Уильям Джонсон: Ирландиялық шенеунік және Солтүстік Америкадағы үстемдік жолы

Кіріспе

Англо-ирландтық үкімет шенеунігі сэр Уильям Джонсон, 1-ші баронет (шамамен 1715 – 11 шілде 1774), Ирландиядан шыққан британдық армия офицері және колониялық әкімші, британдық колониялық Америкадағы әскери және басқару қызметімен танымал. Жас кезінде Джонсон Нью-Йорк провинциясына көшіп, әйелінің әкесі, Корольдік теңіз күштері офицері Питер Уоррен сатып алған мүлікті басқарды, ол мүлік Мохаук тайпасының, алты ұлттың құрамындағы Ирокез лигасының (Хауденосауни) жерінде орналасқан. Джонсон мохаук тілін және ирокездердің салтын үйреніп, ирокездерге британдық агент болып тағайындалды. Джонсон француз және үнді соғысы (1754–1763) кезінде француздер мен олардың одақтастарына қарсы ирокездер мен колониялық милиция күштеріне басшылық етті. 1755 жылы Көлі шайқасындағы британдықтардың жеңісіне қосқан үлесі үшін оған Нью-Йорк бароны атағы берілді. 1759 жылы француздерден Ниагара бекінісін басып алғаны оған қосымша даңқ әкелді. Ирокездер арасындағы британдық шенеунік ретіндегі мансабында Джонсон жеке бизнесін ресми дипломатиямен біріктіріп, ондаған мың акр жерге ие болып, зор байлыққа кенелді.

Ерте өмір және мансап

Уильям Джонсон 1715 жылы Ирландия Корольдігінің Мит графлығында дүниеге келді. Ол Смитстауннан Кристофер Джонсонның (1687–1764) және Майкл Уорреннің қызы Энн Уорреннің үлкен ұлы болды. Оның анасы Анна "Ескі ағылшын" католик ақсүйек отбасынан шыққан, бұрынғы буындарда протестант ағылшын отарлаушыларына мәртебесінен айырылған. Оның әкесі Армағ графтығының О'Нилл әулетінен тараған. Уильям Джонсонның әкесінің әкесі бастапқыда Уильям МакШейн деп аталған, бірақ тегін Джонсонға, яғни гэль тіліндегі Mac Seáin сөзінің ағылшынша нұсқасына өзгерткен. Кейбір ертедегі өмірбаяндар Уильям Джонсонды Ирландияда кедейлікте өмір сүрген адам ретінде бейнелеген, бірақ қазіргі зерттеулер оның отбасы жайлы, бірақ қарапайым өмір сүргенін көрсетеді. Джонсон отбасының якобиттік тарихы болғанымен, Уильям Джонсонның анасының інісі Питер Уоррен британдық Корольдік теңіз флотында мансап қуу үшін протестант ретінде тәрбиеленді. Ол үлкен жетістіктерге қол жеткізіп, соның арқасында байлыққа кенелді. Католик болғандықтан Уильям Джонсонның Британ империясының институттарында жоғарылау мүмкіндігі шектеулі болды. Дінге аса құштар емес Джонсон, Британдық Америкадағы ағасының қызметінде жұмыс істеу мүмкіндігі туғанда протестантизмге көшті.

Колонияларға көші-қон

Питер Уоррен Нью-Йорк провинциясындағы Мохок өзенінің оңтүстік жағында орналасқан, сол кезде Уорренсберг (немесе Уорренсбуш) деп аталатын, қазіргі Флорида, Нью-Йорк штатының бойымен дамытылмаған үлкен жер учаскесін сатып алған. Уоррен Джонсонды сол жерде Уорренсбург деп аталатын қоныс салуға күш салуға көндірді, осылайша Джонсон жердің көп бөлігін мұраға алатыны түсіндірілді. Джонсон шамамен 1738 жылы он екі ирландтық протестант отбасымен бірге келді және жерді даярлауға кірісті. Ол ауыр жұмыс істеу үшін құлдыққа алынған африкалықтарды сатып алды; олар Джонсон сатып алған көптеген құлдардың біріншілері болды. Уоррен Джонсонды, әсіресе Мохок және Ирокез конфедерациясының басқа тайпаларымен, Олбанидің батысындағы аймақты бақылайтын американдық үндістермен сауда жасауға баулуды жоспарлады. Бірақ Джонсон сауда жолдары Уорренсбургтен өзеннің қарсы бетінде, солтүстікке қарай бағытталғанын жақын уақытта байқады. Өзінің бастамасымен, 1739 жылы Джонсон өзеннің солтүстік жағында үй мен шағын шаруашылық сатып алып, онда дүкен мен ағаш кесетін тіс машинасы салды. Осы орналасқан жерін "Джонсон тауы" деп атады, ол Олбанидің үнді саудасына қатысуға мүмкіндік берді. Ол Освего бекінісіне бет алған саудагерлерге тауарлармен жабдықтап, олар өзен бойымен қайтып келгенде терілерін сатып алатын. Ол Нью-Йорк қаласының саудагерлерімен тікелей байланыс жасап, Олбанидегі делдалдарды жаңылды. Олбани саудагерлері ашуға булықты, ал Уоррен өзінің жүрегіне жақын немересінің тәуелсіздікке ұмтылғанына риза болмады. Джонсон Ирокез лигасының ең шығыс тайпасы – Мохок тайпасымен жақын байланыс орнатты. Джонсон келген кезде олардың саны еуропалықтар әкелген жұқпалы аурулар мен құнды тері үшін бәсекелестікке түскен тайпалармен болған соғыстардың салдарынан 580 адамға дейін азайған. Мохоктар Джонсонмен одақтасу британдық империялық жүйеде олардың мүдделерін ілгерілетеді деп сенді. Шамамен 1742 жылы олар оны құрметті сахим, яғни азаматтық басшы етіп қабылдады және оған "Ұлы істерді қолға алатын адам" деп аударған Варрагиагей деген ат берді.

