Чарльз Винсент Мэсси: Канаданың генерал-губернаторы

Кіріспе

Канаданың генерал-губернаторы 1952-1959 жылдар аралығында, канадалық генерал-губернатор

Чарльз Винсент Мэйси (20 ақпан 1887 – 30 желтоқсан 1967) – Конфедерациядан бері 18-ші генерал-губернатор болған канадалық дипломат. Мэйси Канадада туған алғашқы генерал-губернатор болды. Мэйси Торонтодағы беделді отбасында дүниеге келді және Онтарио мен Англияда білім алды, тарих мамандығы бойынша диплом алып, Оксфорд университетінде оқып жүргенде болашақ премьер-министр Уильям Лайон Маккензи Кингпен дос болды. Ол 1917 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңына дейін әскери қызметке шақырылды, ал Канада кабинетіндегі қысқа мерзімді қызметтен кейін дипломатиялық мансабын бастады, АҚШ және Ұлыбританиядағы елшіліктерде қызмет етті. 1946 жылы Канадаға оралғаннан кейін Мэйси 1949 және 1951 жылдар аралығында өнер жөніндегі корольдік комиссияны басқарды, нәтижесінде «Мэйси есебі» жарық көрді, содан кейін Канаданың Ұлттық кітапханасы және Канаданың өнер кеңесі, сондай-ақ басқа да гранттарды беруші ұйымдар құрылды. 1952 жылы ол премьер-министр Луи Сен-Лоранның ұсынысы бойынша король Георг VI тарапынан генерал-губернатор болып тағайындалды, Тунис виконты Александерді вице-король ретінде алмастырды және 1959 жылы Жорж Ванье оны алмастырғанға дейін осы лауазымды атқарды. 16 қыркүйек 1925 жылы Мэйси Канаданың Корольдік кеңесіне ант берді, осымен оған «Құрметті» атағы берілді. Бірақ, кейіннен Канаданың бұрынғы генерал-губернаторы ретінде Мэйси өмір бойы «Өте Құрметті» жоғары атағымен аталуға құқылы болды. Ол қайырымдылық қызметін жалғастырып, Торонто университетінде Мэйси колледжін және Мэйси лекцияларын құрды, содан кейін 1967 жылдың 30 желтоқсанында қайтыс болды.

Ерте өмірі, білімі және мансабы

Масси Торонтода, Онтариода, Анна (құрметті әкесі Винсент) мен Честер Дэниел Масси отбасында дүниеге келді. Оның інісі – канадалық-американдық актер Раймонд Мэйси. Англиядан шыққан Масси отбасы 1630 жылы Англияның Чешир графтығынан Массачусетс шығанағындағы колонияға көшіп келген. Ру қатты методист болды және жергілікті діни, мәдени және білім беру ұйымдарын, соның ішінде Виктория университетін, Масси Холлын және Метрополитен методист шіркеуін (қазіргі Метрополитен Біріккен шіркеуі) қолдау көрсетуде маңызды рөл атқарды. Осылайша, Масси Торонто элитасының арасында өсті, бұл оған өмір бойы көптеген әлеуметтік және отбасылық байланыстарды сыйлады. Алайда, олардың Торонтодағы ең бай отбасылардың бірі болғанына қарамастан, методист Массилер FOOF (Fine Old Ontario Families) деп есептелмеді – бұл ағылшын және лоялист тегінен шыққан бай англикандық отбасылардың топтамасын сипаттау үшін қолданылатын сәл кемсітетін термин, олар Торонтоның әлеуметтік өмірінде үстемдік құрды. Жаңадан келгендер екенін жасыру үшін Масси және оның отбасының басқа мүшелері қайырымдылыққа көп көңіл бөлді. Масси 519 Джарвис көшесіндегі отбасылық сарайда өсті және 1902-1906 жылдары Сент-Эндрю колледжінде, содан кейін Торонто университетінің Университет колледжінде білім алды, оның отбасы Виктория колледжімен тығыз байланыста болғанына қарамастан. Торонто университетінде ол 1907 жылы Канаданың Королеваның жеке мылтығына қосылды және Каппа Альфа қоғамына мүше болды, арқылы болашақ премьер-министр Уильям Лайон Маккензи Кингпен танысты, ол оның ұзақ жылдарға созылған досы болды. Үш жылдан кейін тарих және ағылшын тілінде бакалавр дәрежесін алғаннан кейін, Масси Оксфорд университетінің Баллиол колледжінде білімін жалғастырды, онда тарихта магистр дәрежесін алды. 1911 жылы Торонто университетінде 4000 студентінің сабақтан тыс іс-әрекеттерге қатыса алатын жай бар екенін ойлап, Масси студенттер қорына студенттік орталық салу үшін 16 290 доллар сыйлады, содан кейін ол игілікпен және құрылыс жұмыстарын басқарды. 1914 жылы Канада Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанда, Масси №2 әскери округтің офицері болып тағайындалды және Министрлер кабинетінің соғыс комитетінде жұмыс істеуге шақырылды. 1915 жылдың 4 маусымында Масси Жоғарғы Канада колледжінің (UCC) бұрынғы директоры және Родс қорының хатшысы болған сэр Джордж Роберт Паркиннің қызы Элис Паркинге үйленді; осы неке арқылы Масси кейінірек Джордж Гранттың ағасы және Майкл Игнатьевтің атасы болды. Бірнеше жыл ішінде Винсент пен Элис екі ұлға ие болды: Лайонел Мэйси (1916-1965) және Харт Паркин Винсент Мэйси II (1918-1996; "Жоғары ұшу" кітабының авторы Джон Гиллеспи Магимен бірге ұшқан Екінші дүниежүзілік соғыстың Спитфайр ұшқышы). 1918 жылы жаулық тоқтағаннан кейін Масси демобилизацияланды. 1935 жылғы федералды сайлауда либералдар көпшілік дауыспен жеңіске жетті және Маккензи Кинг тағы да премьер-министр болды. Масси 1935 жылғы сайлауда либералдардың науқанын басқарды. Беннетт биліктегі соңғы жылы сол жаққа қарай бұрылып, АҚШ-тағы Жаңа мәмілеге ұқсас "Беннеттің жаңа мәмілесі" деп аталатын заңдарды қабылдады, ол Канада экономикасына мемлекеттік араласуды арттыруға бағытталған. 1935 жылғы сайлауда Маккензи Кингтің харизмасының жетіспеуін өтеу үшін, ол сонымен қатар нашар сөйлейтін және оның мәселелерге қатысты көзқарастары түсініксіз болды, Масси Маккензи Кингті тұрақты, құзыретті, тәжірибелі көшбасшы ретінде көрсетуге тырысты, ол Ұлы депрессияны басқаруға ең лайықты. Масси сайлау ұранын ойлап тапты: "Бұл не патша, не хаос!", Беннетті Маккензи Кингтен айырмашылығы, оның шешімдеріне сенуге болмайтын, өзгермелі басшы ретінде бейнеледі. Масси саясатқа қайта оралуды қалаған, себебі ол Маккензи Кингке қарағанда жақсы премьер-министр болатынына сенді, оның саясатын Масси жеке басымен келіспеді, бірақ ол дипломатиялық мансапты жұбаныш сыйлығы ретінде қабылдады. Масси Канада Солтүстік Америкада орналасқан британдық ұлт екеніне, сонымен қатар француздық элементтері бар екеніне және канадалық болудың мәні – Солтүстік Америкада қоныстанған британдық дәстүрлерді қабылдау деп сенді. Өзінің англофилиясын көрсете отырып, Масси өз мінез-құлқын жоғарғы сыныптың "ағылшын джентльменінің" кейіпкеріне ұқсатуға тырысты, бұл оның саяси тартымдылығын шектеді, себебі оны снобизммен айыптады. Оксфордта оқыған кезінде ол "күш-қуатты сананы" дамытты, бұл көптеген канадалықтарды, әсіресе оның меценаты Маккензи Кингті, Британияның жоғары комиссары болу үшін ең қолайлы орын деп шешкен. Еврейлердің Еуропадан қашқан кезде Канадаға көшіп келуіне қарсы болды. Олардың коммунистер болуы және туған жердегі канадалықтардың жұмысын ұрлауы мүмкін деп сенді.

Massey was born in Toronto, Ontario, to Anna (née Vincent) and Chester Daniel Massey, the owner of the Massey Harris Co. (predecessor to Massey Ferguson) and the patriarch of one of the city's wealthiest families. His brother was Canadian American actor Raymond Massey. The Massey family, of English origin, had immigrated from Cheshire, England, to the Massachusetts Bay Colony in 1630. The clan was strongly Methodist and played an important role in supporting local religious, cultural, and educational organizations, including Victoria University, Massey Hall, and the Metropolitan Methodist Church (now the Metropolitan United Church). Massey was thus raised among Toronto's elite, which gave him a number of social and familial connections throughout his life. However, despite their status as one of Toronto's richest families, the Methodist Masseys were not considered to be one of the FOOFs (Fine Old Ontario Families), the slightly disparaging term used to describe the clique of wealthy Anglican families of English and Loyalist descent who dominated the social life of Toronto from the late 18th century well into the 20th century. To compensate for their parvenus status, Massey together with other members of his family were much given to philanthropy. Massey was raised in the family mansion at 519 Jarvis Street and educated at St. Andrew's College from 1902 to 1906, then at University College at the University of Toronto, despite his family's close ties to Victoria College. At the University of Toronto, he enlisted in The Queen's Own Rifles of Canada in 1907 and joined the Kappa Alpha Society, through which he met future prime minister William Lyon Mackenzie King, who would be his long time friend. After passing matriculation three years later with his Bachelor of Arts degree in history and English, Massey continued his education at Balliol College at the University of Oxford, where he graduated Master of Arts in history. In 1911, thinking that the University of Toronto lacked a facility where its 4,000 students could engage in extracurricular activities, Massey donated $16,290 to the students' fund to build a student centre and thereafter led the endowment and construction efforts. When Canada entered the First World War in 1914, Massey was commissioned as an officer for Military District No. 2 and was called to work for the Cabinet war committee. On June 4, 1915, Massey married Alice Parkin, the daughter of Sir George Robert Parkin, who was a former principal of Upper Canada College (UCC) and secretary of the Rhodes Trust; through the marriage, Massey later became the uncle of George Grant and the great uncle of Michael Ignatieff. Within a few years, Vincent and Alice had two sons, Lionel Massey (1916–1965) and Hart Parkin Vincent Massey II (1918–1996; a WWII Spitfire pilot who flew with John Gillespie Magee, author of "High Flight"). Massey was discharged at the cessation of hostilities in 1918. In the 1935 federal election, the Liberals returned to office with a majority and Mackenzie King was once again prime minister. Massey managed the Liberal campaign in the 1935 election. In his last year in office, Bennett had swung sharply to the left, passing a set of bills known as "Bennett's New Deal" that were modelled after the New Deal in the United States that sought to increase state involvement in the Canadian economy. In the 1935 election, to make up for Mackenzie King's lack of charisma who was additionally a poor speaker and whose views on the issues were inscrutable, Massey sought to portray Mackenzie King as a steady, competent, experienced leader who could best manage the Great Depression. Massey coined the election slogan "It's either King or Chaos! ", portraying Bennett as an erratic leader whose judgement could not be trusted, unlike Mackenzie King. Massey would have preferred to return to politics, not the least because he thought he would make a better prime minister than Mackenzie King, whose muddled politics Massey privately held in contempt, but he accepted a diplomatic career as a consolation prize. Massey believed that Canada was a British nation located in North America that also had a French infusion and that the essence of being a Canadian was to adopt primarily British traditions to a North American settling. Reflecting his Anglophilia, Massey quite consciously sought to model his mannerisms after those of an upper class "English gentleman", which limited his political appeal as it led to accusations of snobbery. Massey's style of convoying a "tranquil consciousness of effortless superiority" that he picked up during his time at Oxford annoyed many Canadians, most notably his patron Mackenzie King, who decided that being a high commissioner to Britain would be the best place for him. Massey advocated excluding Jews from immigrating to Canada while Jewish refugees were fleeing Europe. He believed Jews were likely Communists and would steal jobs from native born Canadians.

Дипломатиялық мансап

Кейінірек 1926 жылы 25 қарашада генерал-губернатор Уиллингдон маркизі Маккензи Кингтің кеңесі бойынша Массиді Канаданың Ұлыбритания үкіметі атынан АҚШ-тағы алғашқы Төтенше елшісі және толық өкілеттік берілген министрі етіп тағайындады. Осылайша Масси Канаданың шетелдік астанаға толық дипломатиялық құқықтарымен аккредиттелген алғашқы өкілі болды. 1930 жылы Масси Канадаға қайтып келді, себебі Маккензи Кинг оның кандидатурасын Ұлыбританиядағы Жоғары комиссар лауазымына ұсынған еді. Алайда, Масси Вашингтондағы қызметінен бас тартқаннан кейін бес күн өткен соң, Маккензи Кингтің Либералдық партиясы федералды сайлауда жеңіліске ұшырады, ал Ричард Беннетт премьер-министр болды. Беннетт Массиді Ұлыбританиядағы үкімет өкілі ретінде тағайындауға қарсылық көрсетті, өйткені ол бұрынғы Либералдық кабинет мүшесі болғандықтан, жаңа Консервативтік үкіметтің саяси сеніміне ие емес еді, ал бұл лауазымды атқарушы адамға қажетті нәрсе еді.

Лондондағы жоғарғы комиссар

1935 жылғы 8 қарашада Масси Ұлыбританиядағы Канада үкіметінің жоғары комиссары болып тағайындалды және Канада үйіне келді, онда оның хатшысы болашақта Канаданың бас губернаторы болатын адам екенін білді. Бұл айыптамалар тарихи тұрғыдан асыра сілтеулер деп есептелгенімен, Ирвинг Абелла мен Гарольд Тропер «Ешкім тым көп емес: Канада және Еуропа еврейлері, 1933–1948» кітабында Масси Мюнхен келісімін ынтамен қолдаған және Маккензи Кинг пен Эрнест Лапонте сияқты үкіметтегі сайланған және сайланбаған тұлғалармен бірлесіп, Еуропадан Канадаға қашқан еврей босқындарына кедергі келтіруге, тіпті Канаданы басқа елге барар жолдағы тоқтау орны ретінде пайдалануға тырысқандығын мәлімдеді. Алайда, сол кездегі Канаданың иммиграциялық саясаты көбінесе қала тұрғындары болған еврейлерді есепке алмаған, үйренген фермерлерге басымдық берді, ал Маккензи Кингтің кабинеті заңнамадағы өзгерістерге қарсы болды. Жеті онжылдықтан кейін, Массиге қатысты бұл айыптамалар Онтарио штатының Виндзор қаласында оның құрметіне аталған орта мектептің атын өзгерту науқанына әкелді. 1938 жылғы 24 сәуірде Судет дағдарысы басталды, ол кезде Судет Германиясының басшысы Конрад Хенлайн Карлсбадта (қазіргі Карловы Вары) сөйлеген сөзінде Карлсбад бағдарламасын ұсынды, оның сегіз тармағы Судет аймағына Чехословакия ішінде кең автономияны беруді көздеді. Карлсбад бағдарламасы Берлинде жазылды және Германия үкіметі Чехословакия Карлсбад бағдарламасын қабылдамаса, соғысқа баратынын мәлімдеп, оны дереу мақұлдады. 1938 жылғы мамыр дағдарысында Масси Гитлер емес, Чехословакия президенті Эдвард Бенешті кінәлады, Маккензи Кингке телеграмма жіберіп, Чехословакияның агрессор, ал Германияның құрбан болғанын айтты. 1938 жылғы 28 мамырда Ұлыбританияның сыртқы істер министрі лорд Галифакс барлық Доминионның жоғары комиссарларымен кездесуде Ұлыбритания үкіметінің Чехословакияның чехтер, словактар, немістер, мадьярлар, поляктар және украиндердің қоспасынан тұратын біртұтас мемлекет ретінде сақтала алмайтынына және Чехословакияны федерацияға айналдыру ең жақсы шешім боларына сенімді екенін мәлімдеді. Галифакс Карлсбад бағдарламасын кейбір жағынан мәселелі деп санаса да, Чехословакияны федерацияға айналдырудың бастапқы нүктесі екенін айтты. Кездесуден кейін Галифакс Массиді жекеге шақырып, ағылшын канадалықтары мен француз канадалықтарының Канада федерациясында қалай жақсы қарым-қатынаста екенін білуге қызығушылық танытты, Чехословакия мәселесіне «канадалық шешім» қарастырғанын айтты. Галифакс Массиге Чехословакияны Канада стиліндегі федерацияға айналдыруды қалайтынын айтты, сонда чехтер мен судет немістері ағылшын канадалықтары мен француз канадалықтары сияқты, өздеріне тән емес, әрекет ететін болар еді. Бенештің 1938 жылдың қыркүйек айының басына дейін Чехословакияны федерацияға айналдыру үшін конституциялық өзгерістерге қатысу туралы британдық кеңестерді қабылдамауы Лондонда оған көптеген жанашырлықты тудырды және бейбітшілікке қауіп төндіретін Бенеш деген пікірді күшейтті. 1938 жылғы Судет дағдарысы кезінде Масси АҚШ президенті Франклин Д. Рузвельттің араласуын қатты қалады және Премьер-министр Невилл Чемберлен бұл жоспарды көп бағаламағанын және Рузвельттің араласушы рөлін ойнауға дайын емес екеніне күмәнданатынын айтқанда көңілі қалды. Масси Судет дағдарысын «батыс өркениетін сақтау» мәселесі ретінде қарастырды, өйткені ол тағы бір дүниежүзілік соғыстың Батыс өркениетінің соңы болады деп сенді. 1938 жылғы 12 қыркүйекте дағдарыс Гитлер Нюрнбергтегі партиялық митингте сөйлеген сөзінде Карлсбад бағдарламасын қабылдау жеткіліксіз екенін және Судет аймағын «Райхқа қайтаруды» талап еткенін мәлімдегенде күрт өршіді. Ол енді Судет аймағын Германияға қосылуын қалайды, бұл талапты президент Бенеш дереу қабылдамады. Гитлердің сөзінде Бенешке қатысты көптеген жеке қорлаулар жасағандығы бейбітшілікке көмектеспеді, Масси Маккензи Кингке хабарлағандай, бірақ ол әлі де Бенештің проблема екеніне сенді, Гитлер емес. Масси Гитлердің Судет аймағына деген талаптары моральдық және әділ деп санайды, Чехословакия үшін күресудің қажеті жоқ деп санайды және Чехословакиямен одақтың күшін жоюдан бас тартқан Франция басты қиындық тудырды. Масси Ұлыбританияның Гитлер әлемдік үстемдікке ұмтылса ғана соғысқа баруы керек деп санайды және ол Судет аймағымен байланысты жағдай осындай емес деп есептегендіктен, 1938 жылы Германиямен соғысқа қарсы болды. 1938 жылғы 14 қыркүйекте Масси те Ватермен кездесті, онда екеуі де «таң қалдыратын оқиға» деп атаған және Ұлыбритания соғысқа қадам басқанда оның соғысқа ұшырауына жол бермеу керек екенін және Ұлыбритания Чехословакияға Судет аймағын беруге қысым көрсетуі керек екенін келісті. 1938 жылғы 19 қыркүйекте Доминион хатшысы Малькольм Макдональд барлық Доминионның жоғары комиссарларымен кездесіп, Чемберленнің Гитлердің Судет аймағын «Райхқа қайтару» талабына келіскенін және Ұлыбритания Судет аймағын бергені үшін Чехословакияның қалған бөлігіне «кепілдік» беруге дайын екенін мәлімдеді. Брюс «кепілдіктің» идеясын қолдады және тіпті Австралияның Чехословакияға «кепілдік беруге» қосылуын ұсынды; те Ватер мүлдем қарсы болды, Оңтүстік Африканың қосылуына ешқандай мүмкіндік жоқ екенін айтты; ал Масси Маккензи Кингке жолдаған есебінде өзінің сезімдері туралы ешқандай түсініктеме бермеді, тек басқа жоғары комиссарлар оған талап еткенін айтты. Масси Бенештің бейбітшілікке қауіп төндіретінін әлі де сезінетінін қосты, оның басты қорқынышы Бенештің британдық бейбітшілік жоспарын қабылдамауы еді. Массидің қуанышына орай, Бенеш британдық жоспарды қабылдады. 1938 жылғы 24 қыркүйекте барлық Доминионның жоғары комиссарлары Макдональдпен кездесті. Әдеттегідей, те Ватер олардың өкілі ретінде сөйледі және Чемберленнің Гитлердің Бад Годесберг ультиматумын қабылдамағанын қатаң сынады, Чемберлен Гитлердің талаптарын өзгертуге тырысуы керек екенін, бірақ егер жағдай шиеленіссе, соғысқа барудың орнына Гитлердің талаптарына мойынсұну жақсырақ екенін айтты. Одан кейін, Доминионның жоғары комиссарлары арасында Брюс Чемберленнің Бад Годесберг ультиматумын қабылдамағаны дұрыс екенін, Ұлыбританияның бас ие болмауының мәселесі және Судет аймағында қандай аудандар «Райхқа қайтуды» қалайтынын және қандай аудандар Чехословакияның бір бөлігі болып қалуды қалайтынын анықтау үшін референдум өткізу керек екенін айтып, жарылыс болды. Контраст бойынша, Масси, те Ватер және ирланд жоғары комиссары Джон Дуланты 1938 жылғы 1 қазанға дейін Рейхтың Судет аймағын басып алуына рұқсат беруді қолдады. 1938 жылғы 28 қыркүйекте Брюс пен Масси те Ватердің «Гитлерді дағдарысқа кінәлау психологиялық түрде дұрыс емес» деген мәлімдемесін қолдады және те Ватердің Чемберленнің үкімет саясатын сынаған Уинстон Черчилль сияқты «соғысқор» депутаттарды үнсіздендіруді талап етті. Макдональдпен тағы бір кездесуде 29 қыркүйекте те Ватер мен Масси Чемберленнің Бенешті «Чемберленнің қолына шек қоймауға» шақырғанына наразылық білдірді, бұл Бенештің оны істеуге құқылы екенін білдіреді деп шағымданады. Чемберлен 1938 жылғы 29 қыркүйекте Мюнхен конференциясына қатысу үшін Хестон әуежайынан кеткенде, те Ватер мен Масси оған бейбітшілікті сақтауға деген барлық тілектерін білдіру үшін бар болды. 1939 жылдың наурыз айында Еуропа жаңа дағдарысқа ұшырады, бұл жолы бос қала Даңғыл қаласы (қазіргі Гданьск, Польша) туралы болды, өйткені Гитлер енді бос қаланың «Райхқа қайтуын» қалайтынын жариялады, бұл Польшамен соғысқа себеп болатыны айтылды, өйткені Польшаның Даңғылда белгілі бір құқықтары болды және Даңғылды Германияға қайтаруға кез келген әрекет соғысқа себеп болады деп әрдайым айтқан. Масси те Ватердің ықпалына көп көңіл бөлді, ...

On November 8, 1935, Massey was appointed the High Commissioner to the United Kingdom for His Majesty's Government in Canada and arrived at Canada House to find as his secretary the man who would be his successor as Governor General of Canada, Though these allegations were historically challenged as exaggerations, Irving Abella and Harold Troper claimed in their book None Is Too Many: Canada and the Jews of Europe 1933–1948 that Massey was an enthusiastic supporter of the Munich Agreement and worked in concert with various elected and non elected people in government, including Mackenzie King and Ernest Lapointe, to put obstacles in the way of Jewish refugees fleeing Europe for Canada, or even using Canada as a stopover en route to some other country. However, Canadian immigration policy at the time favoured trained farmers, which excluded most Jews, who were largely city dwellers, and the Cabinet of Mackenzie King was already resistant to changes in the law. Seven decades later, these accusations against Massey resulted in a campaign in Windsor, Ontario, to rename a high school that had originally been named in his honour. On 24 April 1938, the Sudetenland crisis began when the Sudeten German leader Konrad Henlein in a speech in Karlsbad (modern Karlovy Vary) put forward the so called Karlsbad programme, whose eight points would have given the Sudetenland much autonomy within Czechoslovakia. The Karlsbad programme had been written in Berlin, and the German government promptly endorsed the Karlsbad programme, saying it would go to war if Czechoslovakia rejected the Karlsbad programme. In the May crisis of 1938, Massey blamed President Edvard Beneš of Czechoslovakia rather than Hitler, writing in a cable to Mackenzie King that it was Czechoslovakia that was the aggressor and Germany the victim. On 28 May 1938, the British Foreign Secretary Lord Halifax in a meeting with all the Dominion high commissioners told them that the British government was convinced that Czechoslovakia with its mixture of Czechs, Slovaks, Germans, Magyars, Poles and Ukrainians could not last as a unitary state, and the best solution would be to turn Czechoslovakia into a federation. Halifax felt the Karlsbad programme, through problematic in certain respects, offered the starting point to turn Czechoslovakia into a federation. After the meeting, Halifax took Massey aside for a talk, saying he was very interested in learning how English Canadians and French Canadians got along well in the Canadian federation, saying he envisioned a "Canadian solution" to the problems of Czechoslovakia. Halifax told Massey he wanted to see Czechoslovakia turned into a Canadian style federation so that the Czechs and the Sudeten Germans would act more like English Canadians and French Canadians and less like themselves. The fact that Beneš rejected the British advice to engage in constitutional changes to make Czechoslovakia into a federation until early September 1938 cost him much sympathy in London, and added to the perception that it was Beneš who was the danger to peace. During the Sudetenland crisis of 1938, Massey very much wanted President Franklin D. Roosevelt of the United States to step in as a mediator, and was disappointed when Prime Minister Neville Chamberlain told him that he did not think much of this plan, saying he much doubted that Roosevelt was willing to play the role of the mediator. Massey saw the Sudetenland crisis as a matter of "saving civilization" as he believed that another world war would be the end of Western civilization. On 12 September 1938, the crisis dramatically escalated when Hitler in his speech at the Nuremberg Party Rally announced that the acceptance of the Karlsbad programme was not enough and instead demanded the Sudetenland "go home to the Reich", saying he now wanted the Sudetenland incorporated into Germany, a demand that President Beneš promptly rejected. The fact that Hitler engaged in much personal abuse of Beneš in his speech was not helpful to peace as Massey reported to Mackenzie King, but he still clung to his belief that it was Beneš who was the problem, not Hitler. Massey believed that Hitler's demands for the Sudetenland were moral and just, that Czechoslovakia was not worth fighting for, and it was France that by refusing to renounce its alliance with Czechoslovakia was the principle trouble maker. Massey believed that Britain should only go to war if Hitler was seeking world domination, and as he did not believe that this was the case with the Sudetenland, he was opposed to war with Germany in 1938. On 14 September 1938, Massey met with te Water where both men agreed that "this astonishing episode" as they deemed it with Britain on the brink of the war must not be allowed to come to war, and that Britain should pressure Czechoslovakia to cede the Sudetenland. On 19 September 1938, the Dominion secretary Malcolm MacDonald met with all of the Dominion high commissioners to tell them that Chamberlain had agreed to Hitler's demand that the Sudetenland "go home to the Reich" and that Britain would offer a "guarantee" of the rest of Czechoslovakia as the reward for ceding the Sudetenland. Bruce supported the idea of the "guarantee" and even offered to have Australia join in with "guaranteeing" Czechoslovakia; te Water was categorically opposed, saying there was no possibility of South Africa joining in; and Massey in his report to Mackenzie King offered no comment about his feelings other than to say the other high commissioners had insisted upon it. Massey added that he still felt that Beneš was the main danger to the peace, saying his main fear was that Beneš might reject the British peace plan. Much to Massey's relief, Beneš accepted the British plan. On 24 September 1938, all of the Dominion high commissioners met with MacDonald. As was usually the case, te Water acted as their spokesman and he sharply criticised Chamberlain for rejecting Hitler's Bad Godesberg ultimatum, saying that Chamberlain should try to modify Hitler's terms, but if matters came to in extremis, it was better to yield to Hitler's terms than go to war. Shortly afterwards, a split emerged with the Dominion high commissioners with Bruce arguing that Chamberlain was correct after all to reject the Bad Godesberg ultimatum, saying it was a matter of British "honour" that the United Kingdom not be allowed to be seen to be bullied, and that a referendum should be held in the Sudetenland to determine what districts wanted to "go home to the Reich" and what districts wanted to remain part of Czechoslovakia. By contrast, Massey, te Water and the Irish high commissioner John Dulanty all supported accepting Hitler's demand that the Reich be allowed to occupy the Sudetenland prior to 1 October 1938. On 28 September 1938, both Bruce and Massey supported te Water's statement that it was "psychologically wrong" to blame Hitler for the crisis and with te Water's demand that Chamberlain find a way to silence the "bellicose" MPs like Winston Churchill who were criticizing his government's policies in the House of Commons. At another meeting with MacDonald on 29 September, both te Water and Massey protested against the British appeal to Beneš to "not tie" Chamberlain's hands, complaining that it implied that Beneš had the power to do so. When Chamberlain left Heston airport to attend the Munich conference on 29 September 1938, both te Water and Massey were there to offer him their best wishes to save the peace at Munich. In March 1939, Europe was plunged into a new crisis, this time concerning the city state of the Free City of Danzig (modern Gdańsk, Poland) as Hitler now announced that he wanted the Free City to "go home to the Reich", a demand that was felt certain to cause a war with Poland, which had certain rights in Danzig and always taken the position that any attempt to return to Danzig to Germany would be a casus belli. Massey was greatly influenced by te Water, and usually followed whatever line te Water was taking with regard to the British. Following the German occupation of the Czech half of Czecho Slovakia on 15 March 1939, the policy of the Chamberlain government notably altered. In a speech in Birmingham on 17 March 1939, Chamberlain announced that if Hitler was seeking world domination, Britain would go to war. At a meeting with the Dominions Secretary Sir Thomas Inskip, te Water, supported by Massey, assailed the change of policy, saying that Germany still deserved "one more chance of saving face". On 31 March 1939, Chamberlain in a speech in the House of Commons announced the famous British "guarantee" of Poland, stating that Britain would go to war to defend Polish independence, through Chamberlain notably left out Polish territory from the "guarantee", thereby implying that Britain was still open to having the Polish corridor and Upper Silesia returned to Germany. Later that same day in a meeting at 10 Downing Street, te Water and Massey both told Chamberlain that Germany "had a genuine claim to Danzig", which made it an "extremely bad reason" to risk a war over. For Massey, his main concern