Кіріспе
1596 – 1617) Покахонтас 1613 жылы қақтығыс кезінде ағылшын отаршылдарына тұтқынға алынып, айырбас құны сұралған. Тұтқында болғанда оны христиан дініне көшуге ынталандырып, Ребекка деген атпен суға шомылдырды. 1614 жылдың сәуір айында 17-18 жасында темекі шаруасы Джон Рольфке үйленді және 1615 жылдың қаңтарында Томас Рольф есімді ұлдары дүниеге келді. 1616 жылы Рольфтер Лондонға сапар шекті, онда Покахонтас ағылшын қоғамына «мәдениеттенген жабайы» мысалы ретінде ұсынылды, бұл Джеймстаунға инвестиция тартуға бағытталған. Осы сапарда ол Жаңа Англиядан келген Патуксет тайпасының өкілі Сквантомен кездескен болуы мүмкін. Покахонтас танымал тұлғаға айналды, зәулім кештерде құрметпен қарсы алынды және Уайтхолл сарайындағы маскарадқа қатысты. 1617 жылы Рольфтер Вирджинияға қайтуды жоспарлаған, бірақ Покахонтас 20 немесе 21 жасында Англияның Кент графтығындағы Грейвсенд қаласында себебі белгісіз аурудан қайтыс болды. Ол Грейвсендтегі Сент-Джордж шіркеуіне жерленді; шіркеу өрттен кейін қайта салынғандықтан оның қабірінің нақты орны белгісіз. Ол өнер, әдебиет және кино туындыларының тақырыбы болып табылады. Көптеген танымал адамдар оның ұрпақтары екенін мәлімдеді, олардың ішінде Вирджинияның алғашқы отбасыларының мүшелері, бірінші ханым Эдит Уилсон, американдық актер Гленн Стрэндж және астроном Персиваль Лоуэлл бар.
Pocahontas was captured and held for ransom by English colonists during hostilities in 1613. During her captivity, she was encouraged to convert to Christianity and was baptized under the name Rebecca. She married the tobacco planter John Rolfe in April 1614 at the age of about 17 or 18, and she bore their son, Thomas Rolfe, in January 1615. In 1616, the Rolfes travelled to London, where Pocahontas was presented to English society as an example of the "civilized savage" in hopes of stimulating investment in Jamestown. On this trip she may have met Squanto, a Patuxet man from New England. Pocahontas became a celebrity, was elegantly fêted, and attended a masque at Whitehall Palace. In 1617, the Rolfes intended to sail for Virginia, but Pocahontas died at Gravesend, Kent, England, of unknown causes, aged 20 or 21. She was buried in St George's Church, Gravesend; her grave's exact location is unknown because the church was rebuilt after being destroyed by a fire. She is a subject of art, literature, and film. Many famous people have claimed to be among her descendants, including members of the First Families of Virginia, First Lady Edith Wilson, American actor Glenn Strange, and astronomer Percival Lowell.
Ерте өмір
Покахонтас қай жылы туғаны белгісіз, бірақ кейбір тарихшылар оны шамамен 1596 жылы дүниеге келген деп есептейді. 1616 жылы жазған хатында Смит оны 1608 жылғыдай сипаттады, бірақ бұл жолы "он екі немесе он үш жастағы қыз бала" деп атады. Покахонтас – қазіргі Вирджиния штатының Тайдуотер аймағындағы тридцатьқа жуық алгонкин тілді тайпалар мен ұсақ басшылықтардың одағы – Ценакомаканың бас басшысы Поватанның қызы еді. Оның анасының аты мен тегі белгісіз, бірақ оның қарапайым тектен болғаны болжамдалады. Ағылшын саяхатшысы Генри Спилман Поватан тайпасының арасында аудармашы болып тұрған, ол бас басшының көп әйелдерінің бірі бала туғанда, туған жеріне қайтарылып, басқа күйеу табатынша бас басшының қамқорлығында болатынын айтқан. Дегенмен, Покахонтас анасы туралы көп мәлімет жоқ, және ол бала туғанда қайтыс болған деген болжам бар. Маттапони резервациясының халқы Поватан тайпасының ұрпақтары болып табылады, олардың ауызша дәстүрі Покахонтас анасы Поватанның бірінші әйелі болған және Покахонтас оның құрметіне аталған деседі.