Peter Warren had purchased a large tract of undeveloped land along the south side of the Mohawk River in the province of New York then known as Warrensberg (or Warrensbush) present day Florida, NY. Warren convinced Johnson to lead an effort to establish a settlement there, to be known as Warrensburgh, with the implied understanding that Johnson would inherit much of the land. Johnson arrived in about 1738 with twelve Irish Protestant families and began to clear the land. He purchased enslaved Africans to do the heavy labor of clearance; they were the first of many slaves bought by Johnson. Warren intended Johnson to become involved in trading with American Indians, largely the Mohawk and other of the Six Nations of the Iroquois, tribes who dominated the area west of Albany. Johnson soon discovered that the trade routes were to the north, on the opposite side of the river from Warrensburgh. Acting on his own initiative, in 1739 Johnson bought a house and small farm on the north side of the river, where he built a store and a sawmill. From this location, which he called "Mount Johnson", Johnson was able to cut into Albany's Indian trade. He supplied goods to traders who were headed to Fort Oswego, and bought furs from them when they returned downriver. He dealt directly with New York City merchants, thus avoiding the middlemen at Albany. The Albany merchants were irate, and Warren was not pleased that his nephew was becoming independent. Johnson became closely associated with the Mohawk, the easternmost nation of the Six Nations of the Iroquois League. By the time Johnson arrived, their population had collapsed to 580 persons, due to chronic infectious diseases unwittingly introduced by Europeans and warfare with competing tribes related to the lucrative beaver trade. The Mohawk thought an alliance with Johnson could advance their interests in the British imperial system. Around 1742, they adopted him as an honorary sachem, or civil chief, and gave him the name Warraghiyagey, which he translated as "A Man who undertakes great Things".

Георг патшаның соғысы

1744 жылы Австрия мұрагерлік соғысы отаршыл Америкаға тарады, онда ол Король Георгий соғысы деп аталды. Мохок тайпасымен жақын қарым-қатынасы болғандықтан, 1746 жылы Джонсон британдық отаршылдық үкіметі тарапынан Нью-Йорк штатының ирокездерге арналған өкілі болып тағайындалды. Ол Албанидегі үндістер комиссарларын алмастырды. Жаңадан құрылған "Алты тайпаның жауынгерлерінің полковнигі" француздарға қарсы науқан үшін отаршылдар мен үндістерді жалдап, жарақтандыруға міндеттелді. Ирокез жауынгерлерін жалдау қиын болды, өйткені 1701 жылғы «Ұлы келісім» деп аталатын оқиғадан бастап, ирокез тайпалары Франция мен Ұлыбритания арасындағы отаршылдық соғыстарда бейтараптық саясатын ұстанды. Мохаук басшысы Хендрик Теяногуинмен бірлесіп жұмыс істеген Джонсон британдықтар тарапында күресу үшін мохаук жауынгерлерін жалдады. Джонсон француздар мен олардың үндістандық одақтастарының елді мекендеріне қарсы шағын шабуыл жасаушы топтарды ұйымдастырды. Нью-Йорктің 1747 жылғы «Бас сүйек туралы» заңына сәйкес Джонсон бас сүйек үшін сыйақы төледі, бірақ бұл барлық жастағы және екі жыныстағы соғысқа қатыспаған адамдардың бас сүйегін кесуге ынталандыратынын түсінді. 1748 жылдың маусым айында Джонсон «Нью-Йорк жасағының полковнигі» болып тағайындалды, бұл лауазым оған Албанидегі отаршыл әскерлерге қосымша жауапкершілік жүктеді. 1748 жылдың шілдесінде бейбіт келісім туралы хабар жетті. Мохок тайпасы соғыста ауыр шығынға ұшырады, бұл Джонсонның олар арасындағы беделін біраз уақытқа төмендетті. 1748 жылы Джонсон Джонсон тауынан өзен бойымен жоғарылап, жаңа тас үй салды, ол Форт Джонсон деп аталды. Келесі соғыс жақындаған кезде үй мықты бекітілді.

Нью-Йорк үкіметі

Джордж патша соғысынан кейін Джонсон Нью-Йорктегі бақталастық саяси топтардың арасында қалды. Бір топты губернатор Джордж Клинтон басқарды, ол Джонсонды Нью-Йорктің үнді агенті етіп тағайындады және 1750 жылы оны губернатор кеңесіне қосты. Губернатор Клинтон Нью-Йорк Ассамблеясын Джонсонның соғыс кезіндегі шығындарын өтеуге шақырды, олардың сомасы 2000 фунт стерлингке жетті. Өтеуге Клинтонның саяси қарсыластары, лейтенант-губернатор Джеймс Де Ланси бастаған топ кедергі келтірді, ол Джонсонның орнына келген Албани үнді комиссарларымен байланысты болды. Де Ланси сонымен қатар адмирал Питер Уорреннің жеңгесі болды, бұл Джонсон мен Уоррен арасындағы қарым-қатынасты одан әрі шиеленістірді. Көңілі қалған Джонсон 1751 жылы Нью-Йорктің үнді комиссары лауазымынан кетті. 1752 жылдың шілдесінде Уоррен қайтыс болғанда, өсиетімен Джонсонға ештеңе қалдырмады. Уоррен өте бай адам болып қайтыс болғанымен, өсиетінде Джонсонның Уорреннің жерін игеру кезінде туындаған шығындарды өтеуін талап етті. 1755 жылы Джонсон британдықтар мен ирокездер арасындағы дипломатиялық кеңестердің негізгі орнын Албаниден Форт Джонсонға көшірді. Сондай-ақ, ол Нью-Йорк қаласына жұмыс сапарларында тоқтау үшін Шенеқтади мен Олбаниде үйлер сатып алды.

