Рой Харрис Дженкинс: Британ саяхатшысы және Еуропалық комиссияның президенті

Кіріспе

Британдық саясаткер (1920–2003)

Рой Харрис Дженкинс, Хиллхед бароны Дженкинс, (11 қараша 1920 – 5 қаңтар 2003) – британдық саясаткер және жазушы, 1977 жылдан 1981 жылға дейін Еуропалық комиссияның алтыншы президенті болды. Ол түрлі уақытта Лейборист партиясы, Социал-демократиялық партиясы (СДП) және Либерал-демократтар партиясының парламент мүшесі (депутат) болды. Вильсон және Каллаган үкіметтері кезінде ол Қазынашылық және Ішкі істер министрі қызметін атқарды. Көмір шақтаушы және Лейборист партиясының депутаты Артур Дженкинстің ұлы, Оксфорд университетінде білім алып, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде барлау офицері болып қызмет етті. 1948 жылы Саутварк-Централдан депутат болып сайланған ол, 1950 жылы Бирмингем-Стечфордқа ауысты. 1964 жылғы сайлаудан кейін Гарольд Уилсон сайланған соң Дженкинс Әуе шаруашылығы министрі болып тағайындалды. Бір жылдан кейін ол Ішкі істер министрі болып көтерілді. Бұл қызметте Дженкинс ауқымды реформа бағдарламасын бастады; ол «өркениетті қоғам» деп сипаттаған нәрсені құруға ұмтылды, Ұлыбританияда өлім жазасы мен театр цензурасын жою, гомосексуализмді жартылай қылмыстан босату, ажырасу заңдарын жеңілдету, қайыңдарды тоқтату және аборт заңдарын либерализациялау сияқты шараларды қадағалады. 1967 жылғы қарашадағы девальвация дағдарысынан кейін Дженкинс Джеймс Каллаганның орнына Қазынашылық канцлері болды. Қазынашылықта жұмыс істеген кезінде Дженкинс инфляцияны бақылауға тырысу үшін қатаң фискалдық саясатты жүзеге асырды және 1968 жылы салықтардың айтарлықтай өскен ерекше қиын бюджетті қадағалады. Осының нәтижесінде 1969 жылы Үкіметтің ағымдағы есебі профицит көрсетті. 1970 жылғы сайлауда Лейборист партиясы күтпеген жеңіліске ұшырағаннан кейін Дженкинс 1970 жылы Лейборист партиясының орынбасары болып сайланды. 1972 жылы Лейборист партиясы Ұлыбританияның Еуропалық қауымдастыққа кіруіне қарсы шыққаннан кейін ол осы лауазымнан кетті, өйткені ол оны қатты қолдады. 1974 жылғы сайлауда Лейборист партиясы қайтадан билікке келгеннен кейін Уилсон Дженкинсті екінші рет Ішкі істер министрі етіп тағайындады. Екі жылдан кейін, Вильсон премьер-министр лауазымынан кеткен кезде, Дженкинс оның орнын басатын сайлауға қатысты, бірақ Майкл Футтан және жеңімпаз Джеймс Каллаганнан кейін үшінші орынды иеленді. Содан кейін ол Парламенттен кетіп, британдық саясаттан бас тартып, Еуропалық комиссияның алғашқы британдық президенті лауазымын қабылдады, ол 1977 жылдың қаңтарында осы қызметке кірісті. Комиссиядағы мерзімі аяқталғаннан кейін 1981 жылы Дженкинс британдық саясатқа қайта оралатынын жариялады; Майкл Футтың басшылығымен Лейборист партиясының солға қарай жылжуына наразы болған ол партиядан бөлініп, СДП құрған «Төрттік» тобының бірі болды. 1982 жылы Дженкинс парламентке Гласгоу Хиллхедтен депутат ретінде қайта сайланды, консерваторлардан орынды тартып алды. Ол 1983 жылғы сайлау алдында СДП партиясының басшысы болды, оның барысында ол Либералдық партиямен сайлауалды одақ құрды. Сайлауда СДП-ның көрсеткен нәтижесіне көңілі толмағаннан кейін ол басшылық лауазымынан кетті. Кейіннен ол 1987 жылғы сайлауда Парламенттегі орнын Лейборист Джордж Галлоуэйге жоғалтты және көп ұзамай өмірлік жұрлық мәртебесін алды; ол Лордтар палатасында Либералды демократ ретінде отырды. Кейіннен ол бұрынғы премьер-министр Харольд Макмилланның орнын басып, Оксфорд университетінің канцлері болып сайланды. Ол осы лауазымды өзінің қайтысына дейін он алты жыл бойы атқарды. 1990 жылдардың соңында ол премьер-министр Тони Блэрдің жақын кеңесшісі болды және сайлау реформасы жөніндегі маңызды комиссияны төрағалық етті. Саяси мансабынан басқа, ол танымал тарихшы, өмірбаяншы және жазушы болды. Дэвид Маркуанд Дженкинстің автобиографиясын (1991) «жанрдың көптеген мысалдары ұмытылғаннан кейін ұзақ уақыт бойы қуанышпен оқылатын» деп сипаттады.

Roy Harris Jenkins, Baron Jenkins of Hillhead, (11 November 1920 – 5 January 2003) was a British politician and writer who served as the sixth president of the European Commission from 1977 to 1981. At various times a Member of Parliament (MP) for the Labour Party, Social Democratic Party (SDP) and the Liberal Democrats, he was Chancellor of the Exchequer and Home Secretary under the Wilson and Callaghan Governments. The son of Arthur Jenkins, a coal miner and Labour MP, Jenkins was educated at the University of Oxford and served as an intelligence officer during the Second World War. Initially elected as MP for Southwark Central in 1948, he moved to become MP for Birmingham Stechford in 1950. On the election of Harold Wilson after the 1964 election, Jenkins was appointed Minister of Aviation. A year later, he was promoted to the Cabinet to become Home Secretary. In this role, Jenkins embarked on a major reform programme; he sought to build what he described as "a civilised society", overseeing measures such as the effective abolition in Britain of both capital punishment and theatre censorship, the partial decriminalisation of homosexuality, relaxing of divorce law, suspension of birching and the liberalisation of abortion law. After the devaluation crisis in November 1967, Jenkins replaced James Callaghan as Chancellor of the Exchequer. Throughout his time at the Treasury, Jenkins oversaw a tight fiscal policy in an attempt to control inflation, and oversaw a particularly tough Budget in 1968 which saw major tax rises. As a result of this, the Government's current account entered a surplus in 1969. After Labour unexpectedly lost the 1970 election, Jenkins was elected as Deputy Leader of the Labour Party in 1970. He resigned from the position in 1972 after the Labour Party decided to oppose Britain's entry to the European Communities, which he strongly supported. When Labour returned to power following the 1974 election, Wilson appointed Jenkins as Home Secretary for the second time. Two years later, when Wilson resigned as Prime Minister, Jenkins stood in the leadership election to succeed him, finishing third behind Michael Foot and the winner James Callaghan. He subsequently chose to resign from Parliament and leave British politics, to accept appointment as the first ever British President of the European Commission, a role he took up in January 1977. After completing his term at the Commission in 1981, Jenkins announced a surprise return to British politics; dismayed with the Labour Party's move further left under the leadership of Michael Foot, he became one of the "Gang of Four", senior Labour figures who broke away from the party and founded the SDP. In 1982, Jenkins won a by election to return to Parliament as MP for Glasgow Hillhead, taking the seat from the Conservatives in a famous result. He became leader of the SDP ahead of the 1983 election, during which he formed an electoral alliance with the Liberal Party. After his disappointment with the performance of the SDP in the election, he resigned as leader. He subsequently lost his seat in Parliament at the 1987 election to Labour's George Galloway, and accepted a life peerage shortly afterwards; he sat in the House of Lords as a Liberal Democrat. He was later elected to succeed former Prime Minister Harold Macmillan as Chancellor of the University of Oxford following the latter's death; he would hold this position until his own death sixteen years later. In the late 1990s, he served as a close adviser to Prime Minister Tony Blair and chaired a major commission on electoral reform. In addition to his political career, he was also a noted historian, biographer and writer. David Marquand described Jenkins's autobiography, (1991), as one which "will be read with pleasure long after most examples of the genre have been forgotten".

Ерте өмір (1920-1945 жж.)

