Тұрмыстық жанр суреттері: күнделікті өмір көріністерін, оқиғаларын бейнелейді. Реалистік, романтикалық тұрмыстық суреттер, интерьерлер, көшелер туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жанрлық өнер – күнделікті өмірден көріністерді бейнелейтін өнер түрі.
Art genre that depicts scenes from everyday life
Жанрлық өнер – нарықтар, тұрмыстық жағдайлар, интерьерлер, мерекелер, қонақүйлер, еңбек және көше көріністері сияқты күнделікті өмірдегі оқиғалар мен көріністерді әртүрлі бейнелеу өнерінде көркем түрде бейнелеу. Мұндай бейнелеулер (жанрлық туындылар, жанрлық көріністер немесе жанрлық суреттер деп те аталады) суретшінің шеберлігімен реалистік, қияли немесе романтикалық болып келеді. Жанрлық өнер терминінің кейбір түрлері жанрлық кескін, жанрлық гравюра, жанрлық фотосуреттер және т.б. сияқты бейнелеу өнерінің түрін немесе техникасын нақтылайды. Бұл мәтін негізінен кескін өнеріне арналған, бірақ жанрлық мотивтер әсемдік өнерінің көптеген түрлерінде де кең таралған, әсіресе 18-ғасырдың басындағы рококодан бастап. Жеке тұлғалар немесе шағын топтар фарфор, жиһаз, қабырға жабын және мата сияқты көптеген заттарды әшекейлеген.
Genre art is the pictorial representation in any of various media of scenes or events from everyday life, such as markets, domestic settings, interiors, parties, inn scenes, work, and street scenes. Such representations (also called genre works, genre scenes, or genre views) may be realistic, imagined, or romanticized by the artist. Some variations of the term genre art specify the medium or type of visual work, as in genre painting, genre prints, genre photographs, and so on. The following concentrates on painting, but genre motifs were also extremely popular in many forms of the decorative arts, especially from the Rococo of the early 18th century onwards. Single figures or small groups decorated a huge variety of objects such as porcelain, furniture, wallpaper, and textiles.
Жанрлық сурет
Жанрлық сурет салу, сондай-ақ жанрлық сахна немесе шағын жанр деп аталады, ол күнделікті өмірдің түрлерін қарапайым адамдардың әдеттегі іс-әрекеттерімен бейнелейді. Жанрлық сахнаның бір жалпы анықтамасы – бұл жеке немесе топтық тұрғыдан ешқандай анықталмаған тұлғаларды көрсету, осылайша шағын жанрды тарихи суреттерден (ірі жанр деп те аталады) және портреттерден ерекшелендіреді. Суретші белгілі бір адамды – мысалы, отбасының мүшесін – үлгі ретінде пайдаланғаны анықталса да, туынды көбінесе жанрлық туынды деп есептеледі. Мұндай жағдайда, суретшінің оны портрет ретінде қарастыруға ниеттенгеніне байланысты болады, бұл кейде субъективті мәселе. Суретші бейнелеулерді реалистік, қиялға толы немесе романтикалық түрде жасауы мүмкін. Жанрлық суреттер таныс және көбінесе сезімтал тақырыптарға ие болғандықтан, буржуазия немесе орта тап арасында жиі танымал болды. Жанрлық тақырыптар дерлік барлық өнер дәстүрлерінде кездеседі. Ежелгі Египет қабірлеріндегі бояулар көбінесе банкеттерді, демалыстарды және шаруашылық көріністерін бейнелейді, ал Плиний Ескі Пейраикосты «төмен» тақырыптардың эллинистік панель суретшісі ретінде еске алады, мысалы, мозаикалық нұсқаларында және Помпейдегі провинциялық қабырға суреттерінде сақталған: «шаштараздық дүкендер, аяқ киім шеберханалары, есектер, тағамдар және осы сияқты тақырыптар». Орта ғасырлық жарықтандырылған қолжазбалар көбінесе күнделікті шаруалар өмірінің көріністерін суреттейді, әсіресе сағат кітаптарының күнтізбе бөліміндегі «Айлар еңбегінде», ең танымал – «Duc de Berry-дің өте бай сағаттары».
