Квинтин Макгарел Хогг: Британ саяхатшысы және мемлекеттік қайраткерінің өмірі мен қызметі
Quintin Hogg, Baron Hailsham of St Marylebone
Квинтин Хогг, лорд Хейлшем: британдық саясаткер, судья және кабинет министрі. Консервативтік партиясының жетекшісіне үміткер болған, өмірлік пэр ретінде қызмет еткен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық судья, саясаткер және Кабинет министрі (1907–2001)
British judge, politician and Cabinet minister (1907–2001)
Квинтин МакГарел Хогг, Сент-Марилебон бароны (9 қазан 1907 – 12 қазан 2001), 1950–1963 жылдар аралығында 2-ші виконт Хейлшем ретінде танымал болды, ол осы кезде мұрагерлік титулынан бас тартты. Ол британдық адвокат және Консервативтік партияның саясаткері еді. Әкесі сияқты, Хейлшем де Консервативтік партия басшылығына үміткер саналды. 1963 жылы ол Гарольд Макмилланның орнын басып, премьер-министр болуға талапкер болды, осы мақсатта мұрагерлік титулынан бас тартты, бірақ сэр Алек Дуглас-Хоум оған артықшылық берді. 1970 жылы өмірлік пэр ретінде тағайындалып, 1970–1974 және 1979–1987 жылдары бұрын әкесінің қызметін атқарған Лорд-канцлер болып қызмет етті.
Quintin McGarel Hogg, Baron Hailsham of St Marylebone, (9 October 1907 – 12 October 2001), known as the 2nd Viscount Hailsham between 1950 and 1963, at which point he disclaimed his hereditary peerage, was a British barrister and Conservative Party politician. Like his father, Hailsham was considered to be a contender for the leadership of the Conservative Party. He was a contender to succeed Harold Macmillan as prime minister in 1963, renouncing his hereditary peerage to do so, but was passed over in favour of Sir Alec Douglas Home. He was created a life peer in 1970 and served as Lord Chancellor, the office formerly held by his father, in 1970 74 and 1979–87.
Өмірбаян
Лондонның Бейсуотер қаласында туған Хогг, Стэнли Болдуиннің кезінде лорд-канцлер болған 1-ші виконт Хейлшамның ұлы және саудагер, қайырымдылық жасаушы және білім реформаторы Квинтин Хоггтың немересі, сондай-ақ американдық анасының ұлы болды. Ортаңғы аты МакГарел – Чарльз МакГарелден келген, ол көптеген құлдарға ие болған және Квинтин Хоггтың атасына, сонымен қатар МакГарелдің қарындасының күйеуіне қаржылай көмек көрсеткен. Хогг Саннингдейл мектебінде, содан кейін Итон колледжінде білім алды, онда ол Король стипендиясын иеленді және 1925 жылы Ньюкасл стипендиясын жеңіп алды. Ол Оксфордтың Крайст-Черч колледжіне ғалым ретінде қабылданды, Оксфорд университетінің консервативтік қауымдастығының және Оксфорд одағының президенті болды. 1928 жылы «Honours Moderations» және 1930 жылы «Literae Humaniores» пәндері бойынша үздік нәтижелер көрсетті. 1931 жылы Оксфордтағы All Souls College заң факультетінің стипендиаты болып сайланды және 1955 жылы Кеннет Диплоктың орнын басып, адвокаттар кеңсесінің басшысы болды. 1963 жылдың маусым айында әріптесі Джон Профумо жеке өмірі туралы парламентке жалған мәлімдеме жасағанын мойындағаннан кейін отставкаға кеткенде, Хейлшем оған телеарнада қатыгездікпен шабуыл жасады. Лейбористтік партияның депутаты Реджинальд Пейджет бұл оқиғаны «достың қабырғасын тебу өнерін шеберлікпен орындау» деп сипаттады. Ол былай деді: «Егер еркек өзін-өзің бағалаудан айырылып, Лорд Хейлшемге айналса, жыныстық ұстанымды сақтау тек күлкілі сезімге айналады». 15 шілдеде ол Аверелл Харриманмен бірге ядролық сынақтарға тыйым салу бойынша келіссөздер үшін Мәскеуге келді.
Born in Bayswater, London, Hogg was the son of Douglas Hogg, 1st Viscount Hailsham, who was Lord Chancellor under Stanley Baldwin, and grandson of Quintin Hogg, a merchant, philanthropist and educational reformer, and an American mother. The middle name McGarel comes from Charles McGarel, who had large holdings of slaves, and who financially sponsored Quintin Hogg's grandfather, also called Quintin Hogg, who was McGarel's brother in law. Hogg was educated at Sunningdale School and then Eton College, where he was a King's Scholar and won the Newcastle Scholarship in 1925. He entered Christ Church, Oxford as a Scholar and he was President of the Oxford University Conservative Association and of the Oxford Union. He took Firsts in Honours Moderations in 1928 and in Literae Humaniores in 1930. He was elected to a Prize Fellowship in Law at All Souls College, Oxford, in 1931. and becoming head of his barristers' chambers in 1955, succeeding to Kenneth Diplock. In June 1963 when his fellow Minister John Profumo had to resign after admitting lying to Parliament about his private life, Hailsham attacked him savagely on television. The Labour MP Reginald Paget called this "a virtuoso performance of the art of kicking a friend in the guts". He added, "When self indulgence has reduced a man to the shape of Lord Hailsham, sexual continence involves no more than a sense of the ridiculous". In July 15, he and Averell Harriman arrived in Moscow on nuclear test ban negotiations.
