Теңіздің кішкентай құмдауыртқылары: Киноринхалар туралы

Кіріспе

Кіші теңіз псевдокоеломат омыртқасыздарының филамы Киноринха (/k//ai//n//ou//'//r//I//N//k//@//, //k//I//n//@//) (κινέω, ῥύγχος rhúnkhos "мұрын") – мейобентостың бір бөлігі ретінде, барлық тереңдіктегі күл немесе құмда кең таралған шағын теңіз омыртқасыздарының филамы. Оларды көбінесе саз айдаһарлары дейді. Қазіргі түрлері шамасында, ал кембрий кезеңінің өкілдері .

Анатомия

Киноринхтер – аяқсыз жануарлар, денелері бас, мойын және он бір сегменттен тұратын денеден құралған. Олар – панартроподалардан басқа, сегменттелген денелі Экдизозоалардың жалғыз өкілдері. Жастарда, туысына байланысты, сегіз немесе тоғыз сегмент болады, соңғы екі немесе үш сегменті өсу кезінде қосылады. Басқа экдизозоидтар сияқты, оларда сыртқы кірпіктер жоқ, бірақ дене бойында көптеген тікендер және басының айналасында жеті тікен қабаты бар. Бұл тікендер локомоция үшін қолданылады: бас кері тартылып, алға итеріледі, содан кейін тікендерімен субстратқа жабысып, дене жоғары көтеріледі. Дене қабырғасы жұқа синциальды қабаттан тұрады, ол берік қабықша бөліп шығарады; ересекке дейін өскенде қабықша бірнеше рет жаңарып (құтылады). Тікендер – дененің қабырғасының қозғалмалы өсінділері, ішкі қуысқа ие және қабықшамен жабылған. Бас толығымен кері тартылады және кері тартылғанда «плацидтер» деп аталатын мойын пластиналарымен жабылған. Киноринхтер түрлеріне қарай диатомды жәндіктерді немесе сазда табылған органикалық заттарды жейді. Ауыз бастың ең жоғарғы нүктесіндегі конус тәрізді құрылымда орналасқан, ол жұтқыншаққа, содан кейін қабықшамен жабылған қыртқышқа ашылады. Екі жұп сілекей безі және бір немесе бірнеше жұп «бақша бездері» қыртқышқа жалғасып, ас қорыту ферменттерін бөліп шығарады. Қыртқыштан кейін асқазан және ішектің функцияларын біріктіретін орта ішек орналасқан, ол қабықшасыз болады, бұл оған қоректік заттарды сіңіруге мүмкіндік береді. Қысқа артқы ішек қабықшамен жабылған және дене мүшесінің артқы жағындағы анусқа ашылады. Бір жұп жыныс бездері дене мүшесінің орталық бөлігінде орналасқан және соңғы сегменттегі тесіктерге ашылады. Көптеген түрлерде спермалық өзек екі немесе үш тікенді құрылымды қамтиды, олардың жұптасуға көмектесетіні болжанады, бірақ толық мәліметтері белгісіз. Жеке сперматозоидтардың ұзындығы дене ұзындығының төрттен бірін құрайды. Личинкалар еркін тіршілік етеді, бірақ олардың көбею процесі туралы көп мәлімет жоқ.

Kinorhynchs are limbless animals, with a body consisting of a head, neck, and a trunk of eleven segments. They are the only members of Ecdysozoa, except from the panarthropoda, with a segmented body. Juveniles have eight or nine segments, depending on genus, with the last two or three being added later during growth. Like other ecdysozoans they do not have external cilia, but instead have a number of spines along the body, plus up to seven circles of spines around the head. These spines are used for locomotion, withdrawing the head and pushing forward, then gripping the substrate with the spines while drawing up the body. The body wall consists of a thin syncitial layer, which secretes a tough cuticle; this is molted several times while growing to adulthood. The spines are essentially moveable extensions of the body wall, and are hollow and covered by cuticle. The head is completely retractable, and is covered by a set of neck plates called placids when retracted. Kinorhynchs eat either diatoms or organic material found in the mud, depending on species. The mouth is located in a conical structure at the apex of the head, and opens into a pharynx and then an oesophagus, both of which are lined by cuticle. Two pairs of salivary glands and one or more pairs of "pancreatic glands" connect to the oesophagus and presumably secrete digestive enzymes. Beyond the oesophagus lies a midgut that combines the functions of a stomach and intestine, and lacks a cuticle, enabling it to absorb nutrients. The short hind gut is lined by cuticle, and empties into an anus at the posterior end of the trunk. A pair of gonads are located in the mid region of the trunk, and open to pores in the final segment. In most species, the sperm duct includes two or three spiny structures that presumably aid in copulation, although the details are unknown. Individual spermatozoa can reach a quarter of the total body length. The larvae are free living, but little else is known of their reproductive process.

Жіктеу

Олардың ең жақын туыстары Loricifera және Priapulida типтері деп есептеледі. Бірге олар Scalidophora құрайды.