Кіріспе
Токионың қызыл жарық ауданы Йошивара (吉原) – Эдодағы (қазіргі Токио) танымал юкаку (қызыл жарық ауданы). 1617 жылы құрылған Йошивара, Токугава сёгунатының 17 ғасырдың басында Киотодағы Шимабара және Осакадағы Шинмачимен бірге құрған үш лицензияланған және әйгілі қызыл жарық ауданының бірі болды. Одан ондаған жылдар бұрын құрылған бастапқы Йошивара ауданы 1657 жылғы Мейрекидің Ұлы өрті кезінде қаланың көп бөлігімен бірге өртеніп кетті. Содан кейін ол «Шин Йошивара» («Жаңа Йошивара») деп аталған жаңа жерде қайта салынды, ал ескі орны «Мото Йошивара» («Түпнұсқа Йошивара») деп аталды, бірақ «жаңа» деген атау ақырында алынып тасталды, ал қайта салынған аудан жай ғана Йошивара деп белгілі болды. 18 ғасырда Йошиварада 1750-ге жуық әйел тұрды, ал бір уақытта бүкіл Жапониядан 3000-ға жуық әйел туралы жазбалар сақталған. Көптеген әйелдер әдетте өздерінің жезөкше үйіне міндеттеме алды; егер олардың ата-аналары келісімшарт жасаса, көбінесе үлкен аванс төлем алынды. Келісімшарттар көбінесе бес-он жылдан аспаса да, осы әйелдердің жинаған қарыздары оларды одан да ұзақ уақыт жұмыс істеуге мәжбүр ететін. Дегенмен, көптеген әйелдер келісімшарттарын орындап, клиентке үйленді, басқа жұмысқа (соның ішінде басқа да жезөкшелік түрлеріне) кірісті немесе отбасылық үйлеріне оралды. Мұндай жағдайларда әйелдің ата-анасына алдын ала төленген ақша оның қалыңдық сыйлығын қаржыландыруға пайдаланылды. Осыған қарамастан, көптеген әйелдер жыныстық жолмен берілетін аурулардан немесе сәтсіз түсіктерден кейін келісімшарттарын аяқтамай қайтыс болды. Егер жас кезінде дұрыс оқытылса, жезөкше үйіне келген қыз жоғары дәрежелі куртизанның шәкірті бола алатын; қыз жеткілікті жасқа жетіп, оқуын аяқтағаннан кейін, ол өзі куртизан болып, дәрежесін көтеретін. Йошиварада жұмыс істейтін әйелдің табысқа жетуі мен ақырында азаттыққа ие болуының тағы бір жолы – бай адамның оның келісімшартын жезөкшеханадан сатып алып, оны әйелі немесе сүйіктісі ретінде ұстауы; сондай-ақ, әйел жеткілікті табыс тауып, өзінің азаттығын сатып ала алатын, бірақ мұндай жағдай сирек кездесетін. Йошиварада әлеуметтік топтар қатаң бөлінбеді; жеткілікті ақшасы бар қарапайым адам самурайға тең дәрежеде қызмет көрсетілді, ал самурайлар Йошивараға кіруге тыйым салынғанмен, олар көбінесе осы шартты бұзып, қала қақпасында қаруларын қалдырып кіретін. Заң бойынша, жезөкше үйіне келгендерге бір түн мен бір күн ғана рұқсат етілді. Йошивараға қатысты барлық ресми саясат сияқты, бұл ереже де көбінесе орындалмады. Құрылғаннан кейін Йошивара жезөкшелер жасаған сәндердің үнемі өзгеруімен және саудагерлер мен қолөнершілерге үлкен сұраныс тудырған қуатты сауда орталығына айналды. Дәстүр бойынша, жезөкшелер қарапайым көк киім киюі керек еді, бірақ бұл ереже де көбінесе орындалмады. Керісінше, ең жоғары дәрежелі ойрандар (сүйеушілер) Эдо дәуірінің сән-салтанатының символы болды, түрлі-түсті және қымбат жібек кимоно киіп, күрделі шаштармен және әртүрлі шаш аксессуарларымен безенді; осы киімдер сол кездегі Жапониядағы сәндік тенденцияларды анықтайтын. Йошивараның және оның ең жоғары дәрежелі куртизандарының беделіне қарамастан, аймақта жұмыс істейтін жезөкшелердің көпшілігі кедей отбасылардан шыққан, көбінесе қанауға ұшырады және олардың жағдайы соншалықты нашар болғандықтан, қайтыс болған кезде олардың денелері анонимді түрде Джокан-дзи ғибадатханасына әкелінетін және артқы кіреберіске тасталатын, себебі лайықты жерлеуге өте қымбат болды. Сондықтан ғибадатхана «Нагекоми-дера» («Тастап тастау ғибадатханасы») деп те аталды; Мейдзи дәуірінде ғибадатханада Йошивараның мыңдаған аты-жөні белгісіз жезөкшелеріне арналған ескерткіш орнатылды.
