Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лорд Нельсонның сүйіктісі (1765–1815)
Mistress of Lord Nelson (1765–1815)
Сэр Уильям Гамильтонның классикалық ескіліктер мен өнерге деген құштарлығын бөлісіп, ол өзінің "Позалары" деп атаған – британдық қонақтар алдында мүсіндер мен картиналарды бейнелейтін тірі суреттер жасады. Эмма Ромнидің классикалық поздарды заманауи тартымдылықпен үйлестіру идеясын өзінің өнерінің негізі ретінде пайдаланып, "позаларды" дамытты, олар мимопластикалық өнер деп те аталады. Эмма өзінің тігіншісіне Неаполь шығанағындағы арал тұрғындарының киетін киімдерін, сондай-ақ Ромни үшін модель болатын кезде жиі киетін киімдеріндей етіп тіктірді. Ол бұл көйлектерді үлкен шальдармен немесе жамылғылармен үйлестіріп, маталармен оранып, грек-рим мифологиясынан таныс бейнелерді еске түсіретіндей поздарды қабылдады. Шальдарының көмегімен Эмма Медеядан Клеопатра патшайымына дейінгі түрлі классикалық кейіпкерлердің ролін сомдады, ал оның қойылымдары аристократтарды, Элизабет Луиза Виже Ле Брун сияқты суретшілерді, жазушыларды – оның ішінде ұлы Иоганн Вольфганг фон Гётеді – және патшалар мен патшайымдарды қызықтырды, бұл бүкіл Еуропа бойынша жаңа би трендтерін тудырып, грек стиліндегі киімдерге сән әкелді. "Позалар" басқа да бірнеше (әйел) суретшілер тарапынан қабылдалды, олардың ішінде Даниядан келген Ида Брун болды, ол осы жаңа өнер түрінде Эмманың ізбасары атанды. Оның өнерін танымал мүсінші Бертель Торвальдсен жоғары бағалады.
Sharing Sir William Hamilton's enthusiasm for classical antiquities and art, she developed what she called her "Attitudes"—tableaux vivants in which she portrayed sculptures and paintings before British visitors. Emma developed the attitudes, also known as mimoplastic art, by using Romney's idea of combining classical poses with modern allure as the basis for her act. Emma had her dressmaker make dresses modelled on those worn by peasant islanders in the Bay of Naples, and the loose fitting garments she often wore when modelling for Romney. She would pair these tunics with a few large shawls or veils, draping herself in folds of cloth and posing in such a way as to evoke popular images from Greco Roman mythology. With the aid of her shawls, Emma posed as various classical figures from Medea to Queen Cleopatra, and her performances charmed aristocrats, artists such as Élisabeth Louise Vigée Le Brun, writers—including the great Johann Wolfgang von Goethe—and kings and queens alike, setting off new dance trends across Europe and starting a fashion for a draped Grecian style of dress. "Attitudes" were taken up by several other (female) artists, among them Ida Brun from Denmark, who became Emma's successor in the new art form. The famed sculptor Bertel Thorvaldsen admired her art.
Нельсонмен кездесу
Британ елшісінің әйелі ретінде Эмма Нельсонды (сол кезде ол Фанни Нисбетке шамамен алты жылдан бері үйленген болатын) 10 қыркүйекте Неапольге келгеннен кейін қарсы алды. Неапольде бес күн болған соң 15 қыркүйекте Сардинияға аттанғанда, ол маған біршама ғашық болғаны көрінді. Ол делдалдық қызмет атқарып, патшайымнан Нельсонға, ал Нельсоннан патшайымға хабарларды жеткізді.
As wife of the British Envoy, Emma welcomed Nelson (who had been married to Fanny Nisbet for about six years at that point) after his arrival in Naples on 10 September 1793, When he set sail for Sardinia on 15 September after only five days in Naples, it was clear that he had already fallen a little in love. She acted as a go between, conveying messages from the queen to Nelson and from Nelson to the queen.
Лондон мен Мертондағы өмір
Нельсонның Британияға қайтарылуы көп ұзамай үкімет Гамильтонның Неапольдегі қызметінен босату туралы өтінішін қабылдады. Эмма шамамен 1800 жылдың сәуір айында жүкті болған болуы керек. Эмма өз аудиториясына деген қарым-қатынасын көрсетуді жалғастырды, сонымен қатар өмірінде семіздікке ұшырап, ішімдік ішуі күшейді. 13 сәуірде Джозеф Фарингтон күнделігіне былай деп жазды:
Nelson's recall to Britain shortly afterwards coincided with the government finally granting Hamilton's request for relief from his post in Naples. Emma must have become pregnant around April 1800. Emma continued to display her attitudes to audiences, and at this point of her life grew obese and her drinking intensified. In April 13, Joseph Farington wrote in his diary;
1802 жылғы 25 наурыздағы Амиен шартынан кейін Нельсон әскери қызметтен босатылды, бірақ қоғамдағы жаңа орнын сақтап, байлықтың сәулесін ұстап тұруды қалады, ал Эмма осы арманды іске асыру үшін бар күшін салды. Нельсонның әкесі сәуір айында ауыр сырқатқа шалдықты, бірақ Нельсон оны Норфолкке барып көре алмады, Эдмунд қайтыс болған күні Эмманың 37 жылдығын тойлау үшін үйде қалды; ұлы әкесінің жерлеу рәсіміне қатыспады. Кейін Нельсон баласының жетім қалғанын, оны Неапольде "өзінің қамқорлығына және қорғауына" қалдырғанын түсіндіретін хат жазды. Сол күні Нельсон ерте таңда Наполеон соғыстарына аттанды, Эмманы екінші баласына жүкті қалдырып кетті (бірақ олар бұл кезде осы туралы білмеді). 1811 және 1812 жылдары ол дерлік борышкерлер түрмесінде отырды, ал 1812 жылғы желтоқсанда өзін-өзі қамауға алуды таңдады (оның аты-жөні тізімде жоқ). Эмма Каледе жерленді.
After the Treaty of Amiens on 25 March 1802, Nelson was released from active service, but wanted to keep his new found position in society by maintaining an aura of wealth, and Emma worked hard to live up to this dream. Nelson's father became seriously ill in April, but Nelson did not visit him in Norfolk, staying home to celebrate Emma's 37th birthday on the very day Edmund died; the son did not attend his father's funeral. Nelson later wrote a letter explaining that the child was an orphan "left to his care and protection" in Naples. the same day as Nelson's early morning departure to fight in the Napoleonic Wars, leaving Emma pregnant with their second child (although neither knew it at this time). For most of 1811 and 1812 she was in a virtual debtors' prison, and in December 1812 either chose to commit herself (her name does not appear in the record books) Emma was buried in Calais
Леди Гамильтонның қазасы оның кредиторларын Роберт Фулк Гревиллге, оның аннуитет сенімдісіне және қаржылық көмек сұраған адамға өтініш беруге итермеледі. Кредитор сыйақысын алу үшін Гревилл Кале мэриясынан өлім туралы куәліктің көшірмесін алды. "Жақсы тәрбиеленген" полковник, оны осылай атады, бұрынғы қайын енесінің барлық қарызын ақыры төледі. Генри Кадоган Эмманың қазасынан кейін 14 жасар Хоратияға қамқорлық жасады және оның Доверге саяхатын төледі. Матчемдер оны кіші балаларын күтуге алды, бірақ екі жылдан кейін ол Болтондармен бірге тұруға жіберілді, Сузанна 1813 жылы қайтыс болған еді.
Lady Hamilton's death incentivized her creditors to submit an application to Robert Fulke Greville, the trustee of her annuity and the person she sought for financial assistance. To enable the creditor to collect his reward, Greville got a copy of the death certificate from the Calais Mairie. Colonel "Wellbred" as he was called finally closed all his former aunt in law's debts. Henry Cadogan cared for the 14 year old Horatia in the aftermath of Emma's death and paid for her travel to Dover. The Matchams took her in to care for their younger children until she was sent to live with the Boltons two years later, Susanna having died in 1813.
Құрмет белгілері мен геральдика
Эмма Гамильтон көбінесе леди Гамильтон деген әдептілік титулымен танымал, ол 1791 жылдан бастап сэр Уильям Гамильтонның әйелі, ал кейін жесірі болғандықтан осы құқыққа ие болды. 1800 жылы ол "Дэйм Эмма Гамильтон" атағын алды, ол Мальта орденінің әйел мүшесі ретінде жеке құқығында болды. Бұл Мальта аралын француздардан қорғаудағы рөлі үшін орденнің сол кездегі Ұлы Мастері, император Павелдің леди Гамильтонға берген ерекше құрметі болды. Кейіннен ол өзінің жаңа атағын ресми жағдайларда пайдаланды, ең бастысы, 1806 жылы Англияның Геральдикалық колледжі оған ресми түрде өз гербін берген титул осы болды: Per pale Or және Argent, үш қызыл арыстан, қара фонға (Sable) сегіз бұрышты күміс крест (Argent) орналасқан. Арыстандар оның Лионс деген қыздық фамилиясына сілтеме жасайды, ал Мальта кресінің қосылуы орденмен байланысын білмейтін геральдика ғалымдарын қызықтырды.
Emma Hamilton is generally known by the courtesy title of Lady Hamilton, to which she was entitled from 1791 as the wife and then widow of Sir William Hamilton. In 1800, she became "Dame Emma Hamilton", a title she held in her own right as a female member of the Order of Malta. This was an unusual honour, awarded to Lady Hamilton by the then Grand Master of the Order, Tsar Paul, in recognition of her role in the defence of the island of Malta against the French. Subsequently, she used her new title in formal circumstances, most notably, this was the title under which she was formally granted her own coat of arms by the English College of Arms in 1806, Per pale Or and Argent, three Lions rampant Gules, on a chief Sable, a Cross of eight points of the second. The lions evidently refer to her maiden surname of Lyons, and the addition of the Maltese Cross, which has puzzled heraldic scholars unaware of her connection to the Order.
Ғылыми зерттеулер
Шахенмайр, Волкер (1997). "Эмма Лион, көзқарас және Гете орындау теориясы", "New Theatre Quarterly" 13-том, 3–17 беттер. Контогурис, Эрси (2018). Эмма Гамильтон және 18 ғасырдың соңындағы еуропалық өнер: қабілеттілік, орындалу және бейнелеу. Лондон және Нью-Йорк: Рутледж.
Schachenmayr, Volker (1997). "Emma Lyon, the Attitude, and Goethean Performance Theory," in: New Theatre Quarterly vol. 13, pp. 3–17. Contogouris, Ersy (2018). Emma Hamilton and Late Eighteenth Century European Art: Agency, Performance, and Representation. London and New York: Routledge. .