Реймонд Спруэнс: Американдық Әскери Теңіз Флотиласының Бас Адмиралы

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының адмиралы (1886–1969)

Реймонд Эймс Спраунс (3 шілде 1886 – 13 желтоқсан 1969) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Америка Құрама Штаттарының Әскери-теңіз күштерінің адмиралы. Ол Тынық мұхитындағы ең маңызды теңіз шайқастарының бірі – Филиппин теңізі шайқасында АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қолбасшылық етті. Сонымен қатар, ол Мидуэй шайқасында "Энтерпрайз" және "Хорнет" ұшақ тасушыларын біріктірген 16-шы жедел топқа басшылық етті. Мидуэй шайқасында "Энтерпрайзден" шыққан шабуылдық бомбалаушылар Жапон императорлық Әскери-теңіз күштерінің төрт ірі ұшақ тасушысын баттырды. Көптеген тарихшылар Мидуэйді Тынық мұхиты соғысының шешімді нүктесі деп санайды. Әскери-теңіз күштерінің ресми тарихшысы Сэмюэл Элиот Морисон Спраунстың іс-қимылын "үлкен" деп бағалады, ал оны ең қиын сәттерде де сабырлылығы үшін "электрлік ми" деп атады. Оның табысты тактикасы осы беделін одан әрі арттырды. Соғыстан кейін ол Америка теңіз күштері тарихындағы ең көрнекті адмиралдардың бірі ретінде танылды. Соғыстан кейін Спраунс Теңіз соғыс академиясының президенті болып тағайындалды, ал кейін Филиппин елшісі қызметін атқарды.

Ерте өмір

Спраунс 1886 жылғы 3 шілдеде Балтимор қаласында Александр және Энни Хисс Спраунс отбасында дүниеге келді. Ол Индиана штатының Индианаполис қаласында өсті. Спраунс Индианаполис мемлекеттік мектептерінде білім алды және Шортридж орта мектебін бітірді. Одан кейін 1906 жылы АҚШ Әскери-теңіз академиясын бітіріп, бірнеше жылдан соң электр инженериясы саласында тәжірибелік білім алды. Оның курстастарының арасында Артур Л. Бристоль, Уильям Л. Калхун, Уильям А. Глассфорд, Чарльз С. Хартиган, Обри В. Фич, Фрэнк Дж. Флетчер, Роберт Л. Гормли, Исаак С. Кидд, Джон С. Маккейн аға, Ли Нойес, Фердинанд Л. Рейхмут, Джон Х. Тауэрс, Рассел Уилсон және Томас Уизерс болды.

Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі мансап

Спраунстің алғашқы қызметтік тағайындамасы испан-американ соғысының 11 400 тонналық қатысушысы, «Айова» линкорының бортында болды. 1907 жылдың шілдесінде ол «Миннесота» линкорына ауысты және 1907 жылдан 1909 жылға дейін Ұлы Ақ Флоттың тарихи әлемді айналып өтуі кезінде оның құрамында болды. Спраунстің теңіздегі мансабы 1913 жылдың наурыз айынан 1914 жылдың мамырына дейін «Бэйнбридж» эсминцінің, «Осборн» эсминцінің, тағы үш эсминецтің және «Миссисипи» линкорының командирлігін қамтыды. 1916 жылы ол «Пенсильвания» линкорын жөндеуге көмектесті және 1916 жылдың маусымынан 1917 жылдың қарашасына дейін оның бортында қызмет етті. Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңғы жылында ол Нью-Йорк теңіз кеме құрылыс қоймасының ассистент инженерлік офицері болып тағайындалды және уақытша Лондон, Англия және Шотландияның Эдинбург қалаларында міндеттерді орындады. АҚШ-қа оралғаннан кейін Спраунс 1919 жылдың наурыз айында «Аарон Уорд» эсминцін жабдықтаумен байланысты Мэн штатының Бат қаласындағы Bath Iron Works-қа жіберілгенге дейін «Агамемнон» транспорттық кемесінде қызмет етті. 1920 жылдың қаңтарына дейін Атлант мұхиты флотының патрульдік сапарында сол кемеге қолбасшылық етті. Одан кейін ол Калифорния штатының Сан-Франциско қаласында жаңадан тапсырылған «Персиваль» эсминцінің командирі болды. Ол «Персиваль» кемесінде Калифорния жағалауында теңіз сынақтары кезінде және Тынық мұхиты флотының эсминецтер күштерімен патрульдік сапарларда 1922 жылдың мамырына дейін командирлік жасады. Осы қызметте ол флоттың атыс бақылауына қатысты ұшақтар доктринасы жөніндегі комиссия мүшесі ретінде қосымша міндеттерді атқарды. 1926 жылы Теңіз соғыс колледжіне оқуға түсіп, 1927 жылы бітірді. Спраунс 1929 жылдың қазанынан 1931 жылдың маусымына дейін USS Mississippi-дің бас офицері болды. Сонымен қатар, ол 1940 жылдарға дейін бірнеше инженерлік, барлау, штабтық және Теңіз соғыс колледжінің қызметтерін атқарды. 1935 жылдан 1938 жылға дейін Теңіз соғыс колледжінде оқытушы болып жұмыс істеді. 1938 жылдың сәуірінен 1939 жылдың желтоқсанына дейін «Миссисипи» линкорына қолбасшылық етті, содан кейін контр-адмирал шеніне көтерілді. 1940 жылдың 26 ақпанында Спраунс 10-шы теңіз округінің командирі ретінде Сан-Хуандағы Исла-Гранде теңіз базасындағы штаб-пәтеріне баяндады. 1941 жылдың 1 тамызында ол Пуэрто-Рикодағы қызметін аяқтады.

