Кіріспе

Ай бетіндегі жарық, түс немесе көріністің қысқа мерзімді өзгеруі

Уақытша ай құбылысы (TLP) немесе айдың өткінші құбылысы (LTP) – Ай бетіндегі жарық, түс немесе көріністің қысқа мерзімді өзгеруі. Бұл термин 1968 жылы жарық көрген НАСА техникалық есебі R 277 – «Баяналған ай оқиғаларының хронологиялық каталогы» авторы Патрик Мурмен бірлесіп жазылған. Айдың қысқа мерзімді құбылыстары туралы хабарлар кем дегенде 1000 жылға дейін барып жетеді, олардың кейбіреулерін бірнеше куәгерлер немесе беделді ғалымдар тәуелсіз түрде байқаған. Дегенмен, уақытша ай құбылысы туралы көптеген хабарлар қайталанбайды және олардың пайда болу себептерін түсіндіруге арналған балама гипотезаларды ажыратуға жеткілікті бақылау эксперименттері жоқ. Көптеген ай ғалымдары геологиялық уақыт ішінде газ шығуы және соққыдан пайда болған кратерлер сияқты өткінші оқиғалар болатынын мойындайды. Дау осы оқиғалардың жиілігінде.

Оқиғалардың сипаттамасы

Айдың уақытша құбылыстары туралы хабарлар тұманды дақтардан бастап Айдың беткейінің тұрақты өзгерісіне дейін жетеді. Камерон оларды (1) газ тәрізді, тұман мен басқа да көрінуге кедерілгі келтіретін нәрселер, (2) қызыл түстіктер, (3) жасыл, көк немесе күлгін түстіктер, (4) жарқыраулар және (5) қараюлар деп жіктейді. 1976 жылы Джек Хартунг бұл Гиордано Бруно кратерінің пайда болуын сипаттаған деді. Алайда, соңғы зерттеулер 1178 жылғы оқиғаның Гиордано Бруно кратерінің пайда болуымен байланысты болмауы, тіпті Айдың уақытша құбылысы да болмауы мүмкін екенін көрсетеді. 22 км ені бар кратерді қалдыратын соққыдан шығарылған миллиондаған тонна ай қалдықтары Жерде бұрын-соңды болмаған қарқынды, бір аптаға созылған метеорлық жаңбырға әкелген болар еді. Мұндай есте қаларлық жаңбыр туралы мәліметтер белгілі тарихи жазбаларда, соның ішінде әлемнің бірнеше астрономиялық архивтерінде табылған жоқ. Осыған байланысты, монахтар тобы (оқиғаның жалғыз куәгерлері) тікелей бетке келе жатқан метеордың атмосферадағы жарылысын, олардың нақты тұрған жерінен, Аймен кездейсоқ сәйкестікте көрген болуы мүмкін деп болжануда. 1540 жылдың 26 қарашасында Mare Serenitatis және Mare Imbrium арасында уақытша құбылыс пайда болды. Бұл оқиға сол заманғы ағаштан жасалған гравюрада бейнеленген.