Француздар мен үндістер соғысы

1753 жылдың маусым айында Хендрик Теяногуин және мохоктардың делегациясы Нью-Йорк қаласына сапар шегіп, губернатор Клинтонға британдықтар мен ирокездер арасындағы Келісім тізбегі – дипломатиялық қарым-қатынас үзілгенін хабарлады. Британ үкіметі Клинтонға 1754 жылғы Албани конгресін шақырып, Келісім тізбегін қалпына келтіруді бұйырды. Конгресте мохоктар Джонсон олардың агенті ретінде қайта тағайындалса ғана одақты жаңартуға болатынын талап етті. Джонсонның үнді агенті лауазымына қайта кіргені келесі жылы болды, дәл сол кезде француз-үнді соғысы, Солтүстік Америкадағы Жеті жылдық соғыстың өрісі кеңейді. 1755 жылы британдық соғыс күштерін басқару үшін Солтүстік Америкаға жіберілген генерал-майор Эдвард Брэддок Джонсонды ирокездермен байланыс жасауға өзінің өкілі етіп тағайындады. Джонсонның әскери тәжірибесі шамалы болғанымен, ол генерал-майор шеніне ие болды және француз бекінісіне қарсы экспедиция жүргізуге міндеттелді. Оның әскерлері британ армиясының тұрақты сарбаздары емес, колониялар төлеген провинциялық сарбаздар болды, сондықтан экспедицияны ұйымдастыру кезінде ол алты түрлі колониялық үкіметпен сөйлесуге мәжбүр болды. Джонсон бастапқыда 5000-ге жуық колониялық сарбазға қолбасшылық етті, бірақ Массачусетс губернаторы, генерал Уильям Ширлиге Форт-Ниагараға бірдей экспедиция жүргізу тапсырылды. Ширли Джонсонның бір бөлігін және ресурстарын француз бекінісіне қарсы өзінің науқанына жұмсады. Екі генералдың жергілікті одақтастарды тартудағы бәсекесі шиеленісті күшейтті. Дауды командалық құрылым одан әрі қиындатты: Брэддоктың екінші командирі ретінде генерал Ширли Джонсонның жоғары офицері болды, бірақ үндістер мәселесінде Джонсон теориялық тұрғыдан жауапты болды. Көп ұзамай Ширли өзінің экспедициясының сәтсіздігін Джонсонның оған жеткілікті үнді қолдауын көрсетпеуіне байланысты деп айыптады. Джонсонның өмірбаяуын жазған Милтон Гамильтонның сөзіне сүйенсек, тарихшылар көбінесе Джонсонды Ширлимен болған дау кезінде ақылсыздық танытқан деп бейнелейді, бірақ Гамильтон Джонсон Ширлидің салмақты үнді дипломатиясына, ол алты ұлтпен британдық қарым-қатынасқа зиян келтіргеніне реакция жасады деп мәлімдеді.

In June 1753, Hendrick Theyanoguin and a delegation of Mohawk traveled to New York City, where they announced to Governor Clinton that the Covenant Chain—the diplomatic relationship between the British and the Iroquois—was broken. The British government ordered Clinton to convene the Albany Congress of 1754 to repair the Covenant Chain. At the Congress, the Mohawk insisted that the alliance would be restored only if Johnson were reinstated as their agent. Johnson's reinstatement as Indian agent came the following year, just as the French and Indian War, the North American theater of the Seven Years' War, was escalating. In 1755, Major General Edward Braddock, sent to North America to direct the British war effort, appointed Johnson as his agent to the Iroquois. Although Johnson had little military experience, he was commissioned as a major general and instructed to lead an expedition against the French fort at Crown Point. His troops were provincial soldiers paid for by the colonies, and not regular soldiers of the British Army, which meant that he had to deal with six different colonial governments while organizing the expedition. Johnson initially had nearly 5,000 colonials at his command, but General William Shirley, the governor of Massachusetts commissioned to lead a simultaneous expedition to Fort Niagara, shifted some of Johnson's men and resources to his own campaign against the French post. Tensions escalated as the two generals worked against each other in recruiting Native allies. The dispute was complicated by the unusual command structure: as Braddock's second in command, General Shirley was Johnson's superior officer, but when it came to Indian affairs, Johnson was theoretically in charge. In time, Shirley would blame the failure of his expedition on Johnson's refusal to provide him with adequate Indian support. According to the Johnson biographer Milton Hamilton, historians usually portrayed Johnson as acting unreasonably in the controversy with Shirley, but Hamilton argued that Johnson was reacting to Shirley's clumsy Indian diplomacy, which harmed the British relationship with the Six Nations.

