Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англикандық архиепископ және ақын (1807–1886)
Anglican archbishop and poet (1807–1886)
Ричард Ченвикс Тренч (9 қыркүйек 1807 – 28 наурыз 1886) – англикандық архиепископ және ақын болған.
Richard Chenevix Trench (9 September 1807 – 28 March 1886) was an Anglican archbishop and poet.
Өмір
Ол Дублинде, Ирландияда, Ричард Тренчтің (1774–1860), заңгер және Дублин жазушысы Мелесина Ченевикстің (1768–1827) ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Харроу мектебінде оқыды, Кембридж университетінің Тринити колледжіне түсіп, 1829 жылы бітірді. 1830 жылы Испанияға сапар шекті. Хэмпширдегі Бишоп Уолтхам қаласының жанындағы Курдридж шіркеуінде қызмет еткен кезде ол 1835 жылы «Жустин Мартирдің тарихы және басқа да өлеңдер» атты еңбегін жариялады, ол жақсы қабылданып, 1838 жылы «Саббат, Онор Нил және басқа да өлеңдер», ал 1842 жылы «Шығыс деректерінен өлеңдер» атты жұмыстарымен жалғасты. Бұл томдар авторын Вордсворттың тікелей шәкірттерінің ең дарындысы ретінде көрсетті, оның стильі көбірек жылумен және шеберден гөрі діни көзқарастары айқын болды, сонымен қатар Альфред Лорд Теннисон, Джон Кебл және Ричард Монктон Милнс сияқты жазушылармен ұқсастықтары бар еді. 1841 жылы ол өзінің қызметінен бас тартып, Алверстоуктің пасторы Самуэль Уилберфорстың жеке хатшысы болды. 1845 жылы Уилберфорстың Вестминстер аббаттығының деканатына тағайындалуымен ол Иченстоук шіркеуінің пасторы болып тағайындалды. 1845 және 1846 жылдары ол Хулс лекциясын оқыды, ал сол жылдың бұрынғысында Оксфорд епископы болған Уилберфорстың тексерушісі болып тағайындалды. Біраз уақыттан кейін ол Лондон Корольдік колледжінің теология кафедрасына тағайындалды. Тренч 1848 жылдың 27 наурызында Самуэль Уилберфорс пен Уилберфорстың інісі Робертпен бірге Кентербери қауымдастығына қосылды. 1851 жылы ол «Сөздерді зерттеу» еңбегімен филолог ретінде өзінің атағын қалыптастырды, ол бастапқыда Винчестер епархиялық оқу мектебінің оқушыларына дәріс түрінде оқылған. Оның мақсаты сөздерде, тіпті жеке қарастырылғанда да, «адамгершілік пен тарихи шындықтың, сондай-ақ құмарлық пен қиялдың шексіз қоры бар екенін» көрсету болды, бұл пікірін көптеген сәйкес мысалдармен қолдады. Одан кейін «Ағылшын тілінің өткені мен қазіргісі» (1855) және «Ағылшын сөздерінің таңдаулы сөздігі» (1859) сияқты екі кішкентай том жарық көрді. Олардың барлығы көптеген басылымдардан өтті және ағылшын тілінің тарихи зерттеуін дамытуға үлкен үлес қосты. Ағылшын филологиясына оның үлкен қызметінің бірі – 1857 жылы Филологиялық қоғам алдында оқыған «Біздің ағылшын сөздіктеріндегі кейбір кемшіліктер туралы» мақаласы болды, ол үлкен Оксфорд ағылшын сөздігіне бастапқы серпін берді. Тренч «lexicon totius Anglicitatis» деп аталатын мүлдем жаңа сөздік жасауды көздеді. Сөздікті құрастырушылардың бірі ретінде ол өзінің көзқарасын былай білдірді: «Бұл мүлдем жаңа сөздік болады; ескі киімге жамау емес, жаңа киім». Оның Жаңа өсиеттің қайта қарастырылған аудармасын қолдауы (1858) тағы бір маңызды ұлттық жобаны ілгерілетуге көмектесті. 1856 жылы ол Кальдерон туралы құнды мақала жариялады, сонымен қатар «Өмір – арман» романының бір бөлігін түпнұсқа метрімен аударды. 1841 жылы ол «Иеміздің параболалары туралы жазбаларын», ал 1846 жылы «Ғажайыптар туралы жазбаларын» жариялады, бұл еңбектер білімді және терең ойлы түсіндірмелердің қазынасы болып табылады. 1856 жылы Тренч Вестминстер аббаттығының деканы болды, бұл лауазым оған өте қолайлы болды. Ол мұнда кешкі ғибадат қызметтерін енгізді.
