Ванкувердің «BC Lions» командасы – тарихы мен жетістіктері
BC Lions
БC Lions – Ванкувердегі кәсіби канад футбол командасы. 1954 жылдан бері CFL-де өнер көрсетіп келеді, 6 рет Grey Cup жеңімпазы атанды. Футбол, Ванкувер, Канадa.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канада футбол лигасының командасы
Canadian Football League team
BC Lions – Британдық Колумбияның Ванкувер қаласында орналасқан кәсіби канадалық футбол командасы. «Арыстар» Канада футбол лигасының (CFL) Батыс дивизионында өнер көрсетеді және өздерінің үй ойындарын BC Place стадионында өткізеді. Команда 1954 жылы алғашқы маусымын өткізіп, содан бері үздіксіз қатысып келеді, бұл оларды Британдық Колумбиядағы ең көне кәсіби спорттық франшизаға айналдырды. «Арыстар» лиганың «Грей Кап» (Grey Cup) чемпионатында 10 рет өнер көрсетіп, 6 рет жеңіс тойлады, олардың соңғы жеңісі 2011 жылы тіркелді. «Арыстар» өз алаңында «Грей Капты» жеңіп алған Батыс Канадасының алғашқы командасы болды, бұл олар 1994 және 2011 жылдары орындады, ал Саскачеван 2013 жылы осы жетістікке қол жеткізді. Сондай-ақ 1994 жылы «Арыстар» «Грей Кап» үшін ойнаған және американдық франшизаны жеңген алғашқы команда атанды. «Арыстар» CFL тарихындағы екінші ең ұзақ плей-офф сериясын ұстап тұр, 1997 жылдан 2016 жылға дейін 20 маусым қатарынан плей-оффқа қатысты (тек Эдмонтон 1972 жылдан 2005 жылға дейін 34 маусымдық ұзақ плей-офф сериясын көрсетті). 2019 жылы Виннипег «Блю Бомберс» (Blue Bombers) 29 жылдық күтістен кейін «Грей Капты» жеңіп алғаннан кейін, «Арыстар» қазіргі уақытта Батыс дивизионындағы командалардың арасында «Грей Кап» жеңісіне ең ұзақ үміткер болып табылады, соңғы рет 2011 жылы жеңіс тойлады.
The BC Lions are a professional Canadian football team based in Vancouver, British Columbia. The Lions compete in the West Division of the Canadian Football League (CFL), and play their home games at BC Place. The Lions played their first season in 1954, and have played every season since, making them the oldest professional sports franchise in British Columbia. They have appeared in the league's Grey Cup championship game 10 times, winning six, with their most recent championship occurring in 2011. The Lions were the first Western Canadian team to win the Grey Cup at home, doing so in 1994 and 2011, before Saskatchewan achieved the feat in 2013. Also in 1994, the Lions became the first team to play and defeat an American based franchise for the Grey Cup. The Lions hold the second longest playoff streak in CFL history, making the postseason 20 consecutive seasons, from 1997 to 2016 (only Edmonton has had a longer playoff streak, going 34 seasons from 1972 to 2005). With the Winnipeg Blue Bombers Grey Cup win in 2019 after a 29 year wait, the Lions currently have the longest Grey Cup drought of the West Division teams, last winning in 2011.
Арыстандар алдында
Еліміздің қалған бөліктерімен салыстырғанда, Британдық Колумбияға ересектер футболы кеш келді. 1907 жылға қарай регби одақтары барлық далалық провинцияларда құрылған, ал 1911 жылы Батыс Канада регби футбол одағы құрылды. Алайда, Батыс хоккей лигасының күрт құлдырауынан кейін 1926 жылға дейін Британдық Колумбия регби футбол одағы құрылмады, ал BCRFU 1930 жылға дейін Грей кубогында Батыстың намысын қорғауға қатысты. Қара және қызғылт сары түстердегі Ванкувер Мераломасы сол дәуірдегі Британдық Колумбияның ең сәтті командасы болды. Олар 1930 және 1934 жылдары Батыс финалында ойнады, бірақ екі рет те Саскачеван регби футбол одағының «Регина Рафрайдерс» командасына жеңіліп қалды. Батыс провинцияаралық футбол одағы құрылғаннан кейін BCRFU Грей кубогы үшін күресуді тоқтатты. 1941 жылы BCRFU таратылғаннан кейін Ванкувер Гризлиз WIFU-ға қосылды. Олар бір ғана маусым ойнады, 1–7 есебімен аяқтады, содан кейін WIFU Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін қызметін тоқтатты. Гризлиз соғыстан кейін қайта оралмады.
Compared to the rest of the country, senior football arrived late in British Columbia. Rugby unions had been organized in all of the Prairie provinces by 1907 and the Western Canada Rugby Football Union had been formed in 1911. However, it was not until 1926 (after the sudden collapse of the Western Hockey League) that the British Columbia Rugby Football Union was formed, and not until 1930 that the BCRFU competed to represent the West in the Grey Cup. The black and orange Vancouver Meralomas were the most successful British Columbian team of the era. They played in the Western Final in 1930 and again in 1934, only to lose on both occasions to the Regina Roughriders of the Saskatchewan Rugby Football Union. The BCRFU stopped challenging for the Grey Cup following the formation of the Western Interprovincial Football Union. After the BCRFU disbanded in 1941, the Vancouver Grizzlies joined the WIFU. They played only one season, finishing 1–7, before the WIFU suspended operations for the duration of the Second World War. The Grizzlies did not return after the war.
Арыстандардың шығу тегі
1951 жылы Кен Стауффер мен Тини Радар басқаратын топ Ванкуверде жаңа футбол командасын құруға, Ванкувер Сан газетінің тілшісі Энди Лайтлдың мақаласынан шабыттанды. Команданың иелері Радар мен Орвилл Беркті WIFU-дың маусымдық емес жиналыстарында Ванкувердің командаға үміттануын бастау үшін өкілдік етуге жіберді. Радар мен Беркке Ванкувер аймағында жеткілікті қызығушылық тудыра алса, келесі жылы жиналысқа 25 000 долларлық сенім білдіру кепілдігімен қайта оралу керектігі айтылды. Алғашқы жиналыстар қараша айында Арктикалық клубта өтті, ал Берк пен Мералома регби клубының Гарри Спринг басқаратын комитет әрқайсысы 20 долларға мүшеліктерді сатуға кірісті. 1952 жылы Бёрк, Вик Спенсер және Джон Дэвидсон WIFU-ға сенім білдіру кепілдігін ұсынды, бірақ Виннипег пен Саскачеван екеуі бесінші команда идеясына қарсы дауыс бергендіктен Ванкувер командасының идеясы қабылданбады. Алайда Ванкувердегі топ WIFU-да франшиза алу үшін күш-жігерін тоқтатпады. 1953 жылдың 22 қаңтарында клубтың алғашқы жылдық жиналысы өтті, онда Артур Э. Мерсер клубтың бірінші президенті болып бекітілді. Кейін сол жылы Мерсер, Билл Морган, Билл Ралстон және Уит Мэтьюс WlFU жиналыстарына қайта оралды. Негізін қалаушылардың бірі – Үнді-канад кәсіпкері Джаб Сидху болды. Бұл жолы олар бесінші Батыс командасы туралы идеяны ұсынды, және Ванкуверге шартты франшиза берілді. Олар 15 000 орындық стадионды қамтамасыз етуді, кем дегенде 6 500 маусымдық билет сатуды және келуші командалардың жол шығындарын кепілдік беруді міндетті болды. 1954 жылы Ванкуверде Британ империясы мен Достастық ойындарының өтетіні туралы хабарланғаннан кейін, барлық жағдайлар өз орнына келді. Бұл 32 300 адамға арналған Империя стадионының салынуын қажет етті, ал ойындар аяқталғаннан кейін жаңа WIFU командасына өте қолайлы болар еді. 1953 жылғы Пасхаға дейін Аннис Стукус Торонто Аргонавттан тартылып, Батысқа оралып, франшизаның алғашқы байланыс менеджері, бас менеджері және бас жаттықтырушысы болды.
In 1951, a group led by Ken Stauffer and Tiny Radar were inspired by Vancouver Sun columnist Andy Lytle's article to start a new football team in Vancouver that would play in the WIFU. The ownership group sent Radar and Orville Burke to represent them at the off season WIFU meetings to initiate Vancouver's bid for a team. Radar and Burke were told to return to the meetings the following year with a $25,000 good faith bond if they could generate sufficient interest in the Vancouver area. The first meetings were held at the Arctic Club in November and a committee headed by Burke and Harry Spring of the Meraloma Rugby Club, set out to sell memberships for $20 each. Though Burke, Vic Spencer, and John Davidson offered the good faith bond to the WIFU in 1952, the idea of having a Vancouver team was rejected when both Winnipeg and Saskatchewan voted against the idea of a fifth team. The group in Vancouver, however, did not give up their efforts to have a franchise in the WIFU. On January 22, 1953, the first annual meeting of the club was held, and Arthur E. Mercer was confirmed as the club's first president. Later in the year, Mercer, Bill Morgan, Bill Ralston, and Whit Matthews went back to the WlFU meetings. One of the founding members included Indo Canadian businessman, Jab Sidhoo. This time, they sold the idea of a fifth Western team, and Vancouver was granted a conditional franchise. They were required to provide a 15,000 seat stadium, sell at least 6,500 season tickets, and guarantee travel expenses for the visiting teams. All the pieces began to fall into place when it was announced that Vancouver would host the 1954 British Empire and Commonwealth Games. That entailed the building of Empire Stadium, which seated 32,300 people and would be more than suitable for the new WIFU team once the Games concluded. By Easter of 1953, Annis Stukus was then lured away from the Toronto Argonauts to return to the West to become the first public relations manager, general manager, and head coach of the franchise.
Команданың атауы
1953 жылдың қалған бөлігінде барлық жергілікті БАҚ жаңа команданың атын іріктеу үшін жанкүйерлер арасында байқау өткізді. Арыстан атын таңдауға себеп – аймақтың танымал ландшафты мен аңызы. Арыстар – Ванкувердің солтүстік-батысындағы екі биік тау, ал аңыз бойынша, олар қаланы қорғап тұрған екі тау арыстанына (пумаға) ұқсайды. Атау таңдалған соң, Стукус команданың Британдық Колумбия провинциясының барлық аймағын ұсынуы және бейнелеуі керек деп шешті, осылайша команданы канадалық футбол әлеміне «Британдық Колумбия Арыстары» немесе қысқаша «BC Арыстары» деп таныстырды. Британдық Колумбияның тумасы болғандықтан, тау арыстаны команданың имиджімен тығыз байланысты, себебі ол жылдамдығымен, батылдығымен және күшімен әйгілі, сонымен қатар ерекше, бірақ қауіпті жыртқыш ретінде құрметпен қарастырылады. Жаңа команданың логотипі осы жануарды Мераломалардың қара және қызғылт сары түстерімен үйлестірді.
During the rest of 1953, a fan contest was held by all of the local media to pick the new team's name. Lions was chosen because it represented a local landmark and legend of the area. The Lions are twin mountain peaks that rise northwest of Vancouver, and according to legend, resemble two mountain lions (cougars) guarding the city. After the name was chosen, Stukus decided that the team should represent and embrace the entire province of British Columbia, introducing the team to the Canadian football world as the British Columbia Lions or "BC Lions" for short. Native to BC, the mountain lion has a strong connection to team's brand, as it is renowned for speed, courage and strength, and carefully respected as a remarkable, but dangerous predator. The new team's logo combined this animal with the black and orange colours of the Meralomas.
Белгілі маусымдар
BC Lions 13 рет Батыс конференциясы/Батыс дивизионының тұрақты маусым чемпионатында жеңіске жетіп, 10 рет Grey Cup финалына қатысты, оның алтысында жеңіс тойлады.
The BC Lions have won 13 Western Conference/West Division regular season championships and played for the Grey Cup 10 times, winning six.
Бірінші маусымдар (1954-1960 жылдар)
1954 жылы алғашқы маусымда Стукус Ванкувер көшелерінде футболға деген қызығушылықты қоздырды. Команда 1954 жылғы 28 тамызда, сенбі күні Виннипег Блю Бомберстерге қарсы алғашқы үйіндегі ойынға Империя стадионына шыққанда тарихқа енді. Фулбек Бейли 8–6 есебімен жеңіліске ұшырағанда франшиза тарихындағы алғашқы тачдаунды соқты. Бірінші жеңіс 1954 жылғы 18 қыркүйекте болды, Бейли жеңіс голын соғып, Калгари Стампедерсті 9–4 есебімен жеңді. Жанкүйерлер көшеде тойлады, бірақ бұл олардың жалғыз жеңісі болды, себебі «Арыстандар» сол жылы 1–15 көрсеткішін тіркеді. 1955 жылы команда 5–11 есебіне жетті, Калгариден оқшау төртінші орынды иеленді, бірақ плей-оффқа қатыса алмады. Қазан айында команда директорлары Стукустың бас бапкер лауазымынан кетуін сұрады. Оның қызметтен босатылуына жанкүйерлердің реакциясы қатты да бөлінген болса да, Стукус жанкүйерлерден BC Lions командасын қолдауын жалғастыруды өтінді. Стукус көмекшісі Клем Кроу кейіннен 1956 жылғы маусымда бас бапкер болып тағайындалды. 1956 жылы «Арыстандар» Батыс конференциясында төртінші орынды иеленді және плей-оффқа қатыса алмады, бірақ Кроудың алғашқы жылында 6–10 көрсеткішіне жетті. Маусымнан кейін Билл МакМахан команда президенті болып тағайындалды. Оның алғашқы міндеттерінің бірі – Монреаль Алуэттстен Келона тумасы Герб Капоцциді жаңа бас менеджер ретінде қайтару болды. BC алаңда күресін жалғастырды, 1957 жылғы маусымды 4–11–1 есебімен аяқтады және төртінші жыл қатарынан плей-оффқа қатыса алмады. 1958 жыл CFL дәуірінің басталуын белгіледі, бірақ «Арыстандар» алғашқы 5 ойында жеңіліске ұшырады, нәтижесінде лигадағы ең нашар 3–13 көрсеткішін тіркеді. Команданың алаңдағы қиындықтары Капоцциді Кроуды бас бапкер лауазымынан босатуға және оның орнына 1957 жылғы маусымда клубпен ойнаған Дэнни Эдвардсты тағайындауға мәжбүр етті. Бұл ұмытылмас маусым болғанымен, жаңадан келген Том Хинтон мен Сонни Гомер болашақ футбол жұлдыздары болатынын көрсетті. Капоцци 1959 жылғы маусымда команданы жақсартты, алдымен Виннипегтен Уэйн Робинсонды жаңа бас бапкер ретінде тағайындады, содан кейін командаға тәжірибелі ойыншыларды қосты. Бұдан кейін жаңадан келген шабуылшы Уили «Уисп» Флемингке қол қойылды, Хинтон мен Гомерге қосымша жастар әкелінді. Капоццидің қадамдары сәтті болды. Калгариге қарсы үйде өткен соңғы тұрақты маусым ойынында жеңіске жетіп, 1959 жылғы «Арыстандар» командасы 9–7–0 есебімен алғашқы жеңіске жетті және плей-оффқа алғаш рет қатысты. Плей-оффта Эдмонтон Эскимосқа қарсы екі ойында жеңіліске ұшырады, бірақ команданың болашағы 1960 жылдарға қарай жарқын көрінді. 1960 жылға қарай «Арыстандардың» үлкен үміттері ақталуға тиіс болды және команда 5–9–2 есебімен аяқтады, бұл оларды тағы да плей-оффқа қатысудан шығарды. Бұл көңіл көншітпеді, өйткені өткен маусымдағы күшті ядроға жаңадан келген Стив Коттер, Лонни Деннис, Джим Карфин және Нил Бомонт қосылды. «Арыстандар» үшін жалғыз оң жаңалық – Бомонттың WIFU Жылдың үздік жаңашысы атағын жеңіп алуы болды, CFL-дің маңызды сыйлығын жеңіп алған алғашқы «Арыстандар» ойыншысы атанды.
For their inaugural season in 1954, Stukus sold football fever on the streets of Vancouver. The team made history when they stepped on the field of Empire Stadium for their first home game, against the Winnipeg Blue Bombers, on Saturday, August 28, 1954. Fullback By Bailey scored the first touchdown in franchise history in an 8–6 loss. The first Lions win came on September 18, 1954, with Bailey scoring the winning touchdown to overtake the Calgary Stampeders 9–4. Fans celebrated in the streets, but it turned out to be their only win, as the Lions went 1 15 for the year. In 1955, the team improved to a 5–11 record, eking out fourth place ahead of Calgary, but missing the playoffs. In October, the team's directors asked Stukus to step down as the team's head coach. While fan reaction to his dismissal was loud and divided, Stukus asked the fans to continue their support of the BC Lions. Stukus' assistant Clem Crowe was later named head coach for the upcoming 1956 season. In 1956, the Lions again finished fourth in the West and missed the playoffs, despite improving to 6–10 in Crowe's first year. During the offseason, Bill McMahan assumed the role of team president. One of his first duties involved him bringing back Kelowna native Herb Capozzi from the Montreal Alouettes as the new general manager. BC continued to struggle on the field, finishing the 1957 season with a 4–11–1 record, missing the playoffs for the fourth straight year. 1958 marked the beginning of the CFL era, but the Lions lost their first 5 games, en route to a league worst 3–13 record. The team's on field struggles compelling Capozzi to fire Crowe as the head coach and replace him with Danny Edwards, who returned after playing with the club during the 1957 season. Although it was a season to forget, rookies Tom Hinton and Sonny Homer showed promising signs of being future football stars. Capozzi improved the team for the 1959 season, first by hiring Wayne Robinson, from Winnipeg, as the new head coach, then bringing in a corps of veteran players to add more experience to the team. This was followed by signing rookie running back Willie "the Wisp" Fleming, adding more youth to play alongside Hinton and Homer. Capozzi's moves proved successful. By winning their final regular season game, at home, over Calgary, the 1959 Lions managed both their first winning season, with a 9–7–0 record, first playoff appearance. The postseason ended with two straight losses to the Edmonton Eskimos, but the team's future looked bright heading into the 1960s. The high hopes of the Lions heading into 1960 faded and the team finished with a 5–9–2 record, which eliminated them from playoff contention again. It was disappointing considering the addition of rookie talents Steve Cotter, Lonnie Dennis, Jim Carphin, and Neal Beaumont to a strong core of veteran and young players from the previous season. The only positive for the Lions was Beaumont winningWIFU Outstanding Rookie of the Year honors, becoming the first Lions player to win a major CFL award.
Дейв Скрайен және алғашқы Grey Cup титулы (19611967)
Арыстандар 1961 жылғы маусымды бұрынғы Миннесота «Алтын гофері» Том Браунмен келісім жасасу арқылы бастады, бірақ команда алаңда нашар ойын көрсетуді жалғастырды. Қыркүйек айында, қауіпті сауда деп есептелген келісімде, «Арыстандар» Калгариден Джо Каппты төрт ойыншыға алмастырып алды. Бір аптадан соң Робинсон бас бапкер қызметінен босатылып, оның орнына көмекші бапкер Дейв Скриен тағайындалды. Маусым 1–13–2 есебімен аяқталды. 1962 жылы Скриен бас бапкер ретіндегі толық маусымында бірден көзге түсіп, 7–9 есебімен аяқтады. Сегіз жылдық қажырлы еңбектен кейін «Арыстандар» алғаш рет табысқа қол жеткізуге жақын болды.
The Lions started the 1961 season by signing former Minnesota Golden Gopher Tom Brown, but the team continued performing poorly on the field. In September, in a trade that was considered a major gamble, the Lions received quarterback Joe Kapp from Calgary, in exchange for four players. A week later, Robinson was relieved of his duties as head coach and replaced by assistant Dave Skrien. The year ended with a 1–13–2 record. In 1962, Skrien made an immediate impact in his first full season as head coach, finishing with a 7–9 record. After eight years of hard work, the Lions were on the verge of success for the first time.
1963 жылғы "Сері кубок" финалистері
1963 жылғы маусымға дейін "Арыстандар" командасы "Сұр кубок" үшін таласа алады деген үміт болды. Капп пен Флемингтің бастауымен тәжірибелі ойыншылардан құралған команда 12–4 есебімен тұрақты маусымдағы алғашқы конференция титулын жеңіп алды. Батыс конференциясының финалында Саскачеван "Рафрайдерс" командасын 2–1 есебімен жеңгеннен кейін, "Арыстандар" Империя стадионында өткен 51-ші "Сұр кубок" ойынында "Гамильтон Тайгер Кэтс" командасына қарсы шықты. Бірақ, команданың қарқыны баяулады, себебі чемпионат ойынында алған жарақаттары олардың өнеріне кері әсер етті. Жұлдызды шабуылшы Флеминг "Тайгер Кэтс" командасының қорғаушысы Анжело Москадан алаңнан тыс соққы алғаннан кейін жарақаттанды. Бұл "Арыстандардың" жеңіске жету мүмкіндігіне үлкен соққы болды. "Гамильтон" 21–10 есебімен "Сұр кубокты" жеңіп алды. Маусымнан кейін Капп Батыс конференциясының ең құнды ойыншысы ретінде Джефф Никлиннің естелік кубогымен марапатталды, Том Браун CFL-дің ең үздік қорғаныс ойыншысы сыйлығын жеңіп алды, ал Скрин жылдың жаттықтырушысы ретінде Аннис Стукус кубогын жеңіп алды. Бұл үш сыйлықтың біреуі алғаш рет "Арыстандар" командасының ойыншыларына табысталды. Фулбек-кикер Питер Кемпф Батыс конференциясында "Жылдың жаңашылы" доктор Бити Мартин кубогын жеңіп алған екінші "Арыстан" болды.
