Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мұз хоккей командасы, 1925–1942 жылдардағы НХЛ командасы.
Ice hockey team
the 1925–1942 NHL team
Нью-Йорк Американс, көбінесе «Амеркс» деп аталатын, 1925 жылдан 1942 жылға дейін Нью-Йорк қаласында орналасқан кәсіби мұз хоккей командасы болды. Олар Ұлттық хоккей лигасының (НХЛ) тарихында үшінші кеңейтілген команда және АҚШ-та ойнаған екінші команда еді. Команда ешқашан Стэнли кубогын жеңіп алған жоқ, бірақ екі рет жартылай финалға өтті. Нью-Йорк қаласындағы алғашқы команда болғанымен, 1926 жылы «Амеркс» командасының үй иесі Мэдисон Сквер Гарденге тиесілі болған «Нью-Йорк Рейнджерс» командасы оны басып озды. Команда 1941–42 маусымында «Бруклин Американс» ретінде жұмыс істеді, бірақ 1942 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс пен ұзақ жылдар бойына созылған қаржылық қиындықтарға байланысты қызметін тоқтатты. Клубтың тарауы 1942 жылдан 1967 жылға дейінгі НХЛ-дің «Алты қазыналы» дәуірінің басталуын білдірді, бірақ «Амеркс» франшизасы 1946 жылға дейін ресми түрде таратылмады. Команданың тұрақты маусымдағы жалпы көрсеткіші 255–402–127 болды.
The New York Americans, colloquially known as the Amerks, were a professional ice hockey team based in New York City from 1925 to 1942. They were the third expansion team in the history of the National Hockey League (NHL) and the second to play in the United States. The team never won the Stanley Cup, but reached the semifinals twice. While it was the first team in New York City, it was eclipsed by the second, the New York Rangers, which arrived in 1926 under the ownership of the Amerks' landlord, Madison Square Garden. The team operated as the Brooklyn Americans during the 1941–42 season before suspending operations in 1942 due to World War II and long standing financial difficulties. The demise of the club marked the beginning of the NHL's Original Six era from 1942 to 1967, though the Amerks' franchise was not formally canceled until 1946. The team's overall regular season record was 255–402–127.
Құрылу
1923 жылы канадалық спорттық промоутер Томас Дагган АҚШ үшін үш НХЛ франшизасына опция алды. Ол біреуін Бостонның бақша шаруашылығының магнаты Чарльз Адамсқа сатты, ол 1924 жылы «Бостон Бруинз» болып құрылды. Содан кейін Дагган Текс Рикардпен «Мэдисон Сквер Гарденде» команда құру туралы келісімге келді. Рикард келісті, бірақ жаңа Гарден салынғанша ойын 1925 жылға дейін кейінге шегерілді. Сол жылдың сәуір айында Дагган мен Нью-Йорк қаласының ең танымал тыйым заманының контрабандиші Билл Двайер Нью-Йорк франшизасын алды. Ойыншылардың жетіспеуіне байланысты, өткен маусымда бірінші орын алған «Гамильтон Тайгерс» командасы жалақыны көтеруді талап еткені үшін лигадан шеттетілді. Алайда, маусым арасында бұл шектеулер тым жасырын түрде алынып тасталды. Одан кейін Двайер «Тайгерс» ойыншыларының жиынтық құқықтарын 75 000 долларға сатып алды. Ол ойыншылардың жалақысын жақсартты, кейбір жағдайларда 1924–1925 жылғы маусымдық жалақыларын екі есеге дейін арттырды. Маусым басталар алдында Двайер команданың «Нью-Йорк Американс» деп аталатынын жариялады. Олардың бастапқы жейделері американдық тудың үлгісі бойынша жұлдыздар мен жолақтармен безендірілген. Двайер «Тайгерс» ойыншыларын сатып алғанымен, франшизаны сатып алмады; ол лигадан қуылды. Осының салдарынан НХЛ «Американс» командасын «Тайгерс» командасының жалғасы деп санамайды, тіпті «Тайгерс» командасының алдыңғы командасы «Квебек Булдогс» екенін де мойындамайды. «Американс» командасы 1925–26 маусымда «Питтсбург Пайратс» командасымен бірге лигаға қосылды. «Американс» және «Пайратс» бұрынғы маусымда ойнаған Адамстың «Бостон Бруинз» командасынан кейін НХЛ-дегі екінші және үшінші американдық командалар болды.