Оңтүстік-Шығыс Уэльстегі Монмутширдің Аберсихан қаласында туған Рой Дженкинс, жалғыз бала ретінде, Ұлттық шахтерлер одағының шенеунігі Артур Дженкинстің ұлы болды. Оның әкесі 1926 жылғы Бас көтеріліс кезінде тәртіпсіздікке қатысы бар деген айыппен түрмеге қамалған. Артур Дженкинс кейіннен Оңтүстік Уэльс кеншілер федерациясының президенті, Понтипулдің Парламент мүшесі, Клемент Атлидің Парламенттік жеке хатшысы және 1945 жылғы Лейбористік үкіметте қысқа мерзімге министр болды. Рой Дженкинстің анасы Хэтти Харрис, болат зауытының шеберінің қызы болған. Дженкинс Пентвин бастауыш мектебінде, Аберсихан округінің грамматикалық мектебінде, Кардифф университетінің колледжінде және Оксфордтың Балиол колледжінде білім алған. Ол Оксфорд одағының президенті лауазымына екі рет жеңіліп, бірақ Саясат, философия және экономика (PPE) бойынша бірінші сынып диплом алған. Оның университеттегі әріптестерінің арасында Тони Кросланд, Денис Хили және Эдвард Хит болды, ол үшеуімен де дос болды, бірақ Хилимен ешқашан тығыз қарым-қатынас құрмады. Джон Кэмпбеллдің «Жақсы өмір» атты өмірбаянында Дженкинс пен Кросленд арасындағы романтикалық қарым-қатынас егжей-тегжейлі сипатталған. Ол Оксфордта танысқан және қоғамдық өмірде танымал болған Мадрон Селигман, Николас Хендерсон және Марк Бонэм Картер сияқты тұлғалармен де араласқан. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Дженкинс офицерлік дайындығын Алтон Тауэрсінде алып, Уилтширдің Батыс Лавингтонында 55-ші Батыс Сомерсет Йеоманриге жіберілді. Әкесінің ықпалымен 1944 жылдың сәуір айында Дженкинс Блетчли Паркке кодты бұзушы ретінде жұмысқа жіберілді; ол жерде тарихшы Аса Бриггспен дос болды. Содан кейін Атли Дженкинске жеке қағаздарына қол жеткізуге мүмкіндік берді, соның арқасында ол өзінің өмірбаянын жаза алды, ол 1948 жылы жарық көрді («Мырза Атли: Алдын ала өмірбаян»). Ол туралы жазылған пікірлер көбінесе жағымды болды, соның ішінде Джордж Оруэллдің «Tribune» газетінде жариялаған пікірі де. 1950 жылы ол ірі капитал салығын, мемлекеттік мектептерді жоюды және ұлттық индустрияларға өнеркәсіптік демократияны енгізуді Лейбористік үкіметтің негізгі саяси мақсаттары ретінде жақтады. Бұл жерде Дженкинс ірі жеке табыстарға салынатын салықты жоюды ұсынды, ол 20 000 – 30 000 фунт стерлинг аралығындағы табыс үшін 50 пайыздық мөлшерде, ал 100 000 фунт стерлингтен жоғары табыс үшін 95 пайыздық мөлшерде белгіленді. Кейін ол бұл «дегенге дейін Робеспьерлік» деп аталатын кітапшаны «сол жаққа қарай саяхатымның шыңы» деп сипаттады. 1953 жылы Беванизмге қарсы тұру мақсатымен «Прогрестің іздеуі» атты еңбек жарық көрді. Байларға әділ үлестерде талап еткен нәрсесінен бас тартып, Дженкинс байлықты қайта бөлу бір ұрпақ бойы жүзеге асады деп, мемлекеттік мектептерді жою мақсатын тастады. Ол сондай-ақ беваниттердің бейтарап сыртқы саясат платформасына қарсы болды: «Бейтараптық – бұл негізінен консервативті саясат, жеңіліс саясаты, әлемге біздің ештеңе айта алмайтынымызды жариялау. Нейтралитет – уағыздауға арналған жалпыға бірдей сенімге ие екеніне сенетін адам үшін ешқашан да қолайлы бола алмайды». Дженкинс Лейбористік басшылықтың партиядағы бейтарапшылар мен пацифистерді жеңу керектігін айтты; «егер бұл елдегі бүкіл прогрессивті қозғалыстың жойылуы, мүмкін, бір ұрпаққа, шина арқылы» бетпе-бет келгенше, партияның бөлінуіне тәуекел ету жақсы болар еді. 1951-1956 жылдары ол Үндістанның «The Current» газетінде апта сайын колонка жазды. Мұнда ол тең жалақы, гомосексуализмді қылмыстық қылмыс деп санамау, әдепсіздік заңдарын либерализациялау және өлім жазасын жою сияқты прогрессивті реформаларды жақтады. «Мырза Балфурдың пудлі» – 1911 жылғы Лордтар палатасының дағдарысы туралы қысқаша баяндама, ол 1911 жылғы Парламент актісімен аяқталды. Ол 1954 жылы жарық көрді. Жақсы пікірлерді А. Дж. П. Тейлор, Гарольд Николсон, Леонард Вулф және Вайолет Бонэм Картер жариялады. Марк Бонэм Картердің ұсынысымен Дженкинс Викториялық радикал сэр Чарльз Дилкінің өмірбаянын жазды, ол 1958 жылдың қазанында жарық көрді. 1956 жылғы Суэц дағдарысы кезінде Дженкинс Энтони Иденнің «жаман империалистік авантюрасын» Бирмингем қаласындағы Еңбек митингісінде айыптады. Үш жылдан кейін ол «Суэц бір мезгілде ойланбайтын және өнегелі емес әдістермен ақылға сыймайтын және жағымсыз мақсаттарға жетудің мүлдем сәтсіз әрекеті болды; және салдары, лайық болғандай, қорлаушы және апатты болды» деп мәлімдеді. Дженкинс Энтони Крослендтің 1956 жылғы «Социализмнің болашағы» еңбегін Эван Дурбиннің «Демократиялық социализм саясаты» (1940) басылымынан бері «социалистік теория бойынша ең маңызды кітап» деп бағалады. Экономиканың көп бөлігі қазір мемлекеттік меншікке алынғандықтан, социалистер қалған кедейлік ошақтарын жоюға және таптық кедергілерді жоюға, сондай-ақ либертариандық әлеуметтік реформаларды ілгерілетуге күш салуы керек деп Дженкинс мәлімдеді. Дженкинс 1959 жылы либерализациялық «Әдепсіз жарияланымдар туралы» заңға демеушілік етті, ол күдікті материалды қарау үшін «адамды тәртіпсіздікке ұшырату және жетекке салуға қабілетті» критерийін белгілеуге және әдеби құндылығын мүмкін қорғау ретінде көрсетуге жауапты болды. 1959 жылдың шілдесінде «Penguin» баспасы Дженкинстің «Лейбористік жағдай» атты еңбегін жариялады, ол алдағы сайлауға орай жарық көрді. Дженкинс Британияның басты қаупі «өткенге ашуланып, әлем бізге әдеттегідей қарауға міндетті деп сену және олай істемесе ашуланып, өмір сүруде» екенін айтты. Ол былай деді: «Еуропадағы көршілеріміз бізге экономикалық және әскери жағынан шамалас. Біз олармен әдемі түрде өмір сүруіміз керек, ал қазіргі әлемнің қуатты алыптарымен теңдесуге тырысып, байлығымызды ысырап етуіміз керек емес». Дженкинс Атли үкіметі «әділ үлестердің қатаңдығына» тым көп көңіл бөлгенін және «еркін тұтынушы таңдауының ынталарын» жеткіліксіз қолдағанын айтты. Кедейлікті жою және теңдікті арттыруға сенгенімен, Дженкинс енді бұл мақсаттарға экономикалық өсім арқылы қол жеткізуге болады деп мәлімдеді. Соңғы тарауда («Британия мәдениетті ме?») Дженкинс қажетті прогрессивті әлеуметтік реформалардың тізімін келтірді: өлім жазасын жою, гомосексуализмді қылмыстық қылмыс деп санамау, театр цензурасының Лордтар палатасының өкілеттіктерін жою, лицензиялау және тікелей ставкалар заңдарын либерализациялау, ажырасу заңдарын либерализациялау, абортты заңдастыру, өзіне-өзі қол жұмсауды қылмыстық қылмыс деп санамау және көші-қон заңдарын либерализациялау. Дженкинс қорытындылады:

Born in Abersychan, Monmouthshire, in southeastern Wales, as an only child, Roy Jenkins was the son of a National Union of Mineworkers official, Arthur Jenkins. His father was imprisoned during the 1926 General Strike for his alleged involvement in disturbances. Arthur Jenkins later became President of the South Wales Miners' Federation and Member of Parliament for Pontypool, Parliamentary Private Secretary to Clement Attlee, and briefly a minister in the 1945 Labour government. Roy Jenkins' mother, Hattie Harris, was the daughter of a steelworks foreman. Jenkins was educated at Pentwyn Primary School, Abersychan County Grammar School, University College, Cardiff, and at Balliol College, Oxford, where he was twice defeated for the Presidency of the Oxford Union but took a first class degree in Politics, Philosophy and Economics (PPE). His university colleagues included Tony Crosland, Denis Healey and Edward Heath, and he became friends with all three, although he was never particularly close to Healey. In John Campbell's biography A Well Rounded Life a romantic relationship between Jenkins and Crosland was detailed. Other figures whom he met at Oxford who would become notable in public life included Madron Seligman, Nicholas Henderson and Mark Bonham Carter. During the Second World War, Jenkins received his officer training at Alton Towers and was posted to the 55th West Somerset Yeomanry at West Lavington, Wiltshire. Through the influence of his father, in April 1944, Jenkins was sent to Bletchley Park to work as a codebreaker; while there he befriended the historian Asa Briggs. Attlee then granted Jenkins access to his private papers so that he could write his biography, which appeared in 1948 (Mr Attlee: An Interim Biography). The reviews were generally favourable, including George Orwell's in Tribune. In 1950, he advocated a large capital levy, abolition of public schools and introduction of a measure of industrial democracy to nationalised industries as key policy objectives for the Labour government. Here, Jenkins advocated the abolition of large private incomes by taxing them, graduating from 50 per cent for incomes between £20,000 and £30,000 to 95 per cent for incomes over £100,000. He later described this "almost Robespierrean" pamphlet as "the apogee of my excursion to the left". In 1953 appeared Pursuit of Progress, a work intended to counter Bevanism. Retreating from what he had demanded in Fair Shares for the Rich, Jenkins now argued that the redistribution of wealth would occur over a generation and abandoned the goal of public school abolition. He also opposed the Bevanites' neutralist foreign policy platform: "Neutrality is essentially a conservative policy, a policy of defeat, of announcing to the world that we have nothing to say to which the world will listen. Neutrality could never be acceptable to anyone who believes that he has a universal faith to preach". Jenkins argued that the Labour leadership needed to take on and defeat the neutralists and pacifists in the party; it would be better to risk a split in the party than face "the destruction, by schism, perhaps for a generation, of the whole progressive movement in the country". Between 1951 and 1956, he wrote a weekly column for the Indian newspaper The Current. Here he advocated progressive reforms such as equal pay, the decriminalisation of homosexuality, the liberalisation of the obscenity laws and the abolition of capital punishment. Mr Balfour's Poodle, a short account of the House of Lords crisis of 1911 that culminated in the Parliament Act 1911, was published in 1954. Favourable reviewers included A. J. P. Taylor, Harold Nicolson, Leonard Woolf and Violet Bonham Carter. After a suggestion by Mark Bonham Carter, Jenkins then wrote a biography of the Victorian radical, Sir Charles Dilke, which was published in October 1958. During the 1956 Suez Crisis, Jenkins denounced Anthony Eden's "squalid imperialist adventure" at a Labour rally in Birmingham Town Hall. Three years later he claimed that "Suez was a totally unsuccessful attempt to achieve unreasonable and undesirable objectives by methods which were at once reckless and immoral; and the consequences, as was well deserved, were humiliating and disastrous". Jenkins praised Anthony Crosland's 1956 work The Future of Socialism as "the most important book on socialist theory" since Evan Durbin's The Politics of Democratic Socialism (1940). With much of the economy now nationalised, Jenkins argued, socialists should concentrate on eliminating the remaining pockets of poverty and on the removal of class barriers, as well as promoting libertarian social reforms. Jenkins was principal sponsor, in 1959, of the bill which became the liberalising Obscene Publications Act, responsible for establishing the "liable to deprave and corrupt" criterion as a basis for a prosecution of suspect material and for specifying literary merit as a possible defence. In July 1959, Penguin published Jenkins' The Labour Case, timed to anticipate the upcoming election. Jenkins argued that Britain's chief danger was that of "living sullenly in the past, of believing that the world has a duty to keep us in the station to which we are accustomed, and showing bitter resentment if it does not do so". He added: "Our neighbours in Europe are roughly our economic and military equals. We would do better to live gracefully with them than to waste our substance by trying unsuccessfully to keep up with the power giants of the modern world". Jenkins claimed that the Attlee government concentrated "too much towards the austerity of fair shares, and too little towards the incentives of free consumers' choice". Although he still believed in the elimination of poverty and more equality, Jenkins now argued that these aims could be achieved by economic growth. In the final chapter ('Is Britain Civilised?') Jenkins set out a list of necessary progressive social reforms: the abolition of the death penalty, decriminalisation of homosexuality, abolition of the Lord Chamberlain's powers of theatre censorship, liberalisation of the licensing and betting laws, liberalisation of the divorce laws, legalisation of abortion, decriminalisation of suicide and more liberal immigration laws. Jenkins concluded:

«Адамдардың өз өмірін сүруге, қателіктер жасауға және басқалардың құқықтарына зиян келтірмей, өзі қалай өмір сүргісі келетін кодексті өздері шешуге еркіндік бергісі келетін адамдардың жағында болайық, сондай-ақ тәжірибе мен жарқындық, жақсы ғимараттар мен жақсы тағам, жақсы музыка (Бахтан басқа джаз да) және жақсы кітаптар, толыққанды өмір мен үлкен еркіндік жағында болайық. Ұзақ мерзімде бұл нәрселер ең тамаша экономикалық саясаттан да маңыздырақ болады». Лейбористердің 1959 жылғы жеңілісінен кейін Дженкинс «Panorama» бағдарламасында Лейбористердің тағы бір ұлттандырудан бас тартуы керек, кәсіби одақтармен байланысын сұрауы керек және Либералдық партиямен жақындасуға қарсы емес екенін айтты. Қараша айында ол Фабиан қоғамында лекция оқыды, онда Лейбористердің жеңілісін ұлттандырудың танылмауына байланысты деп айыптады және бұл туралы «The Spectator» журналындағы мақаласында қайталады. Оның «The Spectator» журналындағы мақаласында Британияның әлемдегі төмендеген орнын қабылдауға, отарларға тәуелсіздік беруге, мемлекеттік қызметтерге көбірек қаражат жұмсауға және жеке адамдардың халықтың әдеттегі пікірлері мен мемлекеттік араласудан тыс өмір сүру құқығын ілгерілетуге шақырды. Дженкинс бұны «жақсы радикалдық бағдарлама, бірақ социалистік емес» деп атады. 1960 жылдың мамырында Дженкинс Гаитскеллиттік қысым тобы болып табылатын Демократиялық социализм науқанына қосылды, ол Лейбористік партияның сол қанатының үстемдігіне қарсы күресуге арналған. 1960 жылдың шілдесінде Дженкинс Ұлыбританияның Еуропалық экономикалық қауымдастығына мүшелігін еркін жақтауға мүмкіндік беру үшін алдыңғы қатардағы лауазымынан кетті. 1960 жылғы Лейбористік партияның конференциясында Скарборо қаласында Дженкинс партияның IV тармағын қайта жазуды ұсынды...

Let us be on the side of those who want people to be free to live their own lives, to make their own mistakes, and to decide, in an adult way and provided they do not infringe the rights of others, the code by which they wish to live; and on the side of experiment and brightness, of better buildings and better food, of better music (jazz as well as Bach) and better books, of fuller lives and greater freedom. In the long run these things will be more important than the most perfect of economic policies. In the aftermath of Labour's 1959 defeat, Jenkins appeared on Panorama and argued that Labour should abandon further nationalisation, question its connection with the trade unions and not dismiss a closer association with the Liberal Party. In November he delivered a Fabian Society lecture in which he blamed Labour's defeat on the unpopularity of nationalisation and he repeated this in an article for The Spectator. His Spectator article also called for Britain to accept its diminished place in the world, to grant colonial freedom, to spend more on public services and to promote the right of individuals to live their own lives free from the constraints of popular prejudices and state interference. Jenkins later called it a "good radical programme, although not a socialist one". In May 1960, Jenkins joined the Campaign for Democratic Socialism, a Gaitskellite pressure group designed to fight against left wing domination of the Labour Party. In July 1960 Jenkins resigned from his frontbench role in order to be able to campaign freely for British membership of the Common Market. At the 1960 Labour Party conference in Scarborough, Jenkins advocated rewriting Clause IV of the party's constitution but he was booed. In November he wrote in The Spectator that "unless the Labour Party is determined to abdicate its role as a mass party and become nothing more than a narrow sectarian society, its paramount task is to represent the whole of the Leftward thinking half of the country—and to offer the prospect of attracting enough marginal support to give that half some share of power". During 1960–62, his main campaign was British membership of the Common Market, where he became Labour's leading advocate of entry. When Harold Macmillan initiated the first British application to join the Common Market in 1961, Jenkins became deputy chairman of the all party Common Market Campaign and then chairman of the Labour Common Market Committee. At the 1961 Labour Party conference Jenkins spoke in favour of Britain's entry. Since 1959, Jenkins had been working on a biography of the Liberal Prime Minister, H. H. Asquith. For Jenkins, Asquith ranked with Attlee as the embodiment of the moderate, liberal intelligence in politics that he most admired. Through Asquith's grandson, Mark Bonham Carter, Jenkins had access to Asquith's letters to his mistress, Venetia Stanley. Kenneth Rose, Michael Foot, Asa Briggs and John Grigg all favourably reviewed the book when it was published in October 1964. However, Violet Bonham Carter wrote a defence of her father in The Times against the few criticisms of Asquith in the book, and Robert Rhodes James wrote in The Spectator that "Asquith was surely a tougher, stronger, more acute man than Mr. Jenkins would have us believe. The fascinating enigma of his complete decline is never really analysed, nor even understood. We required a Sutherland: but we have got an Annigoni". John Campbell claims that "for half a century it has remained unchallenged as the best biography and is rightly regarded as a classic". After the 1964 general election Jenkins was appointed Minister of Aviation and was sworn of the Privy Council. While at Aviation he oversaw the high profile cancellations of the BAC TSR 2 and Concorde projects (although the latter was later reversed after strong opposition from the French Government). In January 1965 Patrick Gordon Walker resigned as Foreign Secretary and in the ensuing reshuffle Wilson offered Jenkins the Department for Education and Science; however, he declined it, preferring to stay at Aviation.

Қаржы министрі (1967-1970)

1967 жылдан 1970 жылға дейін Дженкинс 1967 жылдың қараша айындағы девальвация дағдарысынан кейін Джеймс Каллаганды алмастырып, Қаржы министрі қызметін атқарды. Дженкинстің Қаржы министрі ретіндегі басты мақсаты экономикалық өсімді қамтамасыз ету болды, бұл девальвациядан кейін фунт стерлингтің жаңа құнына тұрақтылықты қайта орнатуға байланысты. Бұл, бұрынғы бес жыл бойы тапшылықта болған төлемдер балансының оң болуын қамтамасыз ету арқылы ғана мүмкін болатын. Сондықтан Дженкинс инфляцияны төмендету саясатын жүргізді, оның ішінде мемлекеттік шығыстарды қысқарту және салықтарды арттыру, ресурстардың ішкі тұтынуға емес, экспортқа бағытталуын қамтамасыз ету үшін. 1968 жылдың қаңтар айында Дженкинс «алда екі жылдық ауыр еңбек күтіп тұр» деп ескертті. Ол 1968 жылғы бюджетінде салықтарды 923 миллион фунт стерлингке көтергенімен, бұл осы күнге дейін кез келген бюджеттегі арттырудың екі еседен астам болды, сондықтан ол өте қатал Қаржы министрі ретінде танылды. Дженкинс Кабинетті егер оның бюджеті фунт стерлингке деген сенімді қалпына келтірмесе, үш ай ішінде екінші девальвация болатыны туралы ескертті. Ол жеке медициналық қызметтерге төлемді қайта енгізді (1964 жылы Лейбористер партиясы билікке келген кезде осы төлемдер жойылған еді) және мектепті бітіру жасын 1971 жылдың орнына 1973 жылға дейін кейінге шегерді. Тұрғын үй және жол құрылысы жоспарлары да қысқартылды, сонымен қатар ол Ұлыбританияның Суэц шығысындағы әскери базаларын жабу процесін үдетті. Дженкинс табыс салығын арттырудан бас тартып, оның орнына мыналарға салықтарды көтерді: алкогольдік сусындар мен темекіге (сырадан басқа), тауарларға салынатын салық, бензинге салынатын салық, жол салығы, Селективті жұмыспен қамту салығын 50 пайызға арттыру және жеке табысқа бір реттік арнайы алым. Ол сондай-ақ балаларға берілетін жәрдемақыны арттыру үшін балаларға арналған салық жеңілдіктерін қысқарды. Эдвард Хиттің «қатал, суық бюджет, жылудың ең кішкентай да көрінісі жоқ» деп мәлімдегеніне қарамастан, Дженкинстің алғашқы бюджеті жылы қабылданып, Гарольд Уилсон «бұл сөйлеудің ең жоғары сапасы мен әсемдігімен кеңінен мақталып жүр» деді, ал Барбара Касл «барлығының деміне тиді» деп атап өтті. 19 наурыздағы бюджетін жариялаған кезде Дженкинс Ұлыбританияның көп жылдар бойы «ақылсыздыққа толы жұмақта» өмір сүргенін, «өте көп импорттағанын, аз экспорттағанын және өзімізге тым көп төлегенін», Франция мен Батыс Германиядан қарағанда өмір сүру деңгейі төмен екенін айтты. Парламенттік Лейбористер партиясындағы Дженкинстің жақтастары «Дженкинсистер» деп аталды. Бұл әдетте жас, орта тапқа жататын, университет білімі алған экс-Гайтскеллиттер болды, мысалы, Билл Роджерс, Дэвид Оуэн, Рой Хаттерсли, Дик Таверн, Джон Маккинтош және Дэвид Маркуанд. 1968 жылдың мамыр-шілде айларында Патрик Гордон Уокер мен Кристофер Мейхью бастаған оның жақтастары Уилсонды Дженкинспен Лейбористтер партиясының басшысы ретінде алмастыруды жоспарлады, бірақ ол Уилсонға қарсы шығудан бас тартты. Бір жылдан кейін оның жақтастары Дженкинсті партия басшылығына қарсы шығуға көндіруге тағы да тырысты, бірақ ол тағы да бас тартты. Кейіннен ол өзінің естеліктерінде 1968 жылғы қастандық «мен үшін Раб Батлер үшін 1953 жылдың сол маусымымен тең болды. Өзін-өзі таңдауға мүмкіндік болмаған кезде, біржақты қатыгездікпен ойланбағандықтан, ол премьер-министрлік лауазымын жиі жоғалтатын мансапқа ие болды. Премьер-министрлік лауазымға ие болған адамдар – Ллойд Джордж, Макмиллан, миссис Тэтчер – мұндай сәттерді жіберіп жібермейді». 1968 жылдың сәуірінде Ұлыбританияның резервтері әр тоқсан сайын шамамен 500 миллион фунт стерлингке азайып жатқан кезде Дженкинс Халықаралық валюта қорынан 1,4 миллиард доллар несие алу үшін Вашингтонға барды. 1968 жылдың қарашасында тағы бір фунт стерлингтік дағдарыстан кейін Дженкинс салықты тағы 250 миллион фунт стерлингке көтеруге мәжбүр болды. Бұдан кейін валюта нарығы баяу тұрақтанды, ал оның 1969 жылғы бюджеті тұтынуды одан әрі шектеу үшін салық салуды 340 миллион фунт стерлингке көбейтумен бірдей болды. 1969 жылдың мамырына қарай Ұлыбританияның ағымдағы шоттық позициясы экспорттың өсуі, жалпы тұтынудың төмендеуі және ішінара ішкі кіріс экспорттың бұрынғы бағасын төмендетуі арқасында оң болды. Шілдеде Дженкинс сондай-ақ Ұлыбританияның шетел валютасының көлемі жыл басынан бері 1 миллиард долларға дейін өскенін жариялады. Осы уақытта ол 1936-1977 жылдар аралығында Ұлыбританияның мемлекеттік кірістерінің шығындарға қарағанда артық болуын басқарды. Осы жетістіктердің арқасында 1970 жылғы бюджет кеңпейілді болады деп күтілді. Алайда Дженкинс Ұлыбританияның экономикасының тұрақтылығына қатысты алаңдады және одан бетер бюджетті ұсынуға шешім қабылдады. Көптеген сарапшылар бұл, нашар сауда көрсеткіштерімен бірге, 1970 жылғы жалпы сайлауда консерваторлардың жеңісіне ықпал етті деп санайды. Тарихшылар мен экономистер Дженкинсті 1960 жылдардың соңында Ұлыбританияның қаржылық және ағымдағы шоттарындағы өзгерістерді басқарғаны үшін мақтап жүр. Мысалы, Эндрю Марр оны «20 ғасырдың ең табысты Қаржы министрлерінің бірі» деп сипаттады. Жалпы ішкі өнімге (ЖІӨ) қатысты мемлекеттік шығыстар 1964 жылы 44 пайыздан 1970 жылы шамамен 50 пайызға дейін өсті. Дженкинс инфляция туралы ескерткеніне қарамастан, 1969-1970 жылдардағы жалақы келісімдері орташа есеппен 13 пайызға өсті және 1970 жылдардың басындағы жоғары инфляцияға әкелді, нәтижесінде Дженкинстің төлемдер балансын оңға бұруға жасаған барлық күш-жігері бекер кетті.

From 1967 to 1970 Jenkins served as Chancellor of the Exchequer, replacing James Callaghan following the devaluation crisis of November 1967. Jenkins' ultimate goal as Chancellor was economic growth, which depended on restoring stability to sterling at its new value after devaluation. This could only be achieved by ensuring a surplus in the balance of payments, which had been in a deficit for the previous five years. Therefore, Jenkins pursued deflation, including cuts in public expenditure and increases in taxation, in order to ensure that resources went into exports rather than domestic consumption. Jenkins warned the House of Commons in January 1968 that there was "two years of hard slog ahead". He quickly gained a reputation as a particularly tough Chancellor with his 1968 budget increasing taxes by £923 million, more than twice the increase of any previous budget to date. Jenkins had warned the Cabinet that a second devaluation would occur in three months if his budget did not restore confidence in sterling. He restored prescription charges (which had been abolished when Labour returned to office in 1964) and postponed the raising of the school leaving age to 16 to 1973 instead of 1971. Housing and road building plans were also heavily cut, and he also accelerated Britain's withdrawal East of Suez. Jenkins ruled out increasing the income tax and so raised the taxes on: drinks and cigarettes (except on beer), purchase tax, petrol duty, road tax, a 50 per cent rise in Selective Employment Tax and a one off Special Charge on personal incomes. He also paid for an increase in family allowances by cutting child tax allowances. Despite Edward Heath claiming it was a "hard, cold budget, without any glimmer of warmth" Jenkins' first budget broadly received a warm reception, with Harold Wilson remarking that "it was widely acclaimed as a speech of surpassing quality and elegance" and Barbara Castle that it "took everyone's breath away". In his budget broadcast on 19 March, Jenkins said that Britain had been living in a "fool's paradise" for years and that it was "importing too much, exporting too little and paying ourselves too much", with a lower standard of living than France or West Germany. Jenkins' supporters in the Parliamentary Labour Party became known as the "Jenkinsites". These were usually younger, middle class and university educated ex Gaitskellites such as Bill Rodgers, David Owen, Roy Hattersley, Dick Taverne, John Mackintosh and David Marquand. In May–July 1968 some of his supporters, led by Patrick Gordon Walker and Christopher Mayhew, plotted to replace Wilson with Jenkins as Labour leader but he declined to challenge Wilson. A year later his supporters again attempted to persuade Jenkins to challenge Wilson for the party leadership but he again declined. He later wrote in his memoirs that the 1968 plot was "for me the equivalent of the same season of 1953 for Rab Butler. Having faltered for want of single minded ruthlessness when there was no alternative to himself, he then settled down to a career punctuated by increasingly wide misses of the premiership. People who effectively seize the prime ministership – Lloyd George, Macmillan, Mrs Thatcher – do not let such moments slip". In April 1968, with Britain's reserves declining by approximately £500 million every quarter, Jenkins went to Washington to obtain a $1,400 million loan from the International Monetary Fund. Following a further sterling crisis in November 1968 Jenkins was forced to raise taxes by a further £250 million. After this the currency markets slowly began to settle and his 1969 budget represented more of the same with a £340 million increase in taxation to further limit consumption. By May 1969, Britain's current account position was in surplus, thanks to a growth in exports, a drop in overall consumption and, in part, the Inland Revenue correcting a previous underestimation in export figures. In July Jenkins was also able to announce that the size of Britain's foreign currency reserves had been increased by almost $1 billion since the beginning of the year. It was at this time that he presided over Britain's only excess of government revenue over expenditure in the period 1936–7 to 1987–8. Thanks in part to these successes there was a high expectation that the 1970 budget would be a more generous one. Jenkins, however, was cautious about the stability of Britain's recovery and decided to present a more muted and fiscally neutral budget. It is often argued that this, combined with a series of bad trade figures, contributed to the Conservative victory at the 1970 general election. Historians and economists have often praised Jenkins for presiding over the transformation in Britain's fiscal and current account positions towards the end of the 1960s. Andrew Marr, for example, described him as one of the 20th century's "most successful chancellors". Public expenditure as a proportion of GDP rose from 44 per cent in 1964 to around 50 per cent in 1970. Despite Jenkins' warnings about inflation, wage settlements in 1969–70 increased on average by 13 per cent and contributed to the high inflation of the early 1970s and consequently negated most of Jenkins' efforts to obtain a balance of payments surplus.