Spruance's first duty assignment was aboard the battleship Iowa, an 11,400 ton veteran of the Spanish–American War. In July 1907 he transferred to the battleship Minnesota and was aboard her during the historic around the world cruise of the Great White Fleet from 1907 to 1909. Spruance's seagoing career included command of the destroyers Bainbridge from March 1913 to May 1914, Osborne, three other destroyers, and the battleship Mississippi. In 1916 he aided in the fitting out of the battleship Pennsylvania and he served on board her from her commissioning in June 1916 until November 1917. During the last year of World War I he was assigned as Assistant Engineer Officer of the New York Naval Shipyard, and carried out temporary duty in London, England and Edinburgh, Scotland. Following his return to the United States, Spruance served aboard transport ship Agamemnon, before he was ordered to Bath Iron Works in Bath, Maine, for duty in connection with fitting out of destroyer Aaron Ward in March 1919. He commanded that vessel during the patrols with the Atlantic Fleet until January 1920, when he assumed command of newly commissioned destroyer Percival in San Francisco, California. He commanded the Percival during the sea trials off the California coast and during the patrol cruises with the Destroyer Force, Pacific Fleet until May 1922, when he was ordered to Washington, D. C., for duty in the Bureau of Engineering under Rear Admiral John K. Robison. While in that capacity he assumed additional duty as a member of the board on doctrine of aircraft in connection with fleet fire control. He began attendance at the Naval War College in 1926, and graduated in 1927. Spruance served as executive officer of USS Mississippi from October 1929 to June 1931. He also held several engineering, intelligence, staff and Naval War College positions up to the 1940s. He served as an instructor at the Naval War College from 1935 to 1938. He commanded the battleship USS Mississippi from April 1938 to December 1939, when he was promoted to rear admiral. On February 26, 1940, Spruance reported as commandant of the 10th Naval District with headquarters at Naval Station Isla Grande in San Juan, Puerto Rico. On August 1, 1941, he finished his tour in Puerto Rico.