Крон Пойнт экспедициясы

Солтүстікке қарай француз территориясына қадам басып, 1755 жылдың тамызында Джонсон өз патшасының құрметіне Lac du Saint Sacrement көлін Джордж көлі деп атады. 1755 жылдың 8 қыркүйегінде Джонсонның әскерлері Джордж көлі шайқасында өз ұстанымдарын сақтап қалды. Джонсон шайқаста жараланды, ал осы оқ жарақатының оқшасы өмірінің соңына дейін жамбасында немесе санында қалды. Джонсонның могавк одақтасы Хендрик Теяногуин шайқаста қаза тапты, ал француз командирі барон Дискау тұтқынға алынды. Джонсон могавктердің жараланған Дискауды өлтіруіне жол бермеді, бұл оқиға кейінірек салған картиналарда бейнеленді. Бұл шайқас Крон-Пойнтқа қарсы жорықты аяқтады. Джонсон британдық қорғанысты нығайту үшін Джордж көлінде Форт Уильям Генри бекінісін салды. Желтоқсан айында әскери өмірден шаршаған Джонсон генерал-майор шенінен кетті. Брэддоктың өлімінен кейін бас қолбасшы болған генерал Ширли, Джонсонның үндістер ісі жөніндегі агенттік лауазымын өзгертіп, Джонсонды өзінің бағынысына қоюға тырысты. Бірақ Ширли көп ұзамай губернаторлық және бас қолбасшылық лауазымдарынан ауыстырылды, ал Джонсонның мансабы биіктеді. Джордж көлі шайқасы аса шешуші жеңіс болмаса да, британдықтарға үлкен жеңілістерге толы жылда әскери қаһарман қажет болды, және Джонсон сол адамға айналды. Джонсон шайқастың басында жараланғандықтан мүгедек болып, жеңіске қатыспағаны туралы айғақтар оған көрсетілген құрметті кемітпеді. Оның қызметі үшін Парламент Джонсонға 5000 фунт стерлинг бөлді, ал король Джордж оны баронет титулына ие етті. 1756 жылдың қаңтарында британ үкіметі Джонсонды солтүстік колониялар үшін үндістер ісі жөніндегі жалғыз басқарушы етіп тағайындады. Бұл лауазым оған зор ықпал мен билік берді, өйткені ол тікелей Лондон үкіметіне есеп беретін болды және провинциялық үкіметтердің бақылауында болмайтын, себебі Үндістер департаменті әскери ведомство еді. Солтүстік колониялардағы барлық үнді тайпаларының ішінде Джонсон ирокездердің алты тайпасы туралы ең көп білген және олармен ең жақын байланыста болған, әсіресе могавктермен. Басқарушы ретінде ол ирокездерді британдық дипломатияның басты назарына қойып, ирокез конфедерациясының күшін жақсылап көрсетуге, тіпті асыра сілтеуге ұмтылды. Джонсон сонымен қатар ирокездердің дипломатиясын бақылауға тырысудың ұзақ процесін бастады, "ирокез конфедерациясын қайта жаңғыртудан басқа ештеңе жасамай, оның орталығы ретінде өзін орналастыруға" тырысты.

Marching north into French territory, in August 1755 Johnson renamed Lac du Saint Sacrement to Lake George in honour of his king. On 8 September 1755, Johnson's forces held their ground in the Battle of Lake George. Johnson was wounded by a ball that was to remain in his hip or thigh for the rest of his life. Hendrick Theyanoguin, Johnson's Mohawk ally, was killed in the battle, and Baron Dieskau, the French commander, was captured. Johnson prevented the Mohawk from killing the wounded Dieskau, an act memorialized in later paintings of the event. The battle ended the expedition against Crown Point. Johnson built Fort William Henry at Lake George to strengthen British defences. In December, tired of army life, Johnson resigned his commission as a major general. General Shirley, who had become the commander in chief upon Braddock's death, sought to have Johnson's commission as Indian agent modified so that Johnson would be placed under his command. But Shirley was soon replaced both as governor and commander in chief, while Johnson's star was on the rise. Although the Battle of Lake George was hardly a decisive victory, the British needed a military hero in a year of major setbacks, and Johnson became that man. Claims that Johnson had been disabled by his wound early in the battle, and thus did not participate in the victory, did not reduce the recognition given to him. As a reward for his services, Parliament voted Johnson £5,000 and King George made him a baronet. In January 1756, the British government made Johnson sole Superintendent of Indian Affairs for the northern colonies. This position gave him great influence and power, since he would report directly to the government in London and would not be controlled by provincial governments, as the Indian Department was a military one. Of all the Indian nations in the northern colonies, Johnson was most knowledgeable about, and most closely connected to, the Iroquois Six Nations, especially the Mohawk. As superintendent, he would make the Iroquois the focus of British diplomacy, promoting and even exaggerating the power of the Iroquois Confederacy. Johnson also began a long process of trying to control Iroquois diplomacy, attempting "nothing less than the refurbishment of the Iroquois confederacy with himself as to its centre".

Ниагара бекінісін басып алу

Джонсон британдық генерал болмағанымен, ирокездер мен шекаралық жасақтарға басшылық етуді жалғастырды. 1757 жылдың тамызында француздар Форт-Уильям Генриді қоршауға алғаннан кейін Джонсон 180 үнді және 1500 отаршылмен Форт-Эдвардқа келді. Француз армиясының көлемін жоғары бағалаған британдық генерал Дэниел Уэбб Форт-Эдвардтан Форт-Уильям Генриге көмек күші жіберуден бас тартты. Британдықтар Форт-Уильям Генриді тапсыруға мәжбүр болды, содан кейін көптеген адамдар қырғынға ұшырады. Джонсонның Уэббтің көмек жібермеуіне ашуланғаны және оның ренжісін білдіру үшін Уэббтің алдында жалаңаш қалғаны туралы әңгімелер тарады. Соғыс британдықтар үшін нашар жүріп жатқандықтан, Джонсон Жеңіс жолына қосылуға құштар емес, Алты ұлттың қолдауын алуды қиын деп тапты. 1758 жылдың шілдесінде ол жаңа британдық қолбасшы генерал Джеймс Аберкромби басқаратын үлкен экспедицияға қатысу үшін 450 жауынгерді жинауға қол жеткізді. Науқан Аберкромбидің француздардан Кариллон фортын алуға жасаған сәтсіз әрекетімен аяқталды. Джонсон мен оның үнділік көмекшілері британдық әскерлер француздық бекіністеріне нәтижесіз алдыңғы шабуылдар жасағанда көп нәрсе істей алмады. 1758 жылы Луисбург, Форт-Фронтенак және Форт-Дюкенді басып алу арқасында соғыстың бағыты британдықтардың пайдасына бұрыла бастады. Джонсон ирокез жауынгерлерін көбірек жинады. 1759 жылдың жазында ол шамамен 1000 ирокез жауынгерін – іс жүзінде Алты ұлттың барлық әскери күшін – генерал Джон Придо басқарған Ниагара фортын басып алу экспедициясының құрамында жетекке алды. Придо қаза тапқанда Джонсон басшылықты өз қолына алды. Ол Ла-Бель-Фамиль шайқасында француздық көмекші күштерді талқандап, фортты басып алды. Джонсон осы тұзақты жоспарлаған немесе басқарған деген пікір бар, бірақ тарихшы Фрэнсис Дженнингс Джонсонның шайқаста болмағанын және ресми хабарламалардағы рөлін асыра көрсеткенін айтады. Джонсон "британдық тудың астында жиналған ең ірі үндістер әскеріне" қолбасшылық етті. Джонсон 1760 жылы Монреальді басып алу кезінде Жеті жылдық соғыстың Солтүстік Америкадағы соңғы науқанында генерал Джеффри Амхерстпен бірге болды. Жаңа Франция британдықтардың бақылауына өткеннен кейін Джонсон және оның орынбасары Джордж Кроган француздың бұрынғы үнді одақтастарымен келіссөздер жүргізуге көп уақыт жұмсады. 1761 жылы Джонсон 1600 шақырымдық сапармен Детройтке барып, аймақтық үндістермен конференция өткізді. Джонсон басшыларға үндістер арасында тараған британдыққа қарсы қауесеттер туралы айтты және батыстың британдық әскери оккупациясына тікелей қарсылық көрсетуді уақытша тоқтатуға қол жеткізді. Норманд Маклеод осы конференцияда Джонсонмен кездесіп, онымен бірге Нью-Йоркке оралды. Кейіннен Маклеод Онтарио көліндегі Форт-Освегоның командирі болып тағайындалды.

Although Johnson was no longer a British general, he continued to lead Iroquois and frontier militia. In August 1757, after the French began their siege of Fort William Henry, Johnson arrived at Fort Edward with 180 Indians and 1,500 militia. Greatly overestimating the size of the French army, British General Daniel Webb decided against sending a relief force from Fort Edward to Fort William Henry. The British were compelled to surrender Fort William Henry, after which many were killed in an infamous massacre. Stories circulated that Johnson was enraged by Webb's decision not to send help, and that he stripped naked in front of Webb to express his disgust. With the war going badly for the British, Johnson found it difficult to enlist the support of the Six Nations, who were not eager to join a losing cause. In July 1758, he managed to raise 450 warriors to take part in a massive expedition led by the new British commander, General James Abercrombie. The campaign ended ingloriously with Abercrombie's disastrous attempt to take Fort Carillon from the French. Johnson and his Indian auxiliaries could do little as British forces stormed the French positions in fruitless frontal assaults. In 1758, with the capture of Louisbourg, Fort Frontenac, and Fort Duquesne, the war's momentum began to shift in favour of the British. Johnson was able to recruit more Iroquois warriors. In the summer of 1759, he led nearly 1,000 Iroquois warriors—practically the entire military strength of the Six Nations—as part of General John Prideaux's expedition to capture Fort Niagara. When Prideaux was killed, Johnson took command. He captured the fort after ambushing and defeating a French relief force at the Battle of La Belle Famille. Johnson is usually credited with leading or at least planning this ambush, but the historian Francis Jennings argued that Johnson was not present at the battle, and that he exaggerated his role in official dispatches. Johnson commanded the "largest Native American force ever assembled under the British flag." Johnson accompanied General Jeffery Amherst in the final North American campaign of the Seven Years' War, the capture of Montreal in 1760. With the fall of New France to the British, Johnson and his deputy George Croghan spent much time negotiating with the former Indian allies of the French. In 1761, Johnson made a 1,000 mile (1,600 km) round trip to Detroit to hold a conference with the regional American Indians. Johnson confronted the assembled chiefs about the anti British rumours that were circulating among the Natives, and managed, for the time being, to forestall outright resistance to the British military occupation of the West. Normand Macleod met Johnson at this conference and returned with him to New York. Macleod was later appointed as commander of Fort Oswego, on Lake Ontario.

Британдық Үндістан істері жөніндегі инспекторы

Ирокез тілін және әдет-ғұрыптарын білуінің, сондай-ақ бизнесте және басқарудағы жетістіктерінің арқасында ол 1756 жылдан 1774 жылы қайтыс болғанға дейін солтүстік округ үшін жаңадан құрылған британдық Үнді істері жөніндегі бастығы болып тағайындалды. Осы қызметінде Джонсон американдық үндістерді британдықтардың ықпалында ұстап тұруға тырысты. Джонсонның оңтүстік колониялардағы серігі Джон Стюарт болды.

Соғыстан кейінгі даму

Француз және үндістер соғысынан кейін Джонсон жер иелігін кеңейту және жақсартуға ден қоюға ниеттенді. 1760 жылдың желтоқсанында Канажохари могавктері Джонсонға Могавк өзенінің солтүстігіндегі шамамен жер берді. Бұл сыйлықтар даулы болды, себебі басқа жер спекулянттары могавктер сатуға ұсынған жерлерді сатып алуға лицензия алған еді, бірақ сэр Уильям алған жоқ. 1769 жылы, жылдар бойы маневр жасап, лоббилеуден кейін Джонсон, ақыры сыйлыққа патшалық келісім алды. Бұл Джонсонның могавктер мен ирокездерден патшалық агент ретінде алған көптеген үлкен жер учаскелерінің бірі болды. Өмірінің соңында Джонсон шамамен жер жинады және Британдық Америкадағы ең ірі жер иелерінің бірі болды, одан тек Пенн және ван Ренсселер отбасылары ғана басым болды. Тарихшы Джулиан Гвиннің айтуынша:

> Ол бұл істе басқа көптеген үнді жерлерінің спекулянттарынан ешқандай айырмашылығы жоқ. Ол тек өзінің лауазымы арқасында және үндістермен ұзақ қарым-қатынаста болған артықшылықтарымен ғана ерекшеленді. Шын мәнінде, ол олардың басты пайдаланушыларының бірі болды.