Парлық және Консервативтік партияның басшылығына ұсыныстың жауапкершілігінен бас тарту
1963 жылы Консервативтік партияның конференциясы басталғанда Харольд Макмиллан денсаулығына байланысты премьер-министрліктен кенеттен кетіп қалатынын жариялағанда, Хейлшем Лордтар палатасының басшысы болды. Ол кезде Консервативтік партия төрағалығына ресми дауыс беру жүргізілмеді. Бастапқыда Макмилланның ізбасары ретінде қарастырылған Хейлшем, жаңа қабылданған Пирлік заң арқылы өзінің ақсүйек атағынан бас тартып, қосымша сайлауға қатысып, Өкілдер палатасына оралатынын мәлімдеді. Партия конференциясындағы оның назар аударуға тырысатын әрекеттері – мысалы, кішкентай қызын көпшілік алдында тамақтандыруы, Эдвард Хит 1970 жылғы жалпы сайлауда жеңіске жеткенде, ол Сассекс графтығындағы Герстмонсеустің бароны Хейлшем атанды және Лорд-канцлер болды. Хогг мұрагерлік ақсүйек атағынан бас тартып, өмірлік ақсүйек ретінде Лордтар палатасына қайта оралған алғашқы адам болды. Хейлшемнің лорд Виджериді Бас сот судьясы қызметіне тағайындауы қарсыластары тарапынан сыналып, бірақ ол кейіннен лорд Лейнді Виджери орнына тағайындап, кәсіби ортада өзін ақтады. Оның Лорд-канцлер болып тағайындалуы қызығушылық тудырды, өйткені 1962 жылғы қазан айында ол журналистке (Daily Express газетінен Логан Гурлейге) өзі атағын мұраға алғанда, егер тори үкіметі билікте болса, 1970 жылға қарай «бір ақымақ мені Лорд-канцлер етеді» деп ойлағанын айтқан. Лорд-канцлер ретіндегі алғашқы мерзімінде Хейлшем 1971 жылғы Соттар туралы заңның қабылдануын бақылады, ол ежелгі сот отырыстарын және төрт айлық сессияларды жойып, ағылшын әділет жүйесін түбегейлі реформалады, олардың орнына тұрақты Корольдік соттары құрылды. Сондай-ақ, ол 1990 жылғы Соттар және заңдық қызметтер туралы заң «заң реформасының қажетті әдістемелік принциптерінің барлығын» елемегенін және «кәсіптің және сот жүйесінің бір бөлігін мемлекеттендіруге» бағытталған әрекеттен кем емес екенін айтты (Hansard 5L, 514.151, 19 желтоқсан 1989 ж.). 1988 жылы ол Подвязка орденінің рыцарі атанды.
Hailsham was Leader of the House of Lords when Harold Macmillan announced his sudden resignation from the premiership for health reasons at the start of the 1963 Conservative Party conference. At that time there was no formal ballot for the Conservative Party leadership. Hailsham, who was at first Macmillan's preferred successor, announced that he would use the newly enacted Peerage Act to disclaim his title and fight a by election and return to the House of Commons. His publicity seeking antics at the Party Conference—such as feeding his baby daughter in public, When Edward Heath won the 1970 general election he received a life peerage as Baron Hailsham of St Marylebone, of Herstmonceux in the County of Sussex, and became Lord Chancellor. Hogg was the first to return to the House of Lords as a life peer after having disclaimed an hereditary peerage. Hailsham's choice of Lord Widgery as Lord Chief Justice was criticised by his opponents, although he later redeemed himself in the eyes of the profession by appointing Lord Lane to succeed Widgery. His appointment as Lord Chancellor caused some amusement; in October 1962 he had told a journalist (Logan Gourlay of the Daily Express) that when he had inherited his title he had thought that by 1970 if the Tory Government were in power “some ass might make me Lord Chancellor”. During his first term as Lord Chancellor, Hailsham oversaw the passage of the Courts Act 1971, which fundamentally reformed the English justice by abolishing the ancient assizes and quarter sessions, which were replaced by permanent Crown Courts. and arguing that the Courts and Legal Services Act (1990) disregarded "almost every principle of the methodology which law reform ought to attract" and was no less than an attempt to "nationalise the profession and part of the judiciary" (Hansard 5L, 514.151, 19 December 1989). and was made a Knight Companion of the Garter in 1988.
Жеке өмір
Хейлшем үш рет үйленген. Ол 1932 жылы Натали Салливанға үйленді. 1986 жылдың 1 наурызында Хейлшем өзінің кеңсесіндегі бұрынғы хатшысы Дирдре Маргарет Шеннон Афтқа (1928/9–1998) үйленді. Ол дәрігер Питер Шеннонның қызы еді. Ол оның қарттық шағында күтім жасады, бірақ 1998 жылы одан бұрын қайтыс болды. Хейлшем орта жасқа дейін дене күшін сақтап, 1960-шы жылдары Лондонда боулинг шапқысы мен жолақты костюм киген баристердей велосипедпен шалқасынан жүргенін көруге болар еді. Бірақ, ол кейін жазғандай, оның екі буын да "1974 жылдың маусым айында бір апта ішінде қиындап қалды". Содан кейін ол екі таяқпен ғана қысқа қашықтыққа жүре алды.
Hailsham was married three times. He was married firstly in 1932 to Natalie Sullivan. On 1 March 1986, Hailsham married Deirdre Margaret Shannon Aft (1928/9–1998), a former secretary in his chambers. She was the daughter of Peter Shannon, a doctor. She cared for him in his old age, but predeceased him in 1998. Hailsham remained physically energetic until late middle age, and in the 1960s he could often be seen cycling unsteadily around London, dressed in the bowler hat and pin striped suit of a barrister. However, both of his damaged ankles, as he later wrote, "packed up within a week of one another in June 1974". Thereafter he was only able to walk short distances, with the aid of two walking sticks.