in the spring of 1939 was not the Danzig visit, but rather organizing the royal visit of King George VI and Queen Elizabeth to Canada, which took place in June–July 1939. Massey had been planning the visit ever since the coronation, and spent much time corresponding with the Governor General, Lord Tweedsmuir about the preparations for the visit, as the impeding royal visit had less interest for Mackenzie King. Much to Massey's delight, he found himself regularly having dinner with the royal family at Windsor Castle to discuss details for the visit. The royal visit was a great success with the king being cheered whatever he went as he visited all nine provinces, leading Massey to write: "The Royal visit to Canada was an event so happy in its conception, so gloriously successful in its achievement, and so fragrant in its memory, that any comment seems both inadequate and superfluous". Over the course of the summer of 1939, Massey came to break away from te Water's influence, helped by the fact that te Water had taken a holiday in Ireland for much of the summer. Through Massey was not enthusiastic about the possibility of Britain going to war, he came to increasingly accept that it might be inevitable unless Hitler could be persuaded to back down in the Danzig crisis. An additional pressure for a change in views came from Lord Lothian, who had a volte face in his thinking about Nazi Germany, and was by the spring of 1939 was now convinced that Hitler was seeking world domination. Over the course of the summer of 1939, Lothian sought to convince Massey that Hitler's aims went beyond revising the Treaty of Versailles towards the domination of the entire world, an effort that Lothian was successful in.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Дегенмен, Масси канадалық және британдық патриот болды және Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Канаданың соғыс күшін барынша арттыру үшін ғана емес, сонымен қатар 1936 жылы Канаданың Ұлттар Лигасына делегаты ретінде, 1941 және 1945 жылдар аралығында Ұлттық және Тейт галереяларының сенімді өкілі ретінде және 1943 жылдан 1945 жылға дейін Тейт музейінің басқарма төрағасы ретінде қызмет етті. Осы еңбегі үшін Джордж VI 1946 жылы Массиді Құрмет серіктері орденіне енгізді. Ұлыбритания 1939 жылы 3 қыркүйекте соғыс жариялағаннан кейін, жоғарғы комиссарлар өздерін "кіші соғыс кабинеті" ретінде құрды, олар британ үкіметіне өз мүдделерін білдірді. Шарль Те Уотер 1939 жылы 7 қыркүйекте Оңтүстік Африканың соғысқа кіруіне қарсылық білдіргені үшін жұмыстан босатылғандықтан, Брюс пен Масси жоғары комиссарлардың жетекшілері ретінде қарастырылды. Керісінше, Жаңа Зеландияның жоғары комиссары Билл Джордан, жұмысшы сыныптан шыққан британдық және 1904 жылы Жаңа Зеландияға көшіп келген бұрынғы лондондық полицей, британдықтардың ең жақсы көретін жоғары комиссары болды, одан кейін Брюс. Масси өзінің аристократиялық мінезімен Канаданың ең бай отбасыларының бірі екендігіне тым мақтанып, өркөкірек сноб болып саналды. 1939 жылдың қыркүйегінде Масси мен Брюс Доминион хатшысы Энтони Иденмен Канада мен Австралияда ұшқыштар даярлау жоспарын ұсынды, бұл Британдық одақтастықтың әуе оқу жоспарының пайда болуына әкелді. Ол өзінің еңбегін Британдық әуе оқу жоспарын құруға көмектесу деп қарастырды. Алайда, Маккензи Кинг Массиді ығыстырды, ол ерекше қадам жасап, британдықтарға Массиді Канада үшін сөйлеген деп санамауға кеңес берді, бұл британдықтарды Лондондағы Массидің рөлінің нақты мақсаты туралы шатастырды. Маккензи Кинг 1939 жылы 10 қыркүйекте Германияға қарсы соғысты өте асықпай жариялады және Канаданың соғыстағы рөлін барынша азайтуға тырысты, өйткені ол 1917 жылғы әскери міндеттілік дағдарысының қайталануынан қорықты. Соғыс басталғаннан кейін, терең англофилдік Масси Канаданың "ана елге" көмектесу үшін мүмкіндігінше көп нәрсе жасауын қалады, бұл Маккензи Кингті оны шетке қалып қоюға итермеледі, өйткені Массидің Канаданың соғыстағы рөлі туралы көзқарасы оның көзқарасы емес еді. Масси Черчилльдің 1940 жылы 10 мамырда премьер-министр қызметіне тағайындалуын құптады, бірақ ол Черчилльдің премьер-министр болуына деген күмәнін ешқашан жоғалтпады, оны күмәнді шешімге ие авантюрист ретінде қарастырды. 1940 жылдың мамыр айының соңында Масси британдықтарға Канада Корольдік Канада әскери-теңіз флотының барлық эсминдерін Ұлыбританияға жіберіп, Франция берілсе, Ұлыбританияны қорғауға көмектесетінін хабарлады. 1940 жылы Брюспен бірге Масси Черчилль Инскипты доминиондар хатшысы етіп тағайындаған кезде өте бақытсыз болды. Ол жаңа Оңтүстік Африканың жоғары комиссары Сидни Франк Уоттерсонға Инскип Чемберлен кабинетіндегі ең қабілетсіз министрлердің бірі екенін айтты. Масси де, Брюс те Инскиптің доминиондар хатшысы қызметіне тағайындалуын жеке қорлау деп санады, бұл Черчилльдің доминиондарды қаншалықты бағаламайтынын көрсетті. Инскипке соғыс кабинетінің отырыстарына қатысуға рұқсат етілмеуі және содан кейін соғыс кабинетінің шешімдері туралы жоғары комиссарларды хабардар ете алмауы Массидің қаһарына қосылды, ол оны 1940 жылы 3 шілдеде Черчилльге жазған хатында білдірді. Тек 1943 жылы Лорд Кранборн Доминион хатшысы болып тағайындалғаннан кейін ғана Масси доминионның мәселелерін түсіне алатын құзыретті Доминион хатшысы бар деп ойлады. 1940 жылдың шілдесінде Масси Брюс жазған британдық соғыс мақсаттарының мәлімдемесін қолдады, онда "біз тек еркіндік үшін ғана емес, сонымен қатар экономикалық және әлеуметтік әділдік үшін тұратынымызды анықтаймыз" деп мәлімдеген, өйткені бұл "Британ империясының идеалдары артында Еуропадағы революциялық қозғалысты жұмылдырудың барлық мүмкіндіктерін береді". Масси Ұлыбританияның Виши Франциясымен қатал қарым-қатынасқа түсуіне қарсы болды, өйткені ол маршал Филипп Петен өзінің ұлтын құтқару үшін Германиямен 1940 жылы 21 маусымда ғана қол қойған және британдықтар оған сыпайылық танытса, Петенді одақтастар жағында соғысқа қайта кіруге көндіруге болады деп сенді. Ал Массидің Лондондағы француз ұлттық комитетіне деген жеккөрушілігі мен сенімі жоқ еді. Массидің Виши Франциясына деген көзқарасы белгілі бір дәрежеде ішкі мән-жайларға байланысты болды, өйткені Петеннің révolution nationale-і Квебектегі католик консерваторларының арасында танымал болды және Масси британдықтардың, мысалы, Мерс-эль-Кебирдегі француз флотына шабуыл жасауы Квебекте соғысқа қарсы сезімдерді күшейтеді деп қорқады. Лондон бомбалау кезінде Масси Dorchester қонақүйінде тұрды, онда ол неміс бомбаларынан қауіпсіз болатынын сезінді. Масси Destroyers for bases келісіміне қарсы болды, онда Ұлыбритания АҚШ-қа Британдық Батыс Индия, Британдық Гвиана (қазіргі Гайана), Бермуда және Ньюфаундлендтегі әртүрлі британдық әуе және теңіз базаларына 99 жылдық жалдау құқығын берді, ал орнына 50 ескі американдық эсминдерді алды, олардың кейбіреулері тіпті теңізге шығуға жарамсыз еді. Масси әсіресе АҚШ-тың Ньюфаундлендтегі теңіз және әуе базаларын басып алуына қарсы болды, оны Канаданың болашақ провинциясы деп қарады. Масси АҚШ базалары Ньюфаундлендте АҚШ-тың Ньюфаундлендті аннексиялаудың алғашқы қадамы болып табылады деп ойлады және 1941 жылдың наурыз айында ресми наразылық нотасын жолдады, Черчилльдің Destroyers for bases келісімін Канадамен кеңеспей қол қойғанын айтты. 1942 жылдан бастап Масси өзінің міндеттерінің жартылай әскери кеңейтіліміне қатысты, Лондондағы канадалық әскери штабтың мүдделерін білдірді, осы ретте ол ұлттық қорғаныс министрі Дж. Л. Ралстонмен, 1-ші канадалық армияның қолбасшысы генерал Эндрю Макнотонмен және оның орынбасары генерал Гарри Крерармен тығыз байланыста жұмыс істеді. Масси Макнотонға қарағанда Крерарға жақын болды, онымен қиын қарым-қатынаста болды және Крерардың Макнотонның Питер принципінің классикалық мысалы болғанына көзқарасын көбірек бөлісті. Макнотон Бірінші дүниежүзілік соғыстағы ең көрнекті "оқ атушылардың" бірі ретінде өте жақсы беделге ие болды және Екінші дүниежүзілік соғыста да канадалық ғалым-солдат ретінде танымал болды, екі өте әртүрлі саланың шебері. Макнотонның өте харизматикалық және канадалықтардың арасында өте танымал болғаны оның тартымдылығын арттырды. Алайда, Крерар сезінгендей және Масси да солай сезінгендей, Макнотонның қандай да бір сыйлықтары болса да, ол далада армияға басшылық ете алмайды. Масси Крерардың өзін жақсы қорғауға тырысатын және кем дегенде оның Макнотонға деген қарсылығы 1-ші канадалық армияға қолбасшылық етуге деген ниетінен туындағанын түсінбеген сияқты. Лестер Пирсон Лондондағы сапары кезінде Макнотонның Массиге қарағанда оған жұмыс істеуді ұнатқанын хабарлады, Маккензи Кингке: "Олардың мінездері мүлдем қарама-қарсы болды және екеуі де бастапқыда бір-бірімен өте ыңғайлы сезінбеді". 1943 жылдың көктемінде Маккензи Кинг, бұрын канадалық армияның соғыста күресуіне шамадан тыс қарсы болған, кенеттен көзқарасын өзгертті, өйткені соғыс Канаданың жеңіске жетпестен аяқталуынан қорқып, бұл оның саяси мансабының құлауына әкеледі деп ойлады. Маккензи Кинг енді 1-ші канадалық жаяу әскер дивизиясы 1943 жылдың шілдесіне жоспарланған Сицилияға шабуыл операциясында қатысуын талап етті, британдықтар 1-ші дивизияны Сицилияға қаламайтындықтан. Макнотон 1-ші канадалық армиядан дивизияны жоғалтуға қарсы болды, бұл керісінше...