Қала сыртында 1763 жылы Джонсон Холлды салды, онда өмірінің соңына дейін тұрды. Ол өзінің кең жерлері үшін көптеген ирланд иммигранттарынан жалға берілетін шаруаларды жұмысқа алды және негізінен феодалдық жер иесі ретінде өмір сүрді. Ол сондай-ақ жұмысшы ретінде, әсіресе ағаш өңдеу ісінде жұмыс істеу үшін құл африкалықтарды сатып алды. Джонсонның өзіне 60 құлы болды, бұл оны округтегі және, мүмкін, провинциядағы ең ірі құл иесі етті, оны Американың оңтүстігіндегі ірі плантаторлармен салыстыруға болады. 1766 жылы Джонсон No. 4, Джонсон Холлдағы масондық ложасын ұйымдастырды және оның басшысы болып тағайындалды. Оның жүйесі Гай Джонсон 1770 жылы осы ложаның басшысы болды. Джонсон колониядағы Англикан шіркеуінің жақтаушысы болды. Нью-Йорктың батысындағы француз католик миссионерлерінің ықпалына қарсы тұру үшін ол 1769 жылы британдықтар "Жоғарғы қамал" деп атаған Канажохари ауылындағы могавктер үшін Англикан шіркеуінің құрылысын қаржылады. Кейіннен еуропалық американдық қауымдар пайдаланған және Үндістандық қамал шіркеуі деп аталған ғимарат әлі күнге дейін Дунайға жақын жерде тұр. Ол Могавк Жоғарғы қамал тарихи ауданының, Ұлттық тарихи ескерткіштің бөлігі болып табылады. 1771 жылы Джонсон Джонстаунда Сент-Джон епископальдық шіркеуін салды, бірақ көп ұзамай ол "кішкентай және нашар салынған" деп шағымданды. Бес жыл ішінде ол Джонстаундағы қауымның өсуіне жағдай жасау үшін үлкен тас шіркеудің салынуын ұйымдастырды. Тарихи шіркеу әлі де жұмыс істеп тұр.

Понтиак соғысы және соңғы жылдары

1763 жылы Понтиак соғысы француз-үнді соғысынан кейін британ үкіметінің саясатына наразы болған үндістердің салдарынан туындады. Көтеріліске дейін бірнеше жыл бұрын Джонсон генерал Джеффри Амхерстке ирокездердің дипломатиялық әдет-ғұрыптарын сақтауға кеңес берді, мысалы, үнді басшыларына сыйлықтар беру. Олар мұны құрметтің маңызды мәдени символы және жақсы қарым-қатынастарды сақтау үшін маңызды деп есептеді. Амхерст Джонсонның кеңесін қабылдамады, Лондонға қайтарылды және генерал Томас Гейдж оның орнына тағайындалды. Амхерсттің қайтарылуы Джонсонның беделін арттырды, өйткені үндістермен келісімге келу қажет болды, ал бұл Джонсонның шеберлігі болды. Джонсон 1766 жылы Понтиакпен келісімге келді, соның арқасында соғыс аяқталды. 1764 жылдың шілдесінен тамызына дейін Джонсон Форт-Ниагарада шамамен 2000 үндімен, негізінен ирокездермен келісім жүргізді. Ирокездердің көпшілігі соғыстан шет қалғанмен, Геннеси өзені аңғарындағы сенека тайпасы британдықтарға қарсы қару көтерді. Джонсон оларды «Келісім тізбегі» одағына қайтаруға тырысты. Джонсон ирокездерді көтеріліске қатысқан сенека тайпасына қарсы әскер жіберуге көндірді, бірақ ирокездер Джонсон күткендей соғысқа көп үлес қоспады. Джонсон 1763 жылғы Корольдік жарлықты қолдады, ол империялық бақылауды күшейтуді және батысқа қарайғы отарлау кеңеюін шектеуді талап етті. Джонсон 1768 жылғы Форт-Стенвикс келісімінде белгіленген шекараның егжей-тегжейін келісті. Лондоннан келген нұсқауларға қарамастан, Джонсон шекараны батысқа қарай 644 км-ге (400 миль) жылжытты, бұл оған және басқа жер спекулянттарына британ үкіметі бастапқыда рұқсат еткеннен гөрі әлдеқайда көп жерге ие болуға мүмкіндік берді. Джонсон өз нұсқауларын асырып кеткені үшін қатты сынға ұшырады, бірақ көптеген жер спекулянттары үкіметте жақсы байланыстарға ие болды және кеңейтілген шекара сақталды. Осы кезеңде ол 1768 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. 1770 жылдары батыста үндістердің наразылығы күшейді. Джонсон өмірінің соңғы жылдарын Понтиак соғысы сияқты тағы бір көтерілістің алдын алуға арнады. «Бөліп биле» саясатын ұстанды, ол тайпалар арасындағы үндістердің одақтарының құрылуына кедергі келтірді. Оның соңғы жетістігі 1774 жылғы Данмор соғысы алдында шауни тайпасын оқшаулау болды.

In 1763, Pontiac's War resulted from Native American discontent with British policy following the French and Indian War. For several years prior to the uprising, Johnson had advised General Jeffery Amherst to observe Iroquois diplomatic practices, for instance, awarding gifts to Native leaders, a practice they considered an important cultural symbol of respect and significant to maintaining good relations. Amherst, who rejected Johnson's advice, was recalled to London and replaced by General Thomas Gage. Amherst's recall strengthened Johnson's position, because a policy of compromise was required with the Indians, and this was Johnson's domain. Johnson negotiated a treaty with Pontiac in 1766, which finally ended the war. From July to August 1764, Johnson negotiated a treaty at Fort Niagara with about 2,000 American Indians in attendance, primarily Iroquois. Although most Iroquois had stayed out of the war, the Seneca from the Genesee River valley had taken up arms against the British, and Johnson worked to bring them back into the Covenant Chain alliance. Johnson convinced the Iroquois to send a war party against the Seneca involved in the uprising, but otherwise the Iroquois did not contribute to the war effort as much as Johnson had desired. Johnson was a proponent of the Royal Proclamation of 1763, which called for tighter imperial control and restraint of westward colonial expansion. Johnson negotiated the details of the boundary defined in the Fort Stanwix Treaty of 1768. Against instructions from London, Johnson pushed the boundary 400 mile (644 km) to the west, enabling him and other land speculators to acquire much more land than originally authorised by the British government. Johnson was strongly criticised for exceeding his instructions, but many of the land speculators were well connected in the government, and the expanded boundary was allowed to stand. During this time he became a member of the American Philosophical Society through his election to membership in 1768. Native American discontent continued to grow in the west in the 1770s. Johnson spent his final years attempting to prevent another uprising like Pontiac's War. Pursuing a policy of divide and rule, he worked to block the emergence of intertribal Native American alliances. His final success was his isolation of the Shawnee before Dunmore's War in 1774.