Көлеңкелік кабинет (1970-1974)

1970 жылы Лейбористік партия күтпеген жерден билікті жоғалтқаннан кейін Дженкинс Харольд Уилсонның Қаржы министрінің көлеңкелік орынбасары болып тағайындалды. Дженкинс 1970 жылдың шілдесінде Лейбористік партия басшылығының орынбасары болып сайланды. Ол алғашқы дауыс беру кезінде болашақ Лейбористік партияның көшбасшысы Майкл Фут пен бұрынғы Парламент Палатасының спикері Фред Пиртті жеңді. Ол сол кезде Гарольд Уилсонның табиғи мұрагері болып көрінді және көптеген адамдар партия басшылығын мұра етіп, премьер-министр болу мүмкіндігіне ие болу үшін уақыт мәселесі деп ойлады. Алайда, жағдай түбірінен өзгерді, себебі Дженкинс 1970-жылдардың басында Лейбористік партияда күшейген Еуропаға қарсы сезімге келіспеді. 1971 жылдың 17 шілдесінде Лейбористік партиясы ЕЭҚ мәселесі бойынша арнайы конференция өткізді, онда Дженкинске сөз сөйлеуге рұхсат берілмеді, бірақ ол өміріндегі ең әсерлі сөздерінің бірін жасады. Дженкинс 19 шілдеде Парламенттік Лейбористік партия отырысында: «Конференцияда біз естіген жалғыз балама [ЕЭҚ-қа] – ‘бір елдегі социализм’ болды. Бұл әрқашан қолдауға лайық. Көпірді көтеріп, қамалға төңкеріс жасаңыз. Бұл да саясат емес: бұл тек лозунг, және ол халықаралық социализмге біздің ең жақсы үлесіміз деп көрсетілгенде ғана сенімсіз болып қана қоймай, екіжүзділікке де ұшырайды». Бұл партиядағы ескі Беванит-Гейтскеллит араздығын қайта жақтатты. Уилсон Тони Бенге Дженкинстің сөйлегенінен кейін бір күн өткен соң Демократиялық социализм үшін науқанды тоқтатуға бел буғанын айтты. 1971 жылғы Брайтон қаласындағы Лейбористік партия конференциясында ЕЭҚ-ға кірудің «консерваторлардың талаптарын» қабылдамау туралы Ұлттық атқару комитетінің (ҰАК) ұсынысы үлкен көпшілік дауысымен қабылданды. Дженкинс шеттегі кездесуде бұл Ұлыбританияның ЕЭҚ-ға қосылуына қолдау көрсетуіне әсер етпейтінін айтты. Бенн Дженкинс «осы конференцияның ең ықпалды тұлғасы, мұнда дау жоқ» деді. 1971 жылдың 28 қазанында ол 69 Лейбористік партия депутатын Хит үкіметінің Ұлыбританияны ЕЭҚ-ға қабылдау туралы ұсынысын қолдау үшін дауыс беруге жетекшілік етті. Осылайша олар үш жолды қамшыға және Лейбористік партияның жылдық конференциясындағы бес бірге дауысқа қарсы шықты. Дженкинстің бұл әрекеті еуропалық мәселеге заңдылық берді, егер бұл мәселе тек партиялық саяси мәселе ретінде қарастырылса, онда ол болмас еді. Алайда, солшылдар оны «сатқын» деп қарады. Джеймс Маргач Sunday Times газетінде: «Солшылдардың ашық емес мақсаты – Рой Дженкинс пен оның одақтастарын бағынуға мәжбүр ету немесе оларды партиядан қуу» деп жазды. Алайда, Дженкинс өзінің саяси инсайдерлік позициясынан толық бас тартпады және қайтадан партия басшысының орынбасары болуға үміткер болды, бұл әрекеті оның әріптесі Дэвид Маркуанд кейін өкініш білдіргенін мәлімдеді. Партиялық қамшыға сәйкес Дженкинс Еуропалық қауымдастықтар заңына 55 рет қарсы дауыс берді. Алайда, ол 1972 жылдың сәуір айында партия Ұлыбританияның ЕЭҚ-ға мүшелігі туралы референдум өткізуге уәде бергеннен кейін партия басшысының орынбасары және көлеңкелік кабинет мүшесі лауазымынан кетті. Бұл Рой Хаттерсли сияқты бұрынғы жақтастарының Дженкинстен алшақтауына себеп болды. Кейіннен Хаттерсли Дженкинстің отставкасы «ескі лейбористік коалицияның құлауы басталған және жаңа орталық партияның құрылуы сөзсіз болған сәт» деді. Вильсонға жазған отставка хатында Дженкинс егер референдум өткізілсе, «Оппозиция, саяси көзқарасы қандай болса да, ұсынылған әрекетке қарсы болғандардың уақытша коалициясын құратынын» айтты. «Осылайша біз бұрынғы Лордтар палатасының абсолютті билігін шектегеннен бері осы елде таныс болған кез келген нәрседен гөрі прогрессивті заңнамаға қарсы күшті және тұрақты қару жасадық». Дженкинстің сәнді өмір салты – Уилсон оны бір кезде «социалистке қарағанда көбірек қоғамдық тұлға» деп сипаттаған – Лейбористік партияның көп бөлігін одан алшақтатты. 1972 жылдың мамыр айында ол Еуропалық бірлікті ілгерілеткені үшін марапатталған Карл Ұлы сыйлығын алды. Қыркүйекте ORC жүргізген сауалнама Лейбористік партия мен либералдылардың «орталық» қанаты арасындағы одаққа халықтың айтарлықтай қолдау көрсетіп отырғанын көрсетті; 35% олар Лейбористік партия мен либералдылардың одағына дауыс беретінін айтты, 27% консервативтерге және 23,5% «социалистік лейбористерге». The Times газетінде «12 миллион Дженкинсит бар» делінді. 1972 жылдың көктемі мен жазында Дженкинс өзінің басшылық беделін көрсетуге арналған бірқатар сөздер жасады. Бұл сөздер қыркүйек айында «Қазір не маңызды» деген атпен жарияланды және жақсы сатылды. Кітаптың постскриптумында Дженкинс Лейбористік партияның тар социалистік партия болмауы керек екенін, халыққа ұнамайтын солшыл саясатты жақтамауы керек екенін, бірақ «елдің солшыл ойлы жартысының үміттері мен талпыныстарын» ұсынуға ұмтылуы керек екенін айтты, сондай-ақ «кең негізді, халықаралық, радикалды, жомарт партия шатасқан және жігерсіз британ халқының қиялын тез арада бағындыра алады» деді. 1973 жылы Линкольн округінде өткен сайлауда Дик Таверн «Демократиялық лейборист» ретінде ресми Лейбористік партия үміткеріне қарсы жеңіске жеткеннен кейін Дженкинс Оксфорд университетінің Лейбористік клубына жаңа орталық партия идеясын сынап көрсеткен сөз сөйледі. Дженкинс 1973 жылдың қарашасында көлеңкелік кабинетке сайланды және Көлеңкелік Ішкі істер министрі болды. 1974 жылғы ақпан сайлауында Дженкинс Лейбористік партияны қолдады және оның үгіт науқаны Дэвид Батлер мен Деннис Каванагх «цивилизациялық идеализмнің үнін» қозғады деп сипаттады. Дженкинс өзінің сайлау округіндегі либералды кандидат 6000 дауыс алғанын көріп көңілі қалды; ол өзінің естеліктерінде «Мен өзімді жақын либерал ретінде қарастырғандықтан, олардың барлығы дерлік маған келуі керек деп ойладым» деп жазды. Дженкинс 1971–74 жылдары The Times газетінде жарияланған және 1974 жылы «Биліктегі тоғыз адам» деген атпен жарияланған бірқатар өмірбаяндық эсселер жазды. Дженкинс Гейтскелл, Эрнест Бевин, Стаффорд Крипс, Адлай Стивенсон II, Роберт Ф. Кеннеди, Джозеф Маккарти, Лорд Галифакс, Леон Блюм және Джон Мейнард Кейнсті таңдады. 1971 жылы Дженкинс Йель университетінде сыртқы саясатқа қатысты үш лекция оқыды, ол бір жылдан кейін «Потомак бойындағы кеш?» деген атпен жарияланды.

After Labour unexpectedly lost power in 1970 Jenkins was appointed Shadow Chancellor of the Exchequer by Harold Wilson. Jenkins was also subsequently elected to the deputy leadership of the Labour Party in July 1970, defeating future Labour Leader Michael Foot and former Leader of the Commons Fred Peart at the first ballot. At this time he appeared the natural successor to Harold Wilson, and it appeared to many only a matter of time before he inherited the leadership of the party, and the opportunity to become Prime Minister. This changed completely, however, as Jenkins refused to accept the tide of anti European feeling that became prevalent in the Labour Party in the early 1970s. After a special conference on the EEC was held by the Labour Party on 17 July 1971, which Jenkins was forbidden to address, he delivered one of the most powerful speeches of his career. Jenkins told a meeting of the Parliamentary Labour Party on 19 July: "At conference the only alternative [to the EEC] we heard was 'socialism in one country'. That is always good for a cheer. Pull up the drawbridge and revolutionize the fortress. That's not a policy either: it's just a slogan, and it is one which becomes not merely unconvincing but hypocritical as well when it is dressed up as our best contribution to international socialism". This reopened the old Bevanite–Gaitskellite divide in the Party; Wilson told Tony Benn the day after Jenkins' speech that he was determined to smash the Campaign for Democratic Socialism. At the 1971 Labour Party conference in Brighton, the NEC's motion to reject the "Tory terms" of entry into the EEC was carried by a large majority. Jenkins told a fringe meeting that this would have no effect on his continued support for Britain's entry. Benn said Jenkins was "the figure dominating this Conference; there is no question about it". On 28 October 1971, he led 69 Labour MPs through the division lobby in support of the Heath government's motion to take Britain into the EEC. In so doing, they were defying a three line whip and a five to one vote at the Labour Party annual conference. Jenkins' action gave the European cause a legitimacy that would have otherwise been absent had the issue been considered solely as a party political matter. However, he was now regarded by the left as a "traitor". James Margach wrote in the Sunday Times: "The unconcealed objective of the Left now is either to humiliate Roy Jenkins and his allies into submission – or drive them from the party". At this stage, however, Jenkins would not fully abandon his position as a political insider, and chose to stand again for deputy leader, an act his colleague David Marquand claimed he later came to regret. In accordance with the party whip, Jenkins voted against European Communities Bill 55 times. However, he resigned both the deputy leadership and his shadow cabinet position in April 1972, after the party committed itself to holding a referendum on Britain's membership of the EEC. This led to some former admirers, including Roy Hattersley, choosing to distance themselves from Jenkins. Hattersley later claimed that Jenkins' resignation was "the moment when the old Labour coalition began to collapse and the eventual formation of a new centre party became inevitable". In his resignation letter to Wilson, Jenkins said that if there were a referendum "the Opposition would form a temporary coalition of those who, whatever their political views, were against the proposed action. By this means we would have forged a more powerful continuing weapon against progressive legislation than anything we have known in this country since the curbing of the absolute powers of the old House of Lords". Jenkins' lavish lifestyle — Wilson once described him as "more a socialite than a socialist" — had already alienated much of the Labour Party from him. In May 1972, he collected the Charlemagne Prize, which he had been awarded for promoting European unity. In September an ORC opinion poll found that there was considerable public support for an alliance between the 'moderate' wing of the Labour Party and the Liberals; 35 per cent said they would vote for a Labour–Liberal alliance, 27 per cent for the Conservatives and 23.5 per cent for 'Socialist Labour'. The Times claimed that there were "twelve million Jenkinsites". During the spring and summer of 1972, Jenkins delivered a series of speeches designed to set out his leadership credentials. These were published in September under the title What Matters Now, which sold well. In the book's postscript, Jenkins said that Labour should not be a narrow socialist party advocating unpopular left wing policies but must aim to "represent the hopes and aspirations of the whole leftward thinking half of the country", adding that a "broad based, international, radical, generous minded party could quickly seize the imagination of a disillusioned and uninspired British public". After Dick Taverne's victory in the 1973 Lincoln by election, where he stood as "Democratic Labour" in opposition to the official Labour candidate, Jenkins gave a speech to the Oxford University Labour Club denouncing the idea of a new centre party. Jenkins was elected to the shadow cabinet in November 1973 as Shadow Home Secretary. During the February 1974 election, Jenkins rallied to Labour and his campaign was described by David Butler and Dennis Kavanagh as sounding "a note of civilised idealism". Jenkins was disappointed that the Liberal candidate in his constituency won 6000 votes; he wrote in his memoirs that "I already regarded myself as such a closet Liberal that I naïvely thought they ought nearly all to have come to me". Jenkins wrote a series of biographical essays that appeared in The Times during 1971–74 and which were published as Nine Men of Power in 1974. Jenkins chose Gaitskell, Ernest Bevin, Stafford Cripps, Adlai Stevenson II, Robert F. Kennedy, Joseph McCarthy, Lord Halifax, Léon Blum and John Maynard Keynes. In 1971 Jenkins delivered three lectures on foreign policy at Yale University, published a year later as Afternoon on the Potomac?

