Әскери барлау ұшақтары: жау әскерлерін бақылау, фотосурет түсіру, сигналдарды жинау, және ақпарат алу мақсатында қолданылады. Тарихы мен қазіргі технологиялары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жау күштері мен нысандарын бақылауға арналған ұшақ.
Aircraft designed to observe enemy forces and facilities
Барлау ұшағы (көбінесе, тыңшы ұшақ) – әуеде барлау жүргізуге арналған немесе бейімделген әскери ұшақ. Оның міндеттеріне суреттерді жинау (фотосуреттерді пайдалануды қоса алғанда), сигналдар барлау, сондай-ақ өлшеу және ерекше белгілерді анықтау кіреді. Қазіргі заманғы технологиялар кейбір ұшақтар мен БПҰ-ларға жалпы барлау ақпаратын жинаумен қатар, нақты уақыт режимінде бақылау жүргізуге мүмкіндік береді. Радар сияқты құралдар ойда келгенге дейін әскери күштер жаудың қозғалысын көру және барлау үшін барлау ұшақтарына сүйенген. Мысалы, Екінші дүниежүзілік соғыста одақтастар қолданған PBY Catalina теңіз патрульді ұшу қайығы: АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Catalina ұшақтары жапон флотының бір бөлігінің Мидуэй аралына жақындап келе жатқанын анықтады, осылайша Мидуэй шайқасы басталды.
A reconnaissance aircraft (colloquially, a spy plane) is a military aircraft designed or adapted to perform aerial reconnaissance with roles including collection of imagery intelligence (including using photography), signals intelligence, as well as measurement and signature intelligence. Modern technology has also enabled some aircraft and UAVs to carry out real time surveillance in addition to general intelligence gathering. Before the development of devices such as radar, military forces relied on reconnaissance aircraft for visual observation and scouting of enemy movement. An example is the PBY Catalina maritime patrol flying boat used by the Allies in World War II: a flight of U. S. Navy Catalinas spotted part of the Japanese fleet approaching Midway Island, beginning the Battle of Midway.
Тарих
20 ғасырға дейін әскери күштерде қуатты және басқарылатын ұшуға арналған машиналар болған жоқ, бірақ ауадан жеңіл аппараттарды пайдалануға бірнеше әрекеттер жасалды. Наполеон соғыстары мен Франко-пруссия соғысы кезінде француздар әуедегі барлау үшін шарларды қолданды. Бірінші дүниежүзілік соғыста ұшақтар соғыстың алғашқы кезеңдерінде жердегі күштерге көмектесу үшін "армияның көзі" ретінде барлау ролінде қолданылды. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңына қарай фотография барлау ұшақтары үшін ақпарат жинаудың басты және ең танымал тәсіліне айналды. Бірінші дүниежүзілік соғыста жаудың әскери кемелерін табу үшін гидроұшақтар да пайдаланылды. Ютландия шайқасы гидроұшақтарды қамтамасыз етуші кемелердің шектеулерін көрсеткеннен кейін, капиталдық кемелерде бақылау гидроұшақтарын тасымалдау, ұшыру және қайтару ережелері енгізілді. Бұл гидроұшақтар кеменің қарауылдарының көру қабілетінен тыс жау кемелерін іздеуге және алыс қашықтықтағы артиллериялық шайқастарда оқтардың түсуін анықтауға мүмкіндік берді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін бақылау гидроұшақтары тікұшақтармен алмастырылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін және Ұлы Суық Соғыс кезінде АҚШ Кеңес Одағының ядролық қаруларын бақылау үшін U-2 және SR-71 сияқты бірнеше арнайы барлау ұшақтарын жасады. Сигналдық барлау және электрондық бақылау сияқты арнайы міндеттер үшін RB-47, RB-57, Boeing RC-135 және Ryan Model 147 дрондары сияқты басқа да барлау ұшақтары салынды. Ұлы Суық Соғыстан бері стратегиялық барлау ұшақтарының ролі спутниктерге, ал тактикалық ролі ұшқышсыз әуе кемелеріне (БӘК) көшті. Бұл Израиль және АҚШ-тың Desert Storm операцияларындағы сәтті қолданылуымен дәлелденді.
Prior to the 20th century, machines for powered and controllable flight were not available to military forces, but some attempts were made to use lighter than air craft. During the Napoleonic Wars and Franco Prussian War, balloons were used for aerial reconnaissance by the French. In World War I, aircraft were deployed during early phases of battle in reconnaissance roles as 'eyes of the army' to aid ground forces. Photography became the primary and best known method of intelligence collection for reconnaissance aircraft by the end of World War II. World War I also saw use of floatplanes to locate enemy warships. After the battle of Jutland demonstrated the limitations of seaplane tenders, provisions were made for capital ships to carry, launch, and recover observation seaplanes. These seaplanes could scout for enemy warships beyond the visual range of the ship's lookouts, and could spot the fall of shot during long range artillery engagements. Observation seaplanes were replaced by helicopters after World War II. After World War II and during the Cold War the United States developed several dedicated reconnaissance aircraft designs, including the U 2 and SR 71, to monitor the nuclear arsenal of the Soviet Union. Other types of reconnaissance aircraft were built for specialized roles in signals intelligence and electronic monitoring, such as the RB 47, RB 57, Boeing RC 135 and the Ryan Model 147 drones. Since the Cold War much of the strategic reconnaissance aircraft role has passed over to satellites, and the tactical role to unmanned aerial vehicles (UAVs). This has been proven in successful uses by Israel, and by the United States in Desert Storm operations.