Before the 1963 season, there was optimism that the Lions could contend for the Grey Cup. With a veteran roster headlined by Kapp and Fleming, the Lions surged to their first regular season conference title with a 12–4 record. After a 2–1 series victory over the Saskatchewan Roughriders in the Western Conference finals, the Lions lined up in the 51st Grey Cup, held at Empire Stadium, against the Hamilton Tiger Cats. However, their momentum stalled as a series of injuries in the championship game affected the team's performance. Star running back Fleming was hurt after he received a late, out of bounds hit by Tiger Cat defensive tackle Angelo Mosca. This proved to be a huge blow to the Lions' chances of victory. Hamilton took the Grey Cup, 21–10. In the offseason, Kapp was awarded the Jeff Nicklin Memorial Trophy as most valuable player of the Western Conference, Tom Brown won the CFL's Most Outstanding Defensive Player Award, and Skrien won the Annis Stukus Trophy as coach of the year, the first time any of those three awards had been handed to Lions players. Fullback kicker Peter Kempf became the second Lion to win the Dr. Beattie Martin Trophy for rookie of the year honours in the Western Conference.
1964 жылғы "Сері кубок" чемпиондары
1964 жылы 11–2–3 есебімен маусымдық рекордын жетістікке қол жеткізгеннен кейін және Батыс конференциясының финалында Калгари Стампедерсті үш ойындық серияда жеңгеннен кейін, «Арстандар» Торонтоның Көрме стадионында «Гамильтон Тайгер Кэтспен» Грей кубогының қайталама матчында кездесуге мүмкіндік алды. БК өш алды, өйткені Кэпп, Флеминг және екі гол соққан, екі жақты өте жақсы ойын көрсеткен Билл Мунси «Арстандарға» алғашқы Грей кубогын 34–24 есебімен жеңіп беруге көмектесті. Бұл жеңіс Британ Колумбиясының жанкүйерлерінің 11 жылдық күтісін аяқтады. 1964 жылғы маусымның соңында қорғаныс шебушісі Том Браун CFL All Star атанды, CFL-дің ең үздік шебушісі ретінде Schenley жүлдесін екі рет қатарынан жеңіп алды және Батыс конференциясының ең құнды ойыншысы ретінде Джефф Никлиннің естелік кубогын жеңіп алды. Браунмен бірге қорғаныста Майк Качич, Дик Футс және Мунси де All Star атанды. Кэпп пен шабуылшы Лонни Деннис CFL All Star атанды. Маусым аяқталғаннан кейін Бейли команданы тастап кетті, ал команда құрамы қартая бастады. 1965 жылы «BC Lions» командасының династия құруға деген үміті тез жойылды, себебі команда батыста 6–9–1 есебімен төртінші орынға түсіп, CFL әлеміндегі көшбасшы болғаннан кейін бір жыл өткен соң плей-оффқа қатыса алмады. Бас жаттықтырушы Скриеннің алдыңғы екі маусымдағы жетістіктерін қайталай алмайтыны анық болды. 1966 жылы жағдай одан да нашарлап, «Арстандар» 5–11 есебімен ойын көрсетті. Капоцци тоғыз маусымдық қызметтен кейін бас менеджер лауазымынан босатылды, ал франшиза Грей кубогына қатарынан екі рет қатысқаннан кейін екі жыл өткен соң. Флеминг пен Том Хинтон зейнеткерлікке шықты, ал Кэпп команданы тастап, NFL-де «Миннесота Викингс» командасында ойыншылық карьерасын жалғастырды. 1967 жылғы маусымда Денни Вьетч клубтың жаңа бас менеджері болды. Оның алғашқы қадамы – маусымды үш жеңіліспен бастаған Скриенді жұмыстан босату болды. Вьетч Джим Чемпионды бас жаттықтырушы етіп тағайындады, ал «Арстандар» маусымды 3–12–1 есебімен аяқтады. Клуб үшін жалғыз жағымды жаңалық – екі жаңа ойыншы: қанатты шабуылшы Джим Янг және мерген Тед Герела, ол Батыс конференциясының жылдың жаңа ойыншысы ретінде доктор Бити Мартиннің кубогын жеңіп алды.
After achieving an 11–2–3 regular season record in 1964, and defeating the Calgary Stampeders in a three game series in the Western Conference finals, the Lions advanced to meet the Hamilton Tiger Cats in a Grey Cup rematch at Toronto's Exhibition Stadium. BC got their revenge, as Kapp, Fleming, and Bill Munsey, who gave a two touchdown, two way starring effort, helped the Lions to their first Grey Cup victory, 34–24. The win ended 11 years of waiting for the British Columbia faithful. At the end of the 1964 season, defensive lineman Tom Brown was named a CFL All Star, a back to back Schenley Award winner as CFL's Most Outstanding Lineman Award, and won the Jeff Nicklin Memorial Trophy as the most valuable player in the Western Conference. Joining Brown as All Stars on defence were Mike Cacic, Dick Fouts, and Munsey. Kapp and tackle Lonnie Dennis were named CFL All Stars on offence. During the offseason, Bailey left, and the roster was beginning to age. Any hopes of the BC Lions becoming a dynasty quickly disappeared in 1965, as the team fell to fourth in the west with a 6–9–1 record, missing the playoffs one year after being on top of the CFL world. It was clear that head coach Skrien would never again experience the same success as he achieved the previous two seasons. The situation went from bad to worse in 1966, as the Lions posted a 5–11 record. Capozzi was fired as general manager after nine seasons, and just two years after taking the franchise to consecutive Grey Cup appearances. Fleming and Tom Hinton retired, and Kapp left the team to continue his playing career in the NFL with the Minnesota Vikings. In the 1967 season, Denny Vietch became the new general manager of the club. His first move was to fire Skrien after three straight losses to start the season. Veitch named Jim Champion as head coach, and the Lions ended up finishing the season with a 3–12–1 record. The only positives for the club were two rookies; wide receiver Jim Young and kicker Ted Gerela, who ended up winning the Dr. Beattie Martin Trophy as the Western Conference's rookie of the year.
Автобуста тұрақсыздық (1968-1976)
Скриеннің кеткенінен кейін, «Лайонс» 1968 мен 1976 жылдар аралығында бес бас бапкерді алмастырды және плей-оффқа тек үш рет қатысты. Чемпион 1968 жылы бас бапкер қызметінде қалды, ал CFL жұлдызы Джеки Паркер көмекші бапкер болып тағайындалды, тіпті сегіз ойынға зейнетінен қайтып келді. «Лайонс» маусымды 4–11–1 есебімен аяқтады, тағы да плей-оффқа ілікпеді. 1969 жылғы маусымда 1–10 есебімен Чемпион бас бапкер лауазымынан босатылып, оның орнына көмекші бапкер Джеки Паркер тағайындалды. «Лайонс» соңғы бес ойынының төртеуінде жеңіске жетіп, 5–11 есебімен «Эдмонтонмен» тең түсті. Маусымдық серияны жеңгендіктен, «BC» теңдікті жеңіп, плей-оффқа өтті, онда «Калгаридегі» «Stampeders» командасына 35–21 есебімен жеңілді. Жекелей, Дэйв Исли CFL және Батыс дивизионында жылдың жаңа ойыншысы атағын жеңіп алды, ал Янг «Шенли» турнирінің финалисі болды. 1970 жылы Канадада алғашқы жасанды газон алаңы орнатылды, ол «Empire Stadium» (3M's Tartan Turf) стадионында болды. Янг «Шенлидің» үздік канадалық ойыншысы сыйлығын жеңіп алған алғашқы «Лайонс» ойыншысы болды, ал команда Батыс конференциясында 6–10 есебімен төртінші орынды иеленді және плей-оффқа қатыса алмады. 1971 жылғы маусымда бас бапкер Паркер бас менеджер болып тағайындалды, ал оның орнына Саскачеванның бұрынғы бапкері Игл Кис келді. Дон Мурхед квотербек ретінде қабылданды, ал бір жыл ішінде жалпы саны елу үш түрлі ойыншы «Лайонс» формасын киді, соның ішінде кино және телеарна жұлдызы Карл Уэзерс желілік қорғаушы ретінде ойнады. Жүгіруші Джим Эвенсон маусымды 1,237 ярдпен аяқтады, Батыс конференциясында жүгірушілердің арасында көшбасшы болды және Эдди Джеймс еске алу трофейін жеңіп алды. «Лайонс» маусымды тағы да Батыс дивизионында 6–9–1 есебімен төртінші орында аяқтады және екінші жыл қатарынан плей-оффқа қатыса алмады. Паркер Канада футбол даңқы залына енген алғашқы «Лайонс» ойыншысы болды. 1972 жылы «Лайонс» қорғаныс шебінде Рокки Лонг, жүгіруші Джонни Муссо, желілік қорғаушы Рей Неттлс және орталық Ал Уилсон сияқты жаңа ойыншыларды қосты, бірақ 5–11 есебімен өз дивизионында бесінші орынды иеленді. Янг үздік канадалық ойыншы ретінде екінші рет «Шенли» сыйлығын жеңіп алды. 1973 жылғы маусымда «Лайонс» жақсы өнер көрсетіп, 5–9–2 есебімен Батыс конференциясында үшінші орынды алып, төрт жылдан кейін алғаш рет плей-оффқа жолдама алды. «Лайонс» жартылай финалда «Саскачеван Рафрайдерс» командасына 33–13 есебімен жеңілді. Желілік қорғаушы Неттлс CFL-дің үздік қорғаныс ойыншысы сыйлығын жеңіп алды. 1974 жылы «Лайонс» 8–8 есебімен жақсаруын жалғастырды және екінші жыл қатарынан плей-оффқа оралды. Олар жартылай финалда таныс қарсыластары «Саскачеванмен» кездесті, онда олар тағы да 24–14 есебімен жеңілді. Екінші жылғы жүгіруші Лу Харрис жарақат алған Муссоның орнына «Лайонс» командасын жүгіру және қабылдау бойынша жетекшілік етіп, CFL All Star құрметіне ие болды. Стукус Канада футбол даңқы залына құрылысшы ретінде енген алғашқы «Лайонс» ойыншысы болды. 1975 жылғы маусымды «Лайонс» квотербек позициясында өзгеріс жасап бастады, Эрик Гутри мен Питер Лиске Мурхедтің орнына осы позицияға көшті. Олар алғашқы алты ойынының бесеуінде жеңіліске ұшырады, содан кейін тамыз айында үлкен өзгеріс жарияланды. Бас менеджер Паркер мен бас бапкер Кис екеуі де жұмыстан босатылды, Боб Акклс бас менеджердің көмекшісі лауазымынан жоғарылатылып, Кал Мерфи бас бапкер болып тағайындалды. «Лайонс» маусымның қалған бөлігінде .500 көрсеткішін сақтап, 6–10 есебімен өз дивизионында бесінші орында қалды. 1976 жылғы «Лайонс» маусымы 5–9–2 есебімен төртінші орында аяқталды. Жекелей, Скарра CFL-дің ең үздік жаңа ойыншысы ретінде «Шенли» сыйлығын жеңіп алған екінші «Лайонс» ойыншысы болды, ал Билл Бейкер «Шенли» қорғаныс ойыншысы сыйлығын жеңіп алды. Гарри Спринг құрылысшы ретінде атақ-даңқ залына енген екінші «Лайонс» ойыншысы болды. Жаңадан келген және жергілікті таланттар, желілік қорғаушы Глен Джексон және допты ұзаққа лақтырушы Луи Пассалья көңіл көтеріп, көңілсіз маусымдағы екі жарқын нүкте болды.
Following Skrien's departure, the Lions went through five head coaches between 1968 and 1976, qualifying for the playoffs only three times. Champion remained as head coach in 1968, and CFL legend Jackie Parker was hired as an assistant coach, and even came out of retirement for eight games at quarterback. The Lions finished the season with a 4–11–1 record, again missing the playoffs. Eleven games into the 1969 season, with a 1–10 record, Champion was fired as head coach and replaced by assistant Jackie Parker. The Lions responded by winning four of their last five games to finish 5–11, tied with Edmonton. By virtue of winning the season series, BC won the tie breaker and squeezed into the playoffs, where they fell to the Stampeders, in Calgary, 35–21 in the semifinal. Individually, Dave Easley won CFL and Western Division rookie of the year honours, and Young was a Schenley finalist. In 1970, the first artificial turf field in Canada was installed, at Empire Stadium (3M's Tartan Turf). Young became the first Lion to win the Schenley Outstanding Canadian Award, while the team finished fourth place in the Western Conference at 6–10, and missed the playoffs. The 1971 season began with a major off season restructuring that saw head coach Parker elevated to general manager, and replaced by former Saskatchewan coach Eagle Keys. Don Moorhead was recruited at quarterback, and a total of fifty three different players put on a Lions uniform in a year of change, including movie and TV personality Carl Weathers at linebacker. Running back Jim Evenson finished the season with 1,237 yards to lead the Western Conference in rushing, and won the Eddie James Memorial Trophy. The Lions again finished the season at fourth place in the West Division with a 6–9–1 record, missing the playoffs for a second consecutive year. Parker became the first Lion player inducted into the Canadian Football Hall of Fame. In 1972, the Lions added new players such as defensive back Rocky Long, running back Johnny Musso, linebacker Ray Nettles and centre Al Wilson, but finished fifth in their division with a 5–11 record. Young won his second Schenley Award as outstanding Canadian. The Lions' fortunes improved during the 1973 season, as they posted a 5–9–2 record, good enough for a third place finish in the Western Conference and a playoff berth, their first in four years. The Lions lost in the semi finals to the Saskatchewan Roughriders 33–13. Linebacker Nettles won the CFL's Outstanding Defensive Player Award. In 1974, the Lions showed continued improvement in posting an 8–8 record, and returned to the playoffs for the second straight year. They faced familiar foe Saskatchewan in the semi finals, where they lost again, 24–14. Second year running back Lou Harris replaced injured Musso to lead the Lions in both rushing and receiving, winning CFL All Star honours in the process. Stukus became the first Lion inducted into the Canadian Football Hall of Fame as a builder. The Lions began the 1975 season with a change at quarterback, as Eric Guthrie and Peter Liske platooned at the position, replacing Moorhead. They lost five of their first six games before a major change was announced in August. General manager Parker and head coach Keys were both dismissed, with Bob Ackles moving up from his assistant general manager post and Cal Murphy elevated to head coach. The Lions played .500 football the rest of the season, but finished in fifth place in their division with a 6–10 record. The Lions' 1976 season concluded with a 5–9–2 fourth place finish. Individually, Sciarra became the second Lion to win the Schenley Award as the CFL's most outstanding rookie, while Bill Baker won the Schenley Defensive Player Award. Harry Spring became the second Lion inducted into the Hall of Fame as a builder. Rookies and local talents, linebacker Glen Jackson and punter kicker Lui Passaglia were two other bright spots in an otherwise disappointing season.
Қайтадан дау-дамайға оралу (1977-1982)
Коучинг штабындағы маусымдық үзілістегі толық қайта құру 1977 жылғы маусымды ашқанда Эдмонтонның көмекші бапкері Вик Раппты «Арыстандардың» 10-шы бас бапкері етіп тағайындады. Жаңа «Леостар» құрамында жаңадан келген Леон Брайт, Джон Блейн, Кен Хинтон және квотербек Джерри Тагге, сондай-ақ бірнеше жаңадан алынған тәжірибелі ойыншылар бар еді. «Арыстандардың» соңғы минуттағы табыстары оларға «Жүрек ауруынан зардап шегетін балалар» деген лақап атты әкелді. Олар 10–6 есебімен аяқтады, бұл Батыс дивизионында екінші орынға жеткізді – «Арыстандардың» 1964 жылғы Грей Кап жеңісінен бері алғашқы рет жеңіспен аяқтаған маусымы. «BC» плей-оффты өз алаңында 33–32 есебімен «Виннипегтің» үстінен жеңіспен бастады, бірақ Батыс дивизионының финалында Эдмонтонның «Эскимос» командасынан 38–1 есебімен ойсырап жеңілді. Шабуылшы Леон Брайт CFL-дің ең үздік жаңа ойыншысы сыйлығын жеңіп алды, ал Ал Уилсон CFL-дің ең үздік шабуылдаушы сызық ойыншысы сыйлығын жеңіп алған алғашқы «Арыстан» болды. 1978 жылы «Арыстандар» маусымды 7–7–2 есебімен және өз дивизионында төртінші орында аяқтады. Жаңадан келген шабуылшылар Джон Генри Уайт пен Ларри Кил бұрынғыдан жақсырақ шабуыл ойынын көрсетті, бірақ «Леостар» плей-оффқа шыға алмағандықтан, құрамның толықтығы жетіспеді. 1978 жылы «Тастаушы Самоан» деп аталған жаңадан келген квотербек Джо Паопао да көзге түсті. 1979 жылғы «Арыстандар» маусымы Тагге квотербек ретінде бастады, бірақ оның маусымы – және мансабы – тізе жарақатынан кейін аяқталды. Джо Паопао басшылығымен «Арыстандар» маусым соңында төмендеп, бес ойынды қатарынан ұтылды. Осыған қарамастан, команда 9–6–1 есебімен Батыс конференциясында үшінші орынды иеленіп, плей-оффқа жолдама алды. Жартылай финалда «Арыстандар» «Калгари Стампдерс» командасынан 37–2 есебімен ойсырап жеңілді. Джим Янг маусым соңында зейнеткерлікке шықты, ал Норм Филдгейт Канаданың Футбол Даңқы залына енгізілген екінші «Арыстан» ойыншысы болды. Қаржылық қиындықтар мен Емпайр стадионының ескіруі болашаққа қарай көлеңке түсірді. Дағдарысты болдырмау үшін бұрынғы президент Джек Фарли бастаған директорлар акцияларды сату және Ванкувердің орталығында жаңа стадион салынып біткенше операцияларды тиімді жүргізу үшін ірі корпоративтік демеушімен берік серіктестік құру жоспарын жасады. 1980 жылы «Арыстандар» 8–7–1 есебімен жеңіске жеткеніне қарамастан, плей-оффқа шыға алмады. Ойын алаңынан тыс жерде Ванкувердің орталығында жаңа жабық стадионның құрылысын бастау туралы шешім қабылданды. 1981 жылы «Арыстандар» үшінші орынды және 10–6 есебімен плей-оффқа оралды. Команда маусымның соңғы аптасында «Саскачеван Райдерс» командасын қатты жаңбырдың астында Емпайр стадионында жеңіп, плей-оффқа жолдама алды. Шешуші сәт – «Саскачеванның» фулбэкі Грег Фигердің төртінші тоқсанның соңында «Райдерс» командасының екі ярдық сызығында допты жіберіп алуы, оны «Арыстандар» қалпына келтірді. «Арыстандар» бұл мүмкіндікті екі ойыннан кейін тачдаунға айналдырып, «Саскачеван» ойынның көп бөлігінде көшбасшы болғаннан кейін жеңіске жетті. Плей-оффта «Арыстандар» жартылай финалда «Блю Бомберс» командасын 15–11 есебімен тағы да жеңіп алды, бірақ Грей Кап жеңімпазы «Эдмонтон» командасына Батыс дивизионының финалында 22–16 есебімен жеңілді. Паопао және екінші курс квотербегі Рой Девальттың терең қауіп-қатер ретінде Тай Грейді пайдалануы, ал жаңадан келген қорғанысшы Ларри Кроуфорд CFL-де доптарды ұстау бойынша көшбасшы болды. «Лабатт» сыра компаниясы командаға аса қажетті қаржылық тұрақтылықты әкелген маркетингтік келісім бойынша «Арыстандардың» негізгі демеушісі болды. «Жылдамдығымен танымал» Мервин Фернандес 1982 жылы «Арыстандарға» қосылған жаңадан келгендердің бірі болды және Батыс дивизионының ең үздік жаңа ойыншысы ретінде Джеки Паркер сыйлығын жеңіп алды. 9–7 есебіне қарамастан, «Арыстандар» өз дивизионында төртінші орынды иеленді және плей-оффқа шыға алмады. Алдыңғы төрт маусымдағыдай, «Арыстандар» жылдам бастады, бірақ Еңбек күнінен кейін қатты сүрінді. Көп жағдайда осы кезеңнен кейін «Арыстандар» маңызды дивизиондық ойындарды үлкен айырмашылықпен ұтылды. Осы алаңдататын үрдіске байланысты бас бапкер Вик Рапп пен оның барлық жаттықтырушылар құрамы маусым соңында жұмыстан босатылды. «Арыстандар» клубының шабуылшысы Уилли «Желпі» Флеминг Канаданың Футбол Даңқы залына енді.
A complete off season overhaul in the coaching staff brought Edmonton assistant Vic Rapp in as the 10th head coach of the Lions as they opened their 1977 season. A revamped Leos lineup included rookies Leon Bright, John Blain, Ken Hinton, and quarterback Jerry Tagge, as well as several newly acquired veterans. The Lions last minute heroics earned them the nickname, the "Cardiac Kids." They finished with a 10–6 record, good enough for second place in the Western Division—the first time the Lions had finished with a winning record since the Grey Cup year of 1964. BC opened the playoffs with a 33–32 upset of Winnipeg at home before being trounced 38–1 in Edmonton by the Eskimos in the Western Division final. Wide receiver Leon Bright captured the CFL's Most Outstanding Rookie award, and Al Wilson became the first Lion to win the CFL's Most Outstanding Offensive Lineman Award. In 1978, the Lions finished the season at 7–7–2 and in fourth place in their division. Rookie running backs John Henry White and Larry Key provided a much improved rushing game, but depth was still the missing ingredient, as the Leos missed the playoffs. 1978 also saw the emergence of rookie quarterback Joe Paopao, the "Throwin' Samoan." The Lions' 1979 season began with Tagge at quarterback, but his season—and his career—were ended by a knee injury. Led by Joe Paopao, the Lions skidded down the stretch, losing five games in a row. Despite this, the team finished third in the Western Conference with a 9–6–1 record, making the playoffs. In the semi finals, the Lions were blasted 37–2 by the Calgary Stampeders. Jim Young retired at the end of the season, and Norm Fieldgate became the second Lions player to be inducted into the Canadian Football Hall of Fame. Rising costs and an aging Empire Stadium cast a shadow over future prospects. To head off a crisis, the directors, led by past president Jack Farley, developed a plan to sell stock and seek a strong partnership with a major corporate sponsor to keep operations viable while waiting for the construction of a new stadium in downtown Vancouver. The Lions failed to make the playoffs in 1980, despite a winning record of 8–7–1. Off the field, the decision was made to begin construction of a new indoor stadium in downtown Vancouver. In 1981, the Lions returned to the playoffs with a third place divisional finish and a 10–6 record. The team qualified for the playoffs on the final weekend of the season with a victory over the Saskatchewan Roughriders in a driving rainstorm at Empire Stadium. The key play was a late fourth quarter fumble by Saskatchewan fullback Greg Fieger at the Rider two yard line which the Lions recovered. The Lions turned this into a touchdown two plays later to take the lead for good after Saskatchewan had led for most of the game up to that point. In the playoffs, the Lions again upset the Blue Bombers 15–11 in the semi finals before losing 22–16 in the Western Division final to eventual Grey Cup champion Edmonton. Paopao and second year quarterback Roy Dewalt had wide out Ty Grey as their deep threat receiver, while rookie defensive back Larry Crawford led the CFL in interceptions. The Labatt Brewing Company became the Lions' major sponsor in a marketing agreement that brought much needed financial stability to the team. Standout wide receiver "Swervin'" Mervyn Fernandez was among the rookies who joined the Lions in 1982, winning the Jackie Parker Trophy as the Western Division's most outstanding rookie. Despite a 9–7 record, the Lions finished fourth in their division and failed to make the playoffs. As in the previous four seasons, the Lions got off to a fast start only to stumble badly after Labour Day. In most cases after this point in the season, the Lions lost crucial divisional games by a very large margin. Due to this disturbing trend, head coach Vic Rapp and his entire coaching staff were dismissed at the end of the season. Lions' running back great Willie "The Wisp" Fleming was inducted into the Canadian Football Hall of Fame.
Жаңа үй, Жаңа батыс қуат үйі (1983-1987)
1983 жылдың қаңтар айында бұрынғы Эдмонтон қорғаныс үйлестірушісі Дон Мэтьюс БК клубының жаңа бас бапкері болып тағайындалды. «Лайонз» клубы сондай-ақ 1983 жылдың маусымында ашылған BC Place стадионына көшіп өтті, ол олардың жаңа үй стадионы болды. Девальт пен Фернандес арасындағы қарым-қатынас «Лайонз» клубының шабуылына жетекшілік етті, ал қорғаныс 42 ұстап алудан тұратын жаңа CFL рекордын орнатты. «Лайонз» клубы 11–5 есебімен команда тарихындағы екінші үздік көрсеткішті тіркеді және 1964 жылғы маусымнан бері алғаш рет бірінші орынға ие болды. Олар плей-оффқа сәтті қатысып, Батыс дивизионының финалында Виннипег клубын 39–21 есебімен жеңді. Батыс дивизионының чемпионы 71-ші Грей Кап турнирінде Торонто «Аргонавтс» клубын қабылдады, бұл турнирде 19 жылдық үзілістен кейін қайта қатысу болды. BC Place стадионының жанкүйерлері «Аргонавтс» клубының 18–17 есебімен жергілікті команданы жеңгенін көрді. 1984 жылы Джо Каппен жасалған келісімнен кейін «Лайонз» клубы CFL All Star Джеймс «Quick» Паркерді Эдмонтоннан қорғанысқа шақырды, бұл клубтың ең ірі трансфері болды. «Лайонз» клубы тағы да Батыс дивизионында 12–3–1 есебімен жеңіске жетіп, лигадағы үздік көрсеткішті тіркеді, бірақ қатарынан екінші рет бірінші орынға ие болуына Рой Девальттың жарақат алуы тосқауыл болды. BC Place стадионында өткен Батыс дивизионының финалында Виннипег клубы 31–14 есебімен жеңіске жетіп, 1962 жылдан бері алғаш рет Грей Кап турнирін жеңіп алды. BC Place стадионындағы алғашқы екі жылдағы 40 000-нан астам көрермен команданың қаржылық жағдайын жақсартты, акционерлер қаражатты мерзімінен бұрын қайтарып алды. «Лайонз» клубының көрнекті ойыншылары Джо Капп пен қорғаушы Том Браун Канада Футбол Даңқына енгізілді.
In January 1983, former Edmonton defensive coordinator Don Matthews was named BC's new head coach. The Lions also moved into the domed BC Place Stadium, their new home stadium, which opened in June 1983. The quarterback receiver combination of Dewalt to Fernandez led the Lions' attack, while the defence set a new CFL record of 42 interceptions. The Lions finished 11–5 for the second best record in team history and returned to first place for the first time since the 1964 season. They stormed into the playoffs, defeating Winnipeg in the Western Division finals, 39–21. The Western Division champions hosted the Toronto Argonauts in the 71st Grey Cup, ending a 19 year absence from the classic. BC Place fans watched the Argonauts defeat their hometown team in a taut 18–17 contest. In 1984, the Lions' biggest trade since the Joe Kapp deal brought CFL All Star James "Quick" Parker to their defence from Edmonton. The Lions again finished first in the Western Division with a league leading 12–3–1 record, but the second straight first place finish was dampened by the late season loss of quarterback Roy Dewalt to injury. In a repeat Western finals matchup at BC Place, Winnipeg triumphed 31–14 and went on to win their first Grey Cup since 1962. Average crowds in excess of 40,000 in each of the first two years at BC Place reversed the team's financial fortunes, with stockholders receiving early repayment. Lions greats Joe Kapp and linebacker Tom Brown were inducted into the Canadian Football Hall of Fame.
1985 жылғы "Сері кубок" чемпиондары
1985 жылғы «Арыстандар» маусымы зор үмітпен басталды. Мервин Фернандес команданың бірнеше рекордын жаңартты, ал екінші жылғы қабылдаушы Джим Сандуски 1000 ярдтық шекті бұзды. Жаңадан келген қорғаныс шебушісі Майк Грей көптеген жаңа ойыншылардың ішінде ең көріктісі болды. Терең құрамы мен аз жарақаттарының арқасында, 13–3 есебімен аяқталған маусым команда тарихындағы ең жақсы көрсеткіш болды, бұл «Арыстандарға» үшінші рет қатарынан дивизионда бірінші орынды жеңіп алды. «Арыстандар» өткен жылғы плей-оффтағы жеңілісін 42–22 есебімен жеңіп, кек алды. Бір аптадан кейін «Арыстандар» Монреальдегі Олимпиада стадионында «Гамильтонмен» кездесті. Жиырма бір жылдық күтіс 73-ші Грей кубогында «Тайгер Кэтс» командасын 37–24 есебімен жеңіп, аяқталды. Квартербек Рой Девальт Грей кубогының ең құнды ойыншысы атағын жеңіп алды, ал қорғаныс шебушісі Джеймс «Жылдам» Паркер қорғаныс бойынша Грей кубогының ең құнды ойыншысы атанды. Луи Пасалья Грей кубогының ең құнды канадалық ойыншысы деп танылды. Дон Мэтьюс өзінің алғашқы CFL Жыл жаттықтырушысы сыйлығын жеңіп алды. Мервин Фернандес CFL-дің ең үздік ойыншысы сыйлығын жеңген алғашқы «Арыстан» болды, ал қорғаныс шебушісі Майк Грей CFL-дің ең үздік жаңа ойыншысы сыйлығы мен Джеки Паркер кубогын жеңіп алды. Линейный қорғаушы Тайрон Крюс екі рет қатарынан CFL ойыншылар қауымдастығының үздік қоғамдық қызмет сыйлығын жеңіп алды. CFL чемпиондары Ванкуверге бүкіл провинция бойынша жеңіс тойын тойлауға оралды. 1986 жылы чемпиондықты қорғау, оны жеңуден де қиын болды, себебі «Арыстандар» «Эскимостармен», «Көк бомбалаушылармен», жарақаттармен және CFL-дің жаңадан ұзартылған 18 ойындық тұрақты маусымымен күресті. «Арыстандар» жартылай жолға 7–2 есебімен жетті, Эдмонтоннан жеңіліп, ал үйде Калгариден ұтылды. Содан кейін «Арыстандар» өздерінің көрсеткішін 9–2 есебіне жеткізді, бірақ төрт ойынды жеңіліс тізбегін бастан өтті, ол Эдмонтонға қарсы екі ойынды жеңіліспен басталды. «Арыстандар» қайта өркендеп, Виннипегке қарсы екі ойынды жеңіп, маусымды 12–6 есебімен аяқтады және Батыс дивизионында екінші орын алды. Жаңа плей-офф форматында «Арыстандар» үшінші аптада «Бомберлермен» кездесіп, жартылай финалда 21–14 есебімен жеңіске жетті, содан кейін төрт жылдан кейін алғашқы батыс финалдық ойыны үшін Эдмонтонға сапар шекті. «Арыстандар» жылдың төртінші ойынын 41–5 есебімен «Эскимостардан» жеңіліп, BC Place-те үйдегі жанкүйерлердің алдында өз атағын қорғау үмітін жойды. 1985 жылғы Грей кубогының жеңісі, атақты үйде қорғау мүмкіндігі және Expo 86-дан туындаған аймақтағы қызығушылық «Арыстандардың» 1986 жылы Ванкувер «Канукстың» жалпы қатысу көрсеткішін басып өтуіне көмектесті, әйтсе де «Арыстандардың» тұрақты маусымда үйде тек тоғыз ойыны болды, ал «Канукстың» – 40 ойыны. Командадан тыс жаңалықтардың ішінде бас менеджер Боб Аклстың NFL-дің «Даллас Каубойына» өтуі болды, бұл Аклстың «Арыстандармен» 33 жылдық қарым-қатынасын аяқтады (ол 2002 жылы қайта оралды). 1986 жылдың тамызында Аклстың орнын Монреальдің бұрынғы бас менеджері Джо Галат басты. «Арыстандар» 1987 жылғы маусымын үздік қабылдаушы Мервин Фернандезсіз бастады, ол маусым арасында «Лос-Анджелес Рейдерсіне» қосылу үшін кетті. Маусым төрт ойынды жеңіспен басталды, бірақ команда маусымның ортасында назарын жоғалтқандай көрінді, бір ойында жеңіске жеткендей көрініп, келесісінде шаршағандай болды. Жылдың соңғы жартысына қадам басқанда «Арыстандар» әлі де бірінші орын үшін күресіп жатты, бірақ атаққа ұмтылатын команда сияқты ойнамады. Команда үш ойынды жеңіліске ұшырағаннан кейін бас менеджер Джо Галат «Арыстандар» тарихындағы ең көп жеңіске жеткен жаттықтырушы Дон Мэтьюсті жұмыстан босатты, маусым соңына төрт ойын қалғанда. «Арыстандар» жаңа жаттықтырушы Ларри Донованға бірден жауап беріп, соңғы төрт ойында жеңіске жетті, соның ішінде Эдмонтонға қарсы Комонвелл стадионында 33–32 есебімен жеңіске жетті, көптеген бақылаушылар бұл жеңісті CFL-дің ең үлкен оралуы деп атады. Жеңіс «Арыстандарға» бес жылдың ішінде төртінші рет 12–6 есебімен Батыс дивизионында бірінші орынды жеңіп алды. Бірақ BC Place-те үйдегі алаң артықшылығы батыс финалда жеткіліксіз болды, себебі «Арыстандар» ақыр соңында Грей кубогының чемпионы «Эскимостарға» 31–7 есебімен ұтылды.
The Lions' 1985 season began with much promise. Mervyn Fernandez shattered several team receiving records and second year receiver Jim Sandusky broke the 1,000 yard mark. Rookie defensive tackle Mike Gray was the most visible of several rookies. With depth and few injuries, the final season record of 13–3 was the best in team history, bringing the Lions their third consecutive first place divisional finish. The Lions avenged their prior year's playoff defeat by beating Winnipeg 42–22. One week later, the same Lions line up met Hamilton at the Olympic Stadium in Montreal. Twenty one years of waiting ended with a 37–24 Grey Cup championship victory over the Tiger Cats in the 73rd Grey Cup. Quarterback Roy Dewalt won the Grey Cup's Most Valuable Player award on offence, while defensive end James "Quick" Parker took home the Grey Cup's Most Valuable Player award on defence. Kicker Lui Passaglia was named the Grey Cup's Most Valuable Canadian. Don Matthews won his first CFL Coach of the Year award. Mervyn Fernandez became the first Lion to win the CFL's Most Outstanding Player Award and defensive tackle Mike Gray won both the CFL's Most Outstanding Rookie award and the Jackie Parker Trophy. Linebacker Tyrone Crews won the first of two consecutive CFL Players Association Outstanding Community Service Awards. The CFL champions returned to Vancouver for a victory celebration that swept across the entire province. Defending their championship in 1986 proved even harder than winning it the year before, as the Lions battled the Eskimos, Blue Bombers, injuries, and the CFL's newly extended 18 game regular season. The Lions reached the halfway mark at 7–2 losing at Edmonton, and at home to Calgary. The Lions then ran their record to 9–2 before hitting a four game losing streak, started by back to back losses to Edmonton. The Lions rebounded to win back to back games against Winnipeg to finish the season 12–6, and second in the Western Division. Under the new playoff format, the Lions met the Bombers for a third straight week, winning the Semi Finals 21–14, before travelling to Edmonton for the Lions' first Western final road game in four years. The Lions lost their fourth game of the year to the Eskimos 41–5, ending the Lions' hopes of defending their title in front of a home crowd at BC Place. The 1985 Grey Cup title, the prospect of defending the title at home, and the excitement in the area generated from Expo 86 helped the Lions outdraw the Vancouver Canucks in total attendance in 1986, despite the fact the Lions had only nine regular season home games compared to the Canucks' 40. Off the field, the big news of the year was the departure of general manager Bob Ackles to the NFL's Dallas Cowboys, ending Ackles' 33 year association with the Lions (he returned in 2002). Ackles was replaced by former Montreal general manager Joe Galat in August 1986. The Lions began their 1987 campaign without the services of stand out wide receiver Mervyn Fernandez, who left during the offseason to join the Los Angeles Raiders. The season began with a four game winning streak, but the team seemed to lose focus through the middle of the season, looking invincible in one game and lethargic the next. Entering the last half of the year, the Lions were still in contention for first place but not playing like a team driving for a title. When the team suffered a three game losing streak, general manager Joe Galat fired Don Matthews, the winningest coach in Lions history with just four games to go. The Lions instantly responded to new coach Larry Donovan, winning the final four games including a thrilling come from behind 33–32 victory over Edmonton at Commonwealth Stadium that many observers called the CFL's greatest comeback ever. The win gave the Lions first place in the Western Division for the fourth time in five years with a 12–6 record. Home field advantage at BC Place in the Western final was not enough however, as the Lions fell to the eventual Grey Cup champion Eskimos, 31–7.
