Генри Хаммонд: Англиялық дін қызметкерінің өмірі мен қызметі
Henry Hammond
Генри Хаммонд (1605-1660) – ағылшын дін қызметкері, тарихшы, теолог. Англия азамат соғысында Корольдіктерді қолдады. Биографиясы, білімі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Генри Хаммонд (18 тамыз 1605 – 25 сәуір 1660) – ағылшын шіркеу қайраткері, шіркеу тарихшысы және теолог, Англия азамат соғысы кезінде роялистерді қолдаған.
English churchman
Henry Hammond (18 August 1605 – 25 April 1660) was an English churchman, church historian and theologian, who supported the Royalist cause during the English Civil War.
Ерте өмір
Ол 1605 жылғы 18 тамызда Суррейдегі Чертси қаласында дүниеге келді. Ол Джон Хаммондтың (1555–1617 жж.) кіші ұлы, король Яков I-нің сарайлық дәрігері, 1602 жылы Суррейдегі Чертси аббаттығының жерін сатып алған. Оның ағасы – судья Томас Хаммонд, король Карл I-нің өліміне қатысқан. Ол Итон колледжінде білім алды, ал 13 жасынан бастап Оксфордтағы Магдалена колледжінде оқыды. 1619 жылы ол деми немесе стипендиянт атанды. 1622 жылғы 11 желтоқсанда ол B.A. (M.A. 1625 жылғы 30 маусымда, B.D. 1634 жылғы 28 қаңтарда және D.D. 1639 жылғы наурызда) дәрежесін алды, ал 1625 жылы колледждің феллоуы болып сайланды. Ол 1629 жылы діни қызметке қабылданды, ал 1633 жылы сот алдында уағыз айтқанда, Accepted Frewen-нің орнына тұрып, Роберт Сиднидің, Лестердің 2-ші графының құрметіне ие болды және Кенттегі Пеншёрст приходына тағайындалды. Оның анасы оның үй шаруасын жүргізіп, приходтық жұмыста көмектесті. Ол Уильям Темплдің білімін қадағалады және антиквар Уильям Фулманның біліміне қолдау көрсетті.
He was born at Chertsey in Surrey on 18 August 1605, the youngest son of John Hammond (c. 1555–1617), physician to the royal household under King James I, who purchased the site of Chertