Арсеникті анықтау әдісі: Марш сынағы – криминалистикадағы аса сезімтал тәсіл. 1836 ж. жасалған, удың іздерін табуға көмектеседі. Қауіпті у ретінде танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Арсенді анықтау әдісі
Method for detecting arsenic
Марш тестісі – арсенді анықтаудың жоғары сезімтал әдісі, әсіресе арсен у ретінде қолданған кезде сот-медициналық токсикология саласында өте пайдалы. Оны химик Джеймс Марш әзірлеген және алғаш рет 1836 жылы жариялаған. Бұл әдіс 1970 жылға дейін сот-медициналық токсикологияда жақсартылып қолданыла берді. Арсен, ақ арсен триоксиді түрінде, иісі жоқ, тамақ пен сусындарға оңай қосылатын және Марш тестісі ойда келгенге дейін денеде із іздеуге келмейтін, өте танымал у болатын. Францияда оны "poudre de succession" ("мұрагерлік ұнтақ") деп атаған. Арсенмен уланғанда симптомдар холераға ұқсас болады.
The Marsh test is a highly sensitive method in the detection of arsenic, especially useful in the field of forensic toxicology when arsenic was used as a poison. It was developed by the chemist James Marsh and first published in 1836. The method continued to be used, with improvements, in forensic toxicology until the 1970s. Arsenic, in the form of white arsenic trioxide , was a highly favored poison, being odourless, easily incorporated into food and drink, and before the advent of the Marsh test, untraceable in the body. In France, it came to be known as poudre de succession ("inheritance powder"). For the untrained, arsenic poisoning will have symptoms similar to cholera.
Жағдайлар мен әдістеме
Алдын ала сынақтар болғанмен, кейде олар жеткілікті сезімтал емес болып шықты. 1832 жылы Джон Бодл әкесінің әкесін улағандықтан сотқа тартылды, ол кофесіне мырыш қосыпты. Корольдік қару-жарақ арсеналында жұмыс істейтін химик Джеймс Марш, оның ішінде мырыш бар екенін анықтау үшін сотқа шақырылды. Ол күдікті сұйықтық арқылы сутек сульфидін өткізу арқылы стандартты сынақ жүргізді. Марш мырышты анықтады, бірақ сары шөгінді жақсы сақталмады және алқабилерге ұсынылған кезде нашарлап кетті. Алқабилер сенімді болмады және Джон Бодл ақталды. Осыған ашуланып, әсіресе Джон Бодл кейіннен әкесін өлтіргенін мойындағаннан кейін, Марш мырыш бар екенін дәлелдейтін жақсырақ сынақ ойлап табуға шешті. Шееленің жұмысын негізге ала отырып, ол мырыштың ең кішкентай іздерін ғана емес, сонымен қатар оның мөлшерін де анықтай алатын қарапайым шыны құрал жасады. Тіннің немесе дене сұйықтығының үлгісін мырыш пен қышқыл бар шыны ыдысқа қосса, мырыш пен қышқылдың әрекеттесуінен сутекпен қатар арсин газы да пайда болады. Бұл газ қоспасын тұтандырса, кез келген арсин мырыш пен су буына тотығады. Бұл оттың ағынында ұсталған суық керамикалық ыдысты күміс түсті қара мырышпен бояйды, бұл физикалық тұрғыдан Метцгер реакциясының нәтижесіне ұқсас. Бояудың қарқындылығын белгілі мөлшердегі мырышпен жасалған пленкалармен салыстыруға болады. Мырыштың өте аз мөлшері (0,02 мг-ға дейін) анықтауға болады, сонымен қатар сынақ мырышқа өте нақты болды. Антимон (Sb) стибин (SbH3) газын түзету арқылы жалған оң нәтиже бере алады, ол қыздырғанда ыдырайды және ұқсас қара шөгінді түзеді, бірақ ол натрий гипохлориті (NaOCl) ерітіндісінде ерімейді, ал мырыш ериді. Бисмут (Bi) да бисмутин (BiH3) түзетін жалған оң нәтиже береді, сонымен қатар ол NaOCl және аммоний полисульфидіне (біріншісі As-қа, екіншісі Sb-ға шабуыл жасайды) қарсы тұру қабілетімен ерекшеленеді.