17011800

1725 жылғы 16 тамызда итальяндық астроном Франческо Бьянчини Платон кратерінің еденінде "бір шетінен екінші шетіне дейін созылған" қызғылт түсті жарық жолағын көрді. 1787 жылғы 19 сәуірде түнінде британдық астроном сэр Уильям Гершель Айдың қараңғы бөлігінде үш қызыл жарқыраған нүктені байқады. Ол өз байқаулары туралы король Георг III және басқа астрономдарға хабарлады. Гершель бұл құбылыстарды жанартаудың атқылауымен байланыстырды және олардың ең жарқырағы 10 сәуірде ашылған кометадан да жарық екенін есептеді. Оның байқауы Италияның Падуа қаласының үстінен пайда болған полярлық сәулелер (солтүстік жарық) кезінде жасалды. Аврораның мұндай оңтүстікке қарай белсенділігі өте сирек кездеседі. Падуадағы көрініс және Гершельдің байқаулары 1787 жылғы мамырда күн дақтарының саны ең жоғары деңгейге жеткенге дейін бірнеше күн бұрын болған. 1787 жылғы желтоқсанда Мальталық бақылаушы д'Ангос жарқыраған нүктені көрді. 1789 жылғы 26 қыркүйекте неміс астрономы Иоганн Иероним Шрётер Монтес-Альп тауларының шығыс етегінде жарқыраған нұрды байқады. Айдың түнгі жағында көрінген бұл нұр, қалың көзбен қарағанда 5 шамалы жұлдызға ұқсады. 1789 жылғы 15 қазанда Ж.Х. Шрётер Айдың түнгі жағында Платон кратері мен Маре Имбриум маңында екі жарқыраған нұрды байқады. 1790 жылы сэр Уильям Гершель Ай тұтылу кезінде бір немесе бірнеше жұлдызға ұқсас көріністерді көрді. 1794 жылы Айдағы жанартауды қалың көзбен көруге болатыны туралы хабар тарады. Сондай-ақ 1940 жылы Баркрофт, кейінірек Хаас, 1951 жылы Баум және 1988 жылы Хилл туралы да қараңыз. 1865 жылғы 24 қарашада Уильямс және тағы екеуі бір жарым сағат бойы Маре Имбриумдағы Карлини кратерінің жанындағы қараңғы жағында 8 шамалы жұлдызға ұқсас айқын жарқын нүктені байқады. 1866 жылы Айды тәжірибелі бақылаушы және карта жасаушы Дж.Ф. Джулиус Шмидт Линне кратерінің сыртқы түрі өзгергенін мәлімдеді. Ол бұрынғы суреттерге, сондай-ақ 1841-1843 жылдар аралығында жасаған жеке бақылаулары мен суреттеріне сүйене отырып, кратердің "сүйекті жарықтандыру кезінде мүлдем көрінбейтінін" (оның баса айтқаны), ал жоғары жарықтандыру кезінде жарқын нүкте ретінде көрінетінін айтты. Қайталанған байқауларға сүйене отырып, ол "Линнені ешқашан жарық астында қалыпты типтегі кратер ретінде көруге болмайды" және "жергілікті өзгеріс болған" деп мәлімдеді. Бүгінде Линне диаметрі шамамен 2,4 км болатын қалыпты жас соққы кратері ретінде көрінеді. 1873 жылғы 4 қаңтарда француз астрономы Этьен Леопольд Трувелот "томанға толы" Кант кратерін байқады. 1877 жылғы 31 тамызда ағылшын астрономы Артур Стэнли Уильямс қабырғалы жазықтың көлеңкелі оңтүстік бөлігінде фосфоресцентті жарқырауды байқады. 1881 жылғы 6-7 тамызда неміс астрономы Герман Иозеф Клейн Аристорх және Геродот кратерлерінің аймағын бақылады және қандай да бір тұмандықпен бірге күшті қызғылт түсті жарқырауды байқады. 1882 жылғы 27 наурызда А.С. Уильямс күн шыққанда Платонның еденін "көрісімен сүтті жарықпен жарқырап" көрді. 1882 жылғы 3 шілдеде Ливанның (Коннектикут штаты) бірнеше тұрғыны Айдың жоғарғы шетінде екі пирамида тәрізді жарқыраған шығыршықты байқады. Олар үлкен емес еді, бірақ Айға мүйізді бұқаның немесе ағылшын бұқа терьерінің басына ұқсайтын ерекше көрініс берді. 1885 жылғы 19 ақпанда Грей үлкен Геракл кратерінің жанындағы кішкентай кратердің "күңгірт қызыл түсті жарқырағанын" көрді. 1885 жылғы 21 ақпанда Кнопп Кассини кратерінде қызыл дақтарды байқады. 1892 жылы бір түнде америкалық астроном Эдвард Эмерсон Барнард Талес кратерінің ыдысын жарқыраған көлеңкемен толғандығын анықтады. 1898 жылғы 26 тамызда экваториалды куде арқылы түсірілген фотосуретте Позидоний кратерінің еденіндегі табақ пішіндес Posidonius C кратері көлеңкесіз жарқын нүкте ретінде көрінеді, бірақ терминатор (күндіз-түндік шекара) жақын жерде болды.