Мидуэйден бұрын

Екінші дүниежүзілік соғыстың Тынық мұхитындағы алғашқы айларында Спраунс төрт ауыр крейсер мен қолдау кемелерінен тұратын Крейсерлік 5-ші дивизияны өздің бас кемесі – «Нортгемптон» крейсерінен басқарды. Оның дивизиясы вице-адмирал Уильям Ф. Хэлсидің басқаруымен «Энтерпрайз» әуе кемесі төңірегінде құрылған күштер тобының бір бөлігі болды. Хэлси бастапқыда күштерін Батыс Тынық мұхитындағы жапондықтарға қарсы шабуылдарға жетектеді: 1942 жылдың ақпан айында Гилберт және Маршалл аралдарына, наурыз айында Уэйк аралына шабуыл жасады және сәуір айында жапон жеріне қарсы Дулиттл рейдінің әуе күшін бағыттап, қолдады. Бұл шабуылдар АҚШ командирлерінің жаңа агрессивтік рухын қалыптастыруда маңызды рөл атқарды, сонымен қатар АҚШ Әскери-теңіз күштерінің командирлері мен теңізшілеріне құнды ұрыс тәжірибесін сыйлады. АҚШ Тынық мұхиты флотының бас қолбасшысы адмирал Честер Нимиц жапондық шабуылшы флотын тоқтату және олар Мидуэйдегі әскери-әуе базасына басым күштерін жөнелте алмас бұрын жаудың әуе кемелерімен шайқасу қажет екенін түсінді. Перл-Харбордан ұшуға екі күн қалғанда, Нимицтің әуе кемесі күштерінің командирі адмирал Хэлси ауыр герпес симптомдарымен ауруханаға түсті. Хэлси дереу Нимицке Спраунсті өзінің орнына тағайындауды ұсынды, ал адмирал Флетчерге жалпы басқару міндеті берілді. Спруэнс крейсерлік дивизияның командирі ретінде өзін көрсеткенімен, әуе кемесімен әуе шайқасын жүргізу тәжірибесі болмады. Хэлси Нимицті сендірді және Спраунс пен Флетчерге жаңадан алған штабтарына, әсіресе әуе кемесі соғысында тәжірибелі капитан Майлз Браунингке сене беруді айтты. Спраунс «Энтерпрайз» және «Хорнет» екі әуе кемесімен 16-шы күштер тобының басқаруын өз мойнына алды, ал адмирал Фрэнк Джек Флетчер шайқас басқаруын жүзеге асырды. Флетчер 17-шы күштер тобына басшылық ететін болды, бірақ күштер тобының бас кемесі «Йорктаун» Корал теңізіндегі шайқаста ауыр зақым алды, ал құраманың екінші әуе кемесі «Лексингтон» батып кетті. Бірақ Нимицтің тікелей тапсырмасымен «Йорктаун» Мидуэй операциясына қатысу үшін «жеделдетілген» режимде жөнделді. Бірақ шайқаста Спраунстің өнерін бағалай келе, Морисон былай деп жазды: «Флетчер жақсы өнер көрсетті, бірақ Спраунс тамаша өнер көрсетті. Сабырлы, жиналған, шешімді, бірақ кеңеске құлақ асайтын; әртүрлі күштердің толық картинасын есінде сақтап, әр мүмкіндікті батыл пайдаланды. Реймонд А. Спраунс шайқастан АҚШ Әскери-теңіз тарихындағы ең ұлы адмиралдардың бірі ретінде шықты». Мидуэй шайқасындағы іс-қимылдары үшін контр-адмирал Спраунс Әскери-теңіз қызметінің ерекше медалімен марапатталды және келесідей сипатталды: «АҚШ Тынық мұхиты флотының күштер тобының командирі ретінде ерекше қызметі үшін. Мидуэй шайқасында жау флотының жеңіліске ұшырауы мен ауыр шығындарға ұшырауы кезінде оның кеме жүргізу шеберлігі, төзімділігі және табандылығы жоғары деңгейде болды». Флетчер де, Нимиц те Спраунсті шайқастағы рөлі үшін «Құрмет көрсету медаліне» ұсынды. Мидуэй шайқасы көптеген адамдар тарапынан Тынық мұхитындағы соғыстың шешуші нүктесі деп саналады, Гуадалканал операциясымен бірге. Мидуэйден бұрын АҚШ-тың шағын және нашар жарақтанған Әскери-теңіз күштері күшті және тәжірибелі жапондық Біріккен флотымен бетпе-бет келді. Мидуэйден кейін, жапондықтар кемелер мен ұшақтар саны бойынша уақытша артықшылықтарын сақтап қалғанмен, АҚШ Әскери-теңіз күштері мен ел сенімділікке ие болды және ең бастысы – уақытты жеңіп алды. Жапонияның Тынық мұхитын қоршау жоспарына кешігу АҚШ өнеркәсіптік машинасына соғыс өндірісін арттыруға және ақырында кемелерді, ұшақтарды, қару-жарақтарды және соғыс материалдарын өндіруде Жапониядан басымдық алуға мүмкіндік берді. Мидуэй шайқасы АҚШ Тынық мұхиты флотына сенімділік сыйлады. Осы шайқаста американдық күштер қиын ұрыс тәжірибесін алды және одан әрі дамытты, ал жапондықтар осы маңызды артықшылықтарынан айырылды.