Genre painting, also called genre scene or petit genre, depicts aspects of everyday life by portraying ordinary people engaged in common activities. One common definition of a genre scene is that it shows figures to whom no identity can be attached either individually or collectively—thus distinguishing petit genre from history paintings (also called grand genre) and portraits. A work would often be considered as a genre work even if it could be shown that the artist had used a known person—a member of his family, say—as a model. In this case it would depend on whether the work was likely to have been intended by the artist to be perceived as a portrait—sometimes a subjective question. The depictions can be realistic, imagined, or romanticized by the artist. Because of their familiar and frequently sentimental subject matter, genre paintings have often proven popular with the bourgeoisie, or middle class. Genre themes appear in nearly all art traditions. Painted decorations in ancient Egyptian tombs often depict banquets, recreation, and agrarian scenes, and Peiraikos is mentioned by Pliny the Elder as a Hellenistic panel painter of "low" subjects, such as survive in mosaic versions and provincial wall paintings at Pompeii: "barbers' shops, cobblers' stalls, asses, eatables and similar subjects". Medieval illuminated manuscripts often illustrated scenes of everyday peasant life, especially in the Labours of the Months in the calendar section of books of hours, most famously Les Tres Riches Heures du Duc de Berry.
1800 жылға дейін
18 ғасырға дейін Төмен елдер бұл салада үстемдік құрды, ал 17 ғасырда фламандтық барокко және голландтық алтын ғасыр суретшілігі көптеген мамандарды тәрбиеледі, олар негізінен жанрлық көріністерді суреттеді. Алдыңғы ғасырда фламандтық ренессанс суретшісі Ян Сандерс ван Хемессен 16 ғасырдың бірінші жартысында инновациялық, ірі масштабты жанрлық көріністерді жасады, кейде оларға моральдық немесе діни мазмұнды фонға енгізді. Бұл Антверпен суретшілігіндегі «маннеризмнің инверсиясы» үлгісінің бір бөлігі болды, бұл суреттердің декоративті фонындағы «төмен» элементтерге ерекше мән берді. Жоахим Патинир ландшафтарын кеңейтіп, фигураларды кіші элементтерге айналдырды, ал Питер Артсен тағамдар мен жанрлық фигураларды – аспаздарды немесе базар сатушыларды бейнелейтін туындылар жасады, олардың фонында шағын діни көріністер орын алды. Питер Брюгель Ұлы шаруаларды және олардың қызметтерін өте реалистік бейнеледі, олар оның көптеген картиналарының тақырыбы болды, ал Брюгельдің ықпалымен жанрлық сурет салу Солтүстік Еуропада гүлденді. Адриан мен Исаак ван Остаде, Ян Стин, Адриан Браувер, Давид Тениерс, Эльберт Куйп, Йоханнес Вермеер және Питер де Хук 