Торонто Аренасы: НХЛ тарихындағы алғашқы қадамдар

Кіріспе

НХЛ-дегі бұрынғы хоккей командасы. Торонтоның қазіргі НХЛ франшизасы туралы мақала. Торонто Аренасы немесе Торонтолар – Ұлттық хоккей лигасының (НХЛ) алғашқы екі маусымында ойнаған кәсіби ерлер мұз хоккей командасы. Оны Арена саябағының иесі – Торонто Арена компаниясы басқарды. Ұлттық хоккей қауымдастығының (НХА) Торонто Блюзшерттері франшизасының меншігі даулы болғандықтан, жаңа НХЛ лигасы құрылды және Торонтода уақытша франшиза жұмыс істеді. НХЛ бастапқыда НХА қайта жанданғанша бір жылдық ұйым ретінде құрылатын жоспарланған, бірақ ол ешқашан іске қосылған жоқ. Бірінші маусымда, 1917–18 жылдары, команда Арена компаниясынан тәуелсіз ресми ұйымсыз және ресми клубтың атауы болмады. Дегенмен, баспасөз бұл команданы NХА франшизасында болғандай "Көк көйлектер" немесе "Торонто" деп атады. 1918–1919 маусымынан кейін Арена компаниясына НХЛ-де тұрақты франшиза берілді, ол кейіннен бүгінгі Торонто Мейпл Лифс клубына айналды.

1917-18 жылғы маусым

1917 жылдың күзіне қарай Эдди Ливингстон, «Блюшертс» клубының иесі, мен NHA-ның басқа төрт клубының – «Монреаль Канадиенс», «Монреаль Вандерерс», «Оттава Сенаторс» және «Квебек Булдогс» иелері арасындағы дау шиеленісіп кетті. Басқа NHA иелері Ливингстонмен қарым-қатынасты үзуге құштар болды, бірақ NHA конституциясы Ливингстонды жай ғана дауыс беру арқылы шеттетуге мүмкіндік бермейтінін анықтады. Осыны ескере отырып, 22 қарашада NHA директорлар кеңесі қызметін тоқтату туралы шешім қабылдады. Сонымен қатар, басқа төрт NHA клубы жаңа лига – Ұлттық хоккей лигасын құруға дауыс берді. Бірақ олар Ливингстонды өздеріне қосылуға шақырмады, осылайша оны бір командалық лигада қалдырды. Дегенмен, басқа клуб иелері Канаданың екінші ірі қаласынан команданың НХЛ-де болмауы мүмкін емес деп ойлады. Олар кестеге тепе-теңдік әкелу үшін төртінші командаға да мұқтаж болды, себебі «Булдогс» қаржылық қиындықтарға байланысты қызметін тоқтатуға мәжбүр болды (және, шындығында, 1920 жылға дейін қайта оралмады). Мәселені шешу үшін НХЛ президенті Фрэнк Кальдер «Блюшертс» ойыншыларының келісімшарттарын «Торонто Арена Компаниясы» басқаратын «уақытша» Торонто франшизасына берді, ал «Торонто Арена Компаниясы» Монреаль аренасына да иелік етті. Кальдер Ливингстонға команданы сатуға бұйырды, бірақ Ливингстон бірнеше ұсыныстан бас тартты. Арена компаниясына дауды шешуге бір жыл берілді, әйтпесе франшизадан айырылады. Арена компаниясы Ливингстонға ойыншыларды маусым бойы пайдалану үшін өтемақы төлеуге келісті, бірақ ешқандай келісілген сомаға қол жеткізілмеді, ал лиганың өзі Ливингстонның ойыншыларға қатысты кез келген талаптарын мойындамады. «Арена Гарденс» сол кезде ойнауға қолайлы жалғыз орын болғандықтан, ойыншылар НХЛ-де ойнағысы келсе, «Арена» командасында ойнаудан басқа амалдары қалмады. НХЛ Ливингстонды сатып алу туралы келісімге қол жеткізілгенін жариялады, бірақ бұл ешқашан іске аспады. Команданың ресми атауы болмады, бірақ ол басым көпшілігі бұрынғы «Блюшертс» ойыншыларынан құралғандықтан, бұқаралық ақпарат құралдары мен жанкүйерлер оларды «Торонто» немесе тіпті «Блюшертс» деп атады, өйткені олар Ливингстонның бұрынғы командасы болды. Көптеген ойыншылар Ливингстонмен де, «Торонтомен» да келісімшартқа қол қойды және көбінесе апта сайын ақшалай немесе жеке чектермен төленді. Осы белгісіздікке қарамастан, команда жаттықтырушы Дик Кэрролл мен бас менеджер Чарли Кверридің басшылығымен сәтті өркендеді. Команда 1917–18 жылғы НХЛ маусымының екінші жартысын жеңіп, «Монреаль Канадиенс» клубына қарсы плей-оффқа жолдама алды. «Торонто» плей-оффты жеңіп алды, содан кейін Стэнли кубогы үшін «Ванкувер Миллионерс» клубымен күш сынасты. «Торонто» бес ойындық серияда 3:2 есебімен жеңіске жетті. Кубокты жеңгеннен кейін команда өз атын Стэнли кубогына жазбады, бұл кейінірек дәстүрге айналды. NHA тамырлары бар басқа екі НХЛ франшизасынан – «Канадиенс» пен «Сенаторс» клубтарынан айырмашылығы, «Мейпл Лифс» клубы «Блюшертс» тарихын өз тарихының бөлігі деп санамайды, себебі НХЛ Ливингстонды NHA-дан алып тастау үшін құрылған және бұл франшиза таратылған. Осылайша, НХЛ-ге дейінгі Торонто «Мейпл Лифс» тарихының бөлігі бола алмайды. Дегенмен, олар 1917–18 жылғы «уақытша» Торонто франшизасының тарихын мойындайды.