In the first months of World War II in the Pacific, Spruance commanded the four heavy cruisers and support ships of Cruiser Division Five from his flagship, the heavy cruiser Northampton. His division was an element of the task force built around the aircraft carrier Enterprise and commanded by Vice Admiral William F. Halsey, Jr. Early on, Halsey had led his task force on hit and run raids against the Japanese in the western Pacific: striking the Gilbert and Marshall islands in February 1942, Wake Island in March, and projecting the air power of the Doolittle Raid against the Japanese homeland in April. These raids were critical to moralesetting a new tone of aggressiveness by U. S. commanders while providing invaluable battle experience for the commanders and sailors of the U. S. Navy. On the other hand, commander in chief of the U. S. Pacific Fleet, Admiral Chester Nimitz knew he must intercept the Japanese invasion fleet, and that he must give battle to the enemy aircraft carriers before they could project their overwhelming power against the naval air station at Midway. Fewer than two days before launch from Pearl Harbor, Nimitz's commander of the fleet carrier force, Admiral Halsey, was hospitalized with severe shingles; Halsey immediately recommended Admiral Spruance to Nimitz as his replacement with Admiral Fletcher receiving overall command. Although Spruance was proven as a cruiser division commander, he had no experience handling carrier air combat; Halsey reassured Nimitz, and he told Spruance and Fletcher to rely on their newly inherited staff, particularly Captain Miles Browning, a battle proven expert in carrier warfare. Spruance assumed command of Task Force 16 with its two carriers, Enterprise and Hornet, under battle command of Admiral Frank Jack Fletcher. Fletcher would command Task Force 17, but the task force flagship, Yorktown, had been badly damaged at the Battle of the Coral Sea and the formation's other carrier, Lexington, had been sunk, but at Nimitz's behest Yorktown was patched repaired in "rush" time purposefully to join the Midway operation. But in summing up Spruance's performance in the battle, Morison wrote: "Fletcher did well, but Spruance's performance was superb. Calm, collected, decisive, yet receptive to advice; keeping in his mind the picture of widely disparate forces, yet boldly seizing every opening. Raymond A. Spruance emerged from the battle one of the greatest admirals in American naval history". For his actions at the battle of Midway, Rear Admiral Spruance was awarded the Navy Distinguished Service Medal and cited as follows: "For exceptionally meritorious service as Task Force Commander, United States Pacific Fleet. During the Midway engagement which resulted in the defeat of and heavy losses to the enemy fleet, his seamanship, endurance, and tenacity in handling his task force were of the highest quality." Both Fletcher and Nimitz recommended Spruance for the Distinguished Service Medal for his role in the battle. The Battle of Midway is considered by many to be a turning point of the war in the Pacific, along with the Guadalcanal campaign. Before Midway, a small and fractional U. S. Navy faced an overwhelmingly larger and battle hardened Japanese Combined Fleet. After Midway, although the Japanese still held a temporary advantage in vessels and planes, the U. S. Navy and the nation gained confidence and, most critically, time. The setback in the Japanese timetable to encircle the Pacific gave the U. S. industrial machine time to crank up war production, and ultimately, to turn the advantage on Japan in the production of ships, planes, guns, and all the other matériel of war. The Battle of Midway infused the U. S. Pacific Navy with confidence. And with this battle the American forces gained, and afterwards continued to gain, hard combat experience; so the Japanese lost that crucial advantage as well.