17 ғасырда Төмен елдерде жанрлық тақырыптарға маманданған көптеген суретшілердің қатарында болды. Бұл суретшілердің картиналарының көбінесе кішкентай форматы оларды орта таптың сатып алушыларының үйлерінде көрсетуге ыңғайлы етті. Жанрлық суреттердің тақырыбы көбінесе эмблемалық кітаптардан алынған танымал эмблемаларға негізделген. Бұл картинаға екі мағына бере алады, мысалы, Габриэль Метсудың 1662 жылғы «Құс сатушы» картинасында қарт адам әтешті символдық позада ұсынады, бұл 1595–1622 жылдардағы Гиллис ван Бриннің осы көрінісі бар ашық гравюрасына негізделген. «Құрметті компания» картиналарында үйде музыка ойнап немесе жай ғана тавернада ішімдік ішіп отырған топтар бейнеленген. Басқа да көп кездесетін көріністерге базарлар мен жәрмеңкелер, ауылдық мерекелер («кермезе») немесе лагерьдегі әскерлер жатқан жерлер кірді. Италияда 1625 жылы Римге келген голланд суретшісі Питер ван Лэр жанрлық сурет салу «мектебін» дамытты. Ол «Il Bamboccio» деген лақап атын алды, ал оның ізбасарлары Бамбоччианти деп аталды, олардың туындылары Джакомо Серути, Антонио Чифронди және Джузеппе Мария Креспи сияқты көптеген суретшілерге әсер етті. Луи Ле Нэн 17 ғасырдағы Францияда жанрлық сурет салудың маңызды өкілі болды, ол үйдегі шаруалардың топтарын суреттеді, ал 18 ғасыр күнделікті өмірді бейнелеуге деген қызығушылықты арттырды, ол Ватто мен Фрагонардың романтикалық картиналары немесе Шарденнің мұқият реализмі арқылы көрінді. Жан Батист Грез (1725–1805) және басқалар 19 ғасыр суретшілігіне әсер еткен егжей-тегжейлі және сезімтал топтарды немесе шаруалардың жеке портреттерін жасады. Англияда Уильям Хогарт (1697–1764) комедияны, әлеуметтік сынды және моральдық сабақтарды толыққанды баяндалған оқиғалары бар (ұзын субтитрлермен толықтырылған) туындылар арқылы жеткізді, көбінесе сериялы түрде, мысалы, оның 1732–33 жылдары суреттелген, ал 1735 жылы гравюраланған және басылған «A Rake's Progress» картинасында. Испанияда «Жақсы махаббат кітабына» дейінгі әлеуметтік байқау мен түсініктеме жасау дәстүрі болды, ол көптеген суретшілер мен жазушылардың еңбектерінде көрініс тапқан. Испания империясының биіктігінде және оның баяу құлдырауының бастапқы кезеңінде испан алтын ғасырының суретшілері, әсіресе Веласкес (1599–1660) және Мурильо (1617–82) көше өмірін бейнелейтін пикареск жанрлық көріністерді, сондай-ақ «бодегонес» деп аталатын ас үй көріністерін жасады. Бір ғасырдан астам уақыт өткен соң испан суретшісі Франсиско де Гоя (1746–1828) сурет салу мен гравюра жасау арқылы жанрлық көріністерді адам жағдайына қараңғы түсініктеме беру құралы ретінде пайдаланды. Оның «Соғыс апаттары» сериясы, Пенисулярлық соғыстан алынған 82 жанрлық эпизодтар, жанрлық өнерді ең жоғары экспрессивтік деңгейге көтерді.