Орташалыққа ұласу (1988-1992)
CFL-дің бәсекелестік шегі 1988 жылғы маусымды 22 жаңа ойыншымен бастауға мәжбүр етті, олардың бірі – Эдмонтонмен саудада алынған жұлдызды квотербек Мэтт Дунниган. Жаңа ойыншылардың көптігіне қарамастан, «Арыстандар» тұрақты маусымды 10–8 есебімен аяқтады. «Арыстандар» плей-оффқа қарқынмен кірді және «Грей Кубогының» фавориттері ретінде танылды. «Леолар» Саскачеван қаласындағы плей-оффтағы ойында жеңіске жетіп, жартылай финалда «Рафрайдерс» командасын 42–18 есебімен жеңді, содан кейін «Комонвелл» стадионында Батыс дивизионының финалында «Эскимос» командасын 37–19 есебімен жеңді. Бұл олардың тарихында «Эскимос» командасына қарсы плей-оффтағы алғашқы жеңісі болды. Бұл Оттавадағы ауа райының әдеттен тыс жылы болғанымен, желді жағдайда 50 000-нан астам көрерменнің алдында 76-шы «Грей Кубогы» үшін «Көк бомбалаушылар» командасына қарсы күресті бастады. Қиын өткен бәсекеде есеп бірнеше рет өзгерді. «Леолар» соңғы минуттарда Виннипегтің жеті ярдтық сызығына жетті, бірақ Мэтт Дунниганның пасын екі қорғаушы бұрып, ұстап алып, шабуылды тоқтатты. «Бомбалаушылар» 22–21 есебімен Кубокты жеңіп алды. Өткен маусымдағы «Грей Кубогына» қатысқан «Арыстандар» 1989 жылғы маусымға үлкен үмітпен кірді. Алайда команда кампанияны Эдмонтонға қарсы «Комонвелл» стадионында жеңіліспен бастады, содан кейін жаттықтырушы Ларри Донован жұмыстан босатылып, оның орнына бас менеджер Джо Галат тағайындалды. «Эскимос» командасына бесінші рет жеңіліс тигеннен кейін «Арыстандар» төрт ойындық жеңіс тізбегін құрастырды. Бірақ «Виннипег Көк бомбалаушылары» осы үміттерді екі ойында жойды, Виннипегте «Леоларды» 53–34 есебімен жеңіп, Ванкувердегі ұзарту ойынында 24–20 есебімен жеңді. 16 қыркүйекте Виннипегте өтетін үй ойындары алдында жаңа иесі Мюррей Пезим (команданы 7 қыркүйекте қоғамдық меншіктен сатып алған) және оның азшылық серіктестері, бұрынғы NFL жұлдызы Марк Гастино және оның әйелі Бриджит Нильсен үй жанкүйерлеріне таныстырылды. «Арыстандар» жолға қайта оралмады, жылды 7–11 есебімен аяқтады және 1982 жылдан бері бірінші рет плей-оффқа қатыса алмады. Жақсы жаңалықтардың арасында Батыс дивизионының Джеки Паркер кубогын ең үздік жаңа ойыншы ретінде жеңіп алған Даррел Уоллес және CFL ойыншылары қауымдастығының үздік қоғамдық қызмет сыйлығын жеңіп алған квотербек Мэтт Дунниган болды. Дюниган 1989 жылғы маусым аяқталғаннан кейін Торонто «Аргонавтс» клубына ауыстырылды (басқа жетіден бірге сауда). 1990 жылы Пезимнің иесі ретінде алғашқы толық маусымында ол команданың сыртқы түріне үлкен өзгерістер енгізді. Команда өзінің негізінен қызғылт-сары формалы дизайнын күміс қалқан мен шалбарлы қара түске ауыстырды. Жаңа бас бапкер Ларри Кухарич пен бас менеджер Джо Капптың басшылығымен «Арыстандар» 1990 жылы Батыс Вирджиния университетінің квотербегі Мейджор Харриспен, 1989 жылы Хейсман Трофи үшін дауыс беруде төртінші орын алған және квотербек Даг Флютимен келісімшарт жасасты. Азшылық иегері Марк Гастино тіпті белсенді қызметке оралды, бірақ төрт ойыннан кейін босатылды. Алайда, бұл жарнама алаңдағы жеңістерге әкелмеді және команданы дүрбелеңдер жайлады. Екі жаттықтырушы да маусымның басында дау-дамайға байланысты кетіп қалды. «Арыстандар» алғашқы ойында Калгариге қарсы соңғы секундтағы «Хейл Мэри» пасын Рей Александрға аяқ белдеуіне беріп, тең түсті. «Арыстандар» әр ойында тығыз ұсталды, үйде Виннипегке қарсы соңғы секундтағы Пасальяның алаңға соққысынан жеңіске жетті, ал келесі жарыста Гамильтонға соңғы секундта жеңілді. Шығысқа жасалған сапарда Оттава мен Торонто қалаларындағы екі ойында жеңіліс «Арыстандардың» жаңа бапкері мен бас менеджері үшін соңғы нүкте болды. Келесі аптада «Леолар» Аргосқа тағы 49–19 есебімен жеңілді, ал бір аптадан кейін тағы бір бұрынғы «Арыстандардың» ұлы, Джим «Қылай отыз» Янг уақытша бас бапкер ретінде орынбасар болды. Боб О'Биллович 1990 жылы 14 қыркүйекте футбол операцияларының вице-президенті және бас бапкері болды және команданы 34–4 есебімен жеңіске жеткізді. «Арыстандар» маусымның соңында тұрақтылыққа қол жеткізді, және плей-оффқа қатыса алмаса да, «Обидің» командасы маусымның соңғы жеті ойынында 4–3 есебімен жеңіске жетті, ал олардың күшті аяқталуы 1991 жылғы маусымның жақсы болатынына үміт берді. Жылдың басты оқиғалары Луи Пассальяның жаңа кәсіби футбол рекордын құраған, ол өзінің 2238-ші ұпайын соғып, жылды 2312 ұпаймен аяқтады. Луи сонымен қатар тарихта ең ұзақ ойнаған «Арыстан» болды, жалпы саны 236 ойында, Ал Уилсонның 233 ойындағы алдыңғы белгісін басып өтті. 1991 жылғы маусым үмітпен басталды. Команда Калгариге қарсы «BC Place» стадионында 39–34 есебімен жеңілсе де, ойын тартысты болды және «Арыстандар» соңына дейін күресті. Бұл Боб О'Билловичтің құрамында 12 жаңа ойыншысы бар жас командасының кез келген ойынды шиыршыққа дейін тартысты етуінің белгісі болды, CFL тарихында алты рет қосымша уақытқа дейін жетіп, үш ойында жеңіске және үш ойында жеңіліске ұшырады. Даг Флютидің керемет ойыны, жаңа ойыншы Джон Вольпедің күшті шабуылы, жаңа ойыншы Мэтт Кларк пен тәжірибелі Рей Александрдың қабылдауының арқасында «Арыстандар» CFL-дегі кез келген команданы жеңе алатын еді. 1 тамызда 1991 жылы 2–1 есебімен ойнап жатқан «Арыстандар» «BC Place» стадионында жеңіліссіз «Торонто Аргонавтс» командасымен, «Рагиб «Ракета» Исмаилмен» кездесті. 53 527 көрермен болды. Бірінші ширектерде 21–3 есебімен қалып қойғаннан кейін «Арыстандар» кері қайтып, төртінші ширектерде ойынды өз бақылауына алды. «Торонто» қосымша уақытта теңесті, бірақ Реймонд Этридждің таң қалдырғандай қайтаруы және «Арыстандардың» арнайы командасының керемет ойыны шешімді болды. «Арыстандар» қосымша уақытта 52–41 есебімен жеңіске жетті. Алайда келесі аптада Калгари «Леоларды» қосымша уақытта 34–30 есебімен жеңді. «Арыстандардың» шабуылы CFL-де 11 түрлі көрсеткіш бойынша көшбасшы болды және команда маусым соңына дейін Батыс дивизионында бірінші орын үшін Калгари және Эдмонтонмен күресті. Соңғы ойында «Арыстандар» 2–15 есебімен ойнаған «Гамильтон Тайгер Кэтс» командасын қабылдады, бірінші орынды жеңіп алу үшін жеңіске жеткені жөн болды. Алайда «Арыстандар» жеңіліске ұшырады және 11–7 есебімен үшінші орынды иеленді. Батыс жартылай финалында Калгарида «Леолар» бірінші жартылайда 31–15 есебімен үстемдікке ие болды. «Арыстандар» жыл бойында ешқашан жеңіліс көрмегенімен, Калгари үшінші ширектерде төрт гол соғып, «Арыстандарды» жеңіп, 43–41 есебімен жеңіске жетті. Көңіл көншітпейтін жеңіліс үш «Арыстандар» ойыншысына үздік ойыншы сыйлығының табысталғанымен аздап өтеді. Даг Флюти CFL-дің үздік ойыншысы, Джон Вольпе CFL-дің үздік жаңа ойыншысы, сондай-ақ Батыс дивизионының Джеки Паркер кубогы мен Эдди Джеймс еске алу кубогын жеңіп алды. Шабуылдағы ойыншы Джим Миллс CFL-дің үздік шабуылдағы ойыншысы және Батыс дивизионының ДеМарко Бекет еске алу кубогының иегері болды. Квотербек Даг Флюти маусымнан кейін «Stampeders» командасына еркін агент ретінде ауысты, бірақ оның орнын басу үшін Калгариден Дэнни Барретттің шақырылуы 1992 жылы жақсы нәрселер күтілуіне себеп болды. «Арыстандар» 1992 жылы жаттығу лагеріне үлкен үмітпен кірді. Даг Флютидің жоғалуына қарамастан, екі мәрте «Грей Кубогының» финалисі Дэнни Барретттің қабілетті ауыстырушы болары күтілді. Маусымның ашылу ойынында Эдмонтонға қарсы Барретт күресіп, екінші жартылайда екінші нөмірлі Тони Кимброуға жол берді. «Эскимос» 37–26 есебімен жеңіске жетті. Келесі аптада «Арыстандардың» бақыты одан да нашарлады, осы жолы жолда «Торонто Аргонавтс» командасы «Леоларды» 61–20 есебімен жеңді. Жылдың үшінші ойынында Даг Флюти және «Калгари Стемпедерс» командасына қарсы Барретт үшінші ширектерде жарақат алды...
The CFL's competition cap forced the Lions to start the 1988 season with 22 new faces in their lineup, one of which was star quarterback Matt Dunigan, acquired in a trade with Edmonton. Despite the large number of new players, the Lions jelled and finished the regular season with a 10–8 record. The Lions entered the playoffs with momentum and were touted as Grey Cup favourites. The Leos managed hard earned playoff victories on the road at Saskatchewan, beating the Roughriders, 42–18 in the semi final, before defeating the Eskimos in the Western Division final at Commonwealth Stadium, 37–19; it marked their first playoff win over the Eskimos in their history. That set the stage for the 76th Grey Cup Championship Game against the Blue Bombers, in front of a crowd in excess of 50,000 in unseasonably mild but windy conditions at Ottawa. The lead changed hands several times during the hard fought contest. The Leos drove to the Winnipeg seven yard line in the final minutes only to have Matt Dunigan's pass deflected by two defenders and intercepted to snuff out the drive. The Bombers went on to win the Cup, 22–21. Buoyed by their Grey Cup appearance the previous season, the Lions entered the 1989 season with much optimism. However, the team opened the campaign with a loss to Edmonton in Commonwealth Stadium, followed by three more losses before coach Larry Donovan was fired and replaced by general manager Joe Galat. After dropping their fifth straight game to the Eskimos, the Lions put together a four game winning streak, fuelling playoff hopes. The Winnipeg Blue Bombers shattered those hopes in back to back games, rolling over the Leos 53–34 in Winnipeg, and then edging the Lions 24–20 in an overtime contest in Vancouver. Prior to the Winnipeg home game on September 16, new owner Murray Pezim (who had bought the team from community ownership on September 7) and his minority partners, ex NFL all star Mark Gastineau and his wife Brigitte Nielsen were introduced to the home fans. The Lions never did get back on track, finishing the year with a disappointing 7–11 record, and missing the playoffs for the first time since 1982. Bright spots included running back Darrell Wallace, who won the Western Division's Jackie Parker Trophy as Most Outstanding Rookie (Wallace was second in the CFL in total offensive yardage), and quarterback Matt Dunigan who won the CFL Players Association Outstanding Community Service Award. Dunigan was traded (in another seven to one trade) to the Toronto Argonauts after the 1989 season ended. In 1990, Pezim's first full season as owner, he made big changes to the look of the team. The team ditched its predominantly orange and white uniform design to black with silver helmets and pants. Under new head coach Lary Kuharich and general manager Joe Kapp, the Lions generated a good deal of preseason hype in 1990 with the signings of West Virginia University quarterback Major Harris, who was fourth in 1989 Heisman Trophy balloting, and quarterback Doug Flutie. Minority owner Mark Gastineau even returned to active duty, but was released after playing only four games. However, the publicity did not translate into on field victories and turmoil plagued the team. Two coaches left early in the season amid controversy. The Lions tied their first game against Calgary in the dying seconds of the contest as Doug Flutie tossed a "hail Mary" pass to Ray Alexander in the end zone. The Lions kept close in every game, winning a tight one against Winnipeg at home on a last second Passaglia field goal, while losing to Hamilton in the final seconds in the next contest. The eastern road trip to Ottawa and Toronto, during which the Lions lost both games, spelled the beginning of the end for the new coach and general manager. The following week, the Leos dropped another one to the Argos, 49–19, and one week after that, another former Lions great, Jim "Dirty Thirty" Young, was behind the bench as interim head coach. Bob O'Billovich took over as vice president of football operations and head coach on September 14, 1990, and promptly guided the team to a strong 34–4 victory over Hamilton. The Lions gained stability as the season wore on, and although they missed the playoffs, "Obie's" charges went 4–3 over the last seven games of the season, and their strong finish fuelled hopes for a much brighter 1991 season. Highlights of the year included Lui Passaglia's new professional football scoring record, as he booted his 2,238th point, finishing the year with 2,312 points. Lui also became the longest playing Lion in history, appearing in a total of 236 games, overtaking Al Wilson's previous mark of 233 games. The 1991 season opened with promise. Although the team dropped a 39–34 decision to Calgary at BC Place, the game was tight and the Lions were in the contest to the very end. It was a harbinger as Bob O'Billovich's young team with 12 rookies in the lineup, turned virtually every contest into a nail biter, playing in a CFL record six overtime contests, winning three and losing three. Behind the outstanding quarterbacking of Doug Flutie, the powerful running of rookie Jon Volpe, the receiving of rookie Matt Clark and veteran Ray Alexander, the Lions were capable of beating any team in the CFL. On August 1, 1991, the 2–1 Lions faced the undefeated Toronto Argonauts featuring Raghib "the Rocket" Ismail, at BC Place Stadium. A huge crowd of 53,527 was on hand. After falling behind 21–3 in the first quarter, the Lions battled back and took control of the game in the final quarter. Toronto managed to tie the game but in overtime, but an electrifying kickoff return for a touchdown by Raymond Ethridge and terrific play by the Lions' special teams spelled the difference. The Lions triumphed 52–41 in overtime. However, the following week, Calgary stopped the Leos, 34–30 in overtime. The Lions offence led the CFL in 11 different categories and the team was in a three way battle with Calgary and Edmonton for first place in the Western Division, right down to the end of the season. In the last game, the Lions hosted the 2–15 Hamilton Tiger Cats, needing a win to clinch first place. However, the Lions lost and finished third with an 11–7 record. In the Western semi final in Calgary, the Leos took a commanding 31–15 lead by the end of the first half. Although the Lions had never lost a game all year when leading at the half, Calgary stormed back with an incredible third quarter, scoring four touchdowns, and holding off the Lions to win, 43–41. The disappointing loss was at least partially offset by the awarding of three Lions with outstanding player awards. Doug Flutie was named the CFL's Outstanding Player, Jon Volpe won the CFL's Outstanding Rookie award as well as the West Division's Jackie Parker Trophy and the Eddie James Memorial Trophy for leading the division in rushing. Offensive tackle Jim Mills became the CFL's Outstanding Offensive Lineman and the West Division's DeMarco Becket Memorial Trophy award winner for the second consecutive year. Although quarterback Doug Flutie signed as a free agent with the Stampeders in the post season, the acquisition of his replacement from Calgary, Danny Barrett, prior to training camp, brought hope of good things to come in 1992. The Lions entered training camp in 1992 with high expectations. Despite the loss of Doug Flutie, two time Grey Cup finalist quarterback Danny Barrett was counted on to be an able replacement. In the season opener against Edmonton, however, Barrett struggled, eventually giving way to back up Tony Kimbrough in the second half. The Eskimos went on to win, 37–26. The following week, the Lions' fortunes continued to spiral downward, this time, on the road, as the Toronto Argonauts crushed the Leos, 61–20. In the third game of the year against Doug Flutie and the Calgary Stampeders, Barrett, who had regained his starting job at quarterback, went down in the third quarter with a separated shoulder. Flutie then guided Calgary to a 37–19 win, and the Lions slid further downhill from there. The team lost eight straight before finally edging out Ottawa 33–27 on September 3, 1992, with Danny Barrett back at the helm. To add insult to injury, off season and off field problems emerged to swing focus from football to ownership, as Lions' owner Murray Pezim declared bankruptcy, and the CFL was forced to take over the team. Three weeks later, a new owner was found, as The Brick Furniture Store owner Bill Comrie purchased the Lions from the CFL on September 23, 1992. The team on the field did not respond to the newfound ownership stability, losing the final seven games of the year to finish the season with a disappointing 3–15 record. Head coach O'Billovich and his staff were fired at season's end, and on December 12, 1992, new general manager Eric Tillman announced the hiring of Ottawa defensive coordinator Dave Ritchie, as the new head coach of the Lions.
Тағы бір сұр кубок (1993-1995)
BC Lions-тың "жаңа" 1993 жылғы құрамы, бас бапкер Дейв Ричи мен бас менеджер Эрик Тиллманның жетекшілігімен, бірқатар тәжірибелі CFL ойыншыларына қол қойды, олардың ішінде Дэнни Макманус, Джеймс "Уайлд" Уэст, Роб Смит, Лесс Браун, Тайрон Джонс, Шон Фуди және CFL All Star Vic Stevenson, 1992 жылғы DeMarco Beckett Trophy жүлдесінің иегері, Батыс дивизионындағы үздік шабуылдаушы ойыншы. Командаға үміткер жаңа ойыншылар да қосылды, мысалы, жүгіруші Кори Филпот, драфт бойынша таңдалған Том Еуропа және Дерек Гриер. Джон Волпемен келісімшартқа байланысты туындаған дау оның жаттығу лагеріне қатысуына кедерілді, бірақ ол маусымның екінші ойынына қайта оралды. "Арыстандар" Саскачеван және Торонто командаларын жеңіп, жылдам қарқынмен өрбіді, бірақ үш күндік демалыстан кейін Виннипегте ойынды тоқтатты. Дегенмен, шілде, тамыз және қыркүйек айының ортасына дейін "Леостар" тек екі ойында жеңіліп, 8–3 есебімен 1987 жылдан бергі ең жақсы нәтиже көрсетті. Квартербек Дэнни Барретт CFL-дің бір ойындағы пастың ең көп саны бойынша рекордын жаңартты, 601 ярдқа 30 пас берді, бұл 1954 жылы "Алуэттс" командасының аңызы Сэм "Рифл" Этчеверри жасаған 586 ярдтық бұрынғы көрсеткіштен асып түсті. "Арыстандар" 18 қыркүйекте Калгариға қарсы Батыс дивизионындағы бірінші орын үшін күреске шықты. Алайда, Даг Флюти мен "Стемпс" командасы 40–21 есебімен жеңіске жетті. "Арыстандар" келесі жеті ойынның тек екеуінде жеңіске жетіп, маусымның соңғы ойынында Сакраментоға 64–27 есебімен ұтылып, 10–8 есебімен аяқтады. Бұл тұрғысынан, "Арыстандар" бір жылдық үзілістен кейін плей-оффқа қатысты, 14 қарашада Батыс дивизионының жартылай финалында Калгаримен кездесті. "Стемпс" командасына қарағанда екі есе көп шабуыл жасағандарына қарамастан, "Леостар" тачдаун соға алмады және 17–9 есебімен жеңілді.
The "new" 1993 edition of the BC Lions, under the guidance of head coach Dave Ritchie and general manager Eric Tillman signed a number of proven CFL veterans, including Danny McManus, James "Wild" West, Rob Smith, Less Browne, Tyrone Jones, Sean Foudy and CFL All Star Vic Stevenson, winner of the 1992 DeMarco Beckett Trophy as the Outstanding Offensive Lineman in the West Division. The team also added promising rookies, such as running back Cory Philpot, draft pick Tom Europe, and Derek Grier. A contract dispute with Jon Volpe kept him from training camp, but he was back in the fold by the second game of the season. The Lions struck quickly with wins over Saskatchewan and Toronto before grinding to a halt in Winnipeg after only three days rest between road games. However, the Leos lost only two more games through July, August, and mid September, cruising to an 8–3 record, the Lions' best start since 1987. Quarterback Danny Barrett broke the CFL's single game passing yard record, completing 30 passes for 601 yards, eclipsing the previous mark of 586 yards set back in 1954 by Alouettes legend, Sam "The Rifle" Etcheverry. The Lions entered the September 18, 1993 game against Calgary in a battle for first place in the Western Division. However, Doug Flutie and the Stamps prevailed, 40–21. The Lions went on to win only two of the next seven games, sliding to a 64–27 pounding against Sacramento in the regular season finale, for a 10–8 finish. Nevertheless, the Lions made the playoffs after a one year absence, facing Calgary in the West Division semi final game on November 14, 1993. Despite generating twice as much offence as the Stamps, the Leos could not score a touchdown and fell 17–9.
