Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық ханзада (1745–1790)
British prince (1745–1790)
Генри Фредерик, Камберленд және Стратхерн герцогы (7 қараша 1745 – 18 қыркүйек 1790) – Уэльс ханзадасы Фредерик пен Саксен-Готха ханшайымы Августаның алтыншы баласы және төртінші ұлы, Георг III-нің кіші інісі. 1771 жылы патшаның тілегіне қайшы келіп, қарапайым қызға үйленуі 1772 жылғы Корольдік некелер туралы заңның қабылдануына әкеп соқты.
Prince Henry, Duke of Cumberland and Strathearn (Henry Frederick; 7 November 1745 – 18 September 1790) was the sixth child and fourth son of Frederick, Prince of Wales, and Princess Augusta of Saxe Gotha, and a younger brother of George III. His 1771 marriage to a commoner against the King's wishes prompted the Royal Marriages Act 1772.
Ерте өмір
Генрих ханзада 1745 жылдың 7 қарашасында Лондон қаласындағы Лестер үйінде Георг II және Ансбахтың Каролинасының ұлы, Уэльс ханзадасы Фредерик пен оның әйелі, Уэльс ханшайымы Августа отбасында дүниеге келді. Ол туғаннан кейін 23 күн өткен соң Лестер үйінде крещение рәсімінен өтті. Ол туғаннан бері Брансвик-Люнебург герцогы болды.
Prince Henry was born on 7 November 1745 at Leicester House, London, to Frederick, Prince of Wales, son of George II and Caroline of Ansbach, and his wife Augusta, the Princess of Wales. He was christened at Leicester House twenty three days later. He was a duke of Brunswick Lüneburg from birth.
Патшалық герцогтік
1766 жылғы 22 қазанда, жиырма бірінші туған күніне аз ғана уақыт қалғанда, принц Камберленд және Стратхерн герцогы, сондай-ақ Дублин графы титулы берілді. Ол 1766 жылдан 1790 жылға дейін Виндзор орманы мен Ұлы саябақтың сақшысы болды. 1766 жылы жеке кеңесші болып тағайындалды және келесі жылы (1767) Гартер орденінің рыцары атанды.
On 22 October 1766, just prior to his twenty first birthday, the prince was created Duke of Cumberland and Strathearn and Earl of Dublin. He was Ranger of Windsor Forest and Great Park, from 1766 to 1790. He became a Privy Councillor in 1766 and was appointed Knight of the Garter the following year (1767).
Айғақтар
1767 жылғы 4 наурызда Камберленд герцогы Олив Уилмотқа (кейін Пэйн ханым) құпия түрде үйленген деген қауесет бар. Бұл қарым-қатынастан Оливия Уилмот (1772–1834) деген бала туған, бірақ герцогтың әкелігі ешқашан дәлелденбеді, ал қазылар алқасы бірауыздан Оливия Уилмоттың дәлелдерді жалған жасаған деп тапты. Ландшафт суретшісі және романист Оливия Уилмот Джон Томас Серреске (1759–1825) үйленді, кейіннен даулы түрде "Камберлендтің Оливия принцессасы" деген атақты қабылдады. Камберлендтің сүйіктілерінің арасында Анна Эллиот та болды, ол басқа біреу сахнадан алып кеткенге дейін актриса болып жұмыс істеген. Камберленд оны Соходағы Грек көшесіндегі үйге орналастырды, ол 1769 жылы аурудан қайтыс болды. Камберленд оның жерлеу рәсімін және ескерткішін ұйымдастырды, сондай-ақ оның мүлкіне үлкен сома ақша берді. 1769 жылы Камберленд герцогын лорд Гровенор "қылмыстық әңгіме" (яғни, зина) үшін сотқа шақырды, себебі герцог пен леди Гровенор ұсталған. Лорд Гровенорға 10 000 фунт стерлинг өтемақы тағайындалды, сонымен қатар сот шығындарымен бірге бұл сома 13 000 фунт стерлингке жетті (1770 жылғы 13000.0 соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең).
On 4 March 1767, the Duke of Cumberland allegedly married Olive Wilmot (later Mrs Payne), a commoner, in a secret ceremony. There reportedly was one child, Olivia Wilmot (1772–1834), from this relationship, though the duke's paternity was never proven, and a jury found unanimously that Olivia Wilmot had forged the evidence. A landscape painter and novelist, Olivia Wilmot married John Thomas Serres (1759–1825) and later, controversially, assumed the title of "Princess Olivia of Cumberland". Cumberland's mistresses included Ann Elliot who had been an actress before another had taken her off the stage. Cumberland set her up in a house in Greek Street in Soho where she died after an illness in 1769. Cumberland arranged for her burial and memorial and gave a large sum to her estate. In 1769, the Duke of Cumberland was sued by Lord Grosvenor for "criminal conversation" (that is, adultery) after the Duke and Lady Grosvenor were discovered in flagrante delicto. Lord Grosvenor was awarded damages of £10,000, which together with costs amounted to an award of £13,000 (13000.0 in 1770 is equivalent to about <calculated amount> in recent years).