The Low Countries dominated the field until the 18th century, and in the 17th century both Flemish Baroque painting and Dutch Golden Age painting produced numerous specialists who mostly painted genre scenes. In the previous century, the Flemish Renaissance painter Jan Sanders van Hemessen painted innovative large scale genre scenes, sometimes including a moral theme or a religious scene in the background in the first half of the 16th century. These were part of a pattern of "Mannerist inversion" in Antwerp painting, giving "low" elements previously in the decorative background of images prominent emphasis. Joachim Patinir expanded his landscapes, making the figures a small element, and Pieter Aertsen painted works dominated by spreads of still life food and genre figures of cooks or market sellers, with small religious scenes in spaces in the background. Pieter Brueghel the Elder made peasants and their activities, very naturalistically treated, the subject of many of his paintings, and genre painting was to flourish in Northern Europe in Brueghel's wake. Adriaen and Isaac van Ostade, Jan Steen, Adriaen Brouwer, David Teniers, Aelbert Cuyp, Johannes Vermeer and Pieter de Hooch were among the many painters specializing in genre subjects in the Low Countries during the 17th century. The generally small scale of these artists' paintings was appropriate for their display in the homes of middle class purchasers. Often the subject of a genre painting was based on a popular emblem from an emblem book. This can give the painting a double meaning, such as in Gabriel Metsu's The Poultry seller, 1662, showing an old man offering a rooster in a symbolic pose that is based on a lewd engraving by Gillis van Breen (1595–1622), with the same scene. The merry company showed a group of figures at a party, whether making music at home or just drinking in a tavern. Other common types of scenes showed markets or fairs, village festivities ("kermesse"), or soldiers in camp. In Italy, a "school" of genre painting was stimulated by the arrival in Rome of the Dutch painter Pieter van Laer in 1625. He acquired the nickname "Il Bamboccio" and his followers were called the Bamboccianti, whose works would inspire Giacomo Ceruti, Antonio Cifrondi, and Giuseppe Maria Crespi among many others. Louis le Nain was an important exponent of genre painting in 17th century France, painting groups of peasants at home, where the 18th century would bring a heightened interest in the depiction of everyday life, whether through the romanticized paintings of Watteau and Fragonard, or the careful realism of Chardin. Jean Baptiste Greuze (1725 1805) and others painted detailed and rather sentimental groups or individual portraits of peasants that were to be influential on 19th century painting. In England, William Hogarth (1697–1764) conveyed comedy, social criticism and moral lessons through canvases that told stories of ordinary people full of narrative detail (aided by long sub titles), often in serial form, as in his A Rake's Progress, first painted in 1732–33, then engraved and published in print form in 1735. Spain had a tradition predating The Book of Good Love of social observation and commentary based on the Old Roman Latin tradition, practiced by many of its painters and illuminators. At the height of the Spanish Empire and the beginning of its slow decline, many picaresque genre scenes of street life—as well as the kitchen scenes known as bodegones—were painted by the artists of The Spanish Golden Age, notably Velázquez (1599–1660) and Murillo (1617–82). More than a century later, the Spanish artist Francisco de Goya (1746–1828) used genre scenes in painting and printmaking as a medium for dark commentary on the human condition. His The Disasters of War, a series of 82 genre incidents from the Peninsular War, took genre art to unprecedented heights of expressiveness.
19 ғасыр