In 1923, Canadian sports promoter Thomas Duggan received options on three NHL franchises for the United States. He sold one to Boston grocery magnate Charles Adams, which became the Boston Bruins in 1924. Duggan then arranged with Tex Rickard to have a team in Madison Square Garden. Rickard agreed, but play was delayed until the new Garden was built in 1925. In April of that year, Duggan and Bill Dwyer, New York City's most celebrated prohibition bootlegger, were awarded the franchise for New York. Somewhat fortuitously given the shortage of players, the Hamilton Tigers, who had finished first the season before, had been suspended from the league after they struck for higher pay. However, the suspensions were quietly lifted in the off season. Soon afterward, Dwyer duly bought the collective rights to the Tiger players for $75,000. He gave the players healthy raises—in some cases, double their 1924–25 season's salaries. Just before the season, Dwyer announced the team would be known as the New York Americans. Their original jerseys were covered with stars and stripes, patterned after the American flag. Although he acquired the Tigers' players, Dwyer did not acquire the franchise; it was expelled from the league. As a result, the NHL does not consider the Americans to be a continuation of the Tigers—or for that matter, of the Tigers' predecessors, the Quebec Bulldogs. The Americans entered the league in the 1925–26 season along with the Pittsburgh Pirates. The Americans and Pirates became the second and third American based teams in the NHL, following Adams' Boston Bruins, who had begun play the previous season.
НХЛ жылдары
Америкалықтар Гардендегі алғашқы үйіндегі ойындарын өткізді, 17 000 көрерменнің алдында Монреаль Канадиендеріне 3–1 есебімен ұтылып қалды. Дегенмен, америкалықтар үшін жеңіске жету оңай болған жоқ. Өткен жылғы турнирді бірінші орында аяқтаған команданың құрамын сақтап, бірінші маусымда 12–22–4 көрсеткішпен жалпы есепте бесінші орынға ие болды. Бірақ, олар кассада табысқа жетті; сондықтан келесі маусымда Гарден басшылығы өз командасын – Нью-Йорк Рейнджерсін құрды. Америкалықтардың Гарденмен жасасқан келісімінде Гарденнің НХЛ франшизасын сатып алуға жасалған кез келген ұсынысты қолдау міндеттемесі болды. Гарден Дуайерге бұл опцияны ешқашан пайдаланбайтынын және Америкалықтар аренадағы жалғыз команда болады деп уәде берген. Алайда, Гарден өз командасын іздеуді шешкенде, Америкалықтардың келісуден басқа амалы қалмады. 1926–27 маусымында америкалықтар 17–25 есебімен күресін жалғастырды. Мәселенің бірі – географиялық жағдайға қарамастан, олар Канада дивизионына қосылды, нәтижесінде Монреаль, Торонто және Оттаваға пойызбен сапарлардың саны көбейді. Ал Рейнджерс Америка дивизионында жеңіске жетті. Келесі маусымда америкалықтар өз дивизионында соңғы орынға (жалпы тоғызыншы) 11–27–6 есебімен түсті, ал Рейнджерс бар болғаны екінші жылында Стэнли кубогын жеңіп алды. Осылайша, америкалықтар Нью-Йорк қаласының екінші командасы ретінде тарихқа енді. 1928–29 жылғы НХЛ маусымында Америкалықтар Питтсбург Пайратс клубынан жұлдызды қақпашы Рой Вортерсқа қол қойды. Ол сол маусымда команданы 19–13–12 есебімен жеңіске жеткізді, бұл Канада дивизионында екінші орынға (жалпы төртінші) жеткілікті болды. Вортерс орташа алғанда бір ойынға 1.21 гол жіберді, лиганың ең құнды ойыншысы ретінде Харт Трофисын жеңіп алған алғашқы қақпашы болды. Вортерстің иығында тұрып, америкалықтар алғаш рет плей-оффқа қатысты, бірақ жалпы голдар есебі бойынша Рейнджерстерді жеңе алмады. Рейнджерстер Вортерске қарсы гол соғуда қиындыққа тап болды, бірақ америкалықтар да Рейнджерстерге қарсы гол соғуға теңдей қабілетсіз болды. Рейнджерстер екінші ойында қосымша уақытта 1–0 есебімен жеңіске жетті. Келесі маусымда америкалықтар 14–25–5 есебімен дивизионда бесінші орынға (жалпы тоғызыншы) түсті. Вортерс 1928–29 жылғы тамаша маусымын орташа көрсеткішпен 3.75 гол жіберумен аяқтады. Келесі маусымда Вортерс 1.68 гол жіберу көрсеткішімен қайтадан жақсы ойнады. Бұл америкалықтарға жеңіске жету үшін жеткілікті болды. Алайда, олар плей-оффқа жолдама алмады, өйткені Монреаль Марунс екі ойынмен көп жеңіске жетті, бұл НХЛ-дің плей-оффқа қатысу үшін алғашқы тең түсуі болды. 1931–32 жылғы маусымда хоккейдің ойналу тәсілін өзгерткен жаңалықтар болды. Бруинс клубына қарсы өткен ойында америкалықтар 61 рет шайбаны мұздатты. Сол кезде мұздатуға қарсы ереже болған жоқ. Адамс бұл жағдайға қатты ашуланып, НХЛ-ге мұздатуға қарсы ереже енгізуді талап етті, сондықтан екі команданың келесі кездесуінде Бруинс шайбаны 87 рет мұздатты, нәтижесінде есеп өзгермеді. Бірнеше жылдан кейін ғана НХЛ мұздатуға тыйым салатын ереже шығарды, бірақ бұл екі ойын өзгерістің ықпалды себебі болды. Америкалықтардың мұздағы нашар өнер көрсетуі франшизаның жалғыз мәселесі емес еді. Суды тыюдың аяқталуымен Дуайердің күнкөрісі қиын болды. 1933–34 жылғы НХЛ маусымынан кейін бес жыл қатарынан плей-оффқа қатыспаған америкалықтар сенатшылармен бірігуге тырысты, бірақ НХЛ басқармасы бұл ұсынысты қабылдамады. 1935–36 жылғы маусымда Дуайер команданы сатуды шешті. Тағдырдың құдайына шүкір, америкалықтар алты жылдан бері алғаш рет плей-оффқа қатысты, бірақ екінші раундта «Мейпл Лифс» клубына қарсы жеңіліске ұшырады. Бұл жақсаруға қарамастан, сатып алушылар табылмады, бұл Дуайерді командадан бас тартуға мәжбүр етті. Лига келесі маусымға команданы басқаруды жариялады. Дуайер НХЛ-ді сотқа беріп, оның командасын тартып алуға құқығы жоқ екенін мәлімдеді. Келісімге қол жеткізілді, оған сәйкес Дуайер маусым соңына дейін қарыздарын өтесе, билікті қайтадан қолға ала алатын болды. Алайда, Дуайер мұны істей алмады, ал НХЛ франшизаны толық бақылауға алды. Даттонның қатысуына қарамастан, ол ойыншылық қызметтен бас тартып, жаттықтырушы және бас менеджер болды, команда лига басшылығымен бұрынғыдан да нашар өнер көрсетті, 15–29–4 есебімен соңғы орынға шықты. Бір ғана жарқын жақ – сол жылы лиганың үздік ойыншысы атанған Суини Шрайнер. Лига Даттоннан 1937–38 жылғы маусымда франшизаның операциялық басшысы болуын сұрады. Америкалықтар ардагерлер Чинг Джонсон мен Хап Дейді қолға алды және қақпашы Эрл Робертсонды сатып алды. Бұл жаңа сатып алулар командаға көмектесті, олар маусымды 19–18–11 есебімен аяқтады және плей-оффқа қатысты. Плей-оффта олар үш ойында Рейнджерстерді жеңді, бірақ үш ойында Чикаго Блэк Хокс клубына есе жіберді. Америкалықтар 1938–39 және 1939–40 жылғы маусымдарда да плей-оффқа қатысты, бірақ әрқайсысында бірінші раундта жеңіліске ұшырады. Канада 1939 жылдың қыркүйегінде Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысты, ал команданың бірнеше канадалық ойыншылары әскери қызметке кетті. 1940–41 жылдары одан да көп ойыншылар әскери қызметке қатысты. Құрамының азаюына байланысты америкалықтар 8–29–11 есебімен франшиза тарихындағы ең нашар көрсеткішті көрсетті және плей-оффқа қатыса алмады. Лиганың басқа командалары да соғыс салдарынан қиындыққа тап болды, бірақ Даттон Дуайер дәуірінен қалған қарыздармен әлі де мазаланды. Бұл қарыз, таланттың азаюымен және соғыс кезеңіндегі сапар шектеулерімен бірге, Даттонды ең жақсы ойыншыларын ақшаға сатуға мәжбүр етті. Америкалықтардың жағдайы нашарлап бара жатқандықтан, олардың таратылуы сұрақ емес, қашан болады деген мәселе еді.