Though precursor tests existed, they had sometimes proven not to be sensitive enough. In 1832, a certain John Bodle was brought to trial for poisoning his grandfather by putting arsenic in his coffee. James Marsh, a chemist working at the Royal Arsenal in Woolwich, was called by the prosecution to try to detect its presence. He performed the standard test by passing hydrogen sulfide through the suspect fluid. While Marsh was able to detect arsenic, the yellow precipitate did not keep very well, and, by the time it was presented to the jury, it had deteriorated. The jury was not convinced, and John Bodle was acquitted. Angered and frustrated by this, especially when John Bodle confessed later that he indeed killed his grandfather, Marsh decided to devise a better test to demonstrate the presence of arsenic. Taking Scheele's work as a basis, he constructed a simple glass apparatus capable of not only detecting minute traces of arsenic but also measuring its quantity. Adding a sample of tissue or body fluid to a glass vessel with zinc and acid would produce arsine gas if arsenic was present, in addition to the hydrogen that would be produced regardless by the zinc reacting with the acid. Igniting this gas mixture would oxidize any arsine present into arsenic and water vapor. This would cause a cold ceramic bowl held in the jet of the flame to be stained with a silvery black deposit of arsenic, physically similar to the result of Metzger's reaction. The intensity of the stain could then be compared to films produced using known amounts of arsenic. Not only could minute amounts of arsenic be detected (as little as 0.02 mg), the test was very specific for arsenic. Although antimony (Sb) could give a false positive test by forming stibine (SbH3) gas, which decomposes on heating to form a similar black deposit, it would not dissolve in a solution of sodium hypochlorite (NaOCl), while arsenic would. Bismuth (Bi), which also gives a false positive by forming bismuthine (BiH3), similarly can be distinguished by how it resists attack by both NaOCl and ammonium polysulfide (the former attacks As, and the latter attacks Sb).
Бірінші маңызды қолдану
Марш тесті тиімді болғанымен, оның алғаш рет жарияланған қолданылуы – шын мәнінде, сот-медициналық токсикологиядан алынған алғашқы дәлел – 1840 жылы Францияның Туль қаласындағы Лафарж улануы ісінде болды. Құю фабрикасының иесі Чарльз Лафарж әйелі Маридің оны арсеникпен улағандығы күдігіне ілікті. Күдікті жағдайды растайтын дәлелдер көп болды: ол жергілікті химиктен үйіндегі егеуқұйрықтарды өлтіру үшін арсеник триоксиді сатып алғаны анықталды. Сонымен қатар, олардың қызметшісі оның суына ақ ұнтақ салып бергенін мойындады. Тамақтағы удың ескі әдістермен де, Марш тестісімен де табылса, күйеуінің денесін қазу кезінде тексерген химиктер арсеник таппады. Қорғаныс тарапынан шақырылған белгілі токсиколог Матье Орфила, сонымен қатар Марш тестісінің сарапшысы, нәтижелерді зерттеді. Ол тестіні қайтадан жасап, Марш тестісінің қате нәтижелерге себеп болмағанын, оны жасағандардың қателік жасағанын көрсетті. Осылайша Орфила Лафарж денесінде арсеник бар екенін тестілеу арқылы дәлелдеді. Нәтижесінде Мари кінәлі деп танылып, өмір бойына түрмеге кесілді.
Although the Marsh test was efficacious, its first publicly documented use—in fact, the first time evidence from forensic toxicology was ever introduced—was in Tulle, France in 1840 with the celebrated Lafarge poisoning case. Charles Lafarge, a foundry owner, was suspected of being poisoned with arsenic by his wife Marie. The circumstantial evidence was great: it was shown that she bought arsenic trioxide from a local chemist, supposedly to kill rats that infested their home. In addition, their maid swore that she had mixed a white powder into his drink. Although the food was found to be positive for the poison using the old methods as well as the Marsh test, when the husband's body was exhumed and tested, the chemists assigned to the case were not able to detect arsenic. Mathieu Orfila, the renowned toxicologist retained by the defense and an acknowledged authority of the Marsh test, examined the results. He performed the test again, and demonstrated that the Marsh test was not at fault for the misleading results, but, rather, that those who performed it did it incorrectly. Orfila thus proved the presence of arsenic in Lafarge's body using the test. As a result of this, Marie was found guilty and sentenced to life imprisonment.