Ішкі істер министрі (1974-1976)

1974 жылдың басында Лейбористер партиясы билікке оралғанда Дженкинс екінші рет Ішкі істер министрі болып тағайындалды. Алдында оған Қаржы министрлігін беруге уәде берілген еді, алайда Уилсон кейіннен Денис Хилиді оның орнына Канцлер етіп тағайындауға шешім қабылдады. Бернард Донугхьюдан Уилсонның уәдесін бұзғанын естігеннен кейін Дженкинс ашуланып, "Харольд Уилсонға маған келіп кездесуі керек екенін айт, әйтпесе мен оның үкіметіне қосылмаймын, ол сақ болмаса!" деп айқайлады. Бұл оқиға тіпті қоғамдық баспалдақта болғандықтан да қызықты болды. Дженкинстер Дженкинстің Канцлерлікке бас тартуынан көңілі қалды және басқа жерден көшбасшы іздеуге кірісіп, Дженкинстер тобының біртұтас күйі бұзылды. Дженкинс 1974 жылдан 1976 жылға дейін қызмет етті. Оның 1960 жылдары Ішкі істер министрі болған кезіндегі атмосфера оптимистік және сенімді болса, 1970 жылдардың климаты әлдеқайда шиеленісті және көңілсіз болды. Солтүстік Ирландияның екі әйел бауырласы Мариан Прайс пен Долоурс Прайс 1973 жылы Олд Бейлидегі жарылыс үшін 20 жылға бас бостандығынан айырылғаннан кейін, Солтүстік Ирландиядағы түрмеге ауысу үшін аштық жариялады. 1974 жылдың маусым айында теледидарда сөйлеген Дженкинс олардың талаптарына мойынсұнбайтынын мәлімдеді, бірақ 1975 жылдың наурыз айында оларды жасырын түрде Солтүстік Ирландия түрмесіне ауыстырды. Дженкинс сондай-ақ террористік қылмыскерлерге өлім жазасын қайтару туралы талаптарға қарсы тұрды. 4 желтоқсанда ол Солтүстік Ирландия жөніндегі Министрлер кабинетінің комитетіне "естігеннің бәрі оны Солтүстік Ирландияның Ұлыбританияның қалған бөлігіне ешқандай қатысы жоқ екеніне одан да сенімді етті" деді. 1991 жылы Гаррет Фицджеральдтың естеліктерін қарап шыққанда Дженкинс: "Менің табиғи көзқарастарым, болғанымен, апельсинге қарағанда жасылға көбірек бейім. Мен жағымсыз одақтасмын, интуитивті түрде тіпті Пейсли мен Хоги да ағылшындардан гөрі бір-бірімен жақсы қарым-қатынас жасай алады деп санаймын" деді. 1975 жылғы Жыныстық дискриминацияға қарсы заң (жыныстық теңдікті заңдастырып, Тең мүмкіндіктер комиссиясын құрды) және 1976 жылғы Расалық қатынастар туралы заң (жеке клубтарға расалық дискриминацияны тыйым салуды кеңейтіп, Расалық теңдік жөніндегі комиссияны құрды) оның Ішкі істер министрі болып екінші рет тағайындалған кездегі екі маңызды жетістігі болды. Дженкинс Майкл Футтың ереуіл кезінде пикеттерге жүк көліктерін тоқтату құқығын беру әрекетіне қарсы болды және Энтони Крослендтің 1972 жылғы Тұрғын үйді қаржыландыру туралы консерваторлардың заңына сәйкес кеңес жалға алу ақысын көтеруден бас тартқандықтары үшін қосымша ақы төленген Клей-Кросттегі 11 Еңбек кеңесшілеріне рақымшылық жасау туралы шешімінен қорқынышты. Екі кәсіподақ жетекшісі Рикки Томлинсон мен Дес Уоррен ("Шрусбери екеуі" деп аталды) ереуілге қатысқандары үшін қорқыту мен тәртіпсіздік жасағаны үшін түрмеге жабылғаннан кейін, Дженкинс жұмысшы қозғалысының оларды босату туралы талаптарына келіспеді. Бұл Дженкинстің еңбек қозғалысының көп бөлігінен алыстағанын көрсетті және ол бір кезде көпшілік алдында "Екеуін босатыңыз!" деп айқайлаған адамдардың наразылығына ұшырады. Дженкинс сондай-ақ Кабинетті пропорционалдық өкілдік түрінде сайлау реформасын қабылдауға және 1911 жылғы Ресми құпиялар туралы заңды ашық үкіметке мүмкіндік беру үшін либералдандыруға көндіруге тырысты. Партияның солға қарай бет бұруына байланысты көңілі түсіп қалса да, ол 1975 жылдың маусым айында өткен ЕЭК референдумында Лейбористер партиясының жетекші тұлғасы болды (және "Иә" кампаниясының президенті болды). 1974 жылдың қыркүйегінде ол Ширли Уильямсқа қосылып, "ЕЭК-тен шығуды жүзеге асыру керек болған Кабинетте қала алмаймын" деді. Референдум науқаны кезінде Тони Бенн Ұлыбританияның мүшелігіне байланысты 500 000 жұмыс орны жоғалды деп мәлімдеді; Дженкинс 27 мамырда "Мен Беннді экономика министрі ретінде қабылдау қиынға соғады" деп жауап берді. Ол ЕЭК-тен тыс Ұлыбритания "өнерсіз ұлттарға арналған қарттар үйіне" айналатынын айтты. Менің ойымша, бұл жайлы да, әдемі де емес. Мен болашақ күзетшілердің кейбіреулерінің сыртқы келбетіне қатты ұнамаймын". Екі адам Дэвид Димблби төрағалық еткен "Панорама" бағдарламасында Ұлыбританияның мүшелігін талқылады. Дэвид Батлер мен Уве Китцингердің айтуынша, "олар саяси теледидарда көрінетіннен әлдеқайда айқын және күрделі деңгейдегі талқылауға қол жеткізді". Дженкинс барлық партиялардың орталықшыл өкілдерімен жұмыс істеуді ыңғайлы деп тапты және "Иә" кампаниясы екі бірге жеңіске жетті. Референдумнан кейін Уилсон Беннді Энергия министрі етіп төмендетті және Бенннің беделін төмендетуді оңшыл министр Рег Прентистің Білім министрлігінен босатумен теңдестіруге тырысты, бірақ Дженкинске Прентисті қызметтен босатуға ниеті жоқ екенін бұрын уәде берген еді. Дженкинс Прентисті қызметтен босатса, отставкаға кететінін мәлімдеп, Уилсонға "ол өте төмен деңгейдегі шаралармен өте төмен деңгейдегі адам" екенін айтты. Уилсон тез арада бас тартты. Қыркүйек айында Дженкинс Прентистің Ньюхэм сайлау округінде оған қолдау көрсету үшін сөз сөйледі, оның солшыл партия мүшелері тарапынан қайта сайланудан айырылу қаупі туды. Дженкинс солшыл және оңшыл наразылардың шабуылына ұшырады және Ұлттық фронт мүшесі лақтырған ұн бомбасымен кеудесіне соққы тиді. Дженкинс Прентисті қайта сайлаудан айырылса, "бұл тек жергілікті партия ғана емес, сонымен қатар қарапайым адамдардың сенімдері мен сезімдерін елемеу арқылы өзінің негізін құлатып жатыр, сонымен қатар сол және оң қанаттағы бүкіл заңды Лейбористер партиясының беделіне нұқсан келтіреді, егер экстремистер жеңіске жетсе. Егер төзімділік бұзылса, қорқынышты салдарлар болады. Лейбористер партиясының депутаттары қанағаттандырылмағандықтан, өз пікірлерін жасырып, жаңдайларын түзетіп, бұйрықтарды орындап, саналарын тыныштандыруға мәжбүр болады, немесе олар өздеріне дауыс бергендерден әлдеқайда солшыл адамдар болуы керек. Екеуі де парламенттік демократияны қорқынышты етеді". 1976 жылдың қаңтарында ол Энглсиде сөйлеген сөзінде мемлекеттік шығындардың одан да артуына қарсы шығып, солшылдардан өзін одан да алыс ұстады: "Менің ойымша, мемлекеттік шығындарды жалпы ұлттық табыстың 60 пайызынан жоғары деңгейге көтеруге болмайды және көптеген таңдау мүмкіндіктерімен плюралистік қоғамның құндылықтарын сақтауға болады. Біз әлеуметтік демократияның шегіне жақынбыз". Бұрынғы қолдаушысы Рой Хаттерсли осы сөзден кейін Дженкинстен алшақтады. 1976 жылдың мамырында ол Полиция федерациясының конференциясына "әуелі дәлелдерді қарап, түрменің кең қолданылуының қылмысты азайтуға немесе көптеген адамдармен тиімді айналысуға қаншалықты көмектесетінін мойындауға дайын болу керек" деді. Ол сондай-ақ Федерацияның құқық тәртібі жөніндегі ұсыныстарына жауап берді: "Мен сіздердің маған қоятын құқығыңызды құрметтеймін. Сіздер де менің барлық ұсыныстардың рационалды жаза саясатының негізін құрамайтынын мойындауға құрмет ететініңізге сенемін". Бірде Дженкинстің қолдаушысының бірі Парламенттің шайханасында шахтерлердің депутаттарының тобын сұрағанда, олар: "Жоқ, жігіт, біздің бәріміз Лейбористерміз" деді. Дженкинс Сыртқы істер министрі болуды қалаған, бірақ Фут Каллаханға еуропалық көзқарастары бар Дженкинсті Сыртқы істер министрі етіп тағайындауға партия келіспейтінін ескертті. Каллахан Дженкинске алты айдан кейін Қаржы министрлігін ұсынды (сонда Денис Хилиді Сыртқы істер министрлігіне ауыстыруға болады). Дженкинс бұл ұсыныстан бас тартты. Содан кейін Дженкинс Еуропалық комиссияның президенті қызметін қабылдады (Франсуа Ксавье Ортолиден кейін), Каллахан Энтони Крослендті Сыртқы істер министрі етіп тағайындағаннан кейін.