Корольдік теңіз флоты
1768 жылы 22 жасында герцог Корольдік теңіз күштеріне мичман болып қабылданды және HMS Venus кемесімен Корсикаға жіберілді. Бірақ, ол қыркүйек айында, француз армиясы Корсика Республикасына шабуыл жасағаннан кейін кеме кері шақырылған соң отанына қайтып келді. Келесі жылы ол контр-адмирал, ал 1770 жылы вице-адмирал шеніне көтерілді.
In 1768, at the fairly late age of 22, the Duke entered the Royal Navy as a midshipman and was sent to Corsica in HMS Venus. However, he returned in September when the ship was recalled following the French invasion of the Corsican Republic. He was promoted to Rear Admiral the following year and Vice Admiral in 1770.
Неке
1771 жылғы 2 қазанда герцог ирландиялық теңеуші және британдық парламент депутаты Саймон Латреллдің қызы, Кэттон-холлдың Кристофер Хортонның жесірі Анн Хортонға (1743–1808) үйленді. Бұл неке патшамен қарым-қатынастың ушығуына себеп болды, ол оны тең келмейтін одақ деп есептеді және 1772 жылғы Корольдік некелер туралы заңның туындауына ықпал етті, ол Джордж II-нің кез келген ұрпағының монархтың рұқсатысыз үйленуіне тыйым салды. Анна Хортон мен Камберленд герцогы арасындағы некені Хортон ханым "Брайтхелмстондағы (қазіргі Брайтон) жеңіс" деп сипаттады, ал Гораций Уолполл оны былай түсіндірді: "Ол бірнеше ай бойы оның құмарлығымен ойнап, оны өзінің ниетінен де артық маңызды ойларға жетеледі". Дегенмен, Анна сол дәуірдегі ең әдемі әйелдердің бірі саналды (Уолполл тіпті оның жасыл көздерін "ұлығатты" деп тапты), және Томас Гейнсборо оның бірнеше портретын салған.
On 2 October 1771, the Duke married Anne Horton (1743–1808), daughter of Irish peer and British MP Simon Luttrell, 1st Earl of Carhampton, and the widow of Christopher Horton of Catton Hall. The marriage caused a rift with the King, who considered it a mismatch, and was the catalyst for the Royal Marriages Act 1772, which forbade any descendant of George II to marry without the monarch's permission. The marriage between Anne Horton and the Duke of Cumberland was described as a "conquest at Brighthelmstone" (now Brighton) by Mrs. Horton, "who", Horace Walpole says, "had for many months been dallying with his passion, till she had fixed him to more serious views than he had intended". Anne was however generally thought one of the great beauties of the age (even Walpole found her green eyes "enchanting"), and Thomas Gainsborough painted her several times.
Кейінгі өмірі
1775 жылы герцог кейіннен "Royal Thames Yacht Club" болып танылатын Камберленд флотын құрды. 1776 жылы ол Ақ әскердің вице-адмиралы, 1778 жылы Көк әскердің адмиралы, ал 1782 жылы Ақ әскердің адмиралы дәрежесіне көтерілді, бірақ ешқандай басқару құқығына ие болмады. Герцог Брайттонды танымал демалыс орны ретінде дамытуға да зор үлес қосты. Ол алғаш рет 1771 жылы сонда барған, ал 1783 жылы Уэльс ханзадасы оның туысының қонағы болды.
In 1775, the Duke established the Cumberland Fleet, which would later become the Royal Thames Yacht Club. He was promoted vice admiral of the White in 1776, admiral of the Blue in 1778, and admiral of the White in 1782, though he was forbidden from assuming any command. The Duke was also instrumental in the development of Brighton as a popular resort. He had first visited in 1771, and in 1783, the Prince of Wales visited his uncle there.
Қарулар
Генриге патшалықтың қару-жарағын пайдалануға рұқсат берілді, ол күміс бес ұшты белгімен (лабель) ерекшеленді, ортасында қызыл крест, ал қалған ұштарында көк әсем гүлдер (флёр-де-лис) бейнеленген.
Henry was granted use of the arms of the kingdom, differenced by a label argent of five points, the centre bearing a cross gules, the other points each bearing a fleur de lys azure.