Монреаль Марунс: Хоккей клубының тарихы

Кіріспе

Монреаль Маруны (ресми түрде Монреаль кәсіби хоккей клубы) – Ұлттық хоккей лигасының (НХЛ) бұрынғы кәсіби хоккей командасы. Олар 1924 жылдан 1938 жылға дейін НХЛ-де ойнады, 1926 және 1935 жылдары Стэнли кубогын жеңіп алды. 1974 жылы кеңейтілген Филадельфия Флайерс жеңіске жеткенге дейін Стэнли кубогын жеңген соңғы «Алты команданың» емес команда олар болды. Монреальдегі ағылшын тілді қауым үшін құрылған бұл команда, өздерінің туған қалаларын «Канадиенс» командасымен бөлісті. Кейін «Канадиенс» командасы да Марундардың иелігіне көшті, бірақ француз тілді канадалықтарға үндеу жасау мақсатында құрылған болатын. Монреаль Уондерерс командасы таратылғаннан кейін 1918 жылдан бері Монреальдегі екінші кәсіби хоккей командасы осы болды. Марундарды орналастыру үшін 1924 жылы олар үшін жаңа арена – Монреаль форумы салынды. Марундар өте бәсекеге қабілетті команда болды, екі рет Стэнли кубогын жеңіп, екі рет Канадалық дивизионда бірінші орынды иеленді. Эпоханың ең үздік ойыншылары Марундар сапында ойнады; он бір ойыншы Хоккей мәресіне енгізілді, ал Марундардың алты бас жаттығушысының бесеуі де құрметке ие болды. Ұлы депрессияның салдарынан туындаған қаржылық қиындықтар 1938 жылдан кейін Марундардың ойынды тоқтатуына әкелді. Команданы қайта жаңғыртуға жасалған барлық күш-жігерге қарамастан, 1947 жылы франшиза тоқтатылды, нәтижесінде «Канадиенс» Монреальдегі жалғыз НХЛ командасы болды. Марундар таратылғаннан бері, тарихында бір рет болса да Стэнли кубогын жеңген ешбір НХЛ командасы кейіннен таратылған немесе басқа қалаға көшірілген жоқ.

Құрылу

Монреаль Марунс хоккей командасы Монреальдің ағылшын тілді аудандарына ұнау үшін құрылды. 1918 жылдың 2 қаңтарында Монреаль канадиандары мен Монреаль вандерерлері ойнаған Монреаль аренасы өртенді. Монреальдің франкофондарын тартатын канадиандар 1919 жылы өртенген Юбилей аренасына көшіп, содан кейін табиғи мұз және 3250 орындыққа ие Маунт-Роял аренасына орналасты. Монреальдің ағылшын тілді қауымдастығының командасы – «Вандерерлер» командасы таратылды. 1922 жылға қарай ағылшын тілділерге ұнату үшін команда құру және НХЛ-ге оралу жұмыстары басталды. 1924 жылдың шілдесінде бұрынғы роликті коньки тебу алаңының орнында «Форум» деген жаңа аренаның құрылысы басталды. Күзге қарай, белгілі бір сомаға Монреаль форумы аяқталды. Монреаль форумы – НХЛ-дегі алғашқы ірі арена. Марунс 1924 жылы лиганың алғашқы АҚШ-тағы командасы – Бостон Брюинспен бірге НХЛ-ге қосылды. Канадиандар бастапқыда Монреальде екінші командаға қарсы болды, бірақ кеңейту төлемақысы арқылы келісімге келді. Әр команда үшін кеңейту төлемақысы құрады. Марунс командасының жергілікті қарсыласы – канадиандар, Марунстың төлемақысының 11 000 долларын алды. Канадиандардың иесі бастапқыда франшиза аумағын бөлісу үшін жеткілікті өтемақы алуға көз жеткізу үшін ресми наразылық білдірді, бірақ шын мәнінде бір қалада екінші франшизаның болуына өте қуанды; керісінше, ол кейінірек «оларда маңызды және пайдалы жергілікті бәсекелестік бар екенін көрді» деді. Құрылған кезде Марунстың лақап аты болған жоқ. Марунс президенті Джеймс Страхан 1900 жылдары Вандерерлердің иесі болған. Ол Вандерерлер атауын алуға тырысты, бірақ келіссөздер сәтсіз аяқталды (Вандерерлердің соңғы иесі Сэм Лихтенхейн қалаған сома), сондықтан клуб ресми атауымен – Монреаль кәсіби хоккей клубы деп белгілі болды. Команда марун түсті жейделерді, үлкен бас әріпті «М» логотипімен (әріп ресми түрде олардың туған қаласын білдірді, түсті емес) енгізгеннен кейін, «Марунс» лақап атын БАҚ таратты. Клуб ұйымдық атауын Марунс атауын қосу үшін ресми түрде өзгерткен емес.