1994 жылғы "Сері кубок" чемпиондары
1994 жылы «Арыстандар» командасы жаңа квотербек – Кент Остинмен маусымды бастады. Оттавамен маусымдық саудаға Денни Хронопулос (қорғаушы), Эндрю Стюарт (қорғаныс шебі) және Анджело Снайпс (жедел қорғаушы) келді. Жаттығу лагерінде жас, беймәлім және агрессивті желілік қорғаушылар тобы пайда болды: Генри Ньюби, Тайрон Чатман және Вирджил Робертсон. Ал қорғаныс шебі Чарльз Гордон мен Энис Джексонның қосылуымен күшейтілді. «Арыстандар» маусымды «B.C. Place» стадионында ашып, «Виннипег» командасын 24:20 есебімен жеңіп, жанкүйерлерге болашақта не күтетінін көрсетті. Келесі аптада «Арыстандар» шабуыл күшін «Оттава Раф Райдерс» командасын 57:18 есебімен жеңіп көрсетті. 1994 жылдың тамыз айының соңында «Арыстандар» 7:1:0 есебімен турнир кестесінде көш бастады және бірнеше ойындық рекордтарды жаңартты, соның ішінде «Шревпортқа» қарсы 67:15 есебімен жеңіске жетті. «Леостардың» қорғаныс шебі бұрынғы НФЛ жұлдыздары Джеймс Джефферсон (CFL жұлдызы болған) және Барри Уилбернмен күшейтілді. Маусымның ортасында команда бірқатар жеңіліске ұшырады: «Виннипег», «Эдмонтон», «Саскачеван» және «Балтимордан» тартысты ойындарда жеңіліске ұшырады. Лас-Вегасты 45:7 есебімен жеңіп, Калгариге 24:23 есебімен жеңілгеннен кейін «Арыстандар» плей-оффқа үмітпен келді, сондай-ақ тұрақты маусымды 11:6:1 есебімен аяқтады. Команда Батыс дивизионының жартылай финалына Эдмонтонға барды, онда «Арыстандар» «Комонвелл стадионында» тек бір плей-офф жеңісіне қол жеткізген. Ойынның соңына төрт минут қалғанда, қорғаушы Чарльз Гордонның керемет ойыны «Эскимостарды» тоқтатып, «Арыстандарға» жаңа мүмкіндік берді. Ойынды бастаған жарақат алған Дэнни Макманустың орнына Кент Остин сағатты және алаңды бағындырды. Луи Пасалья ойынның соңына 30 секунд қалғанда жеңіске жеткізетін гол соқты, «Арыстандар» 24:23 есебімен жеңіске жетті. Келесі аптада CFL тарихындағы ең есте қаларлық ойындардың бірінде «Арыстандар» мен Дуг Флюти басқарған «Стампедерс» командасы «МакМахон стадионында» түні бойы тачдаун мен голдарды алмастырды. Қалың қарда, ойынның соңына екі минут қалғанда, 5 ұпайға алда тұрған Калгари командасы гол соғуға дайындалды. «Арыстандардың» қақпашысы Рей Александр секіріп, керемет блок жасады, бұл «Арыстандарға» жаңа үміт пен жақсы позицияны сыйлады. Кент Остиннің иығына жарақат алғаннан кейін оның орнына шыққан Дэнни Макманус соңғы минутта қарқынды шабуыл жасап, «Стампедерлердің» төрт ярдтық сызығына дейін жетті. Калгари 36:31 есебімен көш бастағанда, ойынның соңына төрт секунд қалғанда, Макманус Даррен Флютиді аяқ аймағында жалғыз тауып, «Арыстандарға» 30 жылдан бері Калгариге қарсы плей-оффтағы алғашқы жеңісін және «Сұр кубокта» орын алды. Драма келесі аптада 82-ші «Сұр кубокта» жалғасты. 55 097 жанкүйердің алдында «Арыстандар» мен «Асыл тұқымдылар» командалары тағы бір тартысты ойын көрсетті. Балтимор жартылай ойыннан кейін 17:10 есебімен алда тұрды, ал үшінші тоқсанның басында 20:10 есебіне дейін артты. «Арыстандардың» қақпашысы Дэнни Макманус ойынға кіріп, екінші жартылайда жеңіске жетті. Балтимордың 30 ярдтық сызығында тоқтап қалғандай көрінетін Луи Пасалья мен Даррен Флюти ойынның қарқынын өзгерткен жалған гол соқты. Макманус екі ярдтан жүгіріп келіп, 20:20 есебімен теңестірді. Командалар 23:23 есебіне жету үшін голдарды алмастырғаннан кейін, Макманус Балтимордың 37 ярдтық сызығына тағы бір шабуыл жасады. Пасалья ойынның соңына бір минуттан аз уақыт қалғанда гол соға алмады, бірақ «Арыстандардың» қорғанысы Балтимордан бас тартып, оларды өздерінің бес ярдтық шегінде тоқтатты. Панттан кейін және бірнеше рет басқа гол соғу үшін ұшып шыққаннан кейін, Пасалья ойынның соңында гол соқты, бұл команданың тарихындағы үшінші «Сұр кубок» жеңісі болды. Пасалья өзінің ерлігі үшін «Сұр кубоктың» ең құнды канадалық ойыншысы атағын иеленді. 1995 жылғы маусым «Сұр кубоктың» батыры Дэнни Макманустың бастаушы квотербек ретінде тағайындалуымен басталды, ол Кент Остинның орнына келді, ол Торонтоға ауыстырылды. Шелтон Куарлс мықты қорғаушылар корпусына қосылды. Маусым қызықты, кешке қарай «Балтимор жеребелері» командасының «BC Place» стадионында 37:34 есебімен жеңіске жетуімен басталды. «Арыстандар» алғашқы үш ойында жеңіске жетіп, Калгариде жеңіліске ұшырады. «Леостар» Оттавада жақсы нәтиже көрсетіп, 7:1 есебімен қайтадан жолға шықты, бұл Солтүстік дивизиондағы «Стампедерс» командасына қарсы күресті күшейтті. Үш ойын, 10 күндік сапар кезінде негізгі ойыншылардың жарақаттануы маусымның соңында құлдырауға әкелді, одан «Арыстандар» құтыла алмады. Саскачеванға қарсы «BC Place» стадионындағы тұрақты маусымның соңғы ойынында 10:8 есебімен үшінші орынды бекітті және Эдмонтонға плей-оффқа жолдама алды. «Арыстандардың» 1995 жылғы маусымы Эдмонтонға қарсы жартылай финалда 26:15 есебімен аяқталды. Жекелей, «Арыстандардың» шабуылшысы Кори Филпот маусымдағы тачдаун бойынша CFL рекордын 22 тачдаунмен жаңартты және Солтүстік дивизионның ең көп гол соққан ойыншысы үшін Эдди Джеймс еске алу кубогын екінші рет жеңіп алды. Луи Пасалья маусымды 3160 ұпаймен аяқтады. Джейми Тарас Солтүстік дивизионның ең үздік шабуыл шебі үшін ДеМарко Бекет еске алу кубогын жеңіп алды.
The Lions entered the 1994 campaign with a new quarterback, Kent Austin, at the helm. Off season trades with Ottawa provided offensive guard Denny Chronopoulos, defensive lineman Andrew Stewart, and rush linebacker Angelo Snipes. A group of young, unknown, and aggressive linebackers emerged at training camp, Henry Newby, Tyrone Chatman, and Virgil Robertson, while the secondary was strengthened with the additions of Charles Gordon and Enis Jackson. The Lions opened the season at B. C. Place and gave the fans a taste of things to come with a hard fought 24–20 victory over Winnipeg. The Lions offensive power was amply demonstrated the following week with a 57–18 thumping of the Ottawa Rough Riders. By the end of August, 1994, the Lions were 7–1–0, and had broken several single game offensive records, including a 67–15 point record win over Shreveport. The Leos' secondary was further bolstered by the signing of former NFL stars James Jefferson (who was also a one time CFL star) and Barry Wilburn. The team endured a dry spell at the season's midpoint, losing close games to Winnipeg, Edmonton, Saskatchewan, and Baltimore. A late season win over Las Vegas (45–7) and a close 24–23 loss to Calgary, gave the Lions new hope heading into the playoffs, as well as an 11–6–1 regular season finish. The team travelled to Edmonton for the Western Division Semi Finals, where the Lions had only managed one playoff victory at Commonwealth Stadium. With just over four minutes left in the game, defensive back Charles Gordon's miraculous end zone interception stopped the Eskimos in their tracks and gave new life to the Lions. Quarterback Kent Austin, replacing an injured Danny McManus who had started the game, mounted a Lions' drive which ate up the clock and the field. Lui Passaglia kicked the winning field goal with 30 seconds left to give the Lions a tough 24–23 come from behind victory. The following week, in one of the most memorable CFL games ever, the Lions and the Doug Flutie led Stampeders traded touchdowns and field goals all night at McMahon Stadium. In the swirling snow with two minutes left in the game, Calgary, who led by 5 points, set up to kick a field goal. Lions' wide receiver Ray Alexander leapt up and made an amazing block, giving the Lions renewed hope and decent field position. Danny McManus, who had replaced Kent Austin in the second half after Austin re injured a separated shoulder, staged a furious last minute drive, hitting receivers all the way down the field to the Stampeder's four yard line. With Calgary leading 36–31, with four seconds left in the game, McManus found receiver Darren Flutie alone in the end zone to give the Lions their first playoff victory over Calgary in 30 years, and a berth in the Grey Cup against Baltimore at B. C. Place. The dramatics continued the following week in the 82nd Grey Cup. With 55,097 cheering fans looking on, the Lions and Stallions staged another thriller with both teams playing great football. Baltimore took a 17–10 lead at halftime, and extended their lead to 20–10 early in the third quarter. Lions' quarterback Danny McManus entered the game and staged a second half rally. Seemingly stalled at the Baltimore 30 yard line, Lui Passaglia and Darren Flutie staged a fake field goal to gain a big first down, which changed the momentum of the game. McManus ran in from the two yard line to tie the score at 20–20. After the teams traded field goals to make the score 23–23, McManus engineered another late game drive to the Baltimore 37 yard line. Passaglia missed the field goal with just over one minute remaining, but the Lions' defence rose up to deny Baltimore and stop them cold within their own five yard line. After a punt and a couple of runs to set up another field goal try, Passaglia converted a field goal with no time remaining on the clock to give the Lions an incredible 26–23 victory, the third Grey Cup championship in the team's history. Passaglia went on to win a well deserved Grey Cup Most Valuable Canadian award for his heroics. The 1995 season began with Grey Cup hero Danny McManus named as starting quarterback, replacing Kent Austin, who was traded to Toronto. Shelton Quarles was added to a strong linebacker corps. The season started with an exciting, late come from behind 37–34 victory over the Baltimore Stallions at BC Place. The Lions won their first three games before suffering a setback in Calgary. The Leos got back on track with a strong performance over Ottawa, and went on to a 7–1 record, challenging the Stampeders in the North Division. Injuries to key players during a three game, 10 day road trip resulted in a late season swoon that the Lions could not recover from. A victory over Saskatchewan at B. C. Place in the regular season finale solidified 3rd place in the rugged Northern Division with a 10–8 record and a trip to Edmonton for the playoffs. The Lions' 1995 season came to an end with a 26–15 loss to the Eskimos in the semi finals. Individually, Lions' running back Cory Philpot broke the CFL record for touchdowns in a season with 22, and won the Eddie James Memorial Trophy for the second year in a row as the Northern Division's leading rusher. Lui Passaglia ended the season with 3,160 career points. Jamie Taras won the DeMarco Becket Memorial Trophy as the Northern Division's Most Outstanding Offensive Lineman.
Жарыспен айналысу (1996-2002)
1996 жыл "Арыстандар" үшін алаңда да, одан тыс жерде де дағдарысқа толы маусым болды. Бұрынғы "Арыстандар" командасының қақпашысы және жанкүйерлердің сүйіктісі Джо Паопао жаңа бас бапкер ретінде "Эдмонтон Эскимостардан" командаға оралды, Дэйв Ричидің орнына келді. 1996 жылдың 11 наурызында "Арыстандар" клубының иесі Билл Комри клубты Нельсон Скальбания (бір кезде Монреаль Алуэтс командасының иесі болған) және Майкл Дженсен бастаған 10 жергілікті кәсіпкерге сатқанын жариялады. "Арыстандар" UBC-де 100-ден астам ойыншыны шақырып, жаттығу лагерін өткізді. Майк Маккарти Ванкуверге келіп, "Арыстандар" футбол операцияларының жаңа вице-президенті болды. Алаңда "Арыстандар" маусымды 18 жаңа ойыншымен бастады, оның ішінде "Хейсман" жүлдесінің иегері Андре Уэр де болды. "Арыстандар" маусымды 0-4 есебімен бастады, және қақпашы Дэймон Аллен Уэрдің орнына келді. Команданың алаңдағы қиындықтарына байланысты көрермендер саны күрт төмендеді. Бас кеңседегі тұрақтылық ұзаққа соқпады, Скальбания мен оның иелік тобы команданың бақылауын жоғалтты, және "Арыстандар" (қайтадан) банкротқа түсті, CFL 1992 жылы болғандай, команданы қайтадан өзіне алды. Маусымның жарқын тұсы – 1996 жылдың қыркүйек айында Дуг Флюти мен "Торонто Аргонавтс" командасын 35-11 есебімен жеңу болды. 1996 жылдың 31 қазанында Гамильтон кәсіпкері Дэвид Брэйли команданы сатып алу ниеті туралы мәлімдеді. 1996 жылдың 2 қарашасы маусымның аяқталуын белгіледі, "Арыстандар" Оттаваны 35-24 есебімен жеңіп, "Раф Райдерс" клубының тарихындағы соңғы ойынды өткізді. Дэвид Брэйлидің иелігі және жаттықтырушының ауысуы "Арыстандарға" 1997 жылғы маусымға қадам басқанда қажетті тұрақтылықты сыйлады, және бұл тұрақтылықтың бір бөлігі алаңдағы табысқа айналды. Жо Паопао маусым басталмас бұрын қызметтен босатылды, оның орнына бас бапкер болып Адам Рита тағайындалды. "Арыстандар" 43 жылдық клуб тарихында 20-шы рет плей-оффқа қатысты, 8-10 есебімен төртінші орынды иеленді. 1997 жылғы плей-оффта "Леостар" CFL тарихында алғаш рет Батыс дивизионының командасы Шығыс дивизионының жартылай финалына қатысты, жаңадан енгізілген "кроссовер ережесі" бойынша (бір дивизионның төртінші орын алған командасы, қарсы дивизионның үшінші орын алған командасынан көп ұпай жинаса, плей-оффқа қатыса алады. Осылайша біліктілік алғаннан кейін, төртінші орын алған команда қарсы дивизиондағы екінші орын алған командамен ойнау үшін екінші дивизионға "кроссовер" жасайды). Сөйтіп, "Арыстандар" Шығыс жартылай финалында Монреальмен кездесті, бірақ ақыр соңында "Алуэттс" командасына 45-35 есебімен жеңілді. Фулбэк Шон Миллингтон маусым соңында CFL-дің үздік канадалық ойыншысы сыйлығын алды, ал желілік Б.Дж. Галлис Джеки Паркер трофейін Батыс дивизионының ең үздік жаңашылы ретінде жеңіп алды. "Арыстандар" 1998 жылғы маусымды сәтсіз бастады, алғашқы үш ойында жеңіліске ұшырады, төртінші аптада ғана Саскачеванды жеңді. Қорғаныс жақсы ойын көрсетті, бірақ шабуыл қиындыққа тап болды. Жылдың ең нашар сәті 1998 жылдың 9 тамызында болды, ол кезде Грей Кубогының ағымдағы чемпионы "Калгари Стампдерс" B.C. Place-ке келіп, туған жері "Леосты" 55-9 есебімен жеңді. 3-6-0 есебімен бас бапкер Адам Рита отставкаға кетті, оның орнына Грег Мохнс келді. Мохнстың қатал тәсілі команданы серпілтті, "Арыстандар" плей-оффқа жолдама алу үшін есімдерінде қалдыратын алты ойынды қатарынан жеңді (команда 1986 жылдан бері мұндай жетістікке қол жеткізбеген). Жылды 9-9 есебімен аяқтаған "Арыстандар" жартылай финалда Эдмонтоннан жеңіліп, бірақ алдағы маусымға үміт берді. Кикер Луи Пасалья Батыс дивизионындағы ең көп ұпай жинаған ойыншы ретінде Дейв Драйбург Мемориалдық трофейін жеңіп алды. "Арыстандар" үшін үміттер 1999 жылғы маусым басталғанда жоғары болды, команданың бір жыл бұрынғы сәтті аяқтауынан және Грей Кубогының Ванкуверде өтетіні туралы хабарламадан кейін. Слотбек Дон Блэр және корнербек Эрик Картер сияқты сапалы агенттер жарақат алғаннан кейін жақсы формаға келген Роберт Драммонд және Джимми "Джет" Каннингем сияқтылар командаға қосылды, "Арыстандар" сәтті маусымға дайындалды. "Арыстандар" маусымды қарқынды бастады, алғашқы үш ойынды жеңіп, клубтық рекордты орнатты. "Арыстандар" маусым бойы бірінші орынды жалғыз иеленді немесе Калгаримен тең бөлісті. "Арыстандар" тұрақты маусымды екі рет жеңіп, дивизионда 13-5 есебімен бірінші орынға шықты, бұл 1985 жылдан бері ең жақсы көрсеткіш, ал 1987 жылдан бері бірінші дивизиондық чемпионат. "Арыстандардың" арманды маусымы ертерек және жүректі ауыр аяқталды, өйткені "Стемперс" "Арыстандарды" 26-24 есебімен жеңді. "Арыстандар" соңғы минутта жеңіске гол соғу мүмкіндігіне жетуге тырысқанда, Дэймон Аллен ортаңғы алаңда допты жіберіп алды, "Стемперске" қалған уақытты жоюға мүмкіндік берді. 1999 жылы "Арыстандар" үш CFL All Stars ойыншысын шығарды: слотбек Джимми Каннингхэм, орталық Джейми Тарас және қорғаныс такли Джонни Скотт. Линейный қорғаушы Пол Лакост CFL-дің ең үздік жаңашылы болып танылды және Джеки Паркер трофейімен марапатталды. Қорғаушы аяқ Дэвид Бенефилд Батыс дивизионының ең үздік қорғаушы ойыншысы атанды, ал Джейми Тарас Батыс дивизионының ең үздік шабуылдағы ойыншысы ретінде ДеМарко Бекет Мемориалдық трофейін жеңіп алды, сондай-ақ CFL ойыншылар қауымдастығының үздік қоғамдық қызмет көрсету сыйлығымен марапатталды.
1996 was a season of turmoil for the Lions, both on and off the field. Former Lions' quarterback and fan favourite Joe Paopao returned to the team from the Edmonton Eskimos as the new head coach, replacing Dave Ritchie. On March 11, 1996, Lions' owner Bill Comrie announced that the club had been sold to a group of 10 local businessmen headed by Nelson Skalbania (who once owned the Montreal Alouettes) and Michael Jensen. The Lions held training camp at UBC with over a hundred players invited. Mike McCarthy arrived in Vancouver to become the Lions new VP of football operations. On the field, the Lions started the season with 18 new faces in the line up, including heralded Heisman Trophy winner Andre Ware at quarterback. The Lions started the season at 0–4, and quarterback Damon Allen was signed to replace Ware. As the team stumbled on the field, attendance plummeted. Stability in the front office proved short lived, as Skalbania and his ownership group lost control of the team, and the Lions (again) went into receivership, with the CFL taking over the team once more, just as they had in 1992. The bright spot of the season was an exciting and improbable, 35–11 victory over Doug Flutie and the Toronto Argonauts, in September, 1996. On October 31, 1996, Hamilton businessman David Braley announced his intention to buy the team. November 2, 1996 marked the end of the season as the Lions defeated Ottawa 35–24 in what was the Rough Riders' final game in club history. David Braley's ownership and a coaching change brought the Lions much needed stability as they entered the 1997 season, and some of that stability seemed to have translated to success on the field. Joe Paopao resigned prior to the season's start, and was replaced as head coach by Adam Rita. The Lions made the playoffs for the 20th time in their 43 year club history, despite an 8–10, fourth place divisional finish. The Leos' 1997 playoff appearance marked the first time in CFL history that a West Division team participated in an East Division semi final, under a newly established "cross over rule" (where the fourth place team from one division qualified for the playoffs, as long as the team earned more points than the 3rd place team from the opposing division. Once so qualified, the fourth place team would then "cross over" to the other division to play the second place team in the opposing division). The Lions thus faced Montreal in the Eastern semi finals, eventually losing to the Alouettes, 45–35, in a spirited contest. Fullback Sean Millington was awarded the CFL's Outstanding Canadian Award at season's end, while linebacker B. J. Gallis won the Jackie Parker Trophy as the West Division's top rookie. The Lions started the 1998 season off on the wrong foot, losing their first three games, before finally beating Saskatchewan in week four. The defence held their own, but the offence struggled. The low point of the year occurred on August 9, 1998, when the eventual Grey Cup champion Calgary Stampeders came into B. C. Place and beat the hometown Leos 55–9. With a record of 3–6–0, head coach Adam Rita resigned, and was replaced by Greg Mohns. The no nonsense approach of Mohns seemed to spark the team, as the Lions embarked on a memorable, six game winning streak (which the team had not done since 1986) heading into the playoffs. The Lions, who finished 9–9 on the year, lost in the semi finals to Edmonton in heartbreaking fashion, but showed promise for the upcoming season. Kicker Lui Passaglia won the Dave Dryburgh Memorial Trophy as the top scorer in the West Division. Expectations for the Lions were high as the 1999 season began, following the team's promising finish a year earlier, and with the announcement that the Grey Cup game would be played in Vancouver. Quality free agents such as slotback Don Blair and cornerback Eric Carter were brought in to add depth to an already impressive lineup, and with the likes of Robert Drummond and Jimmy "The Jet" Cunningham back in form following injury plagued 1998 seasons, the Lions were primed for a successful season. The Lions started fast out of the gate, winning their first three games to set a new club record with nine straight regular season wins. The Lions either held sole possession of first place or were tied with Calgary throughout the season. The Lions ended the regular season with two straight wins, finishing first in the division with a 13–5 record, the Lions' best record since 1985, and the first divisional championship since 1987. the Lions' dream season came to a premature and heartbreaking end, as the Stamps beat the Lions 26–24 in the Lions' first home playoff game in 12 years. The Lions appeared to be driving toward a chance to kick a game winning field goal in the last minute before Damon Allen fumbled the ball at mid field, allowing the Stamps to kill off the remaining time. The Lions fielded three CFL All Stars in 1999: slotback Jimmy Cunningham, centre Jamie Taras, and defensive tackle Johnny Scott. Linebacker Paul Lacoste was voted the CFL's top rookie, and was also awarded the Jackie Parker Trophy. Defensive end Daved Benefield was named the Western Division's top defensive player, while Jamie Taras won the DeMarco Becket Memorial Trophy as the West's most outstanding offensive lineman, as well as the CFL Player's Association Outstanding Community Service Award.