Әсерлер
Лафарж ісі даулы болды, себебі ол елді мадам Лафарж кінәлі ме, кінәлі емес пе дегенге сенетін немесе сенбеген топтарға бөлді. Дегенмен, Марш сынағының әсері зор болды. Француз баспасөзі сот процесін кеңінен жариялады және сот-медициналық токсикология саласына лайықты құқықтық мәртебе беру үшін қажетті жаңғыртуды жасады, бірақ кейбір жағынан оны жөнге келтірді: нақты Марш сынақтары салонтарда, қоғамдық лекцияларда және тіпті Лафарж ісін қайта жасайтын кейбір қойылымдарда жүргізілді. Марш сынағының болуы да ескерту ретін берді: әдейі арсенмен улау жағдайлары азайды, себебі анықталу қорқынышы күшейді.
The Lafarge case proved to be controversial, for it divided the country into factions who were convinced or otherwise of Mme. Lafarge's guilt; nevertheless, the impact of the Marsh test was great. The French press covered the trial and gave the test the publicity it needed to give the field of forensic toxicology the legitimacy it deserved, although in some ways it trivialized it: actual Marsh test assays were conducted in salons, public lectures and even in some plays that recreated the Lafarge case. The existence of the Marsh test also served a deterrent effect: deliberate arsenic poisonings became rarer because the fear of discovery became more prevalent.
Көркем шығармаларда
Білл Бергсонның "Қауіпті өмір сүреді" кітабында белгілі бір шоколадтың мырышпен уланғандығын дәлелдеу үшін Марш сынағы қолданылады. Лорд Питер Уимсидің қызметшісі Бунтер "Қуатты у" деп аударылатын Марш сынағын кінәлінің мырышты жасырын түрде иеленгенін көрсету үшін қолданады. Алан Брэдлидің "Шымкент сыпырушылары шаңға айналады" романында 12 жасар детектив және химия генийі Флавия де Люс Марш сынағын қолданып, мырыш кісі өлтірушінің қаруы екенін анықтайды. 2017 жылғы BBC телесериалының бірінші эпизодында Марш сынағына сілтеме жасайтын, айна сынағы кейіпкердің әкесі мырышпен уланудан өлгенін растау үшін қолданылады. Алайда, сериал 1814-1820 жылдар аралығында өтетіндіктен, сынақтың пайда болуы тарихи дұрыс емес. "Патша шақырып келді" атты Ripper Street сериалының бірінші маусымының эпизодында полиция хирургы Гомер Джексон (Мэтью Ротенберг) улану құрбанының ішіндегілерге Марш сынағын жасайды және өлімге әкелетін удың мырыш емес, сурьма екенін анықтайды, себебі оттың қалдырған химиялық іздері натрий гипохлоритінде ерімейді.
Marsh test is used in Bill Bergson Lives Dangerously to prove that a certain chocolate is poisoned with arsenic. Lord Peter Wimsey’s manservant Bunter uses Marsh’s test in Strong Poison to demonstrate that the culprit was secretly in possession of arsenic. In Alan Bradley's As Chimney Sweepers Come To Dust, 12 year old sleuth and chemistry genius Flavia de Luce uses the Marsh test to determine that arsenic was the murderer's weapon. In the first episode of the 2017 BBC television series Taboo a mirror test, referencing the Marsh test, is used to verify the protagonist's father was killed via arsenic poisoning. As the setting of the series is between 1814 1820, however, the test's appearance is anachronistic. In the episode "The King Came Calling" of the first season of Ripper Street, police surgeon Homer Jackson (Matthew Rothenberg) performs Marsh's test on the contents of a poisoning victim and determines that the fatal poison was antimony, not arsenic, since the chemical residue deposited by the flames does not dissolve in sodium hypochlorite.