Nevertheless, Massey was a Canadian and British patriot and worked not only to maximize Canada's war effort once the Second World War broke out, but also served through 1936 as the Canadian delegate to the League of Nations, between 1941 and 1945 as a trustee of the National and Tate galleries, and as chair of the Tate's board of governors from 1943 to 1945. For this work Massey was inducted by George VI into the Order of the Companions of Honour in 1946. After Britain declared war on 3 September 1939, the high commissioners set themselves up as a "junior war cabinet" that represented their interests with the British government. As Charles te Water was fired on 7 September 1939 for opposing South Africa's entry into the war, Bruce and Massey were regarded as the co leaders of the high commissioners. In a reversal of the expected roles, the New Zealand high commissioner Bill Jordan, a working class British man and a former London policeman who had immigrated to New Zealand in 1904 was the high commissioner best liked by the British, followed up by Bruce. Massey with his aristocratic airs was considered to be a pompous snob who was too overtly proud of the fact that the Masseys were one of Canada's richest families. In September 1939, Massey and Bruce met with the Dominions Secretary, Anthony Eden, to suggest a plan to train airmen in Canada and Australia, which became the genesis of the British Commonwealth Air Training Plan. Massey always regarded his work as in helping to create the British Commonwealth Air Training Plan as one of his great achievements. However, Massey was undercut by Mackenzie King who in an extraordinary move told the British not to regard Massey as speaking for Canada, leaving the British confused about what was the precise purpose of Massey's role in London. Mackenzie King had only very reluctantly declared war on Germany on 10 September 1939 and was keen to minimize Canada's role in the war, wanting Canada to do as little as possible, as he feared a repeat of the conscription crisis of 1917. Once the war began, the deeply Anglophile Massey wanted Canada to do as much as possible to help the "mother country", leading Mackenzie King to marginalize him as Massey's views about Canada's role in the war were not his views. Massey welcomed the appointment of Churchill as prime minister on 10 May 1940 by King George VI, though he never lost his doubts about the fitness of Churchill to be prime minister, regarding him as an adventurer with a questionable sense of judgement. In late May 1940, Massey informed the British that Canada was sending all of the Royal Canadian Navy's destroyers to Britain to assist with the defense of Britain if France surrendered. In 1940, Massey together with Bruce were extremely unhappy when Churchill appointed Inskip as the dominions secretary to replace Eden, telling the new South African high commissioner Sidney Frank Waterson that Inskip was one of the most incompetent ministers in the Chamberlain cabinet who had once fallen asleep during a crucial cabinet meeting in April 1939. Both Massey and Bruce regarded the appointment of Inskip as dominions secretary as a personal insult, saying that this showed how little Churchill valued the dominions. The fact that Inskip was not allowed to attend the meetings of the War Cabinet, and thus would not be able to inform the high commissioners of the decisions of the war cabinet added to Massey's rancor, which he expressed in a letter to Churchill on 3 July 1940. It was only with appointment of Lord Cranborne as Dominions Secretary in 1943 that Massey finally felt there was a competent Dominions Secretary who understood the concerns of the dominions. In July 1940, Massey supported a declaration of proposed British war aims written by Bruce which stated that "we make it abundantly clear that we stand not only for liberty, but for economic and social justice" because that would "give us every chance of mobilising a revolutionary movement in Europe behind the ideals of the British empire". Massey was opposed to Britain taking a hardline with Vichy France, as he believed that Marshal Philippe Pétain had only signed the armistice with Germany on 21 June 1940 to save his nation and that Pétain could be persuaded to reenter the war on the Allied side, provided the British were tactful with him. By contrast, Massey had nothing but contempt for the French National Committee in London headed by Charles de Gaulle, a man whom Massey detested and distrusted. Massey's views towards Vichy France were to a certain extent governed by domestic considerations as Pétain's révolution nationale was popular with Catholic conservatives in Quebec, and Massey feared that British actions such as attacking the French fleet at Mers el Kébir would increase anti war feelings in Quebec. During the London blitz, Massey lived in the Dorchester hotel, where he felt he would be safer from German bombs. Massey was strongly opposed to the Destroyers for bases deal, under which Britain gave the United States 99 year leases on various British air and naval bases in the British West Indies, British Guiana (modern Guyana), Bermuda and Newfoundland in exchange for 50 elderly American destroyers, some of which were barely seaworthy. Massey was especially opposed to the United States taking over naval and air bases in Newfoundland, which he viewed as a future Canadian province. Massey felt that the American bases in Newfoundland were the first step towards the United States annexing Newfoundland, and in March 1941 delivered a formal note of protest, saying that Churchill signed the Destroyers for bases deal without consulting Canada. From 1942 onward, Massey was involved in a semi military extension of his duties, representing the interests of the Canadian military headquarters in London, in which capacity, he worked very closely with J. L. Ralston, the minister of national defense; General Andrew McNaughton, the commander of the 1st Canadian Army; and his deputy General Harry Crerar. Massey was closer to Crerar than to McNaughton, with whom he had difficult relations, and increasingly came to share Crerar's conviction that McNaughton in a classic case of the Peter principle had been promoted to his level of incompetence. McNaughton had earned a sterling reputation in the First World War as one of the outstanding "gunners" (artillerymen) in the entire world, and still famous in Second World War as the great Canadian soldier scientist, a man who had mastered two very different fields. The fact that McNaughton was highly charismatic and very popular with the Canadian people also added to his appeal. However, Crerar felt and Massey came to feel likewise that whatever McNaughton's gifts as a "gunner" that was not capable of commanding an army in the field. Massey seems to have missed that Crerar was an intriguer who was always plotting to secure himself a promotion, and that at least part of his animosity against McNaughton was his desire to command the 1st Canadian Army. Lester Pearson during a visit to London reported that McNaughton preferred to deal with him rather than with Massey, reporting to Mackenzie King: "Their temperaments [Massey and McNaughton] were at opposite poles and neither felt at that early stage very comfortable and relaxed with one another". In the spring of 1943, Mackenzie King, who until then, had been almost always opposed to the Canadian Army actually fighting in the war, suddenly did a volte face on the issue as he became consumed with the fear that the war might end with Canada winning no victories, which he believed would be the ruin of his political career. Mackenzie King now insisted that the 1st Canadian Infantry Division take part in Operation Husky, the invasion of Sicily planned for July 1943, despite the fact that the British did not want the 1st Division in Sicily. McNaughton was strongly opposed to losing a division from the 1st Canadian Army, which brought tensions with Massey to the fore as the latter on the behalf of Mackenzie King insisted that the 1st Division take part in Operation Husky. As McNaughton was very popular with both the troops under his command and with the Canadian people, Mackenzie King did not want McNaughton to resign in protest. After much haggling, it was agreed that the 1st Division would be detached from the 1st Canadian Army to serve as part of the British 8th Army in Sicily and would return to Britain to rejoin the 1st Army once the Sicilian campaign was over. Upon his return to Canada Massey continued in the same cultural fields. He sat as chair of the National Gallery of Canada from 1948 to 1952 and served as Chancellor of the University of Toronto from 1948 to 1953.

