Француз революциялық соғыстары: Бірінші коалиция кезеңінің әскери науқандары
Campaigns of 1792 in the French Revolutionary Wars
Француз революциялық соғыстары: Бірінші коалиция соғысының бастауы, Францияның Австрияға соғыс жариялауы, және эмиграция себептері. Тарих, революция, соғыс.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бірінші коалиция соғысы кезіндегі әскери науқандар. Француз революциялық соғыстары 1792 жылдың 20 сәуірінде француз Заң шығарушы ассамблеясы Австрияға соғыс жариялауымен басталды. Осылайша Бірінші коалиция соғысы қолға алынды.
Military campaigns during the War of the First Coalition
The French Revolutionary Wars began on 20 April 1792 when the French Legislative Assembly declared war on Austria. This launched the War of the First Coalition.
Өмірбаян
1789 жылдан 1792 жылдың басына дейін Француз төңкерісі біртіндеп радикалдыланды, ескі институттар мен тәжірибелерді бұзып, Ескі тәртіптің (Ancien Régime) қорғаушыларын нысанаға алды. Осы қорғаушылардың кейбіреулері немесе жағдайға оқиғасы келгендер қуғын-сүргіннен қашу үшін Франциядан эмиграция жасады. Патша Людовик XVI 1791 жылдың маусымында отбасымен Варенс қаласына қашып кетуге тырысты, бірақ ұсталды. Француз королі бақылауға алынды және Францияда Бурбон әулетін сақтап қалу және оның төңкеріске дейінгі билігін қайта орнатуды көздеген басқа еуропалық монархтармен сөз байласып отыр деген күдік туды. Пруссия королі Фредерик Вильгельм II және император Франциск II (Австрия, Венгрия және Богемия) 17 тамыз 1791 жылы Пилниц декларациясында бұл туралы ашық айтты. Жедел радикалды төңкерісшілер монархияны толығымен жоюды талап етті, бірақ 1791 жылдың шілдесінде Марс алаңындағы қырғын республикалық қозғалысқа ауыр соққы берді. Бұл қыркүйекте конституциялық монархия құруға мүмкіндік берсе де, олар Пилниц декларациясын алғашқы соққы берудің шұғыл қажеттілігін негіздеу үшін пайдаланды. Дегенмен, Францияға қарсы ірі коалиция құрылған жағдайда Франция шетелдік күштерге ұшырауы мүмкін еді. Сондықтан Ассамблеядағы көптеген солшыл депутаттар, мысалы Робеспьер, Франция соғысқа дайын емес екенін және төңкеріс барысында қол жеткізген барлық прогресті (олардың пікірінше) жоғалтуы мүмкін деп соғысқа қарсы шықты.
From 1789 to early 1792, the French Revolution gradually radicalised, breaking with old institutions and practices as it went, and targeting defenders of the Ancien Régime. Some of these defenders, or people who were unintentionally caught in the crossfire, emigrated from France to avoid persecution. King Louis XVI himself attempted to escape with his family to Varennes in June 1791, but he was caught. The French king was put under surveillance, and increasingly suspected of conspiring with other European monarchs, who wished to preserve the House of Bourbon in France and restore its pre revolutionary authority. This was explicitly stated in the Declaration of Pillnitz (17 August 1791) by king Frederick William II of Prussia and emperor Francis II (Austria, Hungary and Bohemia), who called on all monarchs in Europe to 'liberate' Louis. Leading radical revolutionaries called for the complete abolition of the monarchy, but the republican movement was dealt a severe blow in the July 1791 Champs de Mars Massacre. Although this cleared the way for the establishment of the constitutional monarchy in September, They cited the Declaration of Pillnitz to justify the urgent need to strike first. However, there was a real risk that France would be overwhelmed by foreign forces if a large anti French coalition were to be formed. This is why many leftist deputies within the Assembly such as Robespierre opposed a war, arguing France was not ready for it and could lose all progress (as they saw it) made thus far during the Revolution.
Дипломатиялық
1792 жылдың наурызында генерал-майор Шарль Франсуа Дюмориез Сыртқы істер министрі болып тағайындалды, ал сәуірдің ортасына дейін Австрия мен Пруссиядан басқа барлық еуропалық ірі державалардың бейтараптығын дипломатиялық жолмен қамтамасыз етуге қол жеткізді. Сонымен қатар, ол Бельгиялықтар мен Лиеждіктердің біріккен комитеттерімен ынтықастастық жасай отырып, Австрияның Нидерландысында көтеріліс ұйымдастыру жоспарларын жасады. Бұл комитеттер жақында сәтсіз аяқталған Австрияға қарсы Брабант революциясы (1789 жылдың тамызы – 1791 жылдың қаңтары) мен Лиеж революциясы кезінде құрылған көтерілісші әскерлердің қалдықтарын ұсынып тұрды.