19011950 жылдар

1901 жылғы 30 қыркүйекте экваториалды куде арқылы түсірілген сурет, күн батқанға дейін түсірілгенімен, Позидоний кратеріндегі табақ пішіндес Posidonius C кратерін көлбеусіз, созылған жарқын нүкте ретінде көрсетті. 1905 жылы неміс астрономы Фридрих Симон Архенхольд Посидоний кратерінің еденіндегі табақ пішіндес Posidonius C кратері орналасқан жерде жарқын нүкте байқады. 1912 жылғы 19 мамырда австриялық астроном және ракета жасау саласының алға басушысы Макс Валье Айдың қара жағында қызыл түсті жарқыраған шағын аймақты байқады. 1913 жылғы 15 маусымда британдық инженер-астроном Уильям Мау Оңтүстік кратерінде 'кішкентай қызғылт дақ' байқады. 1931 жылғы 22 ақпанда Джулия Аристор кратерінде қызғылт жарқырауды байқады. Сол жылы (1931) және сол жерде британдық кәсіпкер және әуесқой астроном Уолтер Гудакер және (?) Молсворт (1931?) көкшіл "жарқырау" байқады. 1939 жылғы 2 тамызда британдық Айды бақылаушы Патрик Мур Шикардтың қабырғалы жазығының ішкі егжей-тегжейлері кең көлемді тұманмен жабылғанын байқады. 1940 жылы американдық әуесқой астроном Дэвид П. Баркрофт (1897–1974) Oceanus Procellarum теңізіндегі Лихтенберг кратерінің жанында айқын қызғылт қоңыр түс байқады. 1944 жылғы 31 тамызда Шикардтың қабырғалы жазығының едені Уэльсте туған инженер және әуесқой астроном Хью Перси Уилкинске тұманды көрінді. Оның әдетте жақсы көлеңкеде болатын кейбір кішігірім кратерлері, күн төмендеген кезде ақ дақтар ретінде көрінді. 1948 жылғы 15 сәуірде Ф. Х. Торнтон 9 дюймдік телескопты пайдаланып Платон кратерін бақылап, он шақырымдай қашықтықта жарылып жатқан зениттік артиллериялық снарядының жарқырауына ұқсас, қысқа, бірақ жарқын жарылыс байқады. Түсі сарының қызғылт жағына жақын болды. 1948 жылғы 20 мамырда британдық әуесқой астроном Ричард М. Баум Филолаус кратерінің солтүстік-шығысында қызғылт жарқырауды байқады және ол көзден жоғалғанша он бес минут бойы бақылады. Үш жылдан кейін ол Лихтенберг кратерінен батысқа қарай тағы бір қызыл жарқырауды байқады. 1949 жылғы 10 ақпанда Ф. Х. Торнтон 18 дюймдік телескопты пайдаланып Валлис Шрётеридің Кобра басын бақылап, "аумақтың бірнеше шақырымын жабатын ақшыл будың шашырауын" тіркеді.

1951-1960 жылдар

1951 жылы Ричард Майер Баум (1930–2017) Oceanus Procellarum мұхитындағы Лихтенберг кратеріне жақын аймақтарды бақылап, біраз уақыт сақталған, кейін жойылған қызғылт түстің пайда болғанын хабарлады. Сондай-ақ, 1830 және 1840 жылдар аралығында Дж. Х. Мэдлер, 1940 жылы Баркрофт және 1988 жылы Хиллдің байқаулары да бар. 1953 жылдың 15 қарашасында доктор Леон Стюарт Паллас кратерінен оңтүстік-шығысқа қарай шамамен 16 шақырым жерде Айдың жарқырауын фотоға түсірді. Жарқырау 8-10 секундқа созылды. Бонни Бураттидің мәліметінше, соққыға ұшқан нысанның координаттары 3.88° ендік / 357.71° бойлық. 1954 жылдың 11 мамырында Питер Каттермол Эратосфен кратерінің орталық тауларының жоғалып кеткенін байқады, бірақ айналасындағы егжей-тегжейлі бұрынғысынша анық көрінді. 1955 жылдың 25 маусымында альпинист және әуесқой астроном Вальдемар Аксель Фирсов Теофил кратерінде әлсіз тұманды байқады. 1956 жылдың 16-17 қаңтарында Калифорния штатының Вудленд қаласында тұратын Роберт Майлз Mare Crisium теңізінің шығысында ақ немесе ақшыл көк түсті жарқылды байқады. 1958 жылдың 2 қарашасында орыс астрономы Николай А. Козырев 48 дюймдік (122 см) рефлекторлық телескопымен, спектрометрмен жабдықталған, Альфонс кратерінің орталық төбесінде жарты сағатқа созылған "жарылысты" байқады. Осы уақыт ішінде алынған спектрлер C2 және C3 молекулаларына байланысты жарқын газды эмиссия жолақтарын көрсетті. Екінші спектрограммасын ашқанда ол "орталық аймақтың жарқырауының күрт артуын және ерекше ақ түсті" байқады. Содан кейін "жарық күрт азая бастады" және нәтижесіндегі спектр қалыпқа келді. 1958 жылдың 19 қарашасында Ньюарк қаласындағы Реймонд Ж. Штайн Альпетрагиус кратерінің көлеңкесіндегі өзгерісті байқады. 1958 жылдың 23 желтоқсанында грек астрономдары Айды бақылап, Шикард кратерінде жасыл түс пайда болғанын байқады.