Аттар
Колонист Уильям Стречидің айтуынша, "Покахонтас" балалық шақтағы лақап аты "кішкентай жалт қарау" дегенді білдіреді. Кейбіреулер бұл мағынаны "ойнақы" деп түсіндіреді. Стречи өз баяндамасында Покахонтастың Джеймстаун қамалына келіп, жас ұлдармен ойнайтынын сипаттайды; ол "ұлдарды өзімен бірге базарға алып шығып, оларды айналдырып, қолдарына құлатып, өкшелерін көтеріп ойнататын, ал ол өзі де жалаңаш күйінде солай айналып, бүкіл қамал бойына жүретін". Тарихшы Уильям Стит "оның нағыз аты Матоакс болған көрінеді, бірақ американдықтар оны ағылшындардан жасырып, оның шын атын білгенде оған зиян келтіруден сақтану үшін, ырым-жырымдық қорқыныштан Покахонтас деп өзгерткен" деді. Антрополог Хелен К. Роунтринің сөзіне қарағанда, Покахонтас өзінің құпия атын отаршыларға "Ребекка деген басқа діни – крещениелік – атын алғаннан кейін ғана" ашты.
Атауы мен мәртебесі
Покахонтас көпшілік мәдениетінде көбінесе ханшайым ретінде қарастырылады. 1841 жылы Дублин қаласындағы Тринити колледжінің профессоры Уильям Уотсон Уолдрон «Покахонтас, американдық ханшайым: және басқа да өлеңдер» деген кітабын жариялады, онда оны «патшаның жақын және жалғыз қалған қызы» деп атады. Колонист капитан Ральф Хамордың айтуынша, ол әкесі үшін «қуаныш пен сүйікті» болған, бірақ ол weroance, sub chief немесе mamanatowick (жоғарғы басшы) лауазымын мұраға алмауы керек еді. Оның орнына Поухатанның бауырлары мен қарындастары, сондай-ақ оның қарындастарының балалары оның орнын басуға кезекте тұрды. Джон Смит өзінің «Вирджиния картасында» Поухатан тайпасында аналық мұрагерлік қалай жұмыс істейтінін түсіндірді: Оның патшалығы ұлдарына немесе балаларына емес, алдымен бауырларына, яғни Опичпан, Опечанканоу және Кататоға үш бауырына, ал олар қайтыс болғаннан кейін әпкелеріне беріледі. Бірінші кезекте үлкен әпкесіне, содан кейін қалғандарына, ал одан кейін үлкен әпкесінің еркек және әйел мұрагерлеріне беріледі, бірақ ешқашан еркек мұрагерлеріне емес.
His kingdom descendeth not to his sonnes nor children: but first to his brethren, whereof he hath three namely Opitchapan, Opechanncanough, and Catataugh; and after their decease to his sisters. First to the eldest sister, then to the rest: and after them to the heires male and female of the eldest sister; but never to the heires of the males.