The Montreal Maroons hockey team was created to appeal to the anglophone neighbourhoods of Montreal. On January 2, 1918, the Montreal Arena, shared by the Montreal Canadiens and the Montreal Wanderers, burned down. The Canadiens, who drew primarily Montreal's francophones, moved to the Jubilee Arena which, in 1919, also burned down, before settling in the Mount Royal Arena, which had natural ice and seating for 3,250. The Wanderers, team of Montreal's anglophone community, folded. By 1922, work began to build a team to appeal to the anglophones and return to the NHL. In July 1924, construction began on a new arena, on the site of a former roller skating rink known as the Forum. By fall, at a cost of , the Montreal Forum was complete. The Montreal Forum was the first large arena in the NHL. The Maroons joined the NHL in 1924, along with the league's first United States based team, the Boston Bruins. The Canadiens initially objected to a second team in Montreal, but relented when compensated by the expansion fee. The expansion fee for each team was The Canadiens, the local rivals of the Maroons, received $11,000 of the Maroons' fee. While the Canadiens' owner initially lodged a formal objection to ensure he would get adequate compensation for sharing his franchise's territory, he was actually quite enthusiastic about having a second franchise in the same city; rather, he would later state, he "saw in them an important and lucrative local rivalry." At the time of their founding, the Maroons had no nickname. The Maroons' president, James Strachan, had been the owner of the Wanderers in the 1900s. He attempted to secure the Wanderers name, but negotiations failed (Wanderers' last owner Sam Lichtenhein wanted ), so the club was known by its official name, the Montreal Professional Hockey Club. With the team introducing maroon coloured sweaters complete with a large capital letter "M" for a logo (the letter officially stood for their home city, not the colour) the "Maroons" nickname was picked up by the media. The club never officially changed the organizational name to incorporate the Maroons name.

Жетістік теріде де , мұзда да

Маруздар алғашқы маусымда лигада соңғыдан екінші орынға ие болды. Алайда, жаңа «Форум» сатылып бітті және ойыншылар Нельс Стюарт, Бэйб Зиберт және Билл Филлипс қосылғаннан кейін табыс тез келді. Бір жылдың ішінде «Марундар» командасы франшиза тарихындағы ең нашар көрсеткіштен ең жақсы көрсеткішке жетті. Монреаль өзінің екінші маусымда ғана алғашқы Стэнли кубогын жеңіп алды. Сол жылы НХЛ плей-оффы екі ойыннан тұратын жалпы голдар форматында өтті. Монреаль алғашқы серияда «Питтсбург Пайрэтс» командасын 6:4 есебімен жеңіп, содан кейін фаворит саналған «Оттава Сенаторз» командасын 2:1 есебімен жеңді. НХЛ плей-офф финалында Монреаль «Оттава» командасын жеңіп, Стэнли кубогының финалына өтіп, Батыс хоккей лигасының «Виктория Кугарс» командасына қарсы ойнады. Екі түрлі лиганың қатысқан соңғы Стэнли кубогы финалында Монреаль «Виктория» командасын үш ойынға бір есебімен жеңді. Жеңіске «Маруз» командасының жаңашыл және болашақ Даңқ залының мүшесі Нельс Стюарт үлкен үлес қосты, ол серияда «Марундардың» жиырма голының алтысын соқты. Стюарт ең құнды ойыншы үшін «Харт» трофейін жеңіп алды. Тегіс конькимен сырғанауға шебер болмаса да, Стюарт өзінің үлкен бойымен (бір метр сексен үш сантиметр және 88 килограмм, ол сол дәуірдегі басқа ойыншылармен салыстырғанда алып болды), қаталдығымен (119 айыппұл минуты жинады) және ату қабілетімен (маусымда «Монреальдің» 91 голының 34-ін соқты) өтетін. Стюарттың 34 голы 1970–71 маусымға дейін жаңадан келгендер үшін НХЛ рекорды болып қала берді. Бұл дәуірде команданың үздік ойыншылары көбінесе жарақат алған жағдайда ғана ауыстырылып, бүкіл ойынды ойнайтын. 