XIX ғасырда діни және тарихи суреттердің төмендеуімен суретшілер өздерінің тақырыптарын айналасындағы өмірден көбірек іздестіре бастады. Гюстав Курбе (1819–77) сияқты реалистер күнделікті сахналарды үлкен полотноларда бейнелеу арқылы қалыпты көзқарастарды бұзды – дәстүрлі түрде «маңызды» тақырыптар үшін арналған өлшемде. Осылайша, жанрлық суреттің ерекше «елеусіз» санаты ретінде қарастырылу шекарасы жойылды. Тарих суреті де тек үлкен қоғамдық маңызы бар оқиғаларды бейнелеуден қашарланып, тарихи кезеңдердегі жанрлық сахналарды, атақты тұлғалардың жеке сәттерін және қарапайым адамдардың күнделікті өмірін суреттеуге көшті. Француз өнерінде бұл «Трубадор стилі» деп аталды. Бұл тенденция 1817 жылы Ингрес «IV Генрих балаларымен ойнайды» картинасын салған кезде көрініс тапты және Жан Леон Жером (1824–1904) және Жан Луи Эрнест Мейсонье (1815–91) сияқты француз академиктерінің сәнді суреттерімен аяқталды. Ғасырдың екінші жартысында жанрлық сахналарға қызығушылық, әсіресе тарихи тұрғыда немесе өткір әлеуметтік немесе моральдық мәселелерді көтеретін суреттерге, Еуропа бойынша күрт өсті. Уильям Пауэлл Фрит (1819–1909) Виктория дәуіріндегі ең танымал ағылшын жанрлық суретшісі болды, ол үлкен және тығыз толған сахналарды суреттеді; 19 ғасыр жанрлық суретіндегі көлемнің және амбицияның кеңеюі – кең таралған үрдіс еді. 19 ғасырдың басқа ағылшын жанрлық суретшілеріне Август Леопольд Эгг, Фредерик Дэниел Харди, Джордж Эльгар Хикс, Уильям Холман Хант және Джон Эверетт Миллес жатады. Шотландия екі ықпалды жанрлық суретшіні дүниеге әкелді: Дэвид Аллан (1744–96) және сэр Дэвид Уилки (1785–1841). Уилкидің «Коттардың сенбілік кеші» (1837) картинасы француз суретшісі Гюстав Курбенің «Орнандағы кешкі астан кейін» (1849) атты маңызды туындысына әсер етті. Павел Федотов, Василий Перов және Илья Репин сияқты танымал ресейлік реалист суретшілер де жанрлық суреттер жасады. Германияда Карл Шпицвег (1808–85) жұмсақ әзілге толы жанрлық сахналарға маманданған, ал Италияда Жероламо Индуно (1825–90) әскери өмірдің көріністерін суреттеді. Кейіннен импрессионистер, сондай-ақ Пьер Боннар, Ицхак Хольц, Эдвард Хоппер және Дэвид Парк сияқты XX ғасыр суретшілері күнделікті өмірдің сахналарын бейнеледі. Бірақ қазіргі заманғы өнер контекстінде «жанрлық сурет» термині көбінесе дәстүрлі реалистік техникада салынған, әсіресе анекдоттық немесе сезімтал сипаттағы сурет салумен байланысты. Америка Құрама Штаттарындағы алғашқы жанрлық суретші – неміс иммигранты Джон Льюис Криммель болды, ол Уилки мен Хогарттан үйреніп, 1812–1821 жылдар аралығында Филадельфиядағы өмірдің жұмсақ күлкілі көріністерін жасады. Америка Құрама Штаттарының 19 ғасырындағы басқа да белгілі жанрлық суретшілеріне Джордж Кейлеб Бингем, Уильям Сидни Маунт және Истман Джонсон жатады. Гарри Розеланд Америка Азамат соғысынан кейінгі Оңтүстіктегі кедей афроамерикандықтардың сахналарына назар аударды, ал Джон Роджерс (1829–1904) – Америкада үлкен танымалдыққа ие болған, құйма гипстен көптеп өндірілген шағын жанрлық туындылар жасаған мүсінші. Американдық суретші Эрни Барнстың (1938–2009) және иллюстратор Норман Роквеллдің (1894–1978) туындылары жанрлық суреттің көбірек қазіргі заманғы түрін көрсете алады.
With the decline of religious and historical painting in the 19th century, artists increasingly found their subject matter in the life around them. Realists such as Gustave Courbet (1819–77) upset expectations by depicting everyday scenes in huge paintings—at the scale traditionally reserved for "important" subjects—thus blurring the boundary which had set genre painting apart as a "minor" category. History painting itself shifted from the exclusive depiction of events of great public importance to the depiction of genre scenes in historical times, both the private moments of great figures, and the everyday life of ordinary people. In French art this was known as the Troubador style. This trend, already apparent by 1817 when Ingres painted Henri IV Playing with His Children, culminated in the pompier art of French academicians such as Jean Léon Gérôme (1824–1904) and Jean Louis Ernest Meissonier (1815–91). In the second half of the century interest in genre scenes, often in historical settings or with pointed social or moral comment, greatly increased across Europe. William Powell Frith (1819–1909) was perhaps the most famous English genre painter of the Victorian era, painting large and extremely crowded scenes; the expansion in size and ambition in 19th century genre painting was a common trend. Other 19th century English genre painters include Augustus