1961-1970 жылдар

1963 жылы 29 қазанда Аэронаутикалық карта және ақпарат орталығының картографтары Джеймс Кларк Гринакер мен Эдвард М. Барр Аризона штатының Флагстафф қаласындағы Лоуэлл обсерваториясында Кобра Бас төңкерілісінің оңтүстік-батысындағы өте жарқын қызыл, қызғылт сары және қызғылт түсті құбылыстарды қолмен тіркеді; Ай аңғарының оңтүстік-шығысындағы Валлис Шрётери дөңесі; және Аристор кратерінің оңтүстік-батыстағы ішкі жиегі. Бұл оқиға TLP есептеріне деген көзқарастың үлкен өзгерісіне әкелді. Вилли Лейдің сөзіне сәйкес: "Кәсіби ортадағы алғашқы реакция, әрине, таңғалу болды, ал таңғалудан кейін кешірім сұрауға бейімделді, кешірім ұзақ уақыттан бері қайтыс болған ұлы астроном сэр Уильям Гершельге бағытталды". Винифред Саутелл Кэмеронның жазуынша (1978, оқиғаның сериялық нөмірі 778): "Осы және олардың қарашадағы байқаулары қазіргі кезде Айға қызығушылықты және оны байқауды бастады". Олардың табандарының сенімділігі фотосуреттерге емес, Гринакердің үлгілі картограф ретіндегі беделіне байланысты болды. 1963 жылы 1-2 қараша күндері, Гринакердің оқиғасынан бірнеше күн өткен соң, француз Пиренейлеріндегі Observatoire du Pic du Midi-де Зденек Копал мен Томас Рэкхэм "айдың кең аумақты жарықтандыруын" алғашқы рет суретке түсірді. Оның Scientific American журналындағы мақаласы оны ең көп таралған TLP оқиғаларының біріне айналдырды. Копал, басқалар сияқты, мұндай құбылыстың себебі Күннің энергиялық бөлшектері болуы мүмкін деп сақты. 1964 жылдың 16 шілдесінде AAVSO мүшесі Томас А. Крагг (1927–2011) Mare Tranquillitatis-тегі Ross D кратерінен оңтүстік-шығысқа қарай 3 км диаметрлі "уақытша төбе көлеңке түсіруін" байқады. 1966 жылдың 30 сәуірінде және 1 мамырында Питер Сартори, Патрик Мур, П. Рингсдор, Т. Дж. К. А. Мосли және П. Г. Корван Гассенди кратерінің еденінің шығыс бөлігіндегі үшбұрышты қызыл түсті көрініс байқады. 1967 жылы Армаг обсерваториясының Т. Дж. К. А. Мосли Парот кратерінің аймағында жарқын жарық тіркеді. 1968 жылы Дж. К. Макконнелл Посидоний кратерінің солтүстік-шығыс қабырғасы тұманды және көмескі болып көрінетінін, ал кратердің қалған бөлігі анық көрінетінін хабарлады.

1971-1980 жылдар

1972 жылдың желтоқсан айында «Аполлон-17» миссиясы барысында Ай модулінің ұшқышы Харрисон Шмит Ай төңірегіндегі орбитада жүргенде Гримальди кратерінің солтүстігінде жарқын шоқ сияқты құбылысты байқады (Бірінші айналым, 21:11:09 Гринвич уақыты, 1972 жылдың 10 желтоқсаны). Орбитада жүргенде «Аполлон-17» командалық модулінің ұшқышы Рональд Эванс Маре Ориентальдің шығысында жарық шоғырын байқады (14-ші айналым, 22:28:27 Гринвич уақыты, 1972 жылдың 11 желтоқсаны).