the Tokyo red light district
Yoshiwara (吉原) was a famous yūkaku (red light district) in Edo, present day Tokyo, Japan. Established in 1617, Yoshiwara was one of three licensed and well known red light districts created during the early 17th century by the Tokugawa shogunate, alongside Shimabara in Kyoto in 1640 and Shinmachi in Osaka. Having been established some decades earlier, the original Yoshiwara district burned down, along with much of the city, in the Great fire of Meireki of 1657; it was then rebuilt in its new location, named 'Shin Yoshiwara' ('New Yoshiwara'), the old location being known as 'Moto Yoshiwara' ('Original Yoshiwara'), though the moniker of 'new' was eventually dropped, with the rebuilt district becoming known simply as Yoshiwara. Yoshiwara was home to some 1,750 women in the 18th century, with records of some 3,000 women from all over Japan at one time. Many were typically indentured to their brothel; if indentured by their parents, a larger advance payment would often be received. Though contracts of indenture often did not last more than five to ten years, the debt sometimes accrued by these women could keep them working there for much longer. However, a significant number either served out their contracts and married a client, went into other employment (including other forms of prostitution), or returned to their family homes. In these cases, the advanced payments a woman's parents received could be used to fund her dowry. Despite this, many women also died of sexually transmitted diseases, or following failed abortions, before completing their contracts. If chosen to receive the correct training at a young age, a girl indentured to a brothel could become an apprentice to a high ranking courtesan; when the girl was old enough and had completed her training, she would become a courtesan herself and work her way up the ranks. Another path to success and eventual freedom for a working woman in Yoshiwara was for a rich man to buy out her contract from the brothel, and thus keep her as his wife or mistress; a further path would be for a woman to work successfully enough that she could eventually buy her own freedom, though this was an uncommon and infrequent occurrence. Social classes were not strictly divided in Yoshiwara; a commoner with enough money would be served as an equal to a samurai, and though samurai were discouraged from entering Yoshiwara, they often did so, the only requirement being that their weapons be left at the town's entrance. By law, brothel patrons were only allowed to stay for a night and a day at a time. Like all official policies for Yoshiwara, this was rarely enforced. Following its inception, Yoshiwara became a strong commercial area, with the fashions created in the town by prostitutes changing frequently and creating a great demand for merchants and artisans. Traditionally, prostitutes were supposed to wear only simple blue robes, but this was rarely enforced. In contrast, the highest ranking oiran (courtesans) came to be emblematic of the height of Edo period fashion, wearing colourful and expensive silk kimono alongside elaborate hairstyles and a number of hair accessories; these outfits frequently dictated the contemporary trends of fashion in Japan of the time. Despite the reputation of Yoshiwara and its highest ranking courtesans, most prostitutes working in the area came from poor families, would be commonly exploited, and were so poor that, when they died, their bodies would be brought anonymously to Jōkan ji temple and left at the back entrance, a proper burial being too expensive to afford. The temple therefore also became known as 'Nage komi dera' ('Throw away temple'); a memorial in the temple to thousands of anonymous prostitutes of Yoshiwara was consecrated in the Meiji era.
XIX, XX және XXI ғасырлар
1893 жылы бұл аймақта 9000-нан астам әйел болды, олардың көпшілігі сифилиспен ауырады. 1913 жылы аймақ кең ауқымды өрттен зардап шекті, ал 1923 жылы болған Ұлы Канто жер сілкінісінен он жыл өткен соң, жартылай қирап қалды. Дегенмен, Йошивара екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 1958 жылы жапон үкіметі жезөкшелікті тыйым салғанға дейін дәстүрлі қызыл шам ауданы ретінде өз қызметін жалғастырды. Құқықтық тұрғыдан заңсыз болғанымен, "Проституцияны алдын алу туралы заң" бойынша "белгісіз тұлғамен ақы төленген жыныстық қатынас" деп анықталғандықтан, бұл заңды бұзбайтын секс-жұмысының басқа да түрлері қазіргі Ёсивара ауданында, Хибия желісіндегі Минова станциясына жақын жердегі Сензоку Йон Чоме деп аталатын бөлігінде, көптеген сауналар және жыныстық қызметтер ұсынатын басқа да орындар бар.
Адамдар мен қызметтер
Су саудасына қатысатын адамдар; 水商売; мидзу шобайға хокан (комедияшылар), кабуки актерлері, бишілер, дендилер, рактер, шай дүкеніндегі қыздар, Кано (ресми сурет салу мектебінің суретшілері), сейро (жасыл үйлерде) тұратын куртизандар және окиядағы гейшалар кіретін. Йошиварадағы секс-қызметкерлерге мыналар жатты: жас қыздар (камуро), үлкен қыздар (шиндзо), төмен дәрежелі куртизандар (хаши джоро), тайудан бір дәреже төменгі куртизандар (коши джоро), жоғары дәрежелі куртизандар (тайу), оиран, оиранға көмектесушілер (ярит) және тайудың қызметін тоқтаған кезде оны алмастырған (йобидаши) кірді. Куртизандардан басқа, гейшалар, гейша шәкірттері, еркек гейшалар (отоко гейша), гейшалардың демеушілері (дана) және шайханалар мен окиялардың әйел басшылары да болды. Гейша мамандығының пайда болуынан кейін гейша мен куртизандар арасындағы шекара ресми түрде қатаң белгіленді, гейшаларға клиенттермен жыныстық қатынасқа түсуге тыйым салатын заңдар қабылданды. Бірақ шындығында, көптеген ерекшеліктер болды, гейшалар қарапайым секс-қызметкерлерге (юджо) жақын болғандарынан бастап, тек көркемдік ойын-сауық пен серіктестік ұсынған гейшаларға дейін ауысты. Көшелердің жоспарланған жүйесі, сондай-ақ ежелгі ғибадатханалар мен киелі орындар әлі де сақталған.