2000 жылғы "Сері кубок" чемпиондары
"Арыстандар" 2000 жылғы маусымды бір ғана мақсатпен бастады: "Сұр кубокты" жеңіп алу. Алты айдан кейін "Арыстандар" осы міндетін орындады, бірақ 88-ші "Сұр кубокқа" дейінгі жол CFL тарихындағы ең шымыр, болжамсыз және есте қаларлық жолдардың бірі болды. Жыл жақсы басталды, "Гамильтон" және "Саскачеван" командаларын жеңіп, бірақ "Калгариге" 35:2 есебімен жеңіліс төрт ойындық жеңіліс тізіміне және көптеген сынға алып жатқан жағдайға әкелді. "Торонто Аргонавтс" командасына қарсы жеңіс осы тізімді тоқтатты, бірақ ойыннан кейін бас жаттықтырушы Грег Монс XFL лигасына қосылу үшін отставкаға кетті. Клубқа екі апта бұрын ғана қабылдаушылар жаттықтырушысы болып келген, көп жылдар бойы CFL-де жұмыс істеген Стив Бурато бас жаттықтырушы болып тағайындалды және бірден нәтиже берді, екінші ойында "Аргос" командасын 51:4 есебімен ойсырата жеңді. Үміттендірген стартқа қарамастан, "Арыстандар" келесі бес ойынының тек біреуінде жеңіске жетіп, Алғыс айту күніне 5–9 есебімен келді. Дегенмен, "Арыстандар" ең қажетті сәтте бірігіп, плей-оффқа өтуге үш ойынды жеңіп кірді, ал шабуыл осы маусымда CFL-дегі ең күшті шабуылға айналды. Квартербек Деймон Аллен Рон Ланкастердің CFL-дегі карьералық пастармен жүрген қашықтығы бойынша рекордын жаңартты. Луи Пассалья өзінің соңғы ойынында "Люв Я Луи" кешінде есте қалдырды және бір маусымдағы голдардың пайызы бойынша CFL рекордын орнатты. "Арыстандар" жылды 8–10 есебімен және Батыс дивизионында үшінші орында аяқтады, бірақ плей-оффта ешкімге қарсы тұрғысы келмейтін команда болды. Қорғаныс өте қатал болды, "Арыстандар" сенімді түрде Эдмонтонға барды және 34–32 есебімен Батыс дивизионының жартылай финалында жеңіске жетті, соңғы ойынның соңғы сәттерінде Пассальяның голының арқасында. "Арыстандар" Батыс дивизионының финалында "Калгари" командасымен кездесіп, 37–23 есебімен ойсырата жеңіске жетті. "Леостардың" ертегідей маусымы 2000 жылдың 26 қарашасында Калгаридегі Мак-Махон стадионында өткен "Сұр кубокта" аяқталды, "Арыстандар" тарихындағы төртінші чемпиондық титулын жеңіп алды, "Монреаль Алуэттс" командасын 28–26 есебімен тізе бүктірді. Шабуылшы Роберт Драммонд "Сұр кубоктың" ең құнды ойыншысы атанды, ал оның қақпадағы әріптесі Шон Миллингтон "Сұр кубоктың" ең құнды канадалық ойыншысының кубогын жеңіп алды. "Арыстандардың" жеңісімен .500-ден төмен көрсеткішпен маусымды аяқтаған команда тұңғыш рет "Сұр кубокты" жеңіп алды, сонымен қатар Луи Пассальяның 25 жылдық мансабының керемет аяқталуын белгіледі. 2001 жылы CFL чемпионы "Арыстандар" үшін үміттер жоғары болды, бірақ команда толыққанды жарасымағандай сезілді. Квартербек Деймон Аллен күресіп, команда бүкіл маусым бойы 0.500 көрсеткішінің маңында шарлады. 8–10 есебімен аяқтаған "Арыстандар" плей-оффқа шықты, бірақ Батыс дивизионының жартылай финалында "Калгари" командасынан 28–19 есебімен жеңіліс тапты. Мэтт Келлетт 26 жыл ішінде екінші рет толық уақытты гол соғушы болды, ол аңызға айналған Луи Пассальяның орнын басты. Жаңадан келген ортаңғы қанатшы Баррин Симпсон команданы тақлап алулар саны бойынша жетектеп, бірінші команданың CFL All-Star құрамына енді, сондай-ақ CFL-дің "Жыл жаңашысы" және Джеки Паркер кубогының иегері атанды. Бұрышкер Эрик Картер де 2001 жылғы CFL All-Star командасына енді. Боб Акклс 2002 жылғы маусымға дейін "Арыстандар" президенті және бас директоры болып қайта оралды, ол "Арыстандардың" 10–8 есебімен Батыс дивизионында үшінші орынға ие болғанын және Адам Ританың бас жаттықтырушы болып оралуын көрді. "Арыстандар" Батыс дивизионының жартылай финалында "Виннипег" командасымен кездесіп, 30–3 есебімен "Бомберлерге" ұтылып қалды. Жекелей, Эрик Картер мен Баррин Симпсон CFL All-Star құрамына қайтадан енді, ал слотбек Джейсон Клермонт CFL-дің ең үздік жаңашыл сыйлығын, сондай-ақ Батыс дивизионының Джеки Паркер кубогын жеңіп алды. Фулбэк Шон Миллингтон үшінші рет Канаданың Батыс дивизионының үздік ойыншысы ретінде доктор Бити Мартин кубогын жеңіп алды. Бұл Деймон Алленнің "Арыстандар" сапында өткізген соңғы маусымы болды, ол франшизаның барлық уақыт бойынша пастармен жүрген қашықтығы, пастардың аяқталуы және пастармен тачдаун бойынша көшбасшысы болды.
The Lions began the 2000 campaign with only one goal in mind: win the Grey Cup. Six months later, the Lions fulfilled that destiny, but the path to the 88th Grey Cup was one of the most adventurous, unpredictable, and memorable ever in CFL history. The year started well enough, with victories over Hamilton and Saskatchewan, but a 35–2 loss to Calgary began a four game losing streak and a lot of finger pointing. A win over the Toronto Argonauts halted the slide, but following the game, head coach Greg Mohns resigned to join the upstart XFL. Long time CFL coach Steve Buratto, who joined the club only two weeks earlier as a receivers coach, was promoted to the top job, and got instant results with a huge 51–4 win over the Argos in the second of back to back games. Despite a promising start, the Lions only won one of their next five games to sit at 5–9 on Thanksgiving. Nevertheless, the Lions came together when it counted the most, winning three of their last four heading into the playoffs, and the offence gelling to become the best in the CFL that season. Quarterback Damon Allen broke Ron Lancaster's CFL record for career passing yardage. Lui Passaglia played in a memorable, "Luv Ya Lui" night at his final game at B. C. Place, and also set a CFL record for single season field goal percentage. The Lions finished the year 8–10 and in third place in the Western Division, but were the team other teams did not want to face in the playoffs. A snarly defence started to show its grit, and the Lions roared confidently into Edmonton and emerged with a 34–32 Western semi final victory, thanks to a Passaglia field goal on the final play. The Lions next faced Calgary in the Western finals, and the Lions steamrolled to a decisive 37–23 win. The Leos' Cinderella season came to a close on November 26, 2000, in the Grey Cup at McMahon Stadium in Calgary, as the Lions won their fourth championship in team history with a nail biting 28–26 victory over the Montreal Alouettes. Running back Robert Drummond won the Grey Cup's Most Valuable Player award, while backfield teammate Sean Millington took home the Grey Cup's Most Valuable Canadian trophy. The Lions' triumph marked the first time a team with a sub .500 regular season record won the Grey Cup, and it signalled a marvellous end to Lui Passaglia's outstanding, 25 year CFL career. Expectations were high for the CFL champion Lions in 2001, but the team ultimately never seemed to jell. Quarterback Damon Allen struggled, and the team hovered around the 0.500 mark all season. Finishing at 8–10, the Lions did make the playoffs, but were immediately bounced by Calgary in the Western Division semi finals, 28–19. Matt Kellett became only the second full time field goal kicker in 26 years, as he replaced the legendary Lui Passaglia. Rookie middle linebacker Barrin Simpson led the team in tackles and was named a first team CFL All Star, as well as the CFL's Rookie of the Year and Jackie Parker Trophy winner. Cornerback Eric Carter was also named to the CFL's 2001 All Star team. Bob Ackles returned to the Lions as president and CEO before the 2002 season, which saw the Lions finish at 10–8 for a third place finish in the Western Division, and the return of Adam Rita as head coach. The Lions faced Winnipeg in the Western semi finals, falling 30–3 to the Bombers. Individually, Eric Carter and Barrin Simpson repeated as CFL All Stars, while slotback Jason Clermont won CFL's most outstanding rookie award, as well as the Western Division's Jackie Parker Trophy. Fullback Sean Millington won the Dr. Beattie Martin Trophy as the outstanding Canadian Western Division player, for the 3rd time. This was the last season that Damon Allen played for the Lions, as he finished as the franchise's all time leader in passing yards, pass completions and passing touchdowns.
Буоно дәуірі (2003-2011)
2003 жылғы маусым жаңа дәуірдің басталуын белгіледі, осылайша Уоли Буоно Адам Ританы бас бапкер және бас менеджер ретінде алмастырды. «Арыстандар» сондай-ақ еркін агенттер арқылы бұрынғы «Stampeders» және NFL квотербегі Дейв Диккенсонды сатып алды, бұл «Арыстандар» квотербегі Деймон Алленді «Торонто Аргонавтс» клубына кетуге итермеледі. «Арыстандар» 11–7 есебімен «Winnipeg» және «Saskatchewan» командаларымен бірдей екінші орынды бөлісті, ал Шығыс дивизионының «Toronto Argonauts» командасымен CFL-дің «кросс-овер ережесі» арқылы кездесті. «Арыстандар» маусымды Шығыс дивизионының жартылай финалында «Argos» клубына 28–7 есебімен ұтылып аяқтады. Баррин Симпсон үшінші жыл қатарынан CFL All-Star атанды, сондай-ақ қорғаныста жаңадан келген Рэй Джейкобс және шабуылда керемет слотбек Герой Саймон қосылды. Фрэнк Кутоло CFL және Батыс дивизионындағы жылдың жаңа ойыншысы сыйлығын жеңіп алды. Шабуылдаушы Стив Хардин CFL ойыншылар қауымдастығының үздік қоғамдық қызмет көрсету сыйлығын жеңіп алды. 2004 жылғы маусым клуб тарихындағы ең жақсы тұрақты маусым көрсеткіштерінің бірі болды. 13–5 есебімен дивизионда бірінші орынды иеленген «Арыстандар» бір маусымда 8 жеңіс қатарынан тіркелді. Клубтық рекордтардан басқа, маусымда көптеген жеке орындаулар көрінді. Квотербек Кейси Принтерс 2004 жылдың тамызында «Hamilton» клубына қарсы өткен ойында 90,9% (22 пастың 20-сын аяқтады) жоғары бір ойынды аяқтау көрсеткіші бойынша CFL рекордын орнатты. Керемет слотбек Герой Саймон бір ойында төрт тачдаун пасын қабылдап, үш командалық рекордты теңестірді. Тұрақты маусым аяқталғаннан кейін Принтерс CFL-дің ең үздік ойыншысы атанды, ал Джейсон Клермонт ең үздік канадалық ойыншы сыйлығын жеңіп алды. Принтерс пен Саймон 2004 жылғы CFL All-Stars ретінде төрт мәрте All-Star атанған желілік қорғаушы Баррин Симпсонға қосылды. Плей-оффтың бірінші турындағы жеңісі арқасында дивизионда бірінші орын алған «Арыстандар» өзінің ең үлкен қарсыластарының бірі – «Saskatchewan Roughriders» клубымен кездесті. 27–25 есебімен, қосымша уақытта «Арыстандар» «Roughriders» клубын тікелей жеңді. Содан кейін «Арыстандар» 92-ші Грей Кап чемпионатында «Toronto Argonauts» клубымен күш сынасты, бұл 2003 жылғы жартылай финалдың қайталануы болды. «Арыстандар» 27–19 есебімен жеңіліске ұшырап, кек алуға мүмкіндік алмады. Джейсон Клермонт бұл күш-жігері үшін Грей Каптың ең құнды канадалық ойыншысы сыйлығын жеңіп алды. Ойын «Арыстандар» үшін даулы болды, себебі маусымның көп бөлігінде команданы жетектеген Кейси Принтерс орнына жарақат алған Дейв Диккенсон бастап шықты. 2005 жылғы маусым алдында және оның барысында қай квотербек бастауыш болуы керек, Кейси Принтерс пе Дейв Диккенсон деген мәселе туды. Принтерс 2004 жылғы маусымда CFL-дің ең үздік ойыншысы атанды, бірақ Диккенсон Канада футбол даңқы залына енгізілуге лайық ардагер жұлдыз болды. Команда ақырында жарақатқа бейім болғанына қарамастан, Диккенсонды таңдады. «Арыстандар» қарқынды бастады. Диккенсон мен керемет қабылдаушылар тобының жетекшілігімен команда 11 жеңіс қатарынан тіркеді. Жеңіс сериясының соңғы ойыны 2005 жылдың 17 қыркүйегінде өтті, Лео 27–26 есебімен «Montreal Alouettes» клубын тікелей жеңді, себебі Дон Мэттьюс ойынды теңестірудің орнына екі ұпайға айналдыруды жөн көрді. «Арыстандардың» жеңіліссіз маусымға деген үміті келесі аптада, 2005 жылдың 24 қыркүйегінде «Edmonton Eskimos» клубы «Commonwealth Stadium» стадионында «Арыстандарды» 37–20 есебімен жеңген кезде тоқтады. Диккенсон маусымды аяқтаған ми шағылысын алды, ал Принтерс бастауыш квотербек ретінде тағайындалды. «Арыстандар» тұрақты маусымның қалған жеті ойынының тек біреуінде ғана жеңіске жетті. 2005 жылдың 20 қарашасында «Арыстандар» Батыс финалында Б.С. Плейс стадионында Грей Каптың жеңімпазы «Eskimos» клубына ұтылып қалды. Ойынның соңғы сәттерінде даулы «қайтарусыз шешім» қабылданды; Принтерстің слотбек Герой Саймонға жасаған, жеңіске жеткізетіндей болған пасы «Eskimos» қорғаушысының кедергісінен толық емес деп танылды. Қорғаушы Брент Джонсон 2005 жылғы CFL All-Star атанды және Канаданың үздік ойыншысы сыйлығын жеңіп алды.
The 2003 season marked the beginning of a new era, as Wally Buono replaced Adam Rita as head coach and GM. The Lions also acquired former Stampeders and NFL QB Dave Dickenson through free agency, which prompted Lions QB Damon Allen to leave for the Toronto Argonauts. The Lions finished in a 3 way, 2nd place tie at 11–7 with Western Division foes, Winnipeg and Saskatchewan, and faced the Eastern Division's Toronto Argonauts by way of the CFL's "cross over rule." The Lions closed out the season with a 28–7 loss to the Argos in the Eastern Division semi finals. Barrin Simpson appeared as a CFL All Star for the 3rd year in a row, joined by newcomers Ray Jacobs on defence, and electrifying slotback Geroy Simon on offence. Wide receiver Frank Cutolo won the CFL and Western Division rookie of the year awards. Offensive tackle Steve Hardin won the CFL Player's Association Outstanding Community Service Award. The 2004 season marked one of the Lions' best regular season records in club history. Going 13–5 and finishing 1st in the division, the Lions set a team record of 8 consecutive wins in a single season. In addition to club records, the season brought an array of individual performances to the forefront. Quarterback Casey Printers set a CFL record for highest single game completion average of 90.9% (completing 20 of 22 passing attempts) during an August, 2004 game against Hamilton. Outstanding slot back Geroy Simon tied three team records by catching four touchdown passes in the same game. After the conclusion of the regular season, Printers was named the CFL's Most Outstanding Player, while Jason Clermont won the Most Outstanding Canadian award. Printers and Simon joined 4 time All Star linebacker Barrin Simpson as 2004 CFL All Stars. The Lions, receiving a bye in the first round of the playoffs by virtue of their first place divisional finish, faced one of their biggest rivals, the Saskatchewan Roughriders. In a closefinish, the Lions defeated the Roughriders 27–25, in overtime. The Lions were then pitted against the Toronto Argonauts in the 92nd Grey Cup Championship, a rematch of the 2003 semi finals. The Lions did not exact their revenge, losing 27–19. Jason Clermont won the Grey Cup Most Valuable Canadian award in the effort. The game was marked with controversy for the Lions, as Dave Dickenson got the start over Casey Printers, who had led the team through most of the season as Dickenson was injured. Before and during the 2005 season there was controversy as to which quarterback should be the starter, Casey Printers or Dave Dickenson. Printers was the CFL's 2004 season Most Outstanding Player, but Dickenson was a veteran star destined for the Canadian Football Hall of Fame. The team ultimately chose to go with Dickenson, despite his having been somewhat injury prone. The Lions came out of the gate roaring. Led by Dickenson and an outstanding receiving corps, the team strung together 11 consecutive wins. The final game of the win streak came on September 17, 2005, when the Leos squeaked past the Montreal Alouettes by a score of 27–26 when Don Matthews elected to go for a two point conversion rather than tie the game. The Lions bid for an undefeated season came to a halt the very next week on September 24, 2005, when the Edmonton Eskimos defeated the Lions 37–20 at Commonwealth Stadium. Dickenson sustained a season ending concussion and Printers took over as starting QB. The Lions won only one of their remaining seven games of the regular season. On November 20, 2005, the Lions lost in the Western Finals to the eventual Grey Cup champion Eskimos at B. C. Place. The game ended with a controversial "non call" on the last play of the game; as what would have been Printers' game winning pass to slotback Geroy Simon appeared to have been interfered with by a defending Eskimo, and was ruled incomplete. Defensive end Brent Johnson was named a 2005 CFL All Star, and won the Outstanding Canadian Award.