Major general Charles François Dumouriez was appointed Minister of Foreign Affairs in March 1792, and by mid April had managed to obtain the neutrality of all European great powers except Austria and Prussia through diplomacy. Meanwhile, he organised plans to incite a rebellion in the Austrian Netherlands by cooperating with the Committee of United Belgians and Liégeois, who represented remnants of the rebel armies formed during the recently failed anti Austrian Brabant Revolution and Liège Revolution (August 1789 – January 1791).
Стратегия
Ақырында, Франция 1792 жылғы 20 сәуірде Австрияға соғыс жариялады. Дюморие Австрия армиясын 15 күн ішінде жеңіп, шапшаң жеңіске жетуді жоспарлады. Дюнкерктен Страсбургке дейін француздардың солтүстік шекарасында 164 000 сарбаз болды, олар генерал Лафайеттің (Орталық армия; мақсаттары: Гиведен Намюр мен Льежге дейін) және маршал Лакнердің (Рейн армиясы;
Finally, France declared war on Austria on 20 April 1792. Dumouriez planned to defeat the Austrian army within 15 days to achieve a successful quick victory. From Dunkirk to Strasbourg, the French northern frontier comprised 164,000 soldiers, divided into three armies under the leadership of general Lafayette (Armée du Centre; targets: from Givet to Namur and Liège), marshal Luckner (Armée du Rhin;
Француз армиясы Бельгия провинцияларына енген кезде, халық оларға көмектеседі, олар 1789–1790 жылдардағы өздерінің нәтижесіз революциялық әрекеттерінен ұялады. Олар біздің әскерімізбен бірігіп, Австрия жалдамалы әскерлерінің шашыраған топтарын қалаларынан оңай қуып шығарады немесе таратып жібереді. Париж Муа өзенінің жағасында қорғалады. Лиеж елі үшін, оның туын көтергендердің ішіндегі азаттыққа ең лайықтысы, біздің өкілдеріміз дана бейбітшілік шарттарын таңу үшін жолға шығады, оны біз ешбір жағдайда жаулап алу ниетімен бұрмаламаймыз.
As soon as the French army enters the Belgian provinces, it will be helped by the people, who are ashamed of their own futile revolutionary efforts of [1789–1790]. They will join forces with our troops and will easily drive the dispersed hordes of Austrian mercenaries from their towns or scatter them. Paris will be defended on the banks of the Meuse. For the Country of Liège, the one most worthy of freedom of all those who have raised its flag, our negotiators will depart to dictate a wise peace, which we will under no circumstances spoil by the spirit of conquest.
Француз әскерінің жағдайы
Француз армиясы түрлі қиындықтарға тап болды: Лафайетт пен Рошамбо сияқты жетекші генералдар монархист болғандықтан республикалық министрдің ниеттеріне және оның стратегияларының орындалуына күмәнданды. Әскерлердің жабдығы нашар болды, көптегені жаттығусыз еріктілер еді, және олар аристократ офицерлеріне сенімсіздікпен қарады. Соңында, Австриядан шыққан Мария Антуанетта, республикалық радикализмнің одан әрі күшеюінен қорқып, өліміне әкелуі мүмкін деп ойлап, Людовик XVI-ның келісімімен Брюссельдегі австрия үкіметіне соғыс жоспарларын жасырын түрде жіберді. 1792 жылдың сәуір айында Руже де Лильдің "Райн армиясы үшін соғыс әні" ("Chant de guerre pour l'armée du Rhin") атты әуені жазылып, әскерлердің рухын көтерді. Бұл ән бүкіл Франция бойынша француз сарбаздары арасында кеңінен танымал болды және көп ұзамай Марсель батальонымен байланыстырылды. Осылайша, ән La Marseillaise деп аталды, ал 26 Мессидор III (1795 жылғы 14 шілдеде) және 1879 жылғы 14 ақпанда Францияның ресми ұлттық әнұраны ретінде жарияланды.
The French army was plagued by troubles: leading generals such as Lafayette and Rochambeau were moderate royalists, and had doubts about the republican minister's intentions as well as the feasibility of his strategies; the troops were poorly equipped, many of them untrained volunteers, and they distrusted their aristocratic officers; and finally, queen Marie Antoinette, who was Austrian and feared further republican radicalisation would result in her execution, secretly passed war plans to the Austrian government in Brussels, with Louis XVI's approval. One lasting morale boosting effect was the composition of the battle hymn Chant de guerre pour l'armée du Rhin ("War Song for the Rhine Army") by Rouget de Lisle in April 1792. It became popular among French soldiers nationwide, and was soon identified with a battalion from Marseille. Thus, the song became known as La Marseillaise, and on 26 Messidor III (14 July 1795) and again on 14 February 1879 it was officially recognised as the national anthem of France.