1926–27 маусымында НХЛ он командаға дейін кеңейтілді және америкалық және канадтық дивизиондарға бөлінді. «Марундар» канадтық дивизионда үшінші орынға ие болды, олар енді «Форумды» бөлісетін өзінің қарсыластары «Канадиенс» командасынан кейін қалды. Екі команда плей-оффта екі ойыннан тұратын жалпы голдар сериясында кездесті. «Форумға» 11 000 жанкүйер жиналды, ғимараттың сыйымдылығы 10 000 адам деп көрсетілген, олар «Канадиенс» командасы Стэнли кубогын қорғап тұрған чемпиондарды жеңгенін көрді. «Марундар» сонымен қатар хоккей тарихының тағы бір сәтіне қатысты, 1926 жылдың 26 қарашасында «Нью-Йорк Рейнджерс» командасының НХЛ дебют ойынында олар қарсылас болды. «Марундар» 1927–28 маусымында плей-оффтың жартылай финалында «Канадиенс» командасынан кек алды. Содан кейін «Марундар» 1928 жылғы Стэнли кубогының финалында «Нью-Йорк Рейнджерс» командасымен кездесті, бірақ серияны үш ойынға екі ойынмен жоғалтты. «Ринглинг Брос» және «Барнум & Бейли» циркі «Мэдисон Сквер Гарденді» алып қойғандықтан, барлық бес ойын «Форумда» өтті. 1928–29 маусымы «Маруз» үшін өте жаман болды, өйткені олар канадтық дивизионда соңғы орынға ие болды. Алайда, олар 1929–30 маусымында бірінші орынға ие болып, қайта қалпына келді. Осы жылдар ішінде «Маруз» командасын НХЛ-дің алғашқы жылдарындағы ең қорқынышты шабуылдық желінің бірі «S Line» жетектеді, ол Хули Смит, Бэйб Зиберт және Нельс Стюарттан тұратын, сонымен қатар ең көп жазаланғандардың бірі болды. 1929–30 маусымында Дунк Манро команданың ойыншы-тренері болып тағайындалды. Осы маусымда «Маруз» клубының ойыншысы Клинт Бенедикт НХЛ тарихында мұқаба киген алғашқы қақпашы болды, ол сынған мұрынды қорғау үшін мұқаба киді. «Маруз» канадтық дивизионда бірінші орынға ие болса да, олар плей-оффтың бірінші раундында «Бостон Бруинз» командасынан жеңіліп қалды. 1930–31 маусымында Стюарт командасын голдар мен ұпайлар бойынша тағы да жетектеп жүрді, бірақ «Маруз» канадтық дивизионда тек үшінші орынға ие болды және плей-оффтың бірінші раундында «Нью-Йорк Рейнджерс» командасынан оңай шығарылды. «Маруз» 1931–32 маусымдағы плей-оффқа «Нью-Йорк Американс» командасынан бес ұпайға алда шығып, жолға шықты. Монреаль алғашқы раундта «Детройт» командасын жеңді, бірақ жартылай финалда «Торонто Мейпл Лифс» командасынан жеңілді. «Маруз» 1932–33 маусымды канадтық дивизионда екінші орынға ие болды және тіпті лигадағы алты ойыншының үшеуі де лигадағы ең көп ұпай жинаған ойыншылардың қатарында болды. Алайда, Монреаль плей-оффтың бірінші раундында «Детройт» командасынан шығарылды. 1933–34 маусымның плей-оффында «Чикаго Блэк Хокс» командасы Монреальдің екі командасын да жойды, алдымен «Канадиенс» командасын жеңіп, жартылай финалда «Маруз» командасын жеңді. 