Канаданың генерал-губернаторы

Масси Канадада туған тұңғыш генерал-губернатор болып тағайындалды; оның барлық алдыңғылары Британ империясының немесе Британ достастығының басқа жерлерінде дүниеге келген. Жесір болғандықтан (оның әйелі 1950 жылы қайтыс болды), ол 2017 жылы Джули Пайетт тағайындалғанға дейін Ридо-холлда тұратын жалғыз үйленбеген адам болды. Әдетте, генерал-губернатордың жұбайы вице-корольдік серігі болып табылады және үйдің иесі және үй шаруашылығын басқарушы ретінде қызмет етеді; Массидің қызмет мерзімінде оның келіні Лилиас Масси осы рөлді атқарды, бірақ вице-корольдік серігіне әдетте берілетін «Ессенсия» атағы оған берілмеді.

Бас губернатор ретінде

1952 жылдың 1 ақпанында Канада Премьер-Министрінің кеңсесі Джордж VI король Луи Сент-Лоран премьер-министрінің Массиді Тунис виконты Александрдың орнына корольдің өкілі ретінде таңдағанын бекіткенін жариялады. Бірақ бес күннен кейін король қайтыс болды, ал Масси ант бергеннен кейін Джорджтың қызы Елизавета II патшайымның Канадада туған алғашқы өкілі атанды. Корольдің қайтысымен болған шатақтақта, Массидің тағайындалуына көп мән берілмеді; Лорд Александр Масси өзінің ізбасары ретінде жарияланғаннан кейін көп ұзамай Канададан кетіп, оның орнына бас судья Тибодо Ринфрет үкімет әкімшісі қызметін атқарды, себебі Масси сол кезде Лондонда болды. Ұлыбританияның құпия кеңесінің мүшесі болғандықтан, ол 7 ақпанда жаңа патшайымның мұрагерлік кеңесіне қатысты. Канадада монархтың жаңа өкілі туралы әртүрлі пікірлер айтылды. Канадада туған генерал-губернатор және дворян титулы жоқ адам туралы идея дәстүрлілерге күдік тудырды. Сондықтан Масси компромис болды: ол 1930 жылдары Либералдық партиямен тығыз байланыста болғандығы мәлім болды, генерал-губернатор болып тағайындалған Масси тумысымен канадалық болғанымен, вице-корольден күтілетін адалдық, қадір-қасиет және ресмилік сипаттарын да бойына сіңірген. Масси генерал-губернаторлық қызметінде шабыт алу үшін өзінің алдыңғыларының біріне, сондай-ақ Масси ондаған жылдар бойы таныс болған Барон Твидсмуирге қарады, оны Масси "қатты құрметтегенін" және генерал-губернаторлық қызметі кезінде "көп нәрсе үйренгенін" айтты. Life журналы Масси туралы мақала жариялады, онда Солсбери маркизі Массиді әдемі мінезді адам деп сипаттады, оның Оксфордтағы білімі мен киімдерін мысал ретінде келтірді. Сондай-ақ, "Винсент жақсы жігіт, бірақ ол адамды біршама жабайы сезіндіретінін" атап өтті. Ол өнердің канадалық тәуелсіздікті нығайтудың жолы екеніне және барлық канадалықтарға әртүрлі өнер салалары қолжетімді болуы керек деп сенді.

On February 1, 1952, the Office of the Prime Minister of Canada announced that George VI had approved Prime Minister Louis St. Laurent's choice of Massey to succeed the Viscount Alexander of Tunis as the King's representative. Five days later, however, the King was dead and Massey, upon his swearing in, became the first Canadian born representative of George's daughter, Queen Elizabeth II. In the bustle over the king's death, there was little fanfare around Massey's appointment; Lord Alexander quietly departed Canada shortly after the announcement of Massey as his successor, leaving Chief Justice Thibaudeau Rinfret as administrator of the government in his place, as Massey was, at the time, in London. As he was a member of the Privy Council of the United Kingdom, he attended the new queen's Accession Council on February 7. In Canada, there was some commentary on the new representative of the monarch. The notion of a Canadian born Governor General, and one not belonging to the peerage, was viewed with suspicion by traditionalists. Massey, thus, was to be a compromise: while it was known he was closely associated with the Liberal Party, having been the group's chairman during the 1930s, the governor general designate was a Canadian by birth but he also embodied loyalty, dignity, and formality, as expected from a viceroy. Massey stated that, for his role as governor general, he looked for inspiration to one of his predecessors and a man Massey had known for decades: the Baron Tweedsmuir, whom Massey said he "greatly admired" and had "learnt much from" during his tenure as governor general. Life magazine ran a profile piece on Massey in which the Marquess of Salisbury described Massey as an elegant individual—citing Massey's Oxford schooling and tailored clothing as illustrations—and thoroughly Canadian, though noting that "Vincent's a fine chap, but he does make one feel like a bit of a savage." He similarly believed that the arts were a way to assert Canadian sovereignty and that the various artistic fields should be accessible to all Canadians.