When Labour returned to power in early 1974, Jenkins was appointed Home Secretary for the second time. Earlier, he had been promised the treasury; however, Wilson later decided to appoint Denis Healey as Chancellor instead. Upon hearing from Bernard Donoughue that Wilson had reneged on his promise, Jenkins reacted angrily. Despite being on a public staircase, he is reported to have shouted "You tell Harold Wilson he must bloody well come to see me and if he doesn't watch out, I won't join his bloody government This is typical of the bloody awful way Harold Wilson does things!" The Jenkinsites were dismayed by Jenkins' refusal to insist upon the Chancellorship and began to look elsewhere for leadership, thus ending the Jenkinsites as a united group. Jenkins served from 1974 to 1976. Whereas during his first period as Home Secretary in the 1960s the atmosphere had been optimistic and confident, the climate of the 1970s was much more fractious and disillusioned. After two Northern Irish sisters, Marian Price and Dolours Price, were imprisoned for 20 years for the 1973 Old Bailey bombing, they went on hunger strike in order to be transferred to a prison in Northern Ireland. In a television broadcast in June 1974, Jenkins announced that he would refuse to give in to their demands, although in March 1975 he discreetly transferred them to a Northern Irish prison. Jenkins also resisted calls for the death penalty to be restored for terrorist murderers. On 4 December he told the Cabinet committee on Northern Ireland that "everything he heard made him more convinced that Northern Ireland had nothing to do with the rest of the UK". When reviewing Garret FitzGerald's memoirs in 1991, Jenkins proclaimed: "My natural prejudices, such as they are, are much more green than orange. I am a poor unionist, believing intuitively that even Paisley and Haughey are better at dealing with each other than the English are with either". The Sex Discrimination Act 1975 (which legislated for gender equality and set up the Equal Opportunities Commission) and the Race Relations Act 1976 (which extended to private clubs the outlawing of racial discrimination and founded the Commission for Racial Equality) were two notable achievements during his second time as Home Secretary. Jenkins opposed Michael Foot's attempts to grant pickets the right to stop lorries during strikes and he was dismayed by Anthony Crosland's decision to grant an amnesty to the 11 Labour councillors at Clay Cross who had been surcharged for refusing to increase council rents in accordance with the Conservatives' Housing Finance Act 1972. After two trade unionists, Ricky Tomlinson and Des Warren (known as the "Shrewsbury Two"), were imprisoned for intimidation and affray for their part in a strike, Jenkins refused to accede to demands from the labour movement that they should be released. This demonstrated Jenkins' increasing estrangement from much of the labour movement and for a time he was heckled in public by people chanting "Free the Two". Jenkins also unsuccessfully tried to persuade the Cabinet to adopt electoral reform in the form of proportional representation and to have the Official Secrets Act 1911 liberalised to facilitate more open government. Although becoming increasingly disillusioned during this time by what he considered the party's drift to the left, he was the leading Labour figure in the EEC referendum of June 1975 (and was also president of the 'Yes' campaign). In September 1974 he had followed Shirley Williams in stating that he "could not stay in a Cabinet which had to carry out withdrawal" from the EEC. During the referendum campaign, Tony Benn claimed that 500,000 jobs had been lost due to Britain's membership; Jenkins replied on 27 May that "I find it increasingly difficult to take Mr Benn seriously as an economics minister". He added that Britain outside the EEC would enter "an old people's home for fading nations. I do not even think it would be a comfortable or agreeable old people's home. I do not much like the look of some of the prospective wardens". The two men debated Britain's membership together on Panorama, which was chaired by David Dimbleby. According to David Butler and Uwe Kitzinger, "they achieved a decidedly more lucid and intricate level of discussion than is commonly seen on political television". Jenkins found it congenial to work with the centrists of all parties in the campaign and the 'Yes' campaign won by two to one. After the referendum, Wilson demoted Benn to Energy Secretary and attempted to balance the downgrading of Benn with the dismissal of the right wing minister Reg Prentice from the Department of Education, despite already promising Jenkins that he had no intention of sacking Prentice. Jenkins threatened to resign if Prentice was sacked, telling Wilson that he was "a squalid little man who was using squalid little arguments in order to explain why he was performing so much below the level of events". Wilson quickly backed down. In September Jenkins delivered a speech in Prentice's constituency of Newham to demonstrate solidarity with him after he was threatened with deselection by left wingers in the constituency party. Jenkins was heckled by both far left and far right demonstrators and he was hit in the chest by a flour bomb thrown by a member of the National Front. Jenkins warned that if Prentice was deselected "it is not just the local party that is undermining its own foundations by ignoring the beliefs and feelings of ordinary people, the whole legitimate Labour Party, left as well as right, is crippled if extremists have their way". He added that if "tolerance is shattered formidable consequences will follow. Labour MPs will either have to become creatures of cowardice, concealing their views, trimming their sails, accepting orders, stilling their consciences, or they will all have to be men far far to the left of those whose votes they seek. Either would make a mockery of parliamentary democracy". In January 1976, he further distanced himself from the left with a speech in Anglesey, where he repudiated ever higher public spending: "I do not think you can push public expenditure significantly above 60 per cent [of GNP] and maintain the values of a plural society with adequate freedom of choice. We are here close to one of the frontiers of social democracy". A former supporter, Roy Hattersley, distanced himself from Jenkins after this speech. In May 1976, he told the Police Federation conference to "be prepared first to look at the evidence and to recognize how little the widespread use of prison reduces our crime or deals effectively with many of the individuals concerned". He also responded to the Federation's proposals on law and order: "I respect your right to put them to me. You will no doubt respect my right to tell you that I do not think all the points in sum amount to a basis for a rational penal policy". A famous story alleged that when one of Jenkins' supporters canvassed a group of miners' MPs in the Commons' tea room, he was told: "Nay, lad, we're all Labour here". Jenkins had wanted to become Foreign Secretary, but Foot warned Callaghan that the party would not accept the pro European Jenkins as Foreign Secretary. Callaghan instead offered Jenkins the Treasury in six months' time (when it would be possible to move Denis Healey to the Foreign Office). Jenkins turned the offer down. Jenkins then accepted an appointment as President of the European Commission (succeeding François Xavier Ortoli) after Callaghan appointed Anthony Crosland to the Foreign Office.