1981-1990 жылдар

1982 жылғы 27 желтоқсанда британдық Айды бақылаушы Харольд Хилл Насмит кратерінің еденіндегі негізгі кратердің (Насмит А) жоқтығын байқады. 1981 жылғы 8 желтоқсанда П. Уэйд та осындай құбылысты байқаған. 1983 жылғы 1 қаңтарда Харольд Хилл кешкі терминатордағы Furnerius кратеріне жақын Furnerius A кратерінің ерекше жарқыраған көрінісін байқады. 1983 жылғы 29 қаңтарда Британдық астрономиялық қауымдастығының (БАА) бірнеше мүшелері Sinus Asperitatis-тегі алмұрт пішіндес Торричелли кратерінің солтүстік-шығысында орналасқан Торричелли B кратерінде қалыптан тыс жарық пен күлгін түске бояуды байқады. 1983 жылғы 29 қазанда Харольд Хилл Кирх кратерінен солтүстікке қарайғы төбеде ерекше жарықтықты байқады. 1985 жылғы 28 желтоқсанда Харольд Хилл Пеирсеций кратерінің шығыс ішкі қабырғасының ортаңғы бөлігінде ерекше жарқырауды байқады. Үш күннен кейін жасалған бақылаулар сол маңайда ұқсас, бірақ кішірек аномалияны көрсетті. Бұл аймақтың көру жағдайлары жақсы болғанымен, бақылаулардың амплитудасы күн сәулесінің тікелей шағылысуымен сәйкес келмеді. Басты гипотеза – бұл ауадағы газдың шығарылуынан пайда болған бөлшектердің бұлттарынан жарық шашырауының салдары болды. Бұл кратердің жарық сызықтары газдың мүмкін көзі ретінде қарастырылды.

Күні көрсетілмеген

Иоганн Иероним Шрётер бірде Агриппа және Годин кратерлерінің жанындағы қараңғы жағында қысқа уақытқа кішкентай жарық нүктесін көрген. Дж. Адамс (English Mechanic N°2374) күн шығар кезде екі рет, қабырғалы жазық Платонның ішкі бөлігі көлеңкеге толып тұрғанда, екі жарық сәулесі батыс қабырғасынан еденнің үштен екі бөлігін кесіп өтіп, іздеу шамдарына ұқсас болғанын байқаған; олар параллель және анық көрінген, ал бетке жақын тұманнан өтетіндей сезім тудырған. Гарольд Хилл: "Көптеген бақылаушылар бұрын Янг формациясының ішкі беткейлері кешкі терминаторда көрінгенде жасыл, тіпті мөлдір түс немесе жылтырлыққа ие екенін айтқан". Патрик Мур: "Фракасториус кратерінің еденінде аздап қызғылт түсті қара сызық бар, оны айшырақпен анықтауға болады". Испан астрономы Жозеп Комас и Сола бірде Рейнер кратерін "қатты анықталатын кезде ақ дақ ретінде" көрген.

Түсіндірмелері

Айдың өткінші құбылыстарын түсіндіру төрт санатқа жіктеледі: газ шығару, соқтығысу оқиғалары, электростатикалық құбылыстар және нашар байқау шарттары.

Газ шығару

Кейбір ТЛП-лар жер асты қуыстарынан газдың шығуынан туындауы мүмкін. Бұл газды құбылыстар ерекше қызғылт түспен көрінеді, ал кейбіреулері ақ бұлттар немесе айқын емес тұман түрінде пайда болған. Көптеген ТЛП-лар жер қабаттарының жарықтары бар кратерлермен, айлық теңіздердің жиектерімен немесе геологтардың вулкандық белсенділікпен байланыстыратын басқа да жерлермен байланысты. Дегенмен, бұл Айды бақылау кезінде ең көп көрінетін нысандардың бірі, сондықтан мұндай байланыс бақылаушының қателігі болуы мүмкін. Газ шығару гипотезасын қолдайтын "Lunar Prospector" альфа-бөлшектерінің спектрометрінен алынған деректер, радонның жақында жер бетіне шыққандығын көрсетеді. Атап айтқанда, екі жылдық миссия барысында Аристорх және Кеплер кратерлерінің айналасында радон газы шыққандығы анықталды. Бұл байқаулар газдың жер бетіне баяу және көзге көрінбейтін таралуымен немесе жеке жарылыс оқиғаларымен түсіндірілуі мүмкін. Жарылыс арқылы газ шығаруды қолдай отырып, Ай бетінің шамамен 3 км (1.9 миль) диаметрлі аймағы газ шығару оқиғасынан "жақында" өзгерген деген болжам бар. Бұл құрылымның жасы шамамен 1 миллион жылға бағаланады, яғни мұндай ірі құбылыстар өте сирек болады.