Джон Смит
Покахонтас ең танымал колонист Джон Смитпен байланысты, ол 1607 жылы сәуірде 100 басқа қоныстанушылармен Вирджинияға келді. Колонисттер Джеймс өзенінің сазды жарым аралында бекініс салды, ал келесі бірнеше айда Ценакомака халқымен көптеген кездесулер болды – олардың кейбіреулері достық, кейбіреулері жау. Поухатанның жақын туысы Опечанканоу бастаған аңшылық топ Смитті 1607 жылдың желтоқсанында Чикахомини өзенінде барлау кезінде тұтқындап, Поухатанның астанасы Веровокомокоға әкелді. Смит 1608 жылы жазған жазбасында үлкен тойдың, содан кейін Поухатанмен ұзақ әңгімелесудің болғанын баяндады. Ол Покахонтас туралы өзінің тұтқындалуымен байланысты айтпайды және олар бірнеше айдан кейін алғаш кездескенін айтады. Маргарет Губердің айтуынша, Поухатан Смит пен басқа да отаршылдарды өз билігіне бағындыруға тырысты. Ол Смитке өзінің астанасы Веровокомокоға жақын орналасқан Капахосик қаласын басқаруды ұсынды, өйткені ол Смит пен оның адамдарын «жақын жерде және жақсы бақылауда ұстауға үміттенді». 1616 жылы Смит Покахонтас Англияға сапар шегетінін күтіп, король Джеймстің әйелі Данияның королевасы Аннаға хат жазды. Бұл жаңа есепте оның тұтқындалуы өз өлімімен қорқытуды қамтиды: «Менің өлім жазасына кесілген сәтінде ол мені құтқару үшін өзінің миын ұрып-соғумен тәуекел етті; және бұл ғана емес, сонымен қатар оның әкесімен бірге болды, мен Джеймстаунға аман-есен жеткізілдім». Карен Ордал Куперман Смит өзінің алғашқы есебін көркейту үшін осындай деректерді қолданғанын, осылайша Покахонтаспен кездесуінің екінші есебіне патшайым Аннаның көрермендеріне лайық ертегі қаһарманы ретінде көбірек әсерлі әсерін тигізгенін айтады. Ол оның кейінгі қайта қаралуы мен жариялануы Смиттің өз беделін және мәртебесін көтеруге тырысуы болды деп айтады, өйткені ол Джеймстаун кәсіпорынын қаржыландырған Лондон компаниясының ықыласынан айырылды. Антрополог Фредерик В. Глич Смиттің екінші есебі негізінен дәл болды деп болжайды, бірақ оны конфедерацияға қабылдау үшін үш кезеңдік рәсімді дұрыс түсінбеуін білдіреді, бірақ барлық жазушылар сенбеді, кейбіреулері белгілі бір растайтын дәлелдердің жоқтығын айтады. Ертедегі тарихтар Покахонтас Смит пен отарлаушылармен дос болғанын дәлелдейді. Ол қонысқа жиі барып, балалармен ойнайтын. Колониялар қоныстарын кеңейте келе, поухатандықтар өздерінің жерлеріне қауіп төнді деп ойлады, сондықтан қақтығыстар қайтадан басталды. 1609 жылдың соңында оқ жарылысынан болған жарақат Смитті Англияға медициналық көмек алу үшін оралуға мәжбүр етті және отаршылар Паухатанға оның өліп қалғанын айтты. Покахонтас осы оқиғаға сеніп, Джеймстаунға баруды тоқтатты, бірақ күйеуі Джон Рольфпен бірге Англияға барған кезде Смит Англияда тұрғанын білді.