Бесінші флоттың қолбасшысы

Мидуэй шайқасынан кейін көп ұзамай Спраунс адмирал Нимицтің штаб бастығы болды, ал 1942 жылдың қыркүйегінде Тынық мұхиты флотының бас қолбасшысының орынбасары болып тағайындалды. 1943 жылдың 5 тамызында Спраунс Орталық Тынық мұхиты күштеріне басшылық етті, ол 1944 жылдың 29 сәуірінде Бесінші флот деп қайта аталды. Сол кезде адмирал Нимиц "Үлкен көк флотты" құрайтын кемелердің басқаруын адмирал Уильям Холси кіші мен Спраунс адмирал арасында кезектестіретін ерекше тәртіп орнатты. Кемелер Холси басқаруында болғанда, ол үшінші флот және 38-ші жұмыс тобы ретінде танылатын, ал Спраунс басқарғанда Бесінші флот және 58-ші жұмыс тобы болып саналатын. Флотқа басшылық етпеген кезде адмиралдар мен олардың штабтары Перл-Харборда орналасып, болашақ операцияларды жоспарлап отырды. Екі адмиралдың стильдері өте әртүрлі болды. Холси агрессивті және тәуекелге баратын, ал Спраунс есептеулі және сақты болды. Әртүрлі мінездеріне қарамастан, Спраунс пен Холси жақын дос болды. Шындығында, Спраунс қиын адамдармен тіл табысуға шебер болды, тіпті 5-ші флоттың десанттық күштерінің басқарушысы, ызалы адмирал Келли Тернермен де жақсы қарым-қатынаста болды. Бір ғана ерекшелік – адмирал Джон Тауэрс, Спраунстың тұрақты сыншысы, оның ашық амбициясы үшін Спраунс оны жек көретін. Көптеген қарапайым теңізшілер Холсидің басшылығында қызмет етуді мақтан тұтса, жоғары шенді офицерлердің көпшілігі Спраунспен қызмет етуді артық көретін. "Астория" жеңіл крейсерінің капитаны Джордж С. Дайер, Спраунс пен Холсидің екеуінің де басшылығында қызмет еткен, көптеген кеме капитандарының пікірін былай түйіндеді:

Спраунс болғанда мен сенімді болдым. Адмирал Спраунстың басшылығынан адмирал Холсидің басшылығына ауысқанда, сіз келесі бес минутта не істеу керектігін немесе оны қалай істеу керектігін білмейтін жағдайға түсесіз, себебі жазбаша нұсқаулар ешқашан жаңартылмайтын. Ол ешқашан бірдей нәрсені екі рет жасамады. Адмирал Спраунстың басшылығына ауысқанда, нұсқаулар жаңартылып, сіз соларға сәйкес әрекет етесіз. Осының нәтижесінде Спраунс "Адмиралдардың адмиралы" деп аталды. Спраунс 1944 жылдың ақпанында жапондық әскери база Трукқа қарсы "Гейлстон" операциясын жүргізді, оның барысында он екі жапондық соғыс кемесі, отыз екі сауда кемесі және 249 ұшақ жойылды. Бұл адмирал Тернердің күштері Маршалл аралдарындағы Эниветок атолына шабуыл жасаған кезде болды, ол шығысқа қарай 700 шақырымдай жерде орналасқан. Спраунс өзі жауынгерлік кемелерден, крейсерлерден және эсминецтерден құралған топты басқарып, Truk-тан қашып бара жатқан жапондық кемелерді қуды, жеңіл крейсер, жапондық крейсер "Катори" және эсминец "Майкадзе" батты. Бұл төрт жұлдызды адмиралдың теңіз шайқасына қатысқан алғашқы реті болды. Бақылаушы хабарлағандай, адмирал Спраунс өлтіруші дәлдікпен басшылық етті.