1935 жылы Монреаль «Канадиенс» командасының иесі Лео Дандуранд бұл команданы Монреаль «Маруз» командасының иесі болған «Canadian Arena Company» (Эрнест Савард, Луи Гелинас және Морис Форгет) компаниясына 165 000 долларға сатты. Нәтижесінде, «Маруз» үш маусым қатарынан лигада ең нашар қатысумен аяқтады. Сонымен қатар, 1935 жылы екі команда да «Canadian Arena Company» компаниясына тиесілі болды. («Канадиенс» командасының иелері Эрнест Савард пен Морис Форгет «Канаданың Арена компаниясының» құрамына кірді, сондай-ақ «Маруз» командасының иелері Джеймс Страчан мен Донат Реймонд). Монреальді тек бір команда ғана ұсынуы керек болды. «Маруздың» нашар қаржылық жағдайы олардың бірнеше ойыншыларын, соның ішінде жұлдыздық шабуылшы Хули Смитты сатуға мәжбүр етті. 1934–35 маусымында «Маруз» командасы Томми Горманды жаттықтырушы етіп тағайындады, ол өткен жылы «Чикаго Блэк Хокс» командасын Чемпионатқа жетектеген еді. «Маруз» маусымды «Оттава» командасынан кейін екінші орында аяқтады. Плей-оффта Монреаль «Маруз» командасы қорғаныс хоккейімен «Чикаго» командасын жеңіп, ашық (шабуылдық) хоккеймен «Нью-Йорк Рейнджерс» командасын жеңді, содан кейін Горманның барлық уақыттағы ең жақсы хоккей командаларының бірі деп есептеген «Торонто Мейпл Лифс» командасын үш ойыннан кейін жеңді. «Маруз» командасы екінші Стэнли кубогын жеңіп алды; Горман қатарынан екі кубокты екі түрлі командамен жеңіп алған жалғыз жаттықтырушы болып қала береді. «Маруз» командасы плей-оффта жеңіліссіз кубокты жеңіп алған соңғы команда болды, ол 17 жыл бойы сақталды. Горман бұл «Маруз» командасын «ешқашан мұзға басқан ең ұлы команда» деп атады. 1935–36 маусымының плей-оффы барлық уақыттағы ең ұзақ НХЛ плей-офф ойынымен атақты. 24–25 наурызда «Маруз» командасы «Детройт Ред Уингс» командасына 176:30 минуттық ойында (алтыншы қосымша минуттың 16:30 минуты) 1:0 есебімен жеңіліп қалды. Ойын «Детройт» қақпашысы Норми Смит үшін ерекше маңызды болды, ол карьерасын «Маруз» командасымен бастаған еді. Ол «Маруз» командасын екінші ойында да жеңіліске ұшыратты және «Детройт» командасының тарихындағы алғашқы Стэнли кубогын жеңіп алуына мүмкіндік берді. 1936 жылдың желтоқсанында «Маруз» командасының капитаны Хули Смит «Бостон Бруинз» командасына сатылды, бұл франшизаның аяқталуының бастамасы болды. 1936–37 маусымында Нельс Стюарт Хови Моренцтің карьералық голдар бойынша рекордын 271 голмен бұзды. Стюарт 1952 жылы Морис Ришар бұл рекордты бұзғанша барлық уақыттағы карьералық голдар бойынша рекордты сақтап қалды. 1937–38 маусымының басында «Маруз» франшизасы басқа қалаға көшіріледі деген қауесет тарады. 1937 жылдың қыркүйегінде «Маруз» президенті Донат Реймонд команда Монреальде қалатынын мәлімдеді. Команданың нашар қаржылық жағдайы олардың 1924–25 жылдары тек тоғыз ойын жеңгеннен бергі ең нашар маусымында 12–30–6 есебімен аяқталды. Лионель Конахер маусымға қатысу үшін саясатқа қатысу үшін зейнетке шықты, ол Либералдық партияның мүшесі ретінде 1937 жылғы Онтарионың жалпы сайлауында орын жеңіп алды. Томми Горман Конахерді «Маруз» командасында қалып, жаттықтырушы болып жұмыс істеуге көндіруге тырысты; оның зейнетке шығуы Горманды Кинг Клэнсиді жаттықтырушы етіп тағайындауға әкелді. Клэнси команданың көрсеткіштерін жақсартқан жоқ, ол 18 ойыннан кейін 29 желтоқсанда жұмыстан босатылды және Горман жаттықтырушы болып қайта тағайындалды. «Маруз» франшизасының соңғы ойыны 17 наурызда «Канадиенс» командасына қарсы өткен 6:3 есебімен жеңіліс болды. Олар 48 ойында 12 жеңіс, 30 жеңіліс және 6 тең ойынмен 30 ұпай жинап, канадтық дивизионында соңғы орынға және лигадағы жалпы соңғы орынға шықты. 22 маусымдағы жылдық лига отырысында «Маруз» командасы лигадан бір жылға франшизаны тоқтата тұруды сұрады; бұл сұраныс қабылданбады және лига «Маруз» командасы алдағы маусымға қатыса ма, жоқ па, 1 тамызға дейін растауын сұрады. Лига «Маруз» командасына 1938–39 маусымында операцияларын тоқтата тұруға рұқсат берді. Пето қажетті қаржыны алуға және лиганы «Маруз» командасын Филадельфияға беруге көндіре алды. Алайда, одан да үлкен...