The Americans played their first home game at the Garden, losing 3–1 to the Montreal Canadiens in front of 17,000 people. However, success did not come easily for the Americans. Despite icing essentially the same team that finished first the previous year, they finished fifth overall in their first season with a record of 12–22–4. However, they were a success at the box office; so much so that the following season Garden management landed a team of its own, the New York Rangers. A clause in the Amerks' lease with the Garden required them to support any bid for the Garden to acquire an NHL franchise. The Garden had promised Dwyer that it would never exercise that option, and that the Amerks would be the only team in the arena. However, when the Garden opted to seek its own team after all, the Amerks had little choice but to agree. The 1926–27 season saw the Americans continue to struggle, finishing 17–25–2. Part of the problem was that they were placed in the Canadian Division in defiance of all geographic reality, resulting in a larger number of train trips to Montreal, Toronto and Ottawa. Meanwhile, the Rangers won the American Division title. The next season saw the Americans fall even further by finishing last in their division (ninth overall) with a record of 11–27–6, while the Rangers captured the Stanley Cup in only their second year of existence. The Americans were thus doomed to a long history as New York City's second team. The 1928–29 NHL season saw the Amerks sign star goaltender Roy Worters from the Pittsburgh Pirates. He led the team to a 19–13–12 record in that season, good enough for second in the Canadian Division (fourth overall). Worters had a 1.21 goals against average (GAA), becoming the first goaltender to win the Hart Trophy as the most valuable player in the league. Standing on Worters' shoulders, the Americans made the playoffs for the first time, but were unable to beat the Rangers in a total goals series. The Rangers had extreme difficulty scoring against Worters, but the futile Americans were equally unable to score against the Rangers. The Rangers ended up winning the series in the second game, 1–0 in overtime. The following season saw the Americans plunge to fifth place in the division (ninth overall) with a 14–25–5 record. Worters followed up his stellar 1928–29 season with an atrocious 3.75 goals against average. Worters rebounded the next season, with a 1.68 goals against average. That was good enough to give the Americans a winning record. However, they missed out on a playoff berth since the Montreal Maroons had two more wins, which was the NHL's first tiebreaker for playoff seeding. The 1931–32 season saw some developments that changed the way the hockey was played. In a game against the Bruins, the Americans iced the puck 61 times. At that time, there was no rule against icing. Adams was so angry that he pressed, to no avail, for the NHL to make a rule against icing, so the next time the two teams met, the Bruins iced the puck 87 times in a scoreless game. It was not until a few years later that the NHL made a rule prohibiting icing, but those two games were the catalyst for