Неке және отбасы

Өмірінде Джонсон еуропалық және американдық әйелдермен көптеген баласы болған адам ретінде танылды. Сол кезде еркектер, егер олар мұны көтере алатын болса және балаларын асырап-баға алатын болса, заңды емес балалары үшін айыпталушы емес еді. Бір 20 ғасыр ғалымы Джонсонның шамамен 100 заңды емес баласы болғанын болжады, бірақ тарихшы Фрэнсис Дженнингс «оның көптеген могавк әйелдерімен қарым-қатынасқа түскені туралы әңгімелердің шындығы жоқ» деді. Кейін Джонсон ағасы ұлы Джонға өзінің атағы мен мүлкін Джон Джонсон ретінде мұрагерлікке беруге мүмкіндік жасады. Сэр Уильям Джонсонның немересі – 3-ші баронет, сэр Адам Гордон Джонсон, әжесі Энн Уоттс арқылы Британдық Солтүстік Американың Скайлер, Деланси және Ван Кортландт отбасыларының ұрпағы болды. Сонымен қатар, Джонсонның могавк әйелі Элизабет Брантпен қарым-қатынасы болды, одан үш баласы болды: Кегнегтаго немесе Брант (1742 жылы туған), Томас (1744) және Кристиан (1745); соңғы екі ұл сәби кезінде қайтыс болды. Шамамен 1750 жылы Джонсонның Тагавирунта есімді ұлы болды, ол сондай-ақ Канажохари Уильямы деп те аталды, ол могавк әйелінен, мүмкін, Элизабеттің кіші әпкесі Маргарет Бранттан туған. Джонсон сондай-ақ Сусанна және Элизабет Вормвуд сестерімен, сондай-ақ Мэри МакГрат есімді ирланд әйелімен жақын болған болуы мүмкін, одан Мэри есімді қызы болды. Мэри, Кегнегтаго (Брант) және Тагавирунта (Уильям) Джонсонның өсиеті бойынша мұрагерлік алды. 1759 жылы Джонсон Джонсон Холлде Джонсонмен бірге өмірінің соңына дейін бірге тұрған Моли Брантпен заңды қарым-қатынас бастады. Молли Джозеф Бранттың үлкен әпкесі болды, ол кішкентай кезінде үйге қосылды. Джонсонның Моллимен қарым-қатынасы оған могавктер арасында қосымша бедел берді. Олардың сегіз баласы болды, олардың барлығы Джонсонның өсиеті бойынша жер алды. Уильям Джонсон мен Молли Бранттың немересі Уильям Джонсон Керр болды, ол Джозеф Бранттың қызы және Джордж Кроганның немересі, сондай-ақ олардың могавк әйелдері болған Элизабет Брантке үйленді.

In his lifetime, Johnson gained a reputation as a man who had numerous children with several European and Native American women. At the time, men were not ostracised for having illegitimate children, as long as they could afford it and supported them. One 20th century scholar estimated that Johnson had perhaps 100 illegitimate children, but the historian Francis Jennings argued that "there is no truth in wild stories that he slept with innumerable Mohawk women." The senior Johnson later arranged for his son John to inherit his title and estates as John Johnson. A grandson of Sir William Johnson was the 3rd Baronet Sir Adam Gordon Johnson who was, through his grandmother Ann Watts, a descendant of the Schuyler, Delancey, and Van Cortlandt families of British North America. At the same time, Johnson had a relationship with Elizabeth Brant, a Mohawk woman by whom he had three known children: Keghneghtago or Brant (born in 1742), Thomas (1744) and Christian (1745); the latter two boys died in infancy. About 1750, Johnson had a son named Tagawirunta, also known as William of Canajoharie, by a Mohawk woman, possibly Margaret Brant, Elizabeth's younger sister. Johnson may have also been intimate with the sisters Susannah and Elizabeth Wormwood, and an Irish woman named Mary McGrath by whom he appeared to have had a daughter named Mary. Mary, Keghneghtago (Brant), and Tagawirunta (William) received inheritances in Johnson's will. In 1759, Johnson began a common law relationship with Molly Brant, a Mohawk woman who lived with Johnson as his consort at Johnson Hall for the rest of his life. Molly was the older sister of Joseph Brant, who joined the household when he was young. Johnson's relationship with Molly gave him additional influence with the Mohawk. The couple had eight children together, all of whom received land from Johnson by his will. A grandson of William Johnson and Molly Brant was William Johnson Kerr, who married Elizabeth Brant, a daughter of Joseph Brant and granddaughter of George Croghan and their Mohawk wives.

Өлім және мұра

Джонсон 1774 жылғы 11 шілдеде үндістермен өткізілген мәжіліс кезінде Джонсон Холлда инсульттан қайтыс болды. Уильямның жүрегі жақын немересі және күйеу баласы Гай Джонсон (ол Мэри/Поллиге үйленген) Джонсонның "тыныс алуы қиын болып қайтыс болғанын" хабарлады. Оның Джонстаундағы жерлеу рәсіміне 2000-нан астам адам қатысты. Оның мәйітін көтерушілердің қатарында Нью-Джерси губернаторы Уильям Франклин және Нью-Йорк Жоғарғы Сотының судьялары болды. Ол Джонстаунда өзі құрған Сент-Джон епископаль шіркеуінің алтарының астына жерленді. Келесі күні Алты ұлттың басшылары көңіл айту рәсімін өткізіп, Гай Джонсонды сэр Уильямның ізбасары деп мойындады. Америка революциясы кезінде Нью-Йорк штатының заң шығарушы органы Джонсонның барлық жерін және мүлкін тартып алды, өйткені оның мұрагерлері патшаға адал жандар (лоялисттер) болды.