In the Maroons' first season of operation they finished second to last in the league. However, the new Forum was selling out and, with the addition of players Nels Stewart, Babe Siebert and Bill Phillips, success came quickly. In a single year, the Maroons went from having their worst record in franchise history to their best. In only their second season of operation, Montreal won their first Stanley Cup. The NHL playoffs that year were a two game total goals format. Montreal won the opening series over the Pittsburgh Pirates 6–4, then upset the favored Ottawa Senators 2–1. In the NHL playoff final, Montreal defeated Ottawa to advance to the Stanley Cup Finals against the Victoria Cougars of the Western Hockey League. In the last Stanley Cup Finals involving two different leagues, Montreal defeated Victoria three games to one. Contributing to the victory was rookie, and future Hall of Fame member, Nels Stewart, who scored six of the Maroons' ten goals in the series. Stewart won the Hart Trophy for most valuable player. While not a smooth skater, Stewart compensated with size (at six foot one and 195 pounds, he was a giant compared to other players of that era), toughness (amassing 119 penalty minutes), and shooting (scoring 34 of Montreal's 91 goals during the season). Stewart's 34 goals remained an NHL record for rookies until the 1970–71 season. During this era, a team's best players often played the entire game with substitutions only made for injuries. For the 1926–27 season, the NHL expanded to ten teams and was divided into American and Canadian divisions. The Maroons finished third in the Canadian division, behind their rivals the Canadiens, with whom they now shared the Forum. The two teams met in the playoffs for a two game total goals series. The Forum was packed with 11,000 fans, in a building whose capacity was listed at 10,000, to watch the Canadiens defeat the defending Stanley Cup champions. The Maroons also participated in another moment of hockey history when, on November 26, 1926, they were the competition in the New York Rangers' NHL debut game. The Maroons got revenge on the Canadiens in the 1927–28 season, by eliminating them in the semifinals of the playoffs. The Maroons then met the New York Rangers for the 1928 Stanley Cup Finals, but lost the series three games to two. Because the Ringling Bros. and Barnum & Bailey Circus occupied Madison Square Garden, all five games were played at the Forum. The 1928–29 season was an oddly bad season for the Maroons, as they finished last in the Canadian division. However, they rebounded in the 1929–30 season, by finishing first. During these years, the Maroons were led by one of the most feared forward lines in the early NHL years, the "S Line", consisting of Hooley Smith, Babe Siebert and Nels Stewart, which was also one of the most penalized. In the 1929–30 season, Dunc Munro was signed as player coach of the team. It was during this season, that Clint Benedict of the Maroons became the first goaltender in NHL history to wear a mask, when he donned one to protect a broken nose. Although the Maroons finished first in the Canadian Division, they were eliminated in the first round of the playoffs by the Boston Bruins. For the 1930–31 season, Stewart again led his team in goals and points, but the Maroons only finished third in the Canadian division, and were eliminated easily in the first round of the playoffs by the New York Rangers. The Maroons made it into the playoffs of the 1931–32 season, by finishing five points ahead of the New York Americans. Montreal defeated Detroit in the opening round, but lost the semifinal match against the Toronto Maple Leafs. The Maroons finished the 1932–33 season in second place in the Canadian division and even had three of the top six players in league points. However, Montreal was eliminated in the first round of the playoffs by Detroit. In the playoffs of the 1933–34 season, the Chicago Black Hawks eliminated both Montreal teams, first defeating the Canadiens, then upsetting the Maroons in the semifinals. In 1935, Leo Dandurand, owner of the Montreal Canadiens, sold that team to Canadian Arena Company, (Ernest Savard, Louis Gelinas and Maurice Forget), which also owned the Montreal Maroons, for $165,000. As a result, the Maroons finished with the worst attendance in the league, three seasons in a row. Also, by 1935, both teams were owned by Canadian Arena Company. (Ernest Savard and Maurice Forget, who owned the Canadiens, were part of the Canadian Arena Company, as were Maroons owners James