Генри Рив: Англиялық журналист және мемлекеттік қайраткердің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Генри Рив (9 қыркүйек 1813 – 21 қазан 1895) – ағылшын жазушысы және сот қызметкері.

Өмірбаян

Ол Норвич қаласындағы виг дәрігері және жазушысы Генри Ривтің кіші ұлы болып дүниеге келді. Білімін Норвич мектебінде Эдвард Валпиден алды. Демалыс күндері ол жас Джон Стюарт Миллмен көп араласқан. 1829 жылы Женевада оқып, сол кезде өте жарқын болған Женева қоғамымен байланыс жасады, оның құрамында Сисмонди, Франсуа Губер, Шарль Виктор де Бонстеттен, Альфонс де Кандолле, Пеллегрино Росси, Зигизмунд Красинский (оның ең жақын досы) және Адам Мицкевич болды, ол Мицкевичтің «Фарисы» туындысын аударған. 1831 жылы Лондонға сапар жасағанда Тэккереймен және Томас Карлайлмен танысты, ал Остин отбасы арқылы басқа әдеби тұлғалармен де танысты. Келесі жылы Парижде Виктор Гюго, Виктор Кузен және сэр Уолтер Скоттпен кездесті. Италияда саяхаттап, Мюнхенде Шеллингтің, ал Дрезденде Людвиг Тиктің лекцияларын тыңдады, 1835 жылы Мадам де Сиркурдың салонының мүшесі болды. Оның достарының қатарында Альфонс де Ламартин, Жан Батист Анри Лакордер, Альфред де Виньи, Адольф Тьер, Франсуа Гизо, Чарльз Форбс Рене де Монтембелар және Алексис де Токвиль болды. 1837 жылы ол апелляция кеңсесінің хатшысы, содан кейін Сыртқы істер комитетінің тіркеушісі болып тағайындалды. 1840 жылдан 1855 жылға дейін «Таймс» газетіне мақалалар жазды, Гизо, Кристиан Бунсен, Лорд Кларендон және Сыртқы істер кеңсесіндегі басшысы Чарльз Гревилл сияқты адамдармен тығыз байланысы болғандықтан, 1848 жылдан бастап Қырым соғысының аяқталуына дейінгі кезеңде сыртқы саясат туралы құлшыныспен жаза алды. 1855 жылдың басында сэр Джордж Корнуолл Льюис Кабинетке көтерілген кезде Рив Лонгманнан өзінің әкесі алғашқы қатысушыларының бірі болған «Эдинбург шолуының» сәуірлік нөмірін редакциялауды сұрады, ал келесі шілдеде ол редактор болды. Франциядағы Орлеанист көшбасшыларымен оның достығы барлық сынақтардан өтті, бірақ ол ағылшын және француз үкіметтері арасындағы жеке келіссөздердің делдалы ретінде бірнеше рет француз елшілерінен кеңес сұрады. 1863 жылдың сәуір айында ол өзінің ең маңызды еңбегін – Кинглейктің «Қырым» еңбегіне терең шолуын жариялады, ал 1872 жылы танымал француз тұлғалары туралы «Төртінші және Эдинбург мақалаларының» таңдамасын «Корольдық және Республикалық Франция» деген атпен жариялады. Үш жылдан кейін оның атақты «Мемуарларының» үш бөлігі (1875, 1885 және 1887) жарық көрді, оларды Чарльз Гревилл өлімінен бірнеше сағат бұрын оның қолына берген. 1878 жылы Рив Петрарканың танымал өмірбаянын жариялады. Формасы мен стилі жағынан Томас Маколей және Генри Харт Милман мектебінің адамы болған Рив өзінің әдеби буынынан асып, ескі вигтердің ең консервативтілерінің біріне айналды. Дегенмен ол 1895 жылдың 21 қазанында Хэмпширдегі Крайстчерч қаласындағы Фоксхолс имениесінде қайтыс болғанға дейін «Эдинбургтің» беделін сақтап, редакциялауын жалғастырды. Оның «Мемуарлары мен хаттары» (2 том, портреттерімен) 1898 жылы Дж. К. Логтонмен редакцияланды. 1937 жылдың наурыз айындағы «Таймс» газетінде Генри Ривтің күнделігін табуға шақыру жарияланды.

He was the younger son of Henry Reeve, a Whig physician and writer from Norwich, and was born at Norwich. He was educated at the Norwich School under Edward Valpy. During his holidays he saw a good deal of the young John Stuart Mill. In 1829 he studied at Geneva and mixed in Genevese society, then very brilliant, and including the Sismondis, François Huber, Charles Victor de Bonstetten, Alphonse de Candolle, Pellegrino Rossi, Sigismund Krasinski (his most intimate friend), and Adam Mickiewicz, whose Faris he translated. During a visit to London in 1831 he was introduced to Thackeray and Thomas Carlyle, while through the Austins he made the acquaintance of other literary figures. Next year, in Paris, he met Victor Hugo, Victor Cousin, and Sir Walter Scott. He travelled in Italy, sat under Schelling at Munich and under Ludwig Tieck at Dresden, became in 1835 36 a member of Madame de Circourt's salon, and numbered among his friends Alphonse de Lamartine, Jean Baptiste Henri Lacordaire, Alfred de Vigny, Adolphe Thiers, François Guizot, Charles Forbes René de Montalembert, and Alexis de Tocqueville, of whose books, Démocratie en Amérique and the Ancien Régime, he made standard translations into English. In 1837 he was made clerk of appeal and then registrar to the judicial committee of the Privy Council From 1840 to 1855 he wrote for The Times, his close touch with men like Guizot, Christian Bunsen, Lord Clarendon, and his own chief at the Privy Council Office, Charles Greville, enabling him to write with authority on foreign policy during the critical period from 1848 to the end of the Crimean War. Upon the promotion of Sir George Cornewall Lewis to the Cabinet early in 1855 Reeve was asked by Longman to edit the April number of the Edinburgh Review, to which his father had been one of the earliest contributors, and in the following July he became the editor. His friendship with the Orleanist leaders in France survived all vicissitudes, but he was appealed to for guidance by successive French ambassadors, and was more than once the medium of private negotiations between the English and French governments. In April 1863, he published perhaps the most important of his contributions—a searching review of Kinglake's Crimea; and in 1872 he brought out a selection of his Quarterly and Edinburgh articles on eminent Frenchmen, entitled Royal and Republican France. Three years later appeared the first of three instalments (1875, 1885 and 1887) of his edition of the famous Memoirs which Charles Greville had placed in his hands a few hours before his death in 1865. In 1878 Reeve published a popular biography Petrarch. A purist in point of form and style, of the school of Thomas Macaulay and Henry Hart Milman, Reeve outlived his literary generation, and became one of the most reactionary of old Whigs. Yet he continued to edit and maintain the reputation of the Edinburgh until his death at his seat of Foxholes, in Christchurch, Hampshire on 21 October 1895. His Memoirs and Letters (2 vols., with portrait) were edited by J. K. Laughton, in 1898. In a March 1937 issue of The Times, there was an appeal for Henry Reeve's diary.