Ұстау
Покахонтас тұтқындалуы 1609 жылдың жазында басталған, Джеймстаун қоныстанғандар мен тума халқы арасындағы бірінші ағылшын-поухатан соғысының аясында болды. Соғыстың алғашқы жылдарында отаршылар Джеймс өзенін, оның сағасын да, шатқалын да бақылауға алды. Осы уақытта капитан Сэмюэл Аргалл Поухатанның ең басты билігінің солтүстік бөлігіндегі тума тайпаларымен байланыс орнатты. Патавомектер Потомак өзенінде тұрды және әрдайым Поухатанға адал болған жоқ. Олармен бірге Генри Спельман, жас ағылшын аудармашысы да тұрды. 1613 жылдың наурыз айында Аргалл Покахонтас Пасапатанзидегі Патавомек ауылына барып, воранс Иопассустың (сондай-ақ Жапазаус деп те аталады) қорғауында екенін білді. Спельманның аудармасымен Аргалл, Иопассусқа Покахонтасты тұтқындауға көмектесу үшін, Поухатанға қарсы отаршылармен одақтасуға уәде беріп, қысым жасады. Поухатан тұтқындарды қайтарды, бірақ отаршылар оның қайтарған қару-жарақтары мен құралдарының санына қанағаттанбады. Содан кейін ұзақ созылған қақтығыс болды, оның барысында отаршылар Покахонтасты тұтқын ретінде ұстады. Бір жыл бойы күткеннен кейін Покахонтас қазіргі Вирджиния штатының Честерфилд округіндегі Хенрикус ағылшын қонысында ұсталды. Ол жердегі өмірі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ отаршыл Ральф Хамор оның "ерекше сыпайылықпен" күтілгенін жазды. Линвуд "Кішкентай аю" Кусталоу Покахонтасқа зорлық көрсерілгенін айтатын ауызша дәстүрге сілтеме жасайды; ал Хелен Раунтри "басқа тарихшылар мұндай ауызша дәстүрдің сақталғанын жоққа шығарып, Покахонтасқа жасалған кез келген жамандық Поухатанмен келіссөздерде ағылшындардың мүддесіне қарсы келер еді деп санайды. Бір уақытша бейбітшілік орнатылды, үндістер ағылшындардан әлдеқайда көп болды және отаршылар кек алудан қорқып отырды". Осы уақытта Хенрикустың пасторы Александр Уитакер Покахонтасқа христиан дінін үйретіп, ағылшын тілін жетілдіруге көмектесті. Шомылдырылғаннан кейін ол "Ребекка" деген христиан есімін алды. 1614 жылдың наурыз айында, Памунки өзенінде жүзден астам отаршылар мен Поухатан ер адамдары арасындағы қақтығысқа ұласты, отаршылар Поухатанның астанасы Матчкоттағы тума тайпаларының басшыларымен кездесті. Отаршылар Поухатан келгенде Покахонтасқа тайпасымен сөйлесуге рұқсат берді, ол оны "ескі қылыштардан, кесектерден немесе балталардан артық бағаламағаны үшін" айыптады. Ол "өзін жақсы көретін" отаршылармен бірге өмір сүруді қалағанын айтты.
Мүмкін бірінші неке
Маттапони дәстүріне сәйкес, Покахонтастың алғашқы күйеуі Кокум болған, ол Патавомек басшысы Япазаудың ағасы еді. Кокум 1613 жылы әйелі тұтқындалғаннан кейін отаршылар тарапынан өлтірілді. Бүгінгі Патавомектер Покахонтас пен Кокумның Ка Оки есімді қызы болғанына сенеди, оны әкесі қайтыс болғаннан және анасы ұрланғаннан кейін Патавомектер тәрбиелеген. Кокумның кім екені, қай жерде болғаны және тіпті оның бар екені ғасырлар бойы ғалымдар арасында қызу талқылауларға түсті. "Кокум" есімі ағылшын тіліндегі құжаттарда тек 1616 жылы Уильям Стречи жазған қысқаша мәлімдемеде кездеседі, онда Покахонтас екі жыл бойы "Кокум деген жеке капитанмен" тұрмыс құрғаны айтылады. Покахонтас 1614 жылы Джон Рольфке үйленді, ал басқа ешқандай жазба бұрынғы күйеуі туралы ешқандай ақпаратты қамтымайды. Сондықтан кейбіреулер Стречидің қателікпен Рольфтің өзін айтқанын, ал бұл сілтеме кейін Поухатанның офицерлерінің бірі ретінде дұрыс түсінілмегенін болжайды.