By the fall of 1917, a dispute between Eddie Livingstone, owner of the Blueshirts, and the owners of the NHA's other four clubs—the Montreal Canadiens, Montreal Wanderers, Ottawa Senators and Quebec Bulldogs had come to a boil. The other NHA owners were eager to disassociate themselves from Livingstone, but discovered that the NHA's constitution did not allow them to simply vote Livingstone out. With this in mind, on November 22 the NHA board of directors voted to suspend operations. At the same time, the other four NHA clubs voted to create a new league—the National Hockey League. However, they did not invite Livingstone to join them, effectively leaving him in a one team league. However, the other club owners felt it would be unthinkable not to have a team from Canada's second largest city in the NHL. They also needed a fourth team to balance the schedule, since the Bulldogs were forced to suspend operations due to financial troubles (and, as it turned out, would not return until 1920). To solve the problem, NHL president Frank Calder assigned the contracts of the Blueshirt players to a 'temporary' Toronto franchise to be operated by the Toronto Arena Company, who also owned the Montreal Arena. Calder had ordered Livingstone to sell the team, but Livingstone turned down several offers. The Arena Company was given a year to resolve the dispute or lose the franchise. The Arena Company did agree to compensate Livingstone for the use of the players for the season, although no suitable figure was ever reached, and the league itself disputed any claims that Livingstone had on the players. As the Arena Gardens was the only suitable place to play at the time, the players had little choice but to play for the Arena team, if they wanted to play in the NHL. The NHL had also publicly announced that there was an agreement to buy out Livingstone, though this never took place. The team did not have an official name, but since it was made up mostly of former Blue Shirts, the media and fans called them "the Torontos" or even "the Blue Shirts," as they had Livingstone's former team. Many of the players signed contracts with both Livingstone and the Torontos, and often were paid in cash or personal cheques on a week by week basis. Despite this uncertainty, the team was successful from the start under coach Dick Carroll and general manager Charlie Querrie. The team won the second half of the 1917–18 NHL season, leading to a playoff against the Montreal Canadiens. The Torontos won the playoff and would then face off against the Vancouver Millionaires for the Stanley Cup. Toronto then won the best of five series 3–2. After the Cup win, the team did not engrave its name on the Stanley Cup, as would later become the custom. Unlike the other two NHL franchises with NHA roots, the Canadiens and the Senators, the Maple Leafs do not claim the Blue Shirts' history as their own, as the NHL was formed to remove Livingstone from the NHA and that franchise was folded. As such, pre NHL Toronto could not be part of Maple Leafs history. They do, however, claim the history of the "temporary" Toronto franchise of 1917–18.