Strachan and Donat Raymond). It became obvious that only one team could represent Montreal. The Maroons' dire financial straits caused them to sell off several players, including star winger Hooley Smith. For the 1934–35 season, the Maroons hired Tommy Gorman as coach, who had coached the Chicago Black Hawks to the Championship the previous year. The Maroons finished the season in second place behind Ottawa. In the playoffs, the Montreal Maroons defeated Chicago with defensive hockey, defeated the New York Rangers at wide open (offensive) hockey, and then defeated the Toronto Maple Leafs, who Gorman considered one of the best hockey teams of all time, in three straight games. The Maroons won their second Stanley Cup; Gorman remains the only coach in history to win back to back Cups with two different teams. The Maroons team were the last team to win the Cup without a loss in the playoffs for 17 years. Gorman called this Maroon team "the greatest team that ever stepped on the ice." The playoffs of the 1935–36 season are famous for the longest NHL playoff game of all time. On March 24–25, the Maroons lost 1–0 to the Detroit Red Wings in 176:30 of play (16:30 of the sixth overtime period). The game was especially significant for Detroit goaltender Normie Smith, who began his career with the Maroons. He shut out the Maroons again in the second game, and allowed Detroit to complete a three game sweep by allowing only one goal. Detroit proceeded to win the first Stanley Cup in their history. In December 1936, Maroons captain Hooley Smith was traded to the Boston Bruins, a move which would mark the beginning of the end for the franchise. The 1936–37 season saw Nels Stewart break Howie Morenz's record for career goals with 271. Stewart would hold the all time career record for goals until it was broken by Maurice Richard in 1952. By the start of the 1937–38 season, rumours were rampant that the Maroon franchise would be moved to another city. In September 1937, Maroons president Donat Raymond said the team would be staying in Montreal. The team's bleak financial situation finally caught up with them as they finished 12–30–6, the club's worst season since winning only nine games in 1924–25. Lionel Conacher retired prior to the season to enter politics, winning a seat in the 1937 Ontario general election as a member of the Liberal Party. Tommy Gorman had tried to convince Conacher to stay with the Maroons and take over as coach; his retirement led Gorman to hire King Clancy. Clancy did not help improve the team's record, and on December 29 he was fired after 18 games and Gorman was re instated as coach. Their last game for the Maroons franchise, was a 6 3 loss on March 17 against the Canadiens. They finished the season with a record of 12 wins, 30 losses and 6 ties for 30 points in 48 games, placing the team last in the Canadian Division and last overall in the league. At the annual league meeting on June 22, the Maroons formally asked the league to suspend the franchise for a year; this was refused, and the league asked the Maroons to confirm by August 1 if they were to participate in the upcoming season or not. The league allowed the Maroons to suspend operations for the 1938–39 season. Peto was able to get the necessary funding, and persuaded the league to transfer the Maroons to Philadelphia. However, despite being larger than all but two NHL cities, Philadelphia did not have an arena that could accommodate an NHL team. The Palestra at the University of Pennsylvania did not have an ice plant, and both Penn and Madison Square Garden (which managed the Palestra) balked at the expense of installing one. Neither was the city owned Convention Hall equipped to produce ice. The only arena in the city with an ice plant, Philadelphia Arena, was ruled out because its sight lines and capacity (5,500) were deemed inadequate even for temporary use. The league refused to extend its deadline to give Peto more time to find or build a suitable arena. In February, 1946 Peto announced plans to build a 20,000 seat arena on the site of the old Baker Bowl at a cost of $2500000. However, when his group was unable to get funding for the project by the league imposed deadline, the NHL cancelled the Maroons franchise. The last active Maroons player was Herb Cain, who remained in the NHL until 1946.

Ареналар

Монреаль форумы Марунс командасы үшін арнайы салынған; алайда, Форум негізінен 1926 жылдан 1938 жылға дейін Марунс командасымен бірге аренаны пайдаланған Канадиендердің арқасында хоккейдегі ең танымал аренаға айналды.