Еуропалық Комиссияның президенті (1977-1981)

1977 жылдың қаңтар айында «Таймс» газетіне берген сұхбатында Дженкинс: «Менің тілегім – тиімді біріккен Еуропа құру. Саяси және экономикалық тұрғыдан тиімді ұйымдастырылған Еуропаға қарай жылжуды қалаймын және мен үшін бұл баяу емес, жылдам болуы керек» деді. Дженкинс комиссиясы бақылаған маңызды даму – 1977 жылдан бастап Еуропалық Одақтың Экономикалық және Монетарлық Одағының қалыптасуы болды, ол 1979 жылы Еуропалық Монетарлық жүйе ретінде басталды, бұл Бірыңғай валютаның, яғни Еуроның алға бағытталған нұсқасы еді. Оның өмірбаяуын жазған автор Дженкинсті «Еуроның әкесі» деп атайды және оның ізбасарларының арасында тек Жак Делор одан зор әсер еткенін мәлімдейді. 1977 жылдың қазан айында Флоренцияда сөйлеген сөзінде Дженкинс монетарлық одақ «кедендік одақ шеңберінде мүмкін болатынға қарағанда өнеркәсіп пен сауданы тиімдірек және дамыған рационализациялауға» мүмкіндік беретінін айтты. Ол «жаңа халықаралық валюта» «әлемдік валюта жүйесінің бірлескен және баламалы тірегі» болып, халықаралық тұрақтылықты арттыратынын қосты. Монетарлық одақ сондай-ақ ақша айналымын бақылау арқылы инфляциямен күреседі. Дженкинс бұл ұлттық егемендіктің шектелуіне әкелетінін мойындады, бірақ «өздерін тәртіпке келтірмейтін үкіметтердің қазірдің өзінде ХВҚ-ның қатаң бақылауына тап болатынын» атап өтті. Монетарлық одақ жұмыспен қамтуды да арттырып, аймақтық айырмашылықтарды азайтады. Дженкинс сөзін Жан Монненің «саясат – бұл тек мүмкін нәрсенің өнері ғана емес, сонымен қатар бүгін мүмкін емес көрінетін нәрсені ертең мүмкін етудің өнері» деген сөзімен аяқтады. Президент Дженкинс – Еуропалық қауымдастық атынан G8 саммитіне қатысқан алғашқы президент болды. 1978 жылы Бат университетінен құрметті доктор дәрежесін алды. 1978 жылдың қазан айында «Tribune» газеті (қателікпен) Дженкинс пен оның әйелі бірнеше жылдан бері Лейбористік партия мүшелік жарнасын төлемегенін хабарлады. Бұл туралы ұлттық баспасөзде қайталанғаннан кейін Дженкинс әйелінің «Таймс» газетіне жолдаған хатының жобасын жасады, ол бұл айыптаманы жоққа шығарды. Дженкинс бұл оқиғаны «Солтүстік Кенсингтондағы зұлым троцкишінің» тудырғанын айтты. 1979 жылғы сайлауда дауыс бермеді. Консерваторлар сайлауда жеңіске жеткеннен кейін Маргарет Тэтчер Дженкинсті оның қоғамдық шығыстарды қысқартудағы табысының арқасында Қаржы министрі етіп тағайындауды қарастырды. Алайда, оның досы Вудроу Уайатт Дженкинстің «басқа да жаңа істері бар» екенін мәлімдеді. Би-Би-Си бас директоры Йен Третован Дженкинсті 1979 жылғы Ричард Димблби лекциясын оқуға шақырды, ол 22 қарашада оқылды. Дженкинс лекциясына «Шет елден келген ойлар» деген атау берді, ол Роберт Браунингтің өлеңінен алынған. Ол оны Корольдік өнер қоғамында оқыды және тікелей эфирде теледидардан көрсетілді. Дженкинс 1951 жылдан бері екі партиялық жүйенің құлдырауын талдап, британдық саясаттың шамадан тыс партиялық сипатын сынады, ол сайлаушылардың көп бөлігін оқшаулатып, олардың көпшілігі орталықтандырылған көзқарастарды ұстанатынын мәлімдеді. Ол пропорционалды өкілдікті және «мемлекеттік және жеке секторлар арасындағы кең бөлініс қағидасын» қабылдауды, Тэтчершілдік пен Беннизм арасындағы орта жолды жақтады. Дженкинс жеке секторды мүмкіндігінше көп байлық жасау үшін араласпауға шақырып, «бірақ жасалған байлықты кәсіпкерлікке табыс ретінде беруге және оны кедейліктің зиянынан аулақ, бүкіл қоғамға таратуға, мемлекеттік білім беру мен денсаулық сақтауға толық басымдық беруге және өнеркәсіп пен қоғамдағы қақтығысқа емес, ынтымақтастыққа шақыруға» тиіс екенін айтты. Ол либертариандық көзқарастарға деген ұзақ уақыттан бері берік ұстанымын қайталады: «Мемлекеттің азаматтармен қатынастағы орнын білуге көз жеткізіңіз. Пікір білдіру құқығы мен жеке өмірге еркіндік беруді қолдаңыз. Қажетсіз орталықтандыру мен бюрократияға қарсы болыңыз. Қаулы қабылдауды мүмкіндігінше басқаларға жүктеңіз. Ұлттың өзіне сенімді, сыртқа қарайтын, оқшауланған, ксенофобиялық және күдікпен қарамайтын болуын қалаңыз. Тәптік жүйе жойылып, оның орнына агрессивті және төзімсіз пролетариат немесе «тез байып» қоғамының өзімшіл құндылықтары басымдық таба алмауы керек. Бұл – радикалды орталықты нығайту арқылы қол жеткізілетін мақсаттардың бірі». «The Listener» журналы мәтінді, сондай-ақ Енох Пауэлл, Пол Джонсон, Джек Джонс, Дж. А. Г. Гриффит, Бернард Крик, Нил Киннок және Джо Гримондтың бағалауларын жариялады. Олардың барлығы сынға алды; Киннок оның адасқанын ойлады, өйткені Ұлыбритания отыз жыл бойы орталықтандырылған билікке тап болған, ал Гримонд Дженкинстің шақыруы 20 жыл кешіккенін айтты. Дженкинстің Еуропалық комиссия президенті лауазымындағы соңғы жылы Маргарет Тэтчердің Ұлыбританияның ЕЭК бюджетіне жасаған үлесі үшін жеңілдік алу үшін күресімен басталды. Ол бұл даудың қажетсіз екеніне сенді және оның Ұлыбританияның қауымдастықпен қарым-қатынасын көп жылдар бойы нашарлатқанына өкінді. 1980 жылдың қараша айында Дженкинс Люксембургте Уинстон Черчилльтің естелік лекциясын оқыды, онда ол Ұлыбританияның бюджеттік мәселесіне шешім ұсынды. Қауымдастықтың бюджетінің ауыл шаруашылығына жұмсалатын үлесін жаңа салаларға шығындарды көбейту арқылы азайту керек, онда Ұлыбритания көбірек пайда көреді, мысалы, аймақтық шығындар. Оның жоспарында қауымдастықтың бюджеті әлеуметтік және өнеркәсіптік саясатқа құзыреттілікті беру арқылы үш есеге көбейтілуі керек еді.

In an interview with The Times in January 1977, Jenkins said that: "My wish is to build an effective united Europe. I want to move towards a more effectively organized Europe politically and economically and as far as I am concerned I want to go faster, not slower". The main development overseen by the Jenkins Commission was the development of the Economic and Monetary Union of the European Union from 1977, which began in 1979 as the European Monetary System, a forerunner of the Single Currency or Euro. His biographer calls Jenkins "the godfather of the euro" and claims that among his successors only Jacques Delors has made more impact. In speech in Florence in October 1977, Jenkins argued that monetary union would facilitate "a more efficient and developed rationalisation of industry and commerce than is possible under a Customs Union alone". He added that "a major new international currency" would form "a joint and alternative pillar of the world monetary system" which would lead to greater international stability. Monetary union would also combat inflation by controlling the money supply. Jenkins conceded that this would involve the diminution of national sovereignty but he pointed out that "governments which do not discipline themselves already find themselves accepting very sharp surveillance" from the IMF. Monetary union would also promote employment and diminish regional differences. Jenkins ended the speech by quoting Jean Monnet's statement that politics was "not only the art of the possible, but the art of making possible tomorrow what may seem impossible today". President Jenkins was the first President to attend a G8 summit on behalf of the Community. He received an Honorary Degree (Doctor of Laws) from the University of Bath in 1978. In October 1978, Tribune reported (falsely) that Jenkins and his wife had not paid their Labour Party subscription for several years. After this was repeated in the national press, Jenkins' drafted his wife's letter to The Times that refuted the allegation. Jenkins blamed the story on a "malicious Trot in the North Kensington Labour Party". He did not vote in the 1979 election. After the Conservatives won the election Margaret Thatcher contemplated appointing Jenkins Chancellor of the Exchequer on the strength of his success at cutting public expenditure when he was Chancellor. However, his friend Woodrow Wyatt claimed that Jenkins "had other and fresh fish to fry". The Director General of the BBC, Ian Trethowan, invited Jenkins to deliver the Richard Dimbleby Lecture for 1979, which he did on 22 November. The title Jenkins gave to his lecture, "Home Thoughts from Abroad", derived from a Robert Browning poem. He delivered it in the Royal Society of Arts and it was broadcast live on television. Jenkins analysed the decline of the two party system since 1951 and criticised the excessive partisanship of British politics, which he claimed alienated the bulk of voters, who were more centrist. He advocated proportional representation and the acceptance of "the broad line of division between the public and private sectors", a middle way between Thatcherism and Bennism. Jenkins said that the private sector should be encouraged without too much interference to create as much wealth as possible "but use the wealth so created both to give a return for enterprise and to spread the benefits throughout society in a way that avoids the disfigurements of poverty, gives a full priority to public education and health services, and encourages co operation and not conflict in industry and throughout society". He then reiterated his long standing commitment to libertarianism:

You also make sure that the state knows its place in relation to the citizen. You are in favour of the right of dissent and the liberty of private conduct. You are against unnecessary centralization and bureaucracy. You want to devolve decision making wherever you sensibly can. You want the nation to be self confident and outward looking, rather than insular, xenophobic and suspicious. You want the class system to fade without being replaced either by an aggressive and intolerant proletarianism or by the dominance of the brash and selfish values of a 'get rich quick' society. These are some of the objectives which I believe could be assisted by a strengthening of the radical centre. The Listener reprinted the text along with assessments by Enoch Powell, Paul Johnson, Jack Jones, J. A. G. Griffith, Bernard Crick, Neil Kinnock and Jo Grimond. They were all critical; Kinnock thought him misguided as Britain had already suffered from centrist rule for thirty years and Grimond complained that Jenkins' clarion call had come 20 years too late. Jenkins' last year as President of the European Commission was dominated by Margaret Thatcher's fight for a rebate on Britain's contribution to the EEC budget. He believed that the quarrel was unnecessary and regretted that it soured Britain's relationship with the Community for years. In November 1980 Jenkins delivered the Winston Churchill memorial lecture in Luxembourg, where he proposed a solution to the British budgetary question. The proportion of the Community's budget spent on agriculture should be reduced by extending Community spending into new areas where Britain would receive more benefit, such as regional spending. The size of the Community's budget would, in his scheme, be tripled by transferring from the nation states to the Community competence over social and industrial policy.