 1796 and counted King George III, British Prime Minister William Pitt the Younger and artist Sir Thomas LawrenceLawrence's double portrait of Angerstein and his wife is conserved in the Louvre Museum. among his friends. He was also on the Committee for the Relief of the Black Poor, an organisation with strong abolitionist connections. After a number of knife attacks on women by the so called "London Monster", Angerstein promised a reward of £100 for capture of the perpetrator. Among his earliest art purchases was The Rape of the Sabines by Rubens. Later acquisitions included works by Rembrandt, Velázquez, Titian, Raphael, Correggio and Hogarth, plus early drawings by J. M. W. Turner. From the sale in London of the French Orleans Collection he bought The Raising of Lazarus by Sebastiano del Piombo and other works. After his death, thirty eight of his finest paintings were bought by the British government for £60,000 to form the nucleus of the collection of the British National Gallery. Until the National Gallery was built in Trafalgar Square in London, the 38 works from Angerstein's collection were displayed in Angerstein's town house in Pall Mall. He lived for some years in Greenwich in south east London, leasing a estate from Sir Gregory Page in 1774 and over the next two years building a house, Woodlands (designed by local architect George Gibson). This area is now known as Westcombe Park, part of a wide area on the north eastern fringes of Blackheath that he sought to enclose in 1801. The house fell empty in 1870 when John's grandson William Angerstein relinquished the lease. In 1806 Angerstein served as vice president of the newly formed London Institution, and the previous year became a founding governor of the British Institution for Promoting the Fine Arts in the United Kingdom. As an active church goer, he worshipped at St Alfege's Church, Greenwich, where he was also churchwarden.
Бүгінгі байланыс
Оның отбасының Гринвичпен байланысы әлі еске алынады. Блэкхиттегі саздағы Ангерштейн-лейн көшесі осы әулеттің есімін сақтайды. Вулвич жолындағы The Angerstein Hotel мейрамханасы, Вулвич жолының эстакадасына (Блэкволл туннелі A102 оңтүстік жаққа баратын бағыты) жақын орналасқан – оның қарсы бетінде Ангерштейн бизнес паркі (Гринвич кәсіпкерлік кеңесіне тиесілі) жатыр. Одан шығысқа қарай Ангерштейн темір жолы орналасқан (көбінесе тауарлық жүктерді тасымалдау үшін қолданылады, негізінен Ангерштейн портында түсірілген теңізден алынған құм-қиыршық тастары, Aggregate Industries компаниясы басқарады), ол Солтүстік Гринвичтегі жарты аралы мен негізгі темір жол желісін байланыстырады; осының салдарынан, екі темір жолдың арасындағы және A102 жолының шығысындағы көбінесе өнеркәсіптік жерлер аймағы кейде "Ангерштейн үшбұрышы" деп аталады.
His family's connections with Greenwich are still commemorated. Angerstein Lane, near the heath at Blackheath, bears the family name. A public house, The Angerstein Hotel, is on Woolwich Road, Greenwich, close to the Woolwich Road flyover (Blackwall Tunnel A102 southern approach) – on the opposite side of which lies the Angerstein Business Park (owned by Greenwich Enterprise Board). East of this is the Angerstein Railway Line (almost solely used for commercial freight, mainly sea dredged aggregate landed at Angerstein Wharf, operated by Aggregate Industries), linking the peninsula at North Greenwich with the main railway network; as a result, an area of largely industrial land in between the lines, and to the east of the A102 road, is sometimes referred to as the "Angerstein Triangle."