change. The Americans' lackluster on ice performance was not the only problem for the franchise. With the end of Prohibition, Dwyer was finding it difficult to make ends meet. After the 1933–34 NHL season, having missed the playoffs for the fifth straight year, the Americans attempted a merger with the equally strapped Senators, only to be turned down by the NHL Board of Governors. During the 1935–36 season, Dwyer decided to sell the team. As fortunes had it, the Americans made the playoffs for the first time in six years under player coach Red Dutton, but bowed out in the second round against the Maple Leafs. Even with this rebound, no buyers came forward, prompting Dwyer to abandon the team. The league announced a takeover of the team for the next season. Dwyer sued the NHL, saying it had no authority to seize his team. A settlement was reached whereby Dwyer could resume control provided he could pay off his debts by the end of the season. However, Dwyer could not do so, and the NHL took full control of the franchise. Despite the presence of Dutton, who had retired as a player to become coach and general manager, the team fared no better under the league's operation than before, finishing last with a record of 15–29–4. The only bright spot was Sweeney Schriner, who led the league in scoring that year. The league asked Dutton to become operating head of the franchise for the 1937–38 season. The Americans signed veterans Ching Johnson and Hap Day and acquired goalie Earl Robertson. These new acquisitions greatly helped the team as they finished the season with a 19–18–11 record and made the playoffs. In the playoffs, they beat the Rangers in three games, but lost to the Chicago Black Hawks in three. The Americans made the playoffs again in 1938–39 and 1939–40 seasons, but were bounced in the first round each time. Canada entered World War II in September 1939, and some of the team's Canadian players left for military service. An even larger number of players entered the military in 1940–41. With a decimated roster, the Americans missed the playoffs with a record of 8–29–11, the worst in franchise history. While the league's other teams were similarly hard hit, Dutton was still bogged down by lingering debt from the Dwyer era. This debt, combined with the depletion of talent and wartime travel restrictions, forced Dutton to sell off his best players for cash. The Amerks were clearly living on borrowed time; it was only a matter of when, not if, they would fold.
"Бруклин" американдықтары
Даттон 1941–42 жылғы НХЛ маусымы үшін команданың атын «Бруклин Американс» деп өзгертті. Ол команданы Бруклинге көшіруді жоспарлаған, бірақ сол аймақта тіпті уақытша пайдалануға да лайықты арена болған жоқ. Осының салдарынан, олар өздерінің үй ойындарын Манхэттендегі «Мэдисон Сквер Гарден» аренасында ойнауды жалғастырды, ал жаттығуларын Бруклинде өткізді. Олар маусымды қиындықпен аяқтады, екінші жыл қатарынан 16–29–3 есебімен турнир кестесінде соңғы орынға түсті. Маусымнан кейін «Американс» командасы соғыс аяқталғанға дейін қызметін тоқтатты. 1945 жылы Бруклинде жаңа арена салуға ниеттенген топ пайда болды. Бірақ 1946 жылы НХЛ «Американс» командасын қайта құру туралы бұрынғы уәдесінен бас тартып, франшизаны жойды. Даттонның Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін «Американс» командасын қайтадан мұзға шығару ниеті болғанымен, НХЛ деректерінде «Американс» 1942 жылы лигадан «күшін жойған» деп көрсетілген.
