Никола Пизано: италиялық мүсінші, классикалық рим стиліндегі туындыларымен танымал. Қазіргі мүсін өнерінің негізін салушы деп саналады. Өмірі мен шығармашылығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық мүсінші Никола Пизано (сонымен қатар Никколо Пизано, Никола де Апулия немесе Никола Пизанус деп те аталады; шамамен 1220/1225 – шамамен 1284) – классикалық рим мүсін стилімен ерекшеленетін итальян мүсіншісі. Пизано кейде қазіргі заманғы мүсін өнерінің негізін салушы деп есептеледі.
Italian sculptor
Nicola Pisano (also called Niccolò Pisano, Nicola de Apulia or Nicola Pisanus; c. 1220/1225 – c. 1284) was an Italian sculptor whose work is noted for its classical Roman sculptural style. Pisano is sometimes considered to be the founder of modern sculpture.
Ерте өмір
Оның туған күні мен тегі белгісіз. Ол Апулияда "Петрус де Апулияның" ұлы ретінде дүниеге келді, бұл Сиена соборының мұрағаттарында көрсетілген. Никола Пизано, император Фридрих II-нің жергілікті шеберханаларында тәлім алған болуы мүмкін, сондай-ақ оның тәж кию рәсіміне қатысқан. Онда ол дәстүрлі бейнелеулерге көбірек қозғалыс пен сезім беру үшін, классикалық және христиандық дәстүрлерді өріп үйренген. Осы кезеңнен сақталған жалғыз туындылары – жұмсақ жарық-көлеңке әсері бар екі грифон басы. Шамамен 1245 жылы ол Тосканаға Прато қамалында жұмыс істеуге көшті. Осы қамалдың есіктеріндегі арыстандар оның қолынан шыққан болуы мүмкін. "Жас қыздың басы" (қазір Римдегі Палаццо Венеция мұражайында сақталады), Эльба тасынан қашалған, сонымен қатар Никола Пизаноға да осы кезеңде жатқызылады. Ол Луккаға көшіп, Сент-Мартин соборының фасадында жұмыс істеді, нәтижесінде кресттен түсіру (солтүстік тимпандағы) рельефі және Марияның тууы мен қасиеттілердің құрмет көрсетуі рельефтері пайда болды.
His birth date or origins are uncertain. He was born in Apulia, as the son of "Petrus de Apulia", as stated in the archives of the Cathedral of Siena. Nicola Pisano was probably trained in the local workshops of the emperor Frederick II, and he attended his coronation. Here he was trained to give to the traditional representations more movement and emotions, intertwining Classical and Christian traditions. His only remaining works from this period are two griffon heads with a soft chiaroscuro effect. Around 1245 he moved to Tuscany to work at the Prato Castle. The lions on the portal of this castle are probably by his hand. "The head of a young girl" (now displayed in the Museo del Palazzo Venezia in Rome), cut in the hardstone of Elba, is also ascribed to Nicola Pisano in the same period. He moved to Lucca, working at façade of the Cathedral of Saint Martin, resulting in the relief Deposition from the Cross (on the north tympanum) and the lintel reliefs Nativity and Adoration of the Magi.
Пиза баптистериясының амвонасы
1245-1250 жылдары Пиза қаласына көшіп келді, онда оның ұлы Джованни Пизано дүниеге келді. 1255 жылы Пиза баптистерисіндегі уағыз айту орнына тапсырыс алды. Ол бұл жұмысын 1260 жылы аяқтап, «Никола Пизан» деп қол қойды. Оған бірнеше көмекшілер көмектесті, олардың ішінде Арнольфо ди Камбио және Лапо ди Рисевуто болды. Бұл уағыз айту орны, оның шедеврлерінің бірі саналатын, француз готикалық стилін ежелгі Римнің классикалық стилімен үйлестіруге қол жеткізді, мүмкін, ол Оңтүстік Италияда оқыған және Пизадағы Кампосантодағы саркофагтарда көрген, мысалы, Федра саркофагы немесе Пиза флоты олжа ретінде әкелген саркофагта бейнеленген Калидондық шошқаны аңғарған Мелеагр. Вазари Никола Пизаноның осы римдік ескерткіштерді үнемі зерттегенін және Август дәуіріндегі рим мүсіндері оған терең әсер еткенін айтады. Уағыз айту орны жеті бағанаға тіреліп тұр. Орталық бағананы жануарлар мен теламон мүсіндері көтеріп тұр. Оның айналасын әртүрлі биіктіктегі алты сыртқы бағана қоршап тұр, олардың үшеуі шеберлікпен ойылған арыстан үстінде, ал қалған үшеуі сегізбұрышты негізде тұр. Бағаналар Остиядағы ескерткіштерден алынған. Коринфтік капительдер үш жапырақты готикалық аркаларды қолдайды, олардың араларында жұп пайғамбарлар бейнеленген, ал Крестке айдалу және Соңғы сот рельефтерінің астында – Евангелистер. Аркалар Иоанн Баптист, Михаил және төрт ізгілік – қайырымдылық, батылдық, сабырлылық және даналық мүсіндерімен бөлінеді. Батылдықтың жалаңаш мүсіні римдік Геркулестен алынған. Алтыбұрышты уағыз айту орнының өзі Мәсіхтің өмірінен ақ Каррара мәрмәрінен жасалған бес рельефтен тұрады: бірінші рельеф үш көріністі біріктіреді – Баяндама, Тууы және Бағушыларға хабарлау, ал келесілері жеке көріністерді көрсетеді – Падишалардың құрмет көрсетуі, Ғибадатханада ұсыну, Крестке айдалу және Соңғы сот. Бұл көріністердің фондары бастапқыда боялған және эмальдалған, ал кейіпкерлердің көздері боялған. Бұл осы діни тақырыптардың шынайы көрінісіне қосымша үлес