2006 жылғы "Сері кубок" чемпиондары
2006 жылғы маусымда Кейси Принтерс NFL-дің Канзас-Сити Чифс командасына кетті; алайда, жаңа квотербек дауларының тууы мүмкін болды. 2005 жылғы маусымда үшінші нөмірлі квотербек Бак Пирс резервтік рөлді жеңіп алды, ал Дейв Диккенсонның маусым басында алған жарақаты оны ойынға түсірді. Пирстің бастапқы құрамдағы ең жақсы ойыны 6 қазанда Калгари Стампедерс командасына қарсы өткен матчта болды, онда ол 31 талқыдан 25-ін 297 ярдқа, 1 тачдаунға және 1 перехваткаға айналдырды. Ол ойынды бір толық емес талқымен бастады, содан кейін келесі 14 талқыны дәл орындады. Маусым соңында «Арыстандар» бұрынғы «Рафрайдер» Пол Маккалумды 2000 жылы Луи Пассаглиа зейнеткерлікке шыққаннан кейін жақсырақ қалпына келмеген кик ойынын тұрақтандыру үшін сатып алды. 2006 жылы 2–3 есебімен басталғаннан кейін, жаттықтырушы Буоно рэннингбек Антонио Уоррен мен қорғаушы Сэм Янгты босату арқылы бастапқы құрамдағы ешбір орынның қауіпсіз емес екенін көрсетті. Команда келесі алты ойында жеңіске жетіп, жауап берді. Жаңа рэннингбек Джо Смит өзінің алғашқы ойынында 100 ярдтан астам жүгірді. Брент Джонсон, Баррон Майлз және Марк Вашингтон басым қорғанысты ұйымдастырды; 10 түрлі қорғаушы ойыншылар айналымдардан тачдаун соқты. Сондай-ақ, олар қарсыластардың ұпайларын 6 рет 17 немесе одан аз ұпайға дейін шектеді. Қабылдаушы Герой Саймон 1980 жылдардағы Мервин Фернандезден бері көрілмегендей қарсыластардың қорғаушыларын басып озды және екінші жыл қатарынан бір маусымдағы қабылдау ярдтары бойынша клубтық рекордты жаңартты. «Арыстандар» 6 қазанда бірінші орынды жеңіп алды, үйде өткен Батыс финалға үшінші рет қатысып, 13–5 есебімен командалық рекордты теңестірді. 50,084 көрермен (2006 жылғы лигадағы ең жақсы көрсеткіш) БК-ның батыс финалда «Рафрайдерсті» 45–18 есебімен жеңгенін көрді. Бұрынғы ми шағылысынан толыққандай жазылған Диккенсон 37 талқыдан 27-сін аяқтады, үш тачдаун соқты және бірде-бір перехватка жасаған жоқ. Париж Джексон TD үшін екі керемет қабылдау жасады, Джейсон Клермонт 6 қабылдауда 98 ярдқа жетті, Джо Смит екі рет ұтып, 116 ярдқа жүгірді, Маккалум 5 шайбадан 5-ін соқты, ал БК қорғанысы Саскачеванға бүкіл түстен кейін үстемдік етті. 19 қарашада BC Lions 2000 жылдан бері алғашқы Грей Кап чемпионатын жеңіп алды, Виннипегтегі Canad Inns стадионында Монреаль Алуэттс командасын 25–14 есебімен жеңді. Дейв Диккенсон ойынның ең құнды ойыншысы атанды, ал Пол Маккалум ең құнды канадалық атанды. Ойыннан кейінгі қуанышта команда атауы бар төменгі базадан Грей Капты бұзып алды, бірақ ол келесі дүйсенбіде жөнделді. Ойын сондай-ақ кикер Пол Маккалумның постсизондық кезеңде 11 талқыдан 11-ін соққандығымен де ерекшеленеді. Жаттықтырушы Буоно ойында барлық үш квотербекті пайдаланды: Диккенсон, Пирс және үшінші нөмірлі Джариос Джексон. Рекордтық маусым Буононың үшінші CFL жыл жаттықтырушысы сыйлығымен аяқталды. «Арыстандар» Брент Джонсон, Герой Саймон, Роб Мерфи, Марк Вашингтон және Аарон Хант (БК-нің тоғыз жылдағы алтыншы үздік жаңашылы) жылдық ойыншылар сыйлығын жеңіп алды. 2007 жылы шабуылдық үйлестіруші Жак Шапделлен маусымнан тыс уақытта Эдмонтон Эскимосқа көшіп, олардың шабуылдық үйлестірушісі және бас жаттықтырушының көмекшісі болды. 2007 жылғы маусымда «Арыстандардың» ойынға шақыру міндеттерін квотербектер жаттықтырушысы Стефф Крук, ал ойынды дизайнды шабуылдық желі жаттықтырушысы Дэн Дорацио жүргізді. Ардагер қанатқазы Карл Кид жаттығу лагеріне дейін өткен Грей Кап сақинасының салтанатында зейнеткерлік жасын жариялады, ал Бобби Сингхті босатып, көп ұзамай Калгари Стампедерс оны қабылдады. Джон Хафнагель жаттығу лагерінде қонақ жаттықтырушы болды, бұрын 1990 жылдары Калгариде Буононың шабуылдық үйлестірушісі болып жұмыс істеген. 2007 жыл «Арыстандар» үшін ең жақсы маусымдардың бірі болды, клуб тарихындағы ең көп тұрақты маусым жеңімпаздары үшін жаңа франчайз рекордын орнатты. Маусым 5 ойын жеңіс тізбегімен басталды, соның ішінде Эдмонтон (29–9) және Саскачеван (42–12) командаларына қарсы жеңістерге қол жеткізді. Алайда, бұл серия 2007 жылдың 3 тамызында «Леолардың» Саскачеван Роуфрайдс командасына 21–9 есебімен жеңілгенде тоқтады. «Лайонс» командасы «Виннипегке» жеңіліп, «Калгаримен» тең түсті. Торонтоға қарсы 40–7 жеңісі «Лайонс» командасын Саскачеванның жеңілісіне байланысты Батыс дивизионында 1-орынға қайтарды. 2007 жылдың 22 қыркүйегінде «Арыстандар» ең үлкен қарсыласы – «Саскачеван Роуфрайдс» командасымен Батыс дивизионындағы бірінші орын үшін шайқасты. Саскачеван командасының көшбасшылығы ойын барысында бірнеше рет көбейіп, азайып жатты. Алайда, Саскачеван 4 ұпайға алға шыққанда, «Лайонс» командасы ойынның соңғы минуттарында ешқашан бас ие алмады, ал QB Джариос Джексон Герой Саймонды аяқ аймағында тауып, ойынды жеңіп алған 33 ярдтық тачдаун үшін допты лақтырды. Финалдық нәтиже «Лайонс» командасының күтпеген 37–34 жеңісі болды. «Арыстандар» тұрақты маусымның қалған барлық ойындарын жеңіп, Батыс дивизионында төртінші рет бірінші орынды жеңіп алды. «Арыстандар» сондай-ақ 14–3–1 есебімен аяқтады, бұл клуб тарихындағы ең жақсы көрсеткіш. «Арыстандар» Батыс финалға үмітпен кірді, бірақ екінші Грей Кап титулының арманы жүрегі ауыртатын 26–17 есебімен Грей Кап чемпиондары «Саскачеван Роуфрайдс» командасына жеңіліп, аяқталды. 2008 жылғы маусымға дейін «Арыстандардың» Джош Бодені ұсталғандықтан босатылды. Сондай-ақ, Марк Вашингтон кіріс шегіне байланысты екінші бас жаттықтырушы болды. Квотербек жұлдызы Дейв Диккенсон өзінің $400к/жылдық шартының соңғы жылында босатылды және «Калгари Стампедерс» оны қабылдады. Жак Шапделлен Эдмонтон Эскимос командасынан шабуылдық үйлестіруші және бас жаттықтырушының көмекшісі ретінде бір жылдық жұмыстан кейін қайтып келді. Қорғаныс үйлестірушісі Дейв Ричи 2007 жылғы маусымнан кейін зейнеткерлікке шықты, ал Майк Беневидес оның орнына тағайындалды. Сондай-ақ, ойыншылар құрамын басқарушы Боб О'Биллович Гамильтон Тайгер Кэтс командасының бас менеджері болу үшін кетті, ал бұрынғы Саскачеван Роуфрайдс командасының бас менеджері Рой Шиверс оның орнына келді. Маусым жақсы жағдаймен басталған жоқ, алаңда да, алаңнан тыс да. Калгари және Саскачеванға қарсы алғашқы екі ойында жеңілгеннен кейін, BC Lions және бүкіл CFL қауымдастығы Lions президенті және бас атқарушы директоры Бобби Аклстың 6 шілдеде 2008 жылы жүрек талмасынан қайтыс болғанын естіп қорқып қалды. «Арыстандар» келесі үйдегі «Виннипег Блю Бомберс» командасына қарсы матчта Аклсты еске алу рәсімін өткізді және Аклсты еске алу үшін шлемдеріне «Боб» деген жазуы бар апельсин түсті табанды киді. Маусымның бірінші ойынында, Калгариға қарсы, бастапқы ойыншы Бак Пирс жарақат алып ойынды доғарып, Джариос Джексон бастапқы ойыншы болды. «Рафрайдс» командасына қарсы келесі ойында жеңілгеннен кейін, «Лайонс» үш ойын қатарынан жеңіске жетті, бұл Стефан Логанның «Лайонс» командасындағы дебютімен және Джо Смиттің осы ойындарда отырып қалуымен байланысты болды. 25 шілдеде Герой Саймон «Лайонс» командасының барлық уақыттағы қабылдау ярдтары бойынша рекордсын «Джеймс «Dirty 30» Янгтан» басып өтті, Монреаль Алуэттс командасына қарсы өткен матчта. Боб Аклстың еске алу рәсіміне қатысудан бас тартқаннан кейін, Джо Смит ұйымнан шеттеніп, маусымның алғашқы тоғыз ойынының тек төртінде ғана ойнады. Сонымен қатар, әсерлі көрсеткіштерді көрсетпеген «Лайонс» бұрынғы жұлдыз рэннингбегін 1 қыркүйекте 2009 жылы «Виннипег Блю Бомберс» командасына, олардың бұрынғы жұлдыз рэннингбегі Чарльз Робертсқа саудалады. Одан аз уақыт өткен соң, Робертс 13 қыркүйекте 2009 жылы Саскачеван Роуфрайдс командасына қарсы «Лайонс» командасының құрамындағы алғашқы ойынында өзінің мансабындағы 10,000 жүгіру ярдтарының шегіне жетті. Монреаль Алуэттс командасына қарсы өткен Лейбор Дэй ойынында жеңілгеннен кейін, «Лайонс» сауыққан Бак Пирс басшылығымен бес ойын қатарынан жеңіске жетті. Буоно 2003 жылы бас жаттықтырушы болғаннан бері «Лайонс» командасы әр жыл сайын кемінде төрт ойын қатарынан жеңіске жетті, бұл тізбек 2009 жылы аяқталды. «Лайонс» тұрақты маусымды 11–7 есебімен аяқтады, соңғы тұрақты маусым ойынында Калгариде жеңілді. Бұрынғы маусымда Калгариге қарсы 3–0–1 есебімен жеңіске жеткен «Лайонс» 2000 жылдан бері алғаш рет Калгариден жеңіліске ұшырады. 23 сакка жасағаннан кейін Камерон Вейк ең көрнекті қорғаныс ойыншысы сыйлығын жеңіп алды...
The 2006 season saw Casey Printers go off to the NFL's Kansas City Chiefs; however, a new quarterback controversy of sorts threatened to develop. During the off season 2005s third stringer, Buck Pierce won the back up role and early season injuries to Dave Dickenson forced him into action. Pierce's best game as the starter was on October 6 against the Calgary Stampeders, where he threw 25 for 31 for 297 yards, 1 touchdown, and 1 interception. He began the game with one incomplete pass, and then hit his next 14. The Lions in the off season also acquired former Roughrider Paul McCallum to stabilize the kicking game which had not recovered from Lui Passaglia's retirement in 2000. After a sluggish 2–3 start in 2006, coach Buono signalled that no starting job was safe by releasing runningback Antonio Warren and defensive back Sam Young. The team responded by winning the next six games. New running back Joe Smith ran for over 100 yards in his first game. Brent Johnson, Barron Miles, and Mark Washington led a dominant defence; 10 different defenders scored touchdowns on turnovers. They also held opposing offences to 17 points or less on 6 occasions. Receiver Geroy Simon dominated opposing defensive backs in a manner not seen since Mervyn Fernandez in the 1980s, and broke the club record for single season receiving yardage for the second straight year. The Lions clinched first place on October 6, earning a third straight bye into the Western Final at home, and tied a team record with a 13–5 mark for the season. 50,084 (league best for 2006) saw BC crush the Roughriders 45–18 in the West final. Looking fully recovered from earlier concussions, Dickenson went 27 for 37 with three touchdowns and no interceptions. Paris Jackson made two circus catches for TDs, Jason Clermont bulled his way to 98 yards on 6 catches, Joe Smith scored twice and ran for 116 yards, McCallum was 5 for 5 in field goals, and the BC defence dominated Saskatchewan all afternoon. On November 19, the BC Lions captured their first Grey Cup Championship since 2000 by defeating the Montreal Alouettes 25–14 at Canad Inns Stadium in Winnipeg. Dave Dickenson was named the Most Valuable Player of the game, while Paul McCallum was named the Most Valuable Canadian. In the post game exuberance, the team snapped the Grey Cup off the lower base with the engraved names, but it was repaired the following Monday. The game is also noted for kicker Paul McCallum going 6 for 6 in field goals, making him a perfect 11 for 11 in the postseason. Coach Buono also used all three quarterbacks in the game: Dickenson, Pierce and third string Jarious Jackson all took snaps. The record setting season was capped off with Buono's third CFL Coach of the Year Award. The Lions nearly swept the annual player awards, with Brent Johnson, Geroy Simon, Rob Murphy, Mark Washington, and Aaron Hunt (BC's sixth Outstanding Rookie in nine years) all taking home hardware. In 2007 offensive coordinator Jacques Chapdelaine left for the Edmonton Eskimos in the off season, becoming their offensive coordinator and assistant head coach. The Lions' play calling duties for the 2007 season were handled by quarterbacks coach Steff Kruck, with play design by offensive line coach Dan Dorazio. Veteran linebacker Carl Kidd announced his retirement at the Grey Cup ring ceremony held just prior to training camp, while Bobby Singh was cut and soon picked up by the Calgary Stampeders. John Hufnagel guest coached at training camp, having previously worked under Buono as offensive coordinator in Calgary in the 1990s. 2007 proved to be one of the best seasons for the Lions, having set a new franchise record for the most regular season wins in club history. The season started off on a 5 game winning streak, including dominating wins over Edmonton (29–9) and Saskatchewan (42–12). However, the streak came to a halt on August 3, 2007, when the Leos suffered a 21–9 loss to the Saskatchewan Roughriders. The Lions had a little trouble getting back on track, as they suffered a loss to Winnipeg and a tie with Calgary. A 40–7 win over Toronto moved the Lions back into 1st place in the West Division, due to a Saskatchewan loss to Calgary. On September 22, 2007, the Lions battled their biggest foe, the Saskatchewan Roughriders, for the 1st place spot in the West Division. The Saskatchewan lead increased and decreased several times throughout the game. However, with Saskatchewan leading by 4, the Lions never gave up in the dying minutes of the game, and QB Jarious Jackson was able to find Geroy Simon in the endzone and pass the ball for a game winning 33 yard touchdown. The final result was an unexpected come from behind 37–34 victory for the Lions. The Lions went on to win all the rest of their games of the regular season and captured 1st place in the West Division for a fourth consecutive year. The Lions also finished with a regular season record of 14–3–1, The best in club history. The Lions felt confident heading into the Western Final, but their dreams of second consecutive Grey Cup title came to an end in a heartbreaking 26–17 loss to the eventual Grey Cup champions, the Saskatchewan Roughriders. Just before the 2008 season, the Lions' Josh Boden was cut due to being arrested. Also, Mark Washington became the secondary coach due to salary cap issues. Quarterback star Dave Dickenson was released in the final year of his contract of $400k/yr and was picked up by the Calgary Stampeders. Jacques Chapdelaine came back from the Edmonton Eskimos after being fired as offensive coordinator and assistant head coach in his one year with the club. Defensive coordinator Dave Ritchie retired after the 2007 season and Mike Benevides was promoted to his position. As well, director of player personnel Bob O'Billovich left to become general manager of the Hamilton Tiger Cats and former Saskatchewan Roughriders general manager Roy Shivers filled his position. The season started off on low notes, both on and off the field. After losing their first two games to Calgary and Saskatchewan, the BC Lions and the entire CFL community was shocked to hear that Lions president and CEO Bobby Ackles had suffered a heart attack and died on July 6, 2008. The Lions held a memorial ceremony at the next home game against the Winnipeg Blue Bombers and wore an orange paw on their helmets with "Bob" on the inside to commemorate Ackles. In their first game of the season, against Calgary, starter Buck Pierce left the game with injury, meaning Jarious Jackson took over as starter. After losing their next game to the Roughriders, the Lions won three straight, synonymous with Stefan Logan's debut with the Lions and Joe Smith sitting these games out. On July 25, Geroy Simon surpassed Jim "Dirty 30" Young as the Lions' all time receiving yards leader, in a game against the Montreal Alouettes. After electing not to attend Bob Ackles' memorial, Joe Smith began to estrange himself from the organization and only played in four of the first nine games of the season. While also posting unimpressive numbers, the Lions saw fit to trade their former star running back to the Winnipeg Blue Bombers for their former star running back, Charles Roberts on Sept 1, 2009. Shortly after, Roberts reached the 10,000 rushing yard mark for his career on Sept 13, 2009, against the Saskatchewan Roughriders in his first game as a Lion. After a Labour Day loss to the Montreal Alouettes, the Lions won five straight under a healthy Buck Pierce. Since Buono had become head coach in 2003, the Lions had won at least four in a row each year, a streak that ended in 2009. The Lions finished the regular season with an 11–7 record, including a loss at Calgary in the last regular season game. After going 3–0–1 against Calgary in the previous season, the Lions were swept by Calgary for the first time since the 2000 season. After amassing 23 sacks, Cameron Wake won the Most Outstanding Defensive Player Award for the second consecutive year. In the playoffs, the Lions defeated the Saskatchewan Roughriders at Mosaic Stadium at Taylor Field 33–12, but lost, yet again, to the Calgary Stampeders, this time in the Western final. The 2009 season saw a team that was decidedly different from the previous seasons' roster. While the coaching staff remained completely intact, the playing roster saw a number of notable players released or traded and some leaving for the NFL. Outstanding Defensive Player Cameron Wake signed with the Miami Dolphins, Team Rookie of the Year, Stefan Logan, signed with the Pittsburgh Steelers, Rob Murphy signed with the Toronto Argonauts and Jason Clermont and Charles Roberts were released. Otis Floyd and Tyrone Williams were later released and Jason Pottinger was traded to the Argonauts. They signed all star linebacker Anton McKenzie, while trying to fill holes in their roster with their depth players from last year and new recruits from the US. The season was notable for the team's use of five different quarterbacks – Buck Pierce started the year but gave way after injury to Jarious Jackson. When Jackson was injured, 3rd string QB Travis Lulay was pressed into action. Former Lion and league MVP Casey Printers then signed to the practice roster on October 8, and suited up as the third string QB on October 9 in a game versus the Edmonton Eskimos. He then became the starting quarterback on October 24, in a 33–30 overtime loss to the Saskatchewan Roughriders. In the season finale on November 6 against Edmonton, Printers was knocked out of the game with a broken thumb. In the last regular season game 5th string quarterback Zac Champion played more than two quarters when Buck Pierce also went down. Losing to each of the other 3 Western teams in successive games meant BC finished fourth and last. However, Hamilton defeated Winnipeg in their last game of the season, enabling the Lions to cross over to the Eastern Division's play off format (ahead of both Winnipeg and Toronto). The Lions faced the Tiger Cats in the Eastern semi final in Hamilton on November 15 and won in overtime. The Lions then advanced the Eastern final against the Montreal Alouettes, but lost 56–18. The 2009–10 offseason saw the club lose even more veterans, many who were cut by Buono, and others who left for the NFL. Quarterback Buck Pierce was released on March 9, 2010 after the return of Casey Printers meant that the injury prone Pierce was expendable. The Lions also released former Special Teams Player of the Year Ian Smart, linebacker Javier Glatt and defensive back Lavar Glover, each of whom played a major role in the Lions' 2006 Grey Cup win. The team also lost Rolly Lumbala and Ryan Grice Mullen to the NFL's Miami Dolphins, while rookie phenom Martell Mallett signed with the Philadelphia Eagles. Despite this, the club signed a number of proven CFL players, including Davis Sanchez and Keron Williams from the Montreal Alouettes, Jamal Robertson from the Toronto Argonauts and exiled former Bomber Derick Armstrong. The 2010 BC Lions played all of their home games at their former site at the Pacific National Exhibition grounds at Empire Field while BC Place Stadium had a retractable roof installed. The Lions also staged their training camp in Kamloops, BC – the first of three over the next three years – as a part of the club's desire to represent the entire province. The season started out well for the Lions, with a win against Edmonton, but that success was short lived as the Lions lost their next seven consecutive games. Quarterback Casey Printers suffered a knee injury in game 3 against the Montreal Alouettes, which forced backup quarterback Travis Lulay to start the next three games. After losing to Toronto and the previously winless Eskimos, Lulay was replaced by Jarious Jackson in the fourth quarter in the August 7, 2010, contest against Calgary after demonstrating poor play and inexperience. After the bye week, Printers returned and won three out of the five games he started, but due to his turnover filled back to back performances, he was replaced with Lulay as the starter in game 13 against Winnipeg, which the Lions won. After Lulay had a minor injury in the following game, again against Winnipeg, Printers came into the game to protect a 21 point lead. The Blue Bombers stormed back to tie the game and force overtime, which was decided by Printers' game clinching interception. It was Casey's last game with the Lions as Buono released him soon after the game. Consequently, Lulay became the starting quarterback, finishing the season 4–5 as a starter. The Lions won their last three games to qualify for the playoffs after Edmonton lost their final game of the season, but lost in double overtime to the Saskatchewan Roughriders in the West semi final game.
2011 жылғы "Сері кубок" чемпиондары
2011 жылғы BC Lions маусымы, CFL тарихындағы ең ұлы маусымдық қайта оянулардың бірі болды. "Арыстандар" 2011 жылғы жарысқа көптеген сұрақтармен келді. Команданың жаттықтырушылар құрамы өткен жылғыдан дерлік өзгермеді, бұл өткен маусымда көптеген жанкүйерлер тарапынан сыналып келді. Команда бірнеше маңызды ойыншыларды жоғалтты, оның ішінде Эммануэль Аркенеауды NFL-ге берді. Сонымен қатар, команда тәжірибесіз үшінші курстық ойыншы Трэвис Лэлайді квотербек ретінде таңдады. Бұл ойын Ванкувердегі жаңадан жөнделген BC Place стадионында өтеді деп күтілді. Дегенмен, маусым бес жеңіліс қатарынан басталды, бұл өзгерістер жасауға мәжбүр етті. "Арыстандар" екі танымал CFL ойыншысына қол қойды: Саскачеваннан жаңа ғана босатылған қорғаныс шебінің ойыншысы Тад Корнегай және Гамильтонмен сауда жасасқан шабуыл шебінің ойыншысы Арланд Брюс. "Арыстандар" маусымдағы алғашқы жеңісін 6-шы аптада Саскачеван Рафрайдерс клубын 24–11 есебімен жеңген кезде алды, бірақ келесі аптада "Арыстандар" он жылдан кейін алғаш рет Виннипег Блю Бомберс клубынан жеңіліске ұшырады. Қазір 1–6 көрсеткішімен, көптеген жанкүйерлер мен сыншылар "Арыстандардың" плей-оффқа үмітіне күмәндана бастады, бірақ Эдмонтон Эскимос клубын 36–1 есебімен жеңгеннен кейін, "Арыстандар" тамаша 8 ойындық жеңіс тізбесін жасады, бұл "Леостарды" өте бәсекеге толы Батыс дивизионының шыңына көтерді. "Арыстандардың" жеңіс тізбесі 17-ші аптада Гамильтон клубынан 42–10 есебімен жеңілгеннен кейін аяқталды, бірақ одан кейін "Арыстандар" маусымның соңғы екі ойынын жеңіп, тұрақты маусымның финалында екі мәрте Грей Кубогының чемпионын қорғаған Монреаль Алуэттс клубын 43–1 есебімен ойсырата жеңді. 0–5 есебімен маусымды бастаған "Арыстандар" соңғы 13 ойынның 11-ін жеңіп, Батыс дивизионында 11–7 есебімен 1-орынды иеленді, сондай-ақ плей-оффтың бірінші турында және үйдегі плей-офф ойынында ойнау мүмкіндігіне қол жеткізді. Батыс дивизионының финалында "Арыстандар" 2005 жылғы Батыс финалында "Арыстандарды" жеңген, сол жылы Ванкуверде Грей Кубогы өткендіктен, "Арыстандарға" үй ойынында ойнауға мүмкіндік бермеген Эдмонтон Эскимос клубымен кездесті. Алайда, 2011 жылы "Арыстандар" Грей Кубогында үй ойынында ойнау мүмкіндігіне ие болды, өйткені "Леостар" 40–23 есебімен "Эскимостарды" ұтып, бес жылдан кейін алғаш рет үлкен ойынға жолдама алды. Грей Кубогында "Арыстандар" Грей Кубогы тарихында екінші рет Виннипег Блю Бомберс клубына қарсы шықты. Виннипег тұрақты маусымның екі кездесуінде де жеңіске жеткенімен, "Арыстандар" үй көрермендерінің алдында "Бомберлерді" 34–23 есебімен жеңіп, франшиза тарихындағы 6-шы Грей Кубогын жеңіп алды. Трэвис Лэлай Грей Кубогының ең құнды ойыншысы атанды, ал Виннипегтік Эндрю Харрис ең құнды канадалық ойыншы атанды. Грей Кубогын жеңіп, BC Lions 0–5 есебімен маусымды бастап, Грей Кубогын жеңген алғашқы команда болды. Бас бапкер Уоли Буоно Грей Кубогынан кейін бас бапкер лауазымынан кетіп, вице-президент және бас менеджер болып қалатынын мәлімдеді. BC Lions командасы Канаданың спорт редакторлары мен хабар таратушыларының дауыс беруі бойынша 2011 жылғы "Канадалық баспасөз командасы" атағына ие болды.