At wit's end, Dutton changed the team's name for the 1941–42 NHL season to the Brooklyn Americans. He intended to move the team to Brooklyn, but there was no arena in that borough suitable enough even for temporary use. As result, they continued to play their home games in Manhattan at Madison Square Garden while practicing in Brooklyn. They barely survived the season, finishing dead last for the second year in a row with a record of 16–29–3. After the season, the Amerks suspended operations for the war's duration. In 1945, a group emerged willing to build a new arena in Brooklyn. However, in 1946, the NHL reneged on previous promises to reinstate the Amerks and canceled the franchise. Although Dutton had every intention of returning the Amerks to the ice after World War II, NHL records list the Amerks as having "retired" from the league in 1942.
Мұра
НХЛ 1967–68 маусымына дейін қалған алты командасынан аспады. Даттон Мэдисон Сквер Гарден иелерін (сонымен қатар «Рейнджерс» командасының иелері) «Америкалықтарды» қайта құрамына қоспау үшін НХЛ-ға қысым көрсеткені үшін кінәлады. Даттонның ашуы соншалық, ол «Рейнджерс» командасы өмірінде ешқашан Стэнли кубогын жеңіп алмайтынына серт берді. Бұл «көрісу» шындыққа айналды; «Рейнджерс» оның қайтысынан жеті жыл өткен соң, 1994 жылға дейін тағы бір кубок жеңіп алмады. Соңғы белсенді «Нью-Йорк Американс» ойыншысы – Пэт Иган, ол 1951 жылы карьерасын аяқтады, бірақ 1959 жылға дейін Батыс хоккей лигасының «Виктория Кугарс» командасында кіші хоккей ойнады. Иган 1966 жылы шайбалы хоккейге қайта оралып, Шығыс хоккей лигасының «Джексонвилл Рокетс» командасында ойыншы/бас жаттықтырушы ретінде 20 матч өткізді. Соңғы белсенді «Бруклин Американс» ойыншысы Кен Мосделл болды, ол 1959 жылы карьерасын аяқтады. 1926–27 жылдардағы «Америкалықтар» командасы кәсіби спорт тарихында алғаш рет өз фамилияларын және нөмірлерін жейделерінің артына жазды. Нью-Йорк қалалық аймағы 1972–73 маусымында Лонг-Айлендтегі Юниондейлде «Нью-Йорк Айлендерс» құрылғанға дейін тағы бір НХЛ командасына ие болған жоқ. «Америкалықтар» соңғы жылдары Бруклинге көшуге тырысқанда, «Айлендерс» осыны істеді, 2015 жылдан 2020 жылға дейін «Барклис орталығында» ойнады, бірақ «Америкалықтардан» айырмашылығы, олар «Нью-Йорк Айлендерс» деп танылды.
The NHL did not expand beyond its remaining six teams until the 1967–68 season. Dutton blamed the owners of Madison Square Garden (who also owned the Rangers) for pressuring the NHL to not reinstate the Americans. Dutton was so bitter that he purportedly swore the Rangers would never win a Stanley Cup again in his lifetime. This "curse" became reality; the Rangers did not win another Cup until 1994, seven years after his death. The last active New York Americans player was Pat Egan, who retired in 1951 but played minor ice hockey until 1959 with Victoria Cougars of the Western Hockey League. Egan returned to ice hockey in 1966 playing for the Jacksonville Rockets of the Eastern Hockey League playing only 20 games as player/head coach. The last active Brooklyn Americans player was Ken Mosdell, who retired in 1959. The 1926–27 Americans team was the first team in professional sports history to have their surnames on the back of their uniform sweaters, along with numbers. The New York metropolitan area did not have a second NHL team again until the establishment of the New York Islanders in nearby Uniondale, on Long Island, for the 1972–73 season. While the Americans attempted to relocate to Brooklyn in their final years, the Islanders did so, playing at the Barclays Center from 2015 to 2020, although unlike the Americans they continued to be known as the New York Islanders.