Филиппин теңізіндегі шайқас

1944 жылғы маусымда американдықтар Сайпанға шабуыл жасаған кезде Спруэнс Филиппин теңізіндегі шайқаста жапон флотын жеңді. Ол үш авианосец, екі жанармай тасымалдаушы және шамамен 600 жау ұшағын батыру арқылы жапон әскери-әуе күшінің күшін жойды (соның салдарынан, бірнеше айдан кейін Лейте шығанағындағы шайқаста қалған жапон авианосецтері ұшуға ұшақ пен экипаж жетіспеуінен тек алдау үшін ғана қолданылды). Спруэнс Филиппин теңізіндегі жетістігін тиімді пайдаланбағаны үшін сынға ұшырады. Бьюэлл Моррисонмен Спруэнстің сөзін келтіреді: «Тактикалық тұрғыдан алғанда, жапондықтардың артынан қуа жөнеп, олардың авианосецтерін жою, олардың бізге шабуыл жасауын күтуден гөрі әлдеқайда жақсырақ және қанағаттанарлық болар еді, бірақ біз өте маңызды және ірі десанттық операцияның басында тұрдық және оны қауіпке тікелей ұшыратуға құмарлық таныта алмас едік». Дегенмен, оның әрекеттерін шайқасқа тікелей қатысқан және бұйрық берген басшылар мақұлдады және түсінді. Әскери-теңіз күштерінің бас қолбасшысы адмирал Эрнест Дж. Кинг оған: «Спруэнс, сен тамсалысың. Басқалар не айтса да, сен дұрыс шешім қабылдадың», – деді. Спруэнстің жылдам авианосецтер тобының командирі Марк Митчер штаб бастығы Арли Беркке: «Біз көптеген шайқастарда болдық және әрқашан қателер болатынын білеміз. Бұл жолы біз дұрыс істедік, себебі жау біз күткендей әрекет етті. Адмирал Спруэнс дұрыс айтқан болуы мүмкін. Ол мен таныған ең жақсы офицерлердің бірі. Оның міндеті – десант күштерін қорғау». Кейін Спруэнс «Нью-Джерси» соғыс кемесін өзінің штаб-пәтері ретінде таңдады, себебі ол штабына жеткілікті орынмен қатар, жылдам авианосецтер тобымен бірге жүруге қабілетті болды. Спруэнс Иво Джима және Окинава шайқастарындағы ерлігі үшін Әскери-теңіз кресімен марапатталды. 1945 жылғы қарашада, соғыс аяқталғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, Спруэнс флот адмиралы Честер Нимицтің орнына АҚШ Тынық мұхиты флотының және Тынық мұхиты аймақтарының бас қолбасшысы болды. 1946 жылғы 16 қазанда бұрынғы соғыс министрі Роберт П. Паттерсон адмирал Спруэнске Армияның Еңбек сіңірген қызметі медалін табыс етті, онда былай делінген: «Адмирал Реймонд А. Спруэнс, АҚШ Әскери-теңіз күштері, Маршалл және Мариан аралдарын басып алу кезінде топ командирі ретінде 1944 жылғы қаңтардан маусымға дейін ерекше еңбегімен және көрнекті қызметімен көзге түсті. Бірлескен операциялар барысында маңызды жау базаларын басып алу және шабуыл жасау кезінде оның тамаша басшылығымен армия мен теңіз күштерінің толық интеграциясы жүзеге асырылды, бұл барлық күштердің тығыз үйлестірілген міндеттерін орындауына және үлкен жетістікке қол жеткізуіне мүмкіндік берді».

While screening the American invasion of Saipan in June 1944, Spruance defeated the Japanese fleet in the Battle of the Philippine Sea. Although he broke the back of the Japanese naval air force by sinking three carriers, two oilers and destroying about 600 enemy airplanes (so many that the remaining Japanese carriers were used solely as decoys in the Battle of Leyte Gulf a few months later due to the lack of aircraft and aircrews to fly them) Spruance has been criticized for not being aggressive enough in exploiting his success in the Philippine Sea. Buell quotes Spruance speaking with Morison:

As a matter of tactics I think that going out after the Japanese and knocking their carriers out would have been much better and more satisfactory than waiting for them to attack us, but we were at the start of a very important and large amphibious operation and we could not afford to gamble and place it in jeopardy. However, his actions were both praised and understood by the main persons ordering and directly involved in the battle. Admiral Ernest J. King, the Chief of Naval Operations, said to him "Spruance, you did a damn fine job there. No matter what other people tell you, your decision was correct." Spruance's fast carrier commander, Marc Mitscher, told his chief of staff Arleigh Burke:

blockquote|You and I have been in many battles, and we know there are always some mistakes. This time we were right because the enemy did what we expected him to do. Admiral Spruance could have been right. He's one of the finest officers I know of. It was his job to protect the landing force Spruance later chose the battleship New Jersey as his flagship, as the huge had both room for his staff and the speed to keep up with the fast carrier task forces. Spruance received the Navy Cross for his actions at Iwo Jima and Okinawa. Spruance succeeded Fleet Admiral Chester Nimitz as Commander in Chief, U. S. Pacific Fleet and Pacific Ocean Areas in November 1945, a few months after the end of the war. On October 16, 1946, the former Secretary of War, Robert P. Patterson, presented the Army Distinguished Service Medal to Admiral Spruance, with citation as follows:

Admiral Raymond A. Spruance, U. S. Navy, as Task Force Commander during the capture of the Marshall and Marianas Islands, rendered exceptionally meritorious and distinguished services from January to June 1944. During the joint operations leading to the assault and capture of the important enemy bases, complete integration of Army and Navy units was accomplished under his outstanding leadership, enabling all the forces to perform their closely co ordinated missions with outstanding success.