The 2011 BC Lions season was perhaps one of the greatest season turnarounds in CFL history. The Lions entered the 2011 campaign with a lot of question marks. The team had almost exactly the same coaching staff as they had the year before, which had been criticized by many fans the past season. The team also lost a few key players, most notably Emmanuel Arceneaux to the NFL. As well, the team opted to go with inexperienced third year QB Travis Lulay at quarterback. Despite a questionable lineup, the Lions, as well as many fans and critics alike, believed that the team was good enough to win the Grey Cup, especially since the game was scheduled to be played in Vancouver at the newly renovated BC Place Stadium. However, the season started out with five straight losses which forced changes to be made. The Lions signed two notable CFL players; defensive back Tad Kornegay, who had just been released by Saskatchewan, and wide receiver Arland Bruce, who was acquired in a trade with Hamilton. The Lions got their first win of the season when they beat the Saskatchewan Roughriders 24–11 in week 6, but the following week, the Lions were swept by the Winnipeg Blue Bombers for the first time in ten years. Now sitting at 1–6, many fans and critics started to doubt the Lions playoff hopes, but after a convincing 36–1 win over the Edmonton Eskimos, the Lions went on a remarkable 8 game winning streak, skyrocketing the Leos all the way to the top of a very competitive West Division. The Lions winning streak ended after a 42–10 loss to Hamilton in week 17, but after that, the Lions won their last two games of the season, which included a 43–1 clobbering of the two time defending Grey Cup champions Montreal Alouettes in the regular season finale. After starting the season 0–5, the Lions rebounded to win 11 of their last 13 games to clinch 1st place in the West Division with an 11–7 record, as well as a bye in the first round of the playoffs and a home playoff game. In the West Division Final, the Lions faced the Edmonton Eskimos, the same team that beat the Lions in the 2005 West final, which denied the Lions a home game in the Grey Cup, since Vancouver hosted the Grey Cup that year. However, in 2011, a home game in the Grey Cup is what the Lions got, as the Leos dominated the Eskimos 40–23 as the Lions advanced to the big game for the first time in five years. In the Grey Cup, the Lions were up against the Winnipeg Blue Bombers for only the second time in Grey Cup history. Although Winnipeg won both regular season meetings with BC, the Lions went on to beat the Bombers 34–23 in front of a home crowd to win their 6th Grey Cup championship in franchise history. Travis Lulay was named Grey Cup Most Valuable Player, while Winnipeg native Andrew Harris was named Most Valuable Canadian. With the Grey Cup win, the BC Lions became the first team to start a season 0–5 and win the Grey Cup. Head coach Wally Buono announced shortly after the Grey Cup that he would step down as head coach but would remain as vice president and general manager. The BC Lions were named The Canadian Press Team of the Year for 2011 in voting by sports editors and broadcasters across Canada.
Жоғалған мүмкіндіктер мен аз ғана жоғалған мүмкіндіктер (2012-2019)
Қорғау координаторы Майк Беневидес 2011 жылдың 13 желтоқсанында команданың жаңа бас бапкері болып тағайындалды. 2012 жылғы маусым басталар алдында бірнеше тәжірибелі ойыншылар команданы тастап кетті немесе босатылды. "Арыстандар" қорғаушы Тед Корнегайды босатты, ал жұлдызды қанатбасар Соломон Элимимиан және қорғаушы Аарон Хант сәйкесінше "Миннесота Викингс" және "Монреаль Алуэттс" командаларымен келісім жасасты. Дегенмен, "Арыстандар" бос агенттер нарығында тәжірибелі қорғаушылар Данте Марш пен Райан Филлипсті, сондай-ақ жұлдызды қорғаушы Лин Дж. Шелл мен қорғаушы Байрон Паркерді қайтадан шартқа алуға қол жеткізді. 2014 жылдың 19 желтоқсанында Джефф Тедфорд Майк Беневидес 20 қарашада қызметтен босатылғаннан кейін франшиза тарихындағы 25-ші бас бапкер болып тағайындалды. 2015 жылғы маусымда жаңадан келген квотербек Джонатан Дженнингс көзге түсті, ол маусым ортасында Трэвис Люлейден бастапқы құрамдағы ойыншы болды. 2015 жылғы маусым Тедфорд үшін жалғыз болды, ол бір маусымнан кейін отставкаға кетті, онда "Арыстандарды" 7–11 есебімен батыс конференциясында үшінші орынға жеткізді және плей-оффта Калгариге есе жіберді. Тедфордтың отставкасынан кейін Уоли Буоно 2016 жылы бас бапкер ретінде қайта оралатынын мәлімдеді. Буононың алғашқы маусымында ол команданы 1986 жылдан бері Батыс конференциясында екінші орынға жеткізді (12–6 есебімен), сондай-ақ Батыс жартылай финалында "Виннипег Блю Бомберс" командасын жеңіп, бірақ Батыс финалында Калгариге ұтылды. Келесі маусымда "Арыстандар" 1996 жылдан бері алғаш рет плей-оффқа ілікпеді, 7–11 есебімен Батыс конференциясында 5-ші және соңғы орынды иеленді. 2017 жылдың 30 қарашасында Буоно бас менеджер лауазымынан қадам басқаннан кейін Эд Херви оның орнына тағайындалды. Буоно 2018 жылы бас бапкер қызметін жалғастырды, бірақ ол команданың бас жаттықтырушысы ретіндегі соңғы маусымы болатынын да хабарлады. Команда 9–9 есебімен аяқтады, кроссовер командасы ретінде плей-оффқа оралды, бірақ Шығыс жартылай финалында "Хамильтон Тайгер-Кэтс" командасына 48–8 есебімен ұтылды. 2018 жылдың 18 желтоқсанында ДеВон Клейбрукс Буононың бас бапкерлігіне жаңадан тағайындалды. Ол тек бір маусым ғана жұмыс істеді, 5 қарашада қызметтен босатылды, ал команда 5–13 есебімен Батыс конференциясында 5-ші және соңғы орынды иеленді. 2019 жылдың 2 желтоқсанында бұрынғы "Оттава Редблэкс" командасының бас бапкері Рик Кэмпбелл "Арыстандардың" жаңа бас бапкері болып тағайындалды.
Defensive coordinator Mike Benevides was promoted and announced as the team's new head coach on December 13, 2011. Several veteran players left the team or were released prior to the start of the 2012 season. Defensive back Tad Kornegay was released by the Lions while all star linebacker Solomon Elimimian and defensive tackle Aaron Hunt signed with the Minnesota Vikings and the Montreal Alouettes, respectively. The Lions did, however, manage to resign veteran cornerbacks Dante Marsh and Ryan Phillips during the free agency period, as well as all star defensive back Lin J Shell and cornerback Byron Parker. On December 19, 2014, Jeff Tedford was named the 25th head coach in franchise history after Mike Benevides had been let go November 20. The 2015 season saw the emergence of rookie quarterback Jonathan Jennings, who took over as the starter from Travis Lulay midway through the season. The 2015 season was the only one for Tedford, as he resigned after only one season where he led the lions to a 7–11 record, finishing third in the west and losing to Calgary in the playoffs. Upon Tedford's resignation, Wally Buono announced that he would return as head coach in 2016. In Buono's first season back at the helm of the Lions, he guided the team to its first second place finish in the West since 1986, with a 12–6 record, and defeated the Winnipeg Blue Bombers in the West Semi Final, only to lose to Calgary in the West Final. The following season, the Lions missed the playoffs for the first time since 1996, finishing in 5th and last place in the West with a 7–11 record. On November 30, 2017, Buono stepped down from his position as general manager, being replaced in that stead by Ed Hervey. Buono stayed on as head coach in 2018, but he also announced it would be his last season as coach for the team. The team finished 9–9, returning to the playoffs as a crossover team, losing to the Hamilton Tiger Cats in the East Semi Final 48–8. On December 18, 2018, DeVone Claybrooks was named Buono's successor at head coach for the Lions. He lasted only one season, finishing in 5th and last place in the West with a 5–13 mark, with Claybrooks fired on November 5. Former Ottawa Redblacks coach Rick Campbell was named the new head coach of the Lions on December 2, 2019.
Жаңа дәуір, жаңа иесі (2020 - қазіргі)
2020 жылдың қазан айында иесі Дэвид Брэйли қайтыс болды, бірақ команда бірнеше маусым жұмыс істей алуы үшін BC Lions үшін өз өсиетімен қаражат қалдырды. 2021 жылдың 18 тамызында BC Lions-ты Британдық Колумбияда екі жеке компанияны басқаратын Амар Доман сатып алды – Futura Corporation және CanWel. 2020 жылғы CFL маусымы тоқтатылғаннан кейін, Lions 2021 жылы CFL-дің қалған командаларымен бірге қайтадан ойынға кірді. Алайда, команда қысқартылған маусымда нашар өнер көрсетті, екінші жартысында жеті ойынды қатарынан жеңіліске ұшырады, бұл команданың маусымын қиын жағдайға түсірді және олар 5–9 есебімен Батыс аймағында төртінші орынға табан тіреді. 2022 жылы "Арыстандар" 2018 жылдан бері алғаш рет плей-оффқа қатысты, жаңа квотербек Натан Рурк команданы 12–6 есебімен Батыста екінші орынға жеткізді. Lions Батыс жартылай финалында Калгари Стампедерстерді жеңді, бірақ олардың маусымы Батыс финалында екі мәрте Грей кубогының чемпионы Виннипег Блю Бомберстеріне жеңіліспен аяқталды. 2023 жылғы маусым да осыған ұқсас аяқталды – 12–6 есебімен Батыста екінші орынды иеленді, Stampeders командасын Батыс жартылай финалында жеңіп, бірақ Батыс финалында Winnipeg Blue Bombers командасына қайтадан жеңілді.
In October 2020, owner David Braley died, but left in his will funds for the BC Lions so that the team could continue to operate for several seasons. On August 18, 2021, the BC Lions were bought by Amar Doman, who runs two private companies in British Columbia, Futura Corporation and CanWel. After the cancellation of the 2020 CFL season, the Lions returned to play along with the rest of the CFL in 2021. However, the team languished in the shortened season, with a seven game losing streak in the second half proving fatal to the team's season, and they finished 5–9, good for fourth in the West. 2022 saw the Lions return to the playoffs for the first time since 2018, guided by new quarterback Nathan Rourke, who led the team to a 12–6 and second place in the West. The Lions downed the Calgary Stampeders in the West Semi Final, but their season ended at the hands of the two time defending Grey Cup champion Winnipeg Blue Bombers in the West Final game. The 2023 season saw a similar finish, a 12–6 second place finish in the West, defeating the Stampeders in the West Semi Final game, but losing again to the Winnipeg Blue Bombers in the West Final game.
Қайта алынған нөмірлер
BC Lions командасының қанағаттандырылған жейде нөмірі он, бұл Канада футбол лигасы бойынша ең көп саны, тек Монреаль Алуэттерден кейін ғана. BC Lions қанағаттандырылған нөмірлеріNo. ОйыншыПозицияӨтеу мерзіміЧемпионаттар 5 Луи ПассальяК/П1976–20001985, 1994, 2000 15 Вилли "The Wisp" ФлемингРБ1959–19661964 22 Джо КаппQB1961–19661964 30 Джим "Dirty Thirty" ЯнгSB/WR1967–1979– 38 Байрон "Бай" БейлиFB/DB1954–19641964 52 Ал УилсонC1972–19861985 60 Джейми ТарасFB/OL1987–20021994, 2000 75 Норм ФилдгейтE/LB1954–19671964 81 Джерой СаймонSB/WR2001–20122006, 2011 97 Брент ДжонсонDE2001–20112006, 2011
The BC Lions have ten retired jersey numbers, second only to the Montreal Alouettes for the most in the Canadian Football League. BC Lions retired numbersNo. PlayerPositionTenureChampionships 5 Lui Passaglia K/P 1976–2000 1985, 1994, 2000 15 Willie "The Wisp" Fleming RB 1959–1966 1964 22 Joe Kapp QB 1961–1966 1964 30 Jim "Dirty Thirty" Young SB/WR 1967–1979 – 38 Byron "By" Bailey FB/DB 1954–1964 1964 52 Al Wilson C 1972–1986 1985 60 Jamie Taras FB/OL 1987–2002 1994, 2000 75 Norm Fieldgate E/LB 1954–1967 1964 81 Geroy Simon SB/WR 2001–2012 2006, 2011 97 Brent Johnson DE 2001–2011 2006, 2011
Канаданың футбол даңқы залы
BC Lions Канада футбол залының мүшелері № Аты-жөніПозициясыҚызмет еткен кезеңіҚосылған жылы 11 Жакки Паркер QB 1968 1971 5 Люи Пассалья K/P 1976–2000 2004 – Эннис Стукус Бас жаттықтырушы/Бас менеджер 1953–1955 1974 51 Рей Неттлс LB 1972–1976 2005 38 Байрон Бейли FB/DB 1976–1988 1975 – Виктор Спенсер Салушы NA 2006 75 Норм Филдгейт LB 1976–1978 1975 44 Алондра Джонсон LB 1989–1990 2009 – Гарри С.Ф. Спринг Салушы 1953–1959 1976 66 Джим Миллс OT 1986–1993, 1995 2009 15 Уилли Флеминг RB 1959–1966 1982 – Дон Мэттьюс Бас жаттықтырушы 1983–1987 2011 69 Том Браун HB 1961–1967 1984 14 Дэнни Макманус QB 1993–1995 2011 22 Джо Капп QB 1961–1966 1984 9 Дамон Аллен QB 1996–2002 2011 – Игл Киз Бас жаттықтырушы 1971–1975 1990 – Дэвид Брэли Иесі 1997–2020 2012 54 Том Хинтон G/T 1958–1966 1991 99 Тирон Джонс LB 1993 2012 30 Джим Янг SB 1967–1979 1991 – Уолли Буоно Бас жаттықтырушы/Бас менеджер 1956–1964 2014 76 Билл Бейкер DE 1974–1976 1994 1 Чарльз Робертс RB 2008 2014 18 Билл Саймонс HB 1966 1997 12 Дэйв Дикенсон QB 2003–2007 2015 52 Ал Уилсон C 1972–1986 1998 – Боб О'Биллович Бас жаттықтырушы/Бас менеджер Әкімші 1990–19922003–2007 2015 11 Кондредж Холлоуэй QB 1987 1998 32 Келвин Андерсон RB 2003 2017 68 Билл Фрэнк OT 1962–1964 2001 81 Джерой Саймон SB 2001–2012 2017 40 Джеймс "Квик" Паркер DE 1984–1989 2001 97 Брент Джонсон DE 2001–2011 2018 – Боб Аклс Әкімші 1953–19862002–2008 2002 9 Баррон Майлс DB 2005–2009 2018 00 Лесс Браун DB 1993–1994 2002 24 Мервин Фернандес WR 1982–1986, 1994 2019 – Кал Мёрфи Жаттықтырушы 1974–1976 2004 2 Дэвид Уильямс WR 1988–1989 2019 10 Берни Фалони Квотербек 1967 2004
BC Lions Canadian Football Hall of FamersNo. NamePositionTenureInductedNo. NamePositionTenureInducted 11 Jackie Parker QB 1968 1971 5 Lui Passaglia K/P 1976–2000 2004 – Annis Stukus Head coach/General manager 1953–1955 1974 51 Ray Nettles LB 1972–1976 2005 38 Byron Bailey FB/DB 1976–1988 1975 – Victor Spencer Builder NA 2006 75 Norm Fieldgate LB 1976–1978 1975 44 Alondra Johnson LB 1989–1990 2009 – Harry C. F. Spring Builder 1953–1959 1976 66 Jim Mills OT 1986–1993, 1995 2009 15 Willie Fleming RB 1959–1966 1982 – Don Matthews Head coach 1983–1987 2011 69 Tom Brown HB 1961–1967 1984 14 Danny McManus QB 1993–1995 2011 22 Joe Kapp QB 1961–1966 1984 9 Damon Allen QB 1996–2002 2011 – Eagle Keys Head coach 1971–1975 1990 – David Braley Owner 1997–2020 2012 54 Tom Hinton G/T 1958–1966 1991 99 Tyrone Jones LB 1993 2012 30 Jim Young SB 1967–1979 1991 – Wally Buono Head coach/General manager 1956–1964 2014 76 Bill Baker DE 1974–1976 1994 1 Charles Roberts RB 2008 2014 18 Bill Symons HB 1966 1997 12 Dave Dickenson QB 2003–2007 2015 52 Al Wilson C 1972–1986 1998 – Bob O'Billovich Head coach/General managerAdministrator 1990–19922003–2007 2015 11 Condredge Holloway QB 1987 1998 32 Kelvin Anderson RB 2003 2017 68 Bill Frank OT 1962–1964 2001 81 Geroy Simon SB 2001–2012 2017 40 James "Quick" Parker DE 1984–1989 2001 97 Brent Johnson DE 2001–2011 2018 – Bob Ackles Administrator 1953–19862002–2008 2002 9 Barron Miles DB 2005–2009 2018 00 Less Browne DB 1993–1994 2002 24 Mervyn Fernandez WR 1982–1986, 1994 2019 – Cal Murphy Coach 1974–1976 2004 2 David Williams WR 1988–1989 2019 10 Bernie Faloney Quarterback 1967 2004
BC спорттық даңқ залы
BC Lions спорттық даңқ залында.
№ АтыПозициясыҚызмет еткен кезеңіҚосылған жылы
№ АтыПозициясыҚызмет еткен кезеңіҚосылған жылы
75 Норм Филдгейт LB 1976–1978 1970
15 Вилли Флеминг RB 1959–1966 1998
38 Байрон Бейли FB/DB 1976–1988 1975
22 Джо Капп QB 1961–1966 1999
– 1964 BC Lions 1986
– 1985 BC Lions 2000
54 Том Хинтон G/T 1958–1966 1992
5 Луи Пассаглиа K/P 1976–2000 2001
30 Джим Янг SB 1967–1979 1994
– Боб Акклс Әкімші 1953–1986 2002–2008 2004
– Джек Фарли Әкімші 1974–1983 1996
– Герб Капоцци Бас менеджер 1957–1966 2007
52 Ал Уилсон C 1972–1986 1997
– 1994 BC Lions 2010
– Аннис Стукс Бас бапкер / Бас менеджер 1953–1955 1998
25 Шон Миллингтон RB 1991–1997 2000–2002 2010
BC Lions in the BC Sports Hall of FameNo. NamePositionTenureInductedNo. NamePositionTenureInducted 75 Norm Fieldgate LB 1976–1978 1970 15 Willie Fleming RB 1959–1966 1998 38 Byron Bailey FB/DB 1976–1988 1975 22 Joe Kapp QB 1961–1966 1999 – 1964 BC Lions 1986 – 1985 BC Lions 2000 54 Tom Hinton G/T 1958–1966 1992 5 Lui Passaglia K/P 1976–2000 2001 30 Jim Young SB 1967–1979 1994 – Bob Ackles Administrator 1953–19862002–2008 2004 – Jack Farley Administrator 1974–1983 1996 – Herb Capozzi General manager 1957–1966 2007 52 Al Wilson C 1972–1986 1997 – 1994 BC Lions 2010 – Annis Stukus Head coach/General manager 1953–1955 1998 25 Sean Millington RB 1991–19972000–2002 2010