Leopold Egg, Frederick Daniel Hardy, George Elgar Hicks, William Holman Hunt and John Everett Millais. Scotland produced two influential genre painters, David Allan (1744–96) and Sir David Wilkie (1785–1841). Wilkie's The Cottar's Saturday Night (1837) inspired a major work by the French painter Gustave Courbet, After Dinner at Ornans (1849). Famous Russian realist painters like Pavel Fedotov, Vasily Perov, and Ilya Repin also produced genre paintings. In Germany, Carl Spitzweg (1808–85) specialized in gently humorous genre scenes, and in Italy Gerolamo Induno (1825–90) painted scenes of military life. Subsequently, the Impressionists, as well as such 20th century artists as Pierre Bonnard, Itshak Holtz, Edward Hopper, and David Park painted scenes of daily life. But in the context of modern art the term "genre painting" has come to be associated mainly with painting of an especially anecdotal or sentimental nature, painted in a traditionally realistic technique. The first true genre painter in the United States was the German immigrant John Lewis Krimmel, who learning from Wilkie and Hogarth, produced gently humorous scenes of life in Philadelphia from 1812 to 1821. Other notable 19th century genre painters from the United States include George Caleb Bingham, William Sidney Mount, and Eastman Johnson. Harry Roseland focused on scenes of poor African Americans in the post American Civil War South, and John Rogers (1829–1904) was a sculptor whose small genre works, mass produced in cast plaster, were immensely popular in America. The works of American painter Ernie Barnes (1938–2009) and those of illustrator Norman Rockwell (1894–1978) could exemplify a more modern type of genre painting.
Басқа дәстүрлердегі жанр
Жапондық укийо-э гравюраларында демалыс пен жұмыстағы адамдардың бейнелері көптеп кездеседі, корейлік суреттерде де осылай, әсіресе 18 ғасырда салғандарында.
Japanese ukiyo e prints are rich in depictions of people at leisure and at work, as are Korean paintings, particularly those created in the 18th century.
Жанрлық фотосурет
Жанрлық сурет салу 17 ғасырда еуропалықтардың еуропалық өмірді бейнелеуімен басталды, ал фотографияның ойдағыдай табылуы мен бастапқы дамуы 19 ғасырдың ортасы мен соңында еуропалық империализмнің ең кең және шабуылдық дәуірімен бірге жүрді. Сондықтан, жанрлық фотосуреттер, көбінесе әскери, ғылыми және коммерциялық экспедициялардың жанында түсірілген, еуропалықтардың әлемде кездескен басқа мәдениеттердің адамдарын бейнелейді. Айырмашылықтар толыққанды айқын болмаса да, жанрлық туындыларды этнографиялық зерттеулерден ажырату қажет, олар белгілі бір қоғамдардың мәдениеті мен өмір салтын тікелей бақылау және сипаттамалық зерттеу нәтижесінде туындаған көрнекі бейнелер болып табылады және антропология және мінез-құлық ғылымдары сияқты салалардың өнімдерінің бір тобын құрайды. Фотографиялық технологияның дамуы, камераларды тасымалдауға ыңғайлы етуі және экспозицияны жылдам жасауға мүмкіндік беруі, фотографтарға студиядан тысқары шығып, күнделікті өмірді бейнелеуде басқа өнер түрлеріне қосылуға мүмкіндік берді. Бұл санат көше фотосуреті деп белгілі болды.
While genre painting began, in the 17th century, with representations by Europeans of European life, the invention and early development of photography coincided with the most expansive and aggressive era of European imperialism, in the mid to late 19th century, and so genre photographs, typically made in the proximity of military, scientific and commercial expeditions, often also depict the people of other cultures that Europeans encountered throughout the world. Although the distinctions are not clear, genre works should be distinguished from ethnographic studies, which are pictorial representations resulting from direct observation and descriptive study of the culture and way of life of particular societies, and which constitute one class of products of such disciplines as anthropology and the behavioural sciences. The development of photographic technology to make cameras portable and exposures instantaneous enabled photographers to venture beyond the studio to follow other art forms in the depiction of everyday life. This category has come to be known as street photography.