Джон Рольфпен неке
Генрикуста болған кезінде Покахонтас Джон Рольфпен танысты. Рольфтің ағылшын әйелі Сара Хакер және баласы Бермуда Вирджинияға жол астында, қазір Бермуда деп аталатын Саммер-Айленд аралдарындағы "Си Венчур" кемесінің апатқа ұшырауынан кейін қайтыс болды. Ол Вирджинияда "Варина Фермаларын" құрып, жаңа темекі түрін өсірді. Рольф діншіл адам болды және Покахонтас христиан дінін қабылдап, Ребекка деген шақыру атын алғанымен, басқа дінге сенбейтін әйелге үйленудің моральдық салдары туралы ойланып мазалады. Губернаторға үйленуге рұқсат сұрап жазған ұзақ хатында, ол Покахонтасқа деген махаббатын және оның жанын құтқара алатынына сенгенін білдірді. Ол былай деп жазды: text=Менің қозғаушы күшім – тәндік құштарлық емес, бұл плантацияның игілігі үшін, еліміздің абыройы үшін, Құдайдың даңқы үшін, менің құтқарылуым үшін, әсіресе Покахонтас үшін, менің шын жүрегімнен туған ойларым ұзақ уақыттан бері осындай күрделі лабиринтке түсіп, одан шығуға шаршадым. Екеуі 1614 жылдың 5 сәуірінде, Джеймстаунда дін қызметкері Ричард Бактың куәлігінде үйленді. Олар екі жыл бойы Генрикустан Джеймс өзенінің ар жағында орналасқан Варина Фермасында тұрды. 1615 жылдың қаңтар айында ұлдары Томас дүниеге келді. Бұл неке Джеймстаун отаршылары мен Поухатан тайпалары арасында бейбітшілік орнатуға себеп болды және сегіз жыл бойы "Покахонтас бейбітшілігі" деп белгілі болды. Сол кездегі британдық сарайда бұл неке дау тудырды, өйткені "қарапайым" адамның "принцессаға" үйленуге "батылдығы" болды.
text=motivated not by the unbridled desire of carnal affection, but for the good of this plantation, for the honor of our country, for the Glory of God, for my own salvation namely Pocahontas, to whom my hearty and best thoughts are, and have been a long time so entangled, and enthralled in so intricate a labyrinth that I was even a wearied to unwind myself thereout. The couple were married on April 5, 1614, by chaplain Richard Buck, probably at Jamestown. For two years they lived at Varina Farms, across the James River from Henricus. Their son Thomas was born in January 1615. The marriage created a climate of peace between the Jamestown colonists and Powhatan's tribes; it endured for eight years as the "Peace of Pocahontas". The marriage was controversial in the British court at the time because "a commoner" had "the audacity" to marry a "princess."
Англия
Лондон компаниясының бір мақсаты – американдықтарды христиан дініне өткізу еді. Олар Покахонтас пен Рольфтің үйленуі арқылы инвестицияларды одан әрі ынталандыруға мүмкіндік тапты, бұл Бірінші ағылшын-поухатан соғысын аяқтауға да көмектесті. Компания Покахонтасты Англияға «жабайы» Жаңа әлемнің бағындырылған символы және Вирджиния колониясының жетістігі ретінде әкелуге шешім қабылдады. Рольфтер 1616 жылдың 12 маусымында Плимут портына келді. Отбасы Лондонға каретамен сапар шекті, оларға Томокомо есімді қасиетті адамды қоса алғанда, тағы он бір паухатан еріп жүрді. Джон Смит сол кезде Лондонда тұрды, ал Покахонтас Плимутте болды және ол оның әлі тірі екенін білді. Смит Покахонтаспен кездеспеді, бірақ ол королева Аннаға Покахонтасқа патшалық қонақ ретінде құрметпен қарауға шақырып хат жазды. Егер оған жамандық жасалса, оның «бізге және христиандыққа деген қазіргі махаббаты ашу мен жеккөруге айналуы мүмкін» екенін, ал Англия «оның арқасында патшалық құру мүмкіндігінен айырылуы мүмкін» деді. Смит