1918-1919 жылғы маусым

1918 жылы NHA тағы да жұмысын тоқтатуға дауыс берді, ал қалған иелері NHL-ді екінші маусымда өткізуді жоспарлады. Торонто командасы Кубокты жеңгендіктен, одан да көп пайда табу мүмкіндігі туды, сондықтан Ливингстон 20 000 доллар талап етті, бірақ «Арена» компаниясы 6 000 доллар ұсынды. Бұл Ливингстонның тағы бір сотқа жүгінуіне әкелді, бұл жолы «Арена» компаниясының иелеріне қарсы. Олар Ливингстонға ойыншыларды қайтарудың немесе оған ақы төлеудің орнына, уақытша франшизаны NHL-ге қайтарып, дереу жаңа клуб құрды – «Торонто Арена Хоккей Клубы», халық арасында «Торонто Аренасы» деп танымал болды. «Арена» компаниясының аудиторы Хьюберт Вэрнкомб президент болып тағайындалды. Жаңа клуб жеке корпорация болып тіркелді, ол кез келген заңдық шаралардан тәуелсіз жұмыс істей алатын. Бұл жаңа команда NHL-ге толық құқықты мүше ретінде қабылданды. («Мейпл Лифс» командасы өздерінің алғашқы маусымында «Арена» деп аталғанын айтады, бірақ команданың 1918 жылғы Кубок жеңісін еске алу үшін «Арена» атауы 1947 жылға дейін ресми түрде тіркелмеген.) Сондай-ақ, «Арена Гарденс» мұражайында тек NHL командаларына ғана ойнауға рұқсат етілді, бұл Ливингстонның NHA-ны қайта жандандыру әрекеттерін тоқтатты. Оқиғалардың шатасуын болдырмау үшін қайталайық: 1917 жылы NHA-да ойнаған бес клубтың төртеуі NHL құру үшін бөлініп шықты. Бесінші клубтың ойыншылары, «Блюзширтс» командасы, «Арена» компаниясына «жалға берілді» және лиганың алғашқы маусымында «уақытша» Торонто NHL франшизасы ретінде өнер көрсетті. Торонто Стэнли Кубогын жеңгеннен кейін «Арена» компаниясы NHL-де тұрақты франшиза алды, бірақ бұрынғы «Блюзширтс» командасының ойыншыларын сақтап қалды. Осы франшиза бүгінгі «Мейпл Лифс» командасының тарихын бастады. Алайда, осы жылы клуб сәттілікке жете алмады, 5 жеңіске және 13 жеңіліске ұшырап, маусымның екі кезеңінде де соңғы орында қалды. Көрермендер саны да өте аз болды, 1919 жылдың 4 ақпанында «Канадиенс» командасына қарсы өткен ойынды тамашалауға жүздеген ғана адам келді. Бірнеше ойыншы команданы тастап кетті, олардың ішінде Гарри Холмс, Гарри Микинг және Дэйв Ричи болды. Бұл команданың құқықтық жағдайына байланысты болды, өйткені көптеген ойыншылар әлі де «Блюзширтс» командасының меншігінде болды, олардың ресми келісімшарттары болған жоқ және жасырын түрде қолма-қол ақшамен төленді. Команда Кальдерге маусымды ертерек аяқтау туралы өтінішпен хат жазды, содан кейін әр команда 18 ойын өткізгеннен кейін маусым аяқталды. «Торонто Аренасы» командасы 1919 жылдың 20 ақпанында лигадан ресми түрде шықты. Соңғы екі команда – «Монреаль» және «Оттава» лига чемпиондығы үшін плей-офф ойындарын өткізді.

In 1918, the NHA voted to suspend operations once again, and the other owners made plans to operate the NHL for a second season. Since the Torontos had won the Cup, even more revenue was at stake and Livingstone held out for $20,000, though the Arena offered $6,000. This led to Livingstone filing another lawsuit, this against the Arena owners. In response, instead of returning the players to Livingstone, or even paying Livingstone, the Arena Company returned their temporary franchise to the NHL and immediately formed a new club, the Toronto Arena Hockey Club, popularly known as the Toronto Arenas, with Arena Company auditor Hubert Vearncombe as president. The new club was a separate corporation that could exist separate from any legal action. This new team was readily admitted to the NHL as a member in good standing. (The Maple Leafs themselves say they were known as the Arenas during their first season, but the name "Arenas" was not recorded to commemorate the team's 1918 Cup victory until 1947.) They also decided that only NHL teams would be allowed to play at the Arena Gardens, effectively foreclosing Livingstone's efforts to resurrect the NHA. To restate and clarify a somewhat confusing series of events: four of the five clubs that played in the NHA seceded to form the NHL in 1917. The players from the fifth club, the Blueshirts, were "leased" to the Arena Company and skated as a "temporary" Toronto NHL franchise in the league's inaugural season. After the Torontos won the Stanley Cup, the Arena Company was granted a permanent NHL franchise, but retained the former Blueshirts players. It is this franchise that began the lineage of today's Maple Leafs. This year, the club was not successful, falling to 5 wins and 13 losses, finishing last in both halves of the season. Attendance was especially poor, recorded as only hundreds for a February 4, 1919 game against the Canadiens. Several players left the team, including Harry Holmes, Harry Meeking and Dave Ritchie. This was partly due to the legal status of the team; since most players were really still "property" of the Blueshirts, they didn't have formal contracts and were being paid under the table in cash. The team wrote to Calder to end the season early, and the season ended after each team had played 18 games. The Toronto Arenas then officially withdrew from the league on February 20, 1919. This left the two remaining teams, Montreal and Ottawa, to play a playoff for the league championship.

1919-1920 жылғы маусым

1919 жылдың 13 желтоқсанында НХЛ Кверри бастаған топқа «Ареналардың» сатылуын 5000 долларға мақұлдады. Ақша Ливингстонға NHA клубын жоғалтқаны үшін өтемақы ретінде берілмек болған, бірақ Ливингстон осы ақшаны ешқашан алмады. Барлық есептер бойынша, Калдер ақшаны өзіне жұмсап жіберген. Команда «Торонто Сент-Патрикс» деп қайта аталды. Клуб 1919 жылдың 22 желтоқсанында тіркелді. Кверри, Фред Хэмбли, Перси Хэмбли және Пол Цицери әрқайсысына 99 акциядан, ал Ричард Грирге 4 акция тиесілі болды.