Тұлға

Спруэнс күн сайын 8-10 шақырым жүруге дағдыланған белсенді адам еді. Ол симфониялық музыканы ұнататын, көбінесе қарапайым талғамға ие болған. Ол ешқашан темекі тартпаған, және аз ішетін. Ыстық шоколадты жақсы көріп, әр таңертең өзіне дайындап тұратын. Отбасынан бөлек, ол үй жануары – шнауцер Питермен бірге болуды ұнататын. 70 жасқа дейін сергек болған Спруэнс зейнеткерлік күндерінің көп бөлігін ескі хаки шалбар мен жұмыс аяқ киімдерін киіп, бағы мен жылыжайда жұмыс істеумен өткізді; оларды келушілерге көрсетуді жақсы көретін. Оның теңіздегі жетістіктері жақсы белгілі болған, бірақ өзі туралы көп айтылмаған. Ол жеке өмірі, сезімдері, пікірлері, үміттері мен қорқыныштары туралы тек отбасымен және ең жақын достарымен ғана бөлісетін. Ол өзі туралы қарапайым және шыншыл болды. Зейнетке шыққаннан кейін ол былай деп жазды: «Өзімді объективті түрде бағаласам, өмірде қол жеткізген жетістіктерімнің көп бөлігі адамдарды дұрыс бағалай білуімнің нәтижесі деп ойлаймын. Мен жалқаумын, және біреуден істете алатынымды өзім ешқашан істемеймін. Дені саулығым үшін ата-анама алғыс айтамын, ал осы денсаулықты сақтағаным үшін – өзіме». Ақыл-ойы туралы да ол сондай-ақ сыпайылықпен айтты: «Кейбір адамдар мен үндемей тұрғанымда терең және маңызды ойлар ойлап отырамын деп есептейді, бірақ шындығында мен ештеңе ойламаймын. Менің ойым бос». АҚШ Әскери-теңіз академиясының (Ньюпорт, Род-Айленд штаты) негізгі залдарының бірі Спруэнс залы деп аталады. Лоббиде Спруэнстің бюсті орналасқан. Индианаполистегі Индиана соғыс ескерткішінде Спруэнстің есімімен аталған кеңес бөлмесі және оның мансабымен, сондай-ақ USS Индианаполис кемесімен байланысты көрмелер бар.

Мәдени суреттер

Спраунсті 1976 жылғы «Мидуэй» фильмінде Глен Форд (өзі АҚШ Әскери-теңіз күштерінің резервінің офицері болған) сомдады, ал 2019 жылғы «Мидуэй» фильмінде Джейк Вебер ойнады. 1988 жылғы «Соғыс және естелік» телесериалында Г. Д. Спрадлин Спраунсті «Мидуэй» шайқасының даулы жеңімпазы ретінде бейнелеген. Ол көптеген жағдайларда өзінің штаб қызметкерлерімен келіспеушілікке түсіп, бір рет олардың түзетулерін қабылдады. Герман Вуктың осы аттас кітабына негізделген сериалда Спраунс жапон флотының қалған бөлігімен тікелей шайқасудың орнына, шайқасты аяқтау және шегіну туралы шешім қабылдағаны, оның бұл шешімі бағыныстарынан қарсылық көріп, оны жасырын түрде «еріктің жетіспеуі» деп қысымға алғаны көрсетілген. Бірақ бұл шешім сериалдың баяндаушысы тарапынан американдық жеңіске қол жеткізуде шешуші роль атқарғаны ретінде мақталады. Вук өзінің кітабында: «Спраунс [жапон флотының адмиралы] Ямамотоның қауіпті тұзағынан тамаша әскери сезімімен әрекет ету арқылы құтылды. Американдық барлау қызметі фактілерді көп айлар өткен соң ғана анықтады» деп жазады.