Үндістанмен қарым-қатынастар

Джонсонның ең маңызды мұрасы – оның Британдық Солтүстік Америкадағы үнді агенті қызметі кезінде англоамерикандықтар мен үндістердің салыстырмалы түрде бейбіт қатар өмір сүруі. Ирокездер заңы бойынша, Мохауктардың асырап алған басшысы және Мохаук Мэри (Молли) Бранттың күйеуі ретінде, ол Мохаук ұлтының сенімді кеңесшісі және мүшесі болды. Осы байланыс арқасында ол Ирокездердің алты тайпасының мүшесі саналды. Бұл лауазым оған Ирокездерді ағылшындардың жағынан шайқасқа бастап қана қоймай, сонымен қатар Форт-Стенвикс (қазіргі Рим, Нью-Йорк) келісімдерін жүзеге асыруға мүмкіндік берді. Келісімдер көптеген үндістерді олардың білмейінше жерлерінен айырды, бірақ Ирокездерге артықшылықты шарттар берді және дәстүрлі үнді тұрғындары мен жаңа қоныс аударушылар арасында ондаған жылдар бойы салыстырмалы бейбітшілік орнатуға себеп болды. Бірге өмір сүру Джонсонның тағы бір маңызды тарихи мұрасының бөлігі болды: британдық тәуелсіздікті қорғау және Солтүстік Нью-Йорк пен Ұлы көлдер аймағындағы француз билігіне қарсы қорғаныс ретінде англоамерикандық қоныстану. Джонсон 1763 жылға дейін Жаңа Франциядағы бәсекелес алгонкиндер мен француз мүдделеріне қарсы Ирокездер мен британдықтардың аумақтық және коммерциялық мүдделерін біріктірген «Союз тізбегі» арқылы британдық-Ирокез одағын сақтауда маңызды рөл атқарды. Ұлы Миссисипи өзенінің шығысындағы бұрынғы француз территорияларын бақылауға алғаннан кейін, Джонсон Лорд Джеффри Амхерстпен үнді саясаты жөніндегі саяси дауды жеңіп шықты. Амхерст Джонсонның күш-жігерімен қорғап, дамытқан Ирокез одағын бағаламады. Понтиак атымен аталатын қақтығыстың сәтсіз аяқталуынан кейін, ол Джонсонға бағынды.

Құрылыстар

Ол 1749 жылы салынған алғашқы үйі – Олд Форт Джонсон, Американдық тарихи ғимараттарды сақтау жобасының тізімінде. Қазір оны Монтгомери округінің тарихи қоғамы пайдаланады, онда мұражай мен сыйлық дүкені жұмыс істейді, сонымен қатар оны іс-шаралар өткізу үшін де қолданады. 1773 жылы сэр Уильямның қызы Мэри (Полли) мен оның күйеуі, оның немере інісі Гай Джонсон үшін салынған Гай Парк Манор да көпшілікке ашық. 1960 жылы Джонсон Холл Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Ол мемлекеттік тарихи орын және көпшілікке ашық.

Қағаздар

1911 жылы Нью-Йорк штатының кітапханасында болған өрт Джонсонның шамамен 6550 данадан тұратын қағаздарының жинағына зардап келтірді немесе оларды жойды. Сэр Уильямды зерттеуге қызығушылық танытқан тарихшылар үшін құтқарылған құжаттардан, басқа мұрағаттардан және оның еңбектерінің ерте баспагерлік нұсқасынан жинақталған қағаздардың 1921 жылғы басылымы сақталған.

Танымал мәдениетте

Джонстаун орта мектебінің талисманы Джонсонның құрметіне «Сэр Билл» (немесе барлық әйелдер командалары үшін «Леди Билл») болып табылады. Командалардың спорттық киімдері көбінесе Джонсонның үшбұрышты шляпасын киген силуэтін бейнелейді. Джонсон 2012 жылғы «Assassin's Creed III» видео ойынында Темплер орденінің құпия мүшесі ретінде антагонист рөлінде көрінеді. Ол Темплерлердің бұйрығымен американдық үндістердің жерлерін басып алып, бақылауға алуға тырысады, ал оның орнына ол ойынның Мохаук басты кейіпкері Ратонхнаке:тонмен өлтіріледі. Ол сондай-ақ 2014 жылғы «Assassin's Creed Rogue» видео ойынының преквелінде де пайда болады, онда ол ойынның басты кейіпкері Шей Патрик Кормакқа одақтас болып, кеңес береді. Ол 2007 жылғы Ву Миннің «Manituana» кітабында маңызды кейіпкер. Ол Роберт Луис Стивенсонның «Баллантраның шебері» (1889) романында да кездеседі. Джонсонды 1990 жылғы «Divided Loyalties» телефильмінде Крис Виггинс, ал 1993 жылғы «The Broken Chain» телефильмінде Пирс Броснан сомдады. Джонсонды актер Джефф Монахан PBS-тің «Американы жасаған соғыс» (2006) деректі фильмінде бейнеледі. Монахан рөлге дайындалу үшін сол кездегі дене тілі мен солтүстік Ирландия акцентін зерттеді. Аллан В. Эккерттің «Жайлау империясы» (1968) Джонсонның тарихын тарихи көркем әдебиет арқылы баяндайды. Эккерт өзінің романын тарихи құжаттарға негіздейді, сонымен қатар қарапайым оқырманға түсінікті болу үшін ойдан шығарылған оқиғалар мен диалогтарды қосады.