He was born in Dublin, Ireland, the son of Richard Trench (1774–1860), barrister at law, and the Dublin writer Melesina Chenevix (1768–1827). He went to school at Harrow, went up to Trinity College, Cambridge, and graduated in 1829. In 1830 he visited Spain. While incumbent of Curdridge Chapel near Bishop's Waltham in Hampshire, he published (1835) The Story of Justin Martyr and Other Poems, which was favourably received, and was followed in 1838 by Sabbation, Honor Neale, and other Poems, and in 1842 by Poems from Eastern Sources. These volumes revealed the author as the most gifted of the immediate disciples of Wordsworth, with a warmer colouring and more pronounced ecclesiastical sympathies than the master, and strong affinities to Alfred Lord Tennyson, John Keble and Richard Monckton Milnes. In 1841 he resigned his living to become curate to Samuel Wilberforce, then rector of Alverstoke, and upon Wilberforce's promotion to the deanery of Westminster Abbey in 1845 he was presented to the rectory of Itchenstoke. In 1845 and 1846 he preached the Hulsean lecture, and in the former year was made examining chaplain to Wilberforce, now Bishop of Oxford. He was shortly afterwards appointed to a theological chair at King's College London. Trench joined the Canterbury Association on 27 March 1848, on the same day as Samuel Wilberforce and Wilberforce's brother Robert. In 1851 he established his fame as a philologist by The Study of Words, originally delivered as lectures to the pupils of the Diocesan Training School, Winchester. His stated purpose was to demonstrate that in words, even taken singly, "there are boundless stores of moral and historic truth, and no less of passion and imagination laid up"—an argument which he supported by a number of apposite illustrations. It was followed by two little volumes of similar character—English Past and Present (1855) and A Select Glossary of English Words (1859). All have gone through numerous editions and have contributed much to promote the historical study of the English tongue. Another great service to English philology was rendered by his paper, read before the Philological Society, On some Deficiencies in our English Dictionaries (1857), which gave the first impulse to the great Oxford English Dictionary. Trench envisaged a totally new dictionary that was a "lexicon totius Anglicitatis". As one of the three founders of the dictionary, he expressed his vision thus: it would be 'an entirely new Dictionary; no patch upon old garments, but a new garment throughout'. His advocacy of a revised translation of the New Testament (1858) helped promote another great national project. In 1856 he published a valuable essay on Calderón, with a translation of a portion of Life is a Dream in the original metre. In 1841 he had published his Notes on the Parables of our Lord, and in 1846 his Notes on the Miracles, popular works which are treasuries of erudite and acute illustration. In 1856 Trench became Dean of Westminster Abbey, a position which suited him. Here he introduced evening nave services.
Кейінгі мансабы және өлімі
1864 жылдың қаңтарында ол Дублин архиепископы лауазымына көтерілді. Артур Пенрин Стэнли бірінші таңдау болған, бірақ Ирландия шіркеуі оны қабылдамады, ал епископ Уилберфорстың хаттарына сәйкес, Тренчтің тағайындалуына премьер-министр де, лорд-лейтенант та қолдау көрсетпеді. Бұл, сондай-ақ, Ирландияда ұнамады және ағылшын әдебиеті үшін үлкен шығын болды; алайда, бұл оның бағына жарады. Тренч Ирландия шіркеуінің жойылуын тоқтата алмады, бірақ ол абыроймен қарсылық танытты. Бірақ, ең қиын жағдайларда жойылған қауымды қайта құру қажет болғанда, оның орнындағы адамның либералды және мейірімді болғаны маңызды еді. Осы жұмыс Тренчтің өмірінің соңына дейін жалғасты; ол кейде қорлыққа ұшырады, бірақ оны бағалай бастады, және 1884 жылдың қарашасында денсаулығының нашарлауына байланысты архиепископтықтан кеткен кезде, дін қызметкерлері мен миряндар бірауыздан оның «ақылдылығы, білімі, еңбегі және жомарттығына» деген құрметтерін білдірді. Ол Орта ғасырлық шіркеу тарихы бойынша лекциялар оқыды (1878); оның поэзиялық туындылары қайта жиналып, екі томдық жинаққа біріктірілді (соңғы басылымы, 1885). 1872 жылдан бастап және оның ізбасарының кезінде Дублиндегі Христос шіркеуінің деканы лауазымы архиепископтықпен бірге сақталды. Ол 1886 жылдың 28 наурызында Лондонның Итон-скверінде ұзаққа созылған аурудан қайтыс болды және Вестминстер аббаттығында жерленді.
In January 1864 he was advanced to the post of Archbishop of Dublin. Arthur Penrhyn Stanley had been first choice, but was rejected by the Irish Church, and, according to Bishop Wilberforce's correspondence, Trench's appointment was favoured by neither the prime minister nor the lord lieutenant. It was, moreover, unpopular in Ireland, and a blow to English literature; yet it turned out to be fortunate. Trench could not prevent the disestablishment of the Irish Church, though he resisted with dignity. But, when the disestablished communion had to be reconstituted under the greatest difficulties, it was important that the occupant of his position should be a man of a liberal and genial spirit. This was the work of the remainder of Trench's life; it exposed him at times to considerable abuse, but he came to be appreciated, and, when in November 1884 he resigned his archbishopric because of poor health, clergy and laity unanimously recorded their sense of his "wisdom, learning, diligence, and munificence." He had found time for Lectures on Medieval Church History (1878); his poetical works were rearranged and collected in two volumes (last edition, 1885). From 1872 and during his successor's incumbency the post of Dean of Christ Church, Dublin was held with the archbishopric. He died on 28 March 1886 at Eaton Square, London after a lingering illness, and was buried at Westminster Abbey.</blockquote>