қосты. Соңғы екеуін қоспағанда, бұл рельефтердің барлығы Пизаноның римдік саркофагтардағы стильді білетінін көрсетеді. Кейіпкерлер римдік үлгідегі киімдерді киеді. Туғаннан кейінгі Мариям мүсіні этрусктің қабір мүсінінен алынған. Ол римдік әйелдер сияқты басына паллий жабады. Ғибадатханада ұсыну панелінде Мадонна рим мүсіндегі құдайлардың салтанатты бейнесін еске салады, ал Сент-Аннның көркем беті жастың іздерін көрсетеді. Соңғы сот көрінісі византиялық азудан жасалған болуы мүмкін, ал Крестке айдалу қазіргі француз готикалық өнері сияқты әдемілікпен ойылған. Бұл уағыз айту орнына шабыттандырған нәрселердің бірі Остияға сапар шеккен кезде Римде көрген жеңіс аркалары болуы мүмкін. Бұл уағыз айту орнының пішіні заманауи өнерден мүлдем өзгеше. Мүсіндер Римдегі Константин аркасындағы мүсіндер сияқты бағаналардың үстінде тұр. Сонымен қатар, сол аркада мүсіндер бейнеленген аттик қабаты бар, сондай-ақ уағыз айту орнында да бар. Сілтеме? 1260-1264 жылдар аралығында ол сәулетші Диотисалви бастаған баптистерияның күмбезіне жасаған жұмысты аяқтады. Сілтеме? Ол оның биіктігін екі күмбезден тұратын жүйемен арттырды: жарты шар күмбезінің үстінде қысқартылған конус. Екі қатарлы қақпалы қабырғаларды оның ұлы Джованни Пизано 1277-1284 жылдар аралығында безендірді.
He moved to Pisa between 1245 and 1250, where his son Giovanni Pisano was born. Around 1255 he received a commission for the pulpit in the Pisa Baptistry. He finished this work in 1260 and signed it with "Nicola Pisanus". He was aided by several assistants, among which were Arnolfo di Cambio and Lapo di Ricevuto. In this pulpit, considered one of his masterworks, he succeeded in making a synthesis of the French Gothic style with the Classical style of ancient Rome, as he had probably learned in South Italy and must have seen on the sarcophagi of the Camposanto in Pisa, such as the Phaedra sarcophagus or Meleager hunting the Calydonian Boar on a sarcophagus brought as booty to Pisa by its navy. Vasari relates that Nicola Pisano constantly studied these Roman remains and the Roman sculptures from Augustan times seem to have marked a deep impression on him. The pulpit rests on seven columns. A raised central column is supported by sculptures of animals and telamons. It is surrounded by six external columns of different heights, three of which rest on realistically carved lions, while the other three rest on octagonal bases. The columns came from remains at Ostia. The Corinthian capitals support trefoil Gothic arches, decorated in the spandrels with paired Prophets and, under the reliefs of the Crucifixion and the Last Judgement, with Evangelists. The arches are separated by sculptures of St. John the Baptist, St. Michael and four Virtues, Charity, Fortitude, Temperance and Prudence. The nude sculpture of Fortitude obviously derives from a Roman Hercules. The hexagonal pulpit itself consists of five reliefs in white Carrara marble from the Life of Christ: the first relief combines three scenes, the Annunciation, the Nativity and the Annunciation to the Shepherds, while the following show single scenes: the Adoration of the Magi, the Presentation in the Temple, the Crucifixion and the Last Judgment. The backgrounds of these scenes were originally painted and enamelled, while the eyes of the figures were coloured. This contributed further to a realistic impression of these religious topics. All these reliefs, except the last two, reflect Pisano's knowledge of the style on Roman sarcophagi. The figures wear tunics in a Roman fashion. The reclining Virgin of the Nativity derives from Etruscan tomb sculpture. She also wears a pallium over her head in the same manner as a Roman matron. In the Presentation panel the Madonna reminds us of the regal bearing of goddesses in late Roman sculpture, while the expressive face of St. Anne shows the ravages of age. The scene The Last Judgement was probably based on a Byzantine ivory and The Crucifixion was sculpted with the same elegance as contemporary French Gothic art. Another inspiration for this pulpit he may have found also in the triumphal arches he could have seen in Rome when travelling to Ostia. The form of this pulpit diverges completely from contemporary art. The sculptures are represented in the same manner as those of the Arch of Constantine in Rome, with the figures standing atop columns. Furthermore, the same arch has an attic storey with sculpted scenes, as does the pulpit. Ref? Between 1260 and 1264 he finished the work of the architect Diotisalvi on the dome of the baptistery. Ref? He increased its height with a system of two domes: a small truncated cone on top of the hemispherical dome. The two rows of traceried gables were later decorated by his son Giovanni Pisano between 1277 and 1284.