Лондонға келген соң, оны қайта кездестіргенде «патша қызы» деп атады. Покахонтас Лондонға жақсы қарайтын секілді. Маскарада оның орны «жақсы орналастырылған» деп сипатталды, ал Пурхастың сөзіне сүйенсек, Лондон епископы Джон Кинг «басқа дамылдарға көрсеткен қонақжайлылығынан асып, оны мерекелік күймен және сән-салтанатпен күтіп алды». Дегенмен, барлық ағылшындар оған риза болған жоқ. Хелен К. Раунтридің айтуынша, Джон Смиттың жазбаларына қарамастан, Покахонтас Англияда «патшалыққа жақын» делінгенін көрсететін заманауи дәлелдер жоқ. Керісінше, Раунтридің пікірінше, ол көптеген ағылшындар үшін жай ғана «вирджиниялық әйел» саналды және қызығушылық тудырды. Ол шамамен 21 жасында, себебі белгісізден қайтыс болды және «көпке қайғылы болды». Рольфтың сөзіне сүйенсек, ол «барлығы өлуге тиіс» деді, ал оның үшін баласының тірі қалуы жеткілікті болды. Оның өлімінің себептері ретінде пневмония, шешек, туберкулез, геморрагиялық дизентерия («қанды ағыс») және улану болды. Покахонтастың жерлеу рәсімі 1617 жылдың 21 наурызында Грейвсендтегі Сент-Джордж шіркеуінің пастырлық үйінде өтті. Оның қабірі шіркеудің алтарь астында деп есептеледі, бірақ бұл шіркеу 1727 жылы өртеніп, оның нақты орны белгісіз. 1958 жылдан бері ол Сент-Джордж шіркеуінің ауласында орналасқан, американдық мүсінші Уильям Ордвей Партридждің 1907 жылғы Джеймстаун мүсінінің толық көшірмесімен еске алынуда.
Мұра
Покахонтас пен Джон Ролфтың 1615 жылғы қаңтарда туған Томас Ролф атты ұлы болды. Томас пен оның әйелі Джейн Пойтресс 1650 жылдың 10 қазанында қазіргі Генрико округіне қарасты Варинада туған Джейн Рольф атты қызын дүниеге әкелді. Джейн қазіргі Вирджиния штатының Принс-Джордж округіне жататын Роберт Боллингке үйленді. Олардың ұлы Джон Боллинг 1676 жылы туды. 1907 жылы Покахонтас АҚШ пошта маркасында бейнеленген алғашқы американдық түпкілікті халық өкілі болды. Ол 2000 жылы Вирджиния тарихындағы әйелдердің алғашқы құрамына енді. 2015 жылдың шілдесінде Памунки тайпасы Вирджиния штатында федералдық деңгейде мойындалған алғашқы тайпа атанды. Олар Покахонтастың мүшесі болған Похатан басшылығының ұрпақтары. Покахонтас – американдық актер Эдвард Нортонның он екінші буынға дейінгі әжесі.
Мәдениетті бейнелеу
Оның қайтысынан кейін Покахонтас туралы әр түрлі қиялға берілген және романтикалық суреттемелер көбейді, онда ол мен Смит көбінесе махаббатта болғандай бейнеленеді. Сол замандағы дереккөздер олардың достығын, бірақ махаббатын растамайды. Олардың романтикалық қарым-қатынасы туралы алғашқы айғақ Джон Дэвистің "Америка Құрама Штаттарындағы саяхаттары" (1803) еңбегінде келтірілген. Рейна Грин жергілікті және азиялық әйелдерге қатысты фетишизация мәселесін талқылады. Екі топ та "экзотикалық" және "бағынышты" деп есептеледі, бұл оларды адамдық қадір-қасиетінен айыруға ықпал етеді. Сонымен қатар, Грин жергілікті әйелдердің "өздерін экзотикалық түрде алыс ұстауы немесе қаза болуы" керектігін айтады, бұл Покахонтастың Джон Смит үшін өмірін құрбан етуге тырысқан кең таралған бейнесімен байланысты.
Маркалар
Джеймстаун көрмесі 1907 жылғы 26 сәуірден 1 желтоқсанға дейін Вирджиния штатының Норфолк қаласында Джеймстаун қонысының 300 жылдығын тойлау мақсатында өткізілді, осыған орай үш еске алу пошта маркасы шығарылды. Бес центтік маркада Саймон ван де Пассенің 1616 жылғы гравюрасының үлгісі бойынша сомдалған Покахонтас суреті бейнеленген. Шамамен 8 миллион дана басылды.