Қызметте

1952 жылдың 28 ақпанында Елизавета II патшайымның тәж киюіне дейін Масси ешқандай ұлттық тойды өткізуге шақырылмады. 1953 жылдың 2 маусымында, патшайымның тәж киюімен бірге ол ұлттық мерекелерді ұйымдастыруға тартылды. Осы оқиғаға орай ол мемлекеттік каретаны қайта қолданысқа енгізіп, Корольдік Канадалық шаруа полициясының сүйемелдеуімен Ридо Холлдың корольдік және вице-корольдік резиденциясынан Парламент төбесіне аттанды. Онде ол жиналған халыққа патшайымның тәж киюі туралы сөзді таныстырды, ол радио арқылы бүкіл әлемге таратылды. Сондай-ақ ол сол күні туған әрбір балаға күміс қасық сыйлады. Ол 1953 жылдың 13 қарашасында АҚШ президенті Дуайт Д. Эйзенхауэрді қоса алғанда, бірқатар шетелдік мемлекет басшыларын қабылдады. Массиді Эйзенхауэр 1954 жылдың 4 мамырында Вашингтонға шақырды. Губернатор ретінде Масси Канаданың әртүрлі мәдениеттерін біріктіруге ұмтылды. Ол елдің барлық аймақтарын аралап, каноэ және иттермен жүретін шаналар сияқты барлық қолжетімді көлік түрлерін пайдаланды және екі тілділікті ұлттық саясатқа айналдырудан 20 жыл бұрын оны қолдау туралы сөздер айтты. Оның есімді аталатын маңызды шараларының бірі – 1955 жылы Корольдік Саскачеван мұражайының жаңа ғимаратын ашу және 1958 жылғы Доминион күні сөйлеген сөзімен Канадалық радио тарату корпорациясының алғашқы ұлттық теледидарлық хабарларын іске қосу болды. Масси сонымен қатар Канаданың Арктика аймағын кеңінен аралап, Солтүстік-Батыс территорияларындағы Фробишер шығанағы және Холл-Бич сияқты жерлерге сапар шекті, жергілікті инуит тұрғындарымен кездесіп, олардың іс-шараларына қатысып, олардың өнерлерін тамашалады. Губернатор болып қызмет еткен кезеңінде Масси Үстіргі Канада колледжімен де белсенді түрде байланысты болды, мектепке қаржылық және уақыт жұмсады, ал оның құрметіне аталған бірнеше орынды көрді. Канадалықтарды біріктіруге бағытталған күш-жігерінің бір бөлігі ретінде Масси толыққанды канадалық наградалар жүйесін құруды қалады. Мұндай бастама оның өкілеттігі кезінде іске аспаса да, ол мұрагері іске асыратын жүйенің негізін қалауға көмектесті. 1967 жылы, қайтыс болғанға дейін бірнеше ай бұрын, Масси Канада орденінің алғашқы серіктерінің бірі ретінде тағайындалды. Губернаторлық қызметінің соңына жақындаған кезде патшайым Массиге былай деп хат жазды: «Сізге құттықтауымды білдіріп, міндеттеріңізді орындағаны үшін шын жүректен алғыс айтамын. Менің жеке өкілім ретінде сіз Канада халқы мен Таж арасындағы дұрыс қарым-қатынасты сақтауға әрқашан тырысқаныңызды білемін. Мен сізге осы үшін алғыс айтамын, өйткені мен оны сіз осындай ерекшелікпен атқарған лауазымның көптеген міндеттерінің ішіндегі ең маңыздысы деп санаймын». Патшайым Массиді Гартер орденінің рыцары етіп тағайындағысы келді, бірақ премьер-министр Джон Дифенбейкер кабинет мүшелерімен кеңескеннен кейін королеваға бұл құрметті беруге кеңес берді. Оның Торонто университетіне Харт Хаусын сыйға тартуы ғимаратты тек ерлерге ғана арнауды талап етті, және ол қайтыс болғаннан кейін ғана сыйға тарту шарты өзгертіліп, 1972 жылы әйелдердің толыққанды мүшелер болуына мүмкіндік берілді. Харт Хаус Массинің назары мен қаржысының иегері болып қала бергенімен, Масси 1963 жылы Масси колледжін құру арқылы ТУ-ға берген қайырымдылықтарын кеңейтті, ал колледждің алғашқы директоры ретінде Массидің шәкірті Робертсон Дэйвис тағайындалды. 1961 жылы Масси лекциялары да бастау алды, олар жетекші ойшылдардың маңызды қазіргі заманғы мәселелерге назар аудару мақсатымен құрылды және олар Канададағы ең маңызды қоғамдық лекциялар сериясы болып саналады.

On February 28, 1952, It was not until the coronation of Elizabeth II on June 2, 1953, that Massey was called upon to take charge of any national celebration. For the occasion, he revived the use of the state carriage when he rode in it, with an accompanying guard of Royal Canadian Mounted Police, from the royal and viceroyal residence of Rideau Hall to Parliament Hill, where he introduced to the gathered crowd the Queen's coronation speech, broadcast around the world via radio. He also gave a silver spoon to each child born on that day. He also hosted a number of foreign heads of state, including United States president Dwight D. Eisenhower on November 13, 1953. As a return gesture, Massey was invited by Eisenhower to Washington, D. C., where, on May 4, 1954, he addressed a joint session of the United States Congress. It was Massey's intent as governor general to work to unite Canada's diverse cultures. He travelled across the country, using any and all available transportation, including canoe and dog sled, and delivered speeches promoting bilingualism, some 20 years before it became an official national policy. Some of his notable ceremonial duties included opening in 1955 the new home of the Royal Saskatchewan Museum and, with his 1958 Dominion Day speech, inaugurating the Canadian Broadcasting Corporation's first national televised broadcast. Massey also toured the Canadian arctic extensively, journeying to such places as Frobisher Bay and Hall Beach in the Northwest Territories, meeting with local Inuit residents, participating in their activities, and watching their performances. During his governor generalship, Massey also became actively involved with Upper Canada College, donating funds and his time to the school and seeing a number of spaces there named in his honour in return. As part of his effort to unify Canadians, it was Massey's desire to see established an entirely Canadian honours system. Though such a thing was never realised during his viceregal tenure, he helped lay the groundwork for the system that would be implemented by his successor, and in 1967, just months before his death, Massey was inducted as one of the first companions of the Order of Canada. Just prior to the end of his time as governor general, the Queen wrote to Massey: "I wish to send you my congratulations and my sincere thanks for the manner in which you have discharged [your] duties. I know that as my personal representative you have always sought to maintain the right relationship between the Crown and the people of Canada. I am grateful to you for this because I regard it as the most important function among the many duties of the appointment which you have held with such distinction." The Queen had wanted to appoint Massey as a Knight of the Order of the Garter, but Prime Minister John Diefenbaker, after consulting the rest of Cabinet, advised the Queen against conferring the honour. His donation of Hart House to the University of Toronto stipulated that the building be restricted to men only, and it was not until after his death that the deed of gift was altered to allow for women becoming full members in 1972. While Hart House continued as one of the recipients of Massey's attention and funds, Massey also expanded the scope of his donations to U of T with the establishment in 1963 of Massey College, to which Massey's protégé, Robertson Davies, was appointed as the college's first master. In 1961, the Massey Lectures were also initiated, conceived as a focus on important contemporary issues by leading thinkers, and they remain considered as the most important public lecture series in Canada.