Қасиетті Доминик ғибадатханасы (Болонья)
1264 жылы оны Болоньядағы Сан-Доминик базиликасындағы Әулие Доминик қасиетханасында жұмыс істеуге шақырды. Ол жобалауға жауапты болды, бірақ оның үлесі ықтимал, аз болды. 1265 жылы ол Сиена соборы үшін мінбер жұмысын бастады. Мінбердің алдыңғы бөлігі оның шеберханасында жасалды, ішінара Никола Пизаноның өзі, бірақ көбінесе оның көмекшісі Лапо ди Рисевуто жасады. Бұл қасиетхананы аяқтауға атақты мүсіншілердің жұмысымен 500 жылға жуық уақыт кетті: Арнольфо ди Камбио, Фра Гульельмо Аньелли, Никколо делл’Арка, жас Микеланджело, Жироламо Колтеллини және Джованни Батиста Будар. "Әулие Доминик Наполеон Орсиниді қайта тірілтті" алдыңғы панеліндегі қарапайым жүздерден өзгеше, әсем әулие Доминик бейнесі Арнольфо ди Камбиоға жатқызылады.
During 1264 he was asked to work on the Shrine of Saint Dominic in the Basilica of San Domenico in Bologna. He was certainly responsible for the design, but his input was probably minimal. In 1265 he was already at work on the pulpit for the Siena Cathedral. The front side was done in his workshop, partially by Nicola Pisano himself but mostly by his assistant Lapo di Ricevuto. It would almost take 500 years to finish this shrine through the work of famous sculptors: Arnolfo di Cambio, fra Guglielmo Agnelli, Niccolò dell'Arca, the young Michelangelo, Girolamo Coltellini and Giovanni Batista Boudard. The expressive face of saint Dominic, so different from the blander faces in the front panel "Saint Dominic resurrects Napoleone Orsini", is attributed to Arnolfo di Cambio.
Сиена соборының ауласы
1265 жылдың қыркүйегінде оған келесі маңызды тапсырма берілді: Сиена соборы үшін мәрмәр мінбар жасау. Каррара мәрмәрінен жасалған бұл мінбар 1265 жылдың соңынан 1268 жылдың қарашасына дейін оның ұлы Джованни Пизано және оның көмекшілері Арнольфо ди Камбио, Лапо ди Рисевуто және басқа да бірнеше суретшілердің белсенді қатысуымен ойылып жасалды. Бұл собордағы сақталған ең ерте туынды. Никола Пизаноға бұл тапсырманы Пиза мінбарындағы оның даңқына байланысты берді. Пиза мінбарына ұқсас, бірақ одан ірілеу бұл мінбар одан да амбициялы және оның шедеврі саналады. Міңбардың барлық мәні құтқарылу және Соңғы Сот туралы доктринаға арналған.
In September 1265 he was given his next major assignment: a marble pulpit for Siena Cathedral. This pulpit, made of Carrara marble, was sculpted between the end of 1265 and November 1268 with the extensive participation of his son Giovanni Pisano and his assistants Arnolfo di Cambio, Lapo di Ricevuto and several other artists. This is the earliest remaining work in the cathedral. Nicola Pisano was given this commission due to his fame by the Pisa pulpit. This pulpit, resembling the Pisa pulpit but larger, is even more ambitious and is considered his masterpiece. The whole message of the pulpit is concerned with the doctrine of Salvation and the Last Judgment.
Пистоя мен Перуджа
1273 жылдың шілдесінде Никола Пизаноға Пистоя қаласының Сан-Джакопо операсы Пистоя соборындағы Сан-Джакопо алтарын жасауды тапсырды. Ол осы жұмысты ұлы Джованнимен бірге атқарды. Сан-Джакопо капелласы 1786 жылы бұзылды. Үш әйел бейнесі бар қасиетті су құю ожағы сол кезде жасалған болуы мүмкін. Кейін Джованни Пизано сол соборда өзінің алғашқы мінберінің құрылысын бастады. Оның соңғы маңызды тапсырысы – Перуджадағы Фонтана-Маджоре ("Ұлы фонтан") рельефтік панельдері (1277–1278 жылдар). Фра Бевиньете мен Бонинсегна фонтанды үш қабатты бассейнмен бірге жобалады. Бұл фонтан Николо Пизаноның шеберлігін көрсетеді, бірақ мүсін жұмысының көп бөлігін оның ұлы Джованни Пизано және оның көмекшілері жасаған. Бұл соңғы туындының егжей-тегжейлілігі мен иконографиясы француз готикалық өнеріне жақындауды көрсетеді.
In July 1273 Nicola Pisano was commissioned by the Operai di San Jacopo of Pistoia to make the altar of San Jacopo in the Pistoia Cathedral. He worked on it together with his son Giovanni. The chapel of San Jacopo was demolished in 1786. The Holy Water stoup with its three female figures was probably sculpted at the same time. Giovanni Pisano would later make his first pulpit in the same cathedral. His last major commission was the relief panels on the Fontana Maggiore ("Great Fountain") at Perugia (1277–1278). Fra Bevignate and Boninsegna designed the fountain with three superposed basins. The fountain certainly shows the delicate hand of Nicolò Pisano, but most sculpting was executed by his son Giovanni Pisano and his assistants. By its richness in details and by its iconography, this last work shows a rapprochement to French Gothic art.
Қорытынды
Классикалық антикалық еңбектердің ықпалында болғанымен, Никола тек ғана еліктеуші болған жоқ. Оның мүсіндері – көне үлгілерді жан-жақты зерттеп, түсіну арқылы және антикалық бейнелерді қайта жаңарту арқылы туған түпнұсқалық шығармалар. Оның туындылары итальяндық Ренессанс мүсіндемесінің ең маңызды алғышереті болып табылады. Италиялық Ренессанс өнерін зерттеу көбінесе 1260 жылдан басталады, осы жылы Никола Пизано Пиза баптистериясындағы уағыз айту тұғығын (амбон) таңбалады. Алайда, Сиена соборындағы уағыз айту тұғығы көрсеткендей, Никола Пизано сол кездегі готикалық өнерге де байланысты болған. Бұл ерекшелік оның ұлы Джованни Пизаноның осы тұғықты аяқтауынан туындауы мүмкін, себебі ол антикалық өнерді сол дәрежеде бағаламаған. Екі стиль де бірнеше буын бойы қатар өмір сүрді. Халықаралық готика және оның нұсқалары 15 ғасырдың басында Жоғары Ренессанстың классицизмінен қысқа мерзімге асып түсті. Никола Пизано 13 ғасырғы Тоскана мүсіндемесін римдік өнер ерекшеліктерін біріктіретін өнер бағытына итермеледі, сонымен бірге Солтүстік Еуропаның готикалық өнерімен байланысын сақтап тұрды. Николаның классикалық стилінің нағыз мұрагері Арнольфо ди Камбио (шамамен 1250–1302) болды, оның ерте қазасы Джованни Пизаноға кең мүмкіндік берді, ол осы кезде француз готикасы мен классикалық стильдің қоспасын іздеп жүрген. Джорджо Вазари Никола Пизаноның өмірбаянын «Өмірлер» атты еңбегіне енгізген.
Although influenced by the works of Classical Antiquity, Nicola was not simply an imitator. His figures are original creations that came into being through a thorough study and understanding of the antique prototypes and the reinstating of antique representations. His works are the most important precursors of Italian Renaissance sculpture. Surveys of Italian Renaissance art often begin with the year 1260, the year that Nicola Pisano dated his pulpit in the Pisa baptistery. On the other hand, as the pulpit of the Siena Cathedral shows, Nicola Pisano was still attached to contemporary Gothic art. This characteristic may arise because this pulpit was finished by his son Giovanni Pisano who did not appreciate Antiquity in the same manner. Both styles coexisted for several generations. International Gothic and its variations became briefly more popular in the Early 15th century than the Classicism of the High Renaissance. Nicola Pisano has pushed 13th century Tuscan sculpture in the direction of art that integrated the features of Roman art, while simultaneously staying attached to the Gothic art from Northern Europe. The true inheritor of Nicola's classical style was Arnolfo di Cambio (c. 1250–1302), whose early death left the field clear for Giovanni Pisano, who, by then, was already pursuing his own mixture of French Gothic and the classical style. Giorgio Vasari included a biography of Nicola Pisano in his Lives.