Сәуір: алғашқы француз шапқыншылығы
Рошамбо әскердің соғысуға дайын емес екенін қарсылық білдіргенімен, бұйрыққа бағынды. Рошамбоның бағынышты генералы Бирон және маршал дю лагерь Теобальд Диллон басып кіруге жетекшілік етті.
Despite protesting that the army was not in condition to fight, Rochambeau obeyed his orders. Rochambeau's subordinate general Biron and maréchal du camp Théobald Dillon would lead the invasion.
Рейнде пруссиялық, австриялық, гессендік және француз эмигранттарының біріккен әскері Брансвик герцогының басшылығымен Францияға шабуыл үшін құрылды, оның оң және сол жағында екі кіші армия орналасқан, барлығы үш әскер Пруссия королі Фридрих Вильгельм II-нің жоғары қолбасшылығында болды. Оңтүстік Нидерландыда австриялықтар Лилльді қоршауды жоспарлады, ал оңтүстікте пиемонттықтар да әрекетке кірісті. Жау коалициясының шекараға жинала бастағанын байқаған Ассамблея «ұлт қауіпте» деп жариялады және Париждің қорғанысын күшейту үшін 100 000 ұлттық гвардияшыны (федераттарды) шақырып алды; король бұл шешімге вето қойды, бірақ оған құлақ аспады. Алғашқы қадам – Брансвик манифестін (25 шілде) жариялау болды, ол француз ұлтына қатысты өте қорлаушы сөздермен жазылған, кейіннен 1793–1794 жылдардағы «жарақтанған ұлттың» рухын тудырды және король Луидің тағдырын шешті. Бұл манифесттің шығарылуына Брансвик өзі қарсы болған, оның қолымен қол қойылған болатын; герцог өзінің княздығында үлгілі билеуші болғанмен, француз революциясының конституциялық бағытына жақтас болды, ал әскери саяхаткер ретінде осы кәсіпкерлікке сәттілікке жетіп, сенімді емес еді. Брансвик бейбіт тұрғындар патша отбасына зиян келтірмесе, зиян шекпейтінін, тоналмайтынын қатаң айтты: «Егер олардың мәртебелеріне ең аз зорлық-зомбылық көрсетілсе, менің әскерім Париж қаласына естен шығармайтын жаза береді». Брансвик Парижге жорыққа шығып, Аргонн ормандықтарына жақындады. Бірақ Валенсиенде өзінің жаңа әскерін Бельгияға басып кіру мақсатымен үнемі шағын шайқастарда жаттықтырып келген Дюморие енді Пруссиялықтардың алғы шебінің көз алдында жылдам және батыл фланговый маневр жасап, Аргоннға енді. Ол Аргонн арқылы Парижге баратын бес жолдың барлығын жапты. Клерфайт бес жолдың біреуін басып алып, Грандпреде Дюмориеге шабуыл жасағанмен, Брансвик шабуылға өтті, оның орнына Ландресте (15–17 қыркүйек) үш күн тоқтады. Оның әскерінің көп бөлігі дизентериямен ауырды, бұл Аргоннда жасыл алма жегеннен болуы мүмкін, сондықтан алдымен жазылып алу қажет болды. Бұл көрінеу маңызсыз қақтығыс науқанның шешуші нүктесіне айналды. Он күннен кейін, тағы бір оқ атусыз, басып кірген әскер кері шегінуді бастады (30 қыркүйек). Дюмориес қуып жете алмады, ол француз әскерлерінің жалпы ілгерілеуімен жаудың Франция жерінен толықтай шығуына әкелген бірқатар сындарлы және қызықты келіссөздермен айналысты. Жау кеткеннен кейін Дюмориес өзінің әскери күшін Бельгияны «азат етуге» жұмылдырды. Өте көп күштерді бақылап, он күннен кейін Монс қаласына қарай жылжыды.