Тиісті оқиғалар

Ай бетінде соққы оқиғалары үздіксіз болып тұрады. Ең көп кездесетін оқиғалар – метеор шашырауы кезінде кездесетін микрометеориттермен байланысты оқиғалар. Мұндай оқиғалардан туындаған жарқыраулар бірнеше және бір уақытта Жердегі бақылаулар арқылы тіркелді. 2005 жылдан бері видеокамералармен жазылған соққылардың тізімдері сақталған, олардың көпшілігі метеор шашырауымен байланысты. Сонымен қатар, Еуропа Ғарыш агенттігінің (ESA) SMART-1 ғарыш кемесінің, Үндістанның Айға соққы жасаған зерттеуші зондының және NASA-ның LCROSS аппаратының құлауынан кейін соққы бұлттары анықталды. Соққы оқиғалары бетте көзге көрінетін із қалдырады, оларды жеткілікті жоғары ажыратымдылықтағы суреттерді салыстыру арқылы анықтауға болады. Clementine (жалпы ажыратымдылығы 100 метр, таңдалған аймақтарда 7–20 метр) және SMART-1 (ажыратымдылығы 50 метр) миссиялары арасында жаңа соққы кратерлері анықталған жоқ.

Электростатикалық құбылыстар

Электростатикалық зарядталу немесе разрядталу эффектілері Айдың кейбір уақытша құбылыстарын түсіндіруге мүмкін екендігі ұсынылған. Бір мүмкіндік – жер бетіне жақын материалдардың жарылуына байланысты электродинамикалық эффектілер, ондай бар газдарды, мысалы, имплантацияланған күн желiн немесе радиогендік туынды өнімдерді зарядтауы мүмкін. Егер мұндай нәрсе бетте орын алса, одан кейін газдың разрядталуы Жерден көрінетін құбылыстарға әкелуі мүмкін. Басқаша айтқанда, газбен тасымалданатын шаң бұлтындағы бөлшектердің трибоэлектрлік зарядталуы Жерден көрінетін электростатикалық разрядтарды тудыруы мүмкін деп болжанады. Соңында, терминатор маңындағы тозаңның электростатикалық левитациясы Жерден көрінетін қандай да бір құбылыстың пайда болуына әкелуі мүмкін.

Нұсқаулық

Көптеген өткінші құбылыстар Айдың өзімен байланысты болмауы мүмкін, бірақ нашар байқау жағдайларының немесе Жермен байланысты құбылыстардың салдары болуы мүмкін. Мысалы, кейбір хабарланған өткінші құбылыстар қолданылған телескоптардың ажыратымдылығына жақын объектілерге қатысты. Жер атмосферасы Айдың нақты құбылыстарымен шатастырылуы мүмкін маңызды уақытша бұрмалануларға әкелуі мүмкін (бұл астрономиялық көру деп аталады). Айға қатысты емес басқа да түсіндірулерге Жерді айналатын спутниктер мен метеорларды көру, немесе байқау қатесі жатуы мүмкін. Бұл есептер байқау қатесінің нәтижесі болды дегенді міндетті түрде білдірмейді, себебі Ай бетіндегі газ шығару оқиғалары көрінетін із қалдырмауы мүмкін, бірақ бұл оқиғалардың нақты Ай құбылысы болды деген гипотезаны қолдауға да көмектеспейді. Қазіргі уақытта Ай және планеталар байқаушыларының қауымдастығы мен Ұлыбритания астрономиялық қауымдастығы бұрын Айдың өткінші құбылыстары туралы хабарланған жерлерді қайта байқау үшін жұмыстарды үйлестіруде. Осы белгілердің бірдей жарықтандыру және либрация жағдайларында пайда болуын тіркеп, кейбір хабарламалар байқаушының аномалия деп санаған нәрсені дұрыс түсінбеуден туындаған болуы мүмкін бе деп бағалауға болады. Сонымен қатар, цифрлық суреттердің көмегімен атмосфералық спектрлік таралу, астрономиялық көрудің бұлыңғырлығы және атмосферамыздың жарық шашырауын симуляциялауға болады, соның арқылы осы құбылыстар бастапқы TLP есептерінің кейбірін түсіндіре алатынын анықтауға болады.