On the Rhine, a combined army of Prussians, Austrians, Hessians and French émigrés under the Duke of Brunswick was formed for the invasion of France, flanked by two smaller armies on its right and left, all three being under the supreme command of King Frederick William II of Prussia. In the Southern Netherlands, plans called for the Austrians to besiege Lille, and in the south the Piedmontese also took the field. Observing the enemy coalition gathering at its borders, the Assembly declared the 'nation in danger', and commanded 100,000 National Guards (Fédérés) to strengthen the defence of Paris; the king vetoed the decision, but he was ignored. The first step was the issue of the Brunswick Manifesto (25 July), a proclamation which, couched in terms most insulting to the French nation, generated the spirit that was afterwards to find expression in the "armed nation" of 1793–1794, and sealed the fate of King Louis. It was issued against the advice of Brunswick himself, whose signature appeared on it; the duke, a model sovereign in his own principality, sympathised with the constitutional side of the French Revolution, while as a soldier he had no confidence in the success of the enterprise. Brunswick stressed that civilians would not be harmed or looted, unless they harmed the royal family: "If the least violence, the least outrage, be done to their majesties [my troops] will take unforgettable vengeance [on] the city of Paris ". Brunswick now began his march on Paris and approached the defiles of the Argonne Forest. But Dumouriez, who had been training his raw troops at Valenciennes in constant small engagements, with the purpose of invading Belgium, now threw himself into the Argonne by a rapid and daring flank march, almost under the eyes of the Prussian advance guard. He barred all five road to Paris through the Argonne. Although Clerfayt seized one of the five roads and outflanked Dumouriez at Grandpré, Brunswick did not attack, instead camping for three days at Landres (15–17 September). The majority of his troops were plagued by dysentery, likely due to eating green apples in the Argonne, and needed to recover first. This seemingly minor engagement proved the turning point of the campaign. Ten days later, without firing another shot, the invading army began its retreat (30 September). Dumouriez did not press the pursuit seriously; he occupied himself chiefly with a series of subtle and curious negotiations which, with the general advance of the French troops, brought about the complete withdrawal of the enemy from the soil of France. Once gone, Dumouriez refocused his military efforts on the 'liberation' of Belgium. Controlling enormously superior forces, ten days later he made his advance to Mons,
Пьемонт майданы
Осы уақытта оңтүстіктегі француз әскерлері пиемонттықтарды кері тарттырып, қыркүйек айында Савойя мен Ниццаны жаулап алды, ал қараша айында оларды аннексиялады. Вар армиясының командирі Ансельм 28 қыркүйекте Ницца графтығына шабуыл жасап, Ницца қаласын келесі күні сағат 16:00-де капитуляцияға мәжбүр етті. 7 қарашада армия Италия армиясы деп қайта аталды.
Meanwhile, the French forces in the south had driven back the Piedmontese and had conquered Savoy and Nice in September, annexing them in November. Army of the Var commander Anselme invaded the county of Nice on 28 September, and forced the city of Nice to surrender the next day at 4 pm. On 7 November, the army was renamed Army of Italy.
Рейнландтық науқан
Француздардың тағы бір жетістігі – 19 қыркүйектен бастап, жаңадан құрылған 14 300 сарбаздан тұратын Воже армиясына жетекшілік еткен Кустиннің Эльзастан Германияға жасаған батыл жорығы болды. Ол 29 қыркүйекте Шпейер қаласына шабуыл жасап, келесі күні оны басып алды. Содан кейін Вормс және Филипсбург қалаларын қарсылықсыз иеленді. Кустин 1792 жылғы 21 қазанда Майнцті басып алып, 31 қазанда қарсылық көрсетпей берілген Франкфуртқа дейін жетті.
Another French success was the daring expedition from Alsace into Germany made by Custine, leading the newly created 14,300 strong Armée des Vosges from 19 September onward. He attacked Speyer on 29 September and conquered it the next day. He went on to occupy Worms and Philippsburg without a fight. Custine captured Mainz on 21 October 1792 and penetrated as far as Frankfurt, which surrendered on 31 October.
Мәдениетті бейнелеу
1792 жылғы жағдай және басып алынған француз халқының үлкен қорқыныш сезімі сол кезде жазылған "Марсельеза" француз әнұранының көп бөлігінде көрініс тапқан: Бізге қарсы зұлымдық / Қанды туы көтерілді./ Естіп тұрсыз ба даладан/ Сол қатыгез әскерлердің арыстандай айқайын?/ Олар біздің жанымызға дейін келеді/ Ұлдарымыз бен әйелдеріміздің тамырын кесу үшін! Кустиннің неміс Пфальц аймалына шабуылы Гётенің бірнеше жылдан кейін жазған "Герман мен Доротея" поэмасының арқауы болды. Эпикалық поэманың оқиғасы Майнц қаласының жанындағы кішкентай қалада өтеді, ол Рейн өзенінің батыс жағындағы ауылдарынан француз әскерлерінен қашып келген босқындармен толы болған.
The situation of 1792, and the feeling of dire threat felt by the invaded French, are reflected in large parts of the wording of the French anthem "La Marseillaise", written at the time: Against us, tyranny's/Bloody banner is raised./Do you hear in the countryside/Those ferocious soldiers roaring?/They come right into our bosom/To slit the throats of our sons, our wives! Custine's invasion of the German Palatinate forms the background for Goethe's Hermann and Dorothea, written a few years later. The epic poem's plot takes place in a small town near Mainz, flooded by refugees who fled their villages on the western side of the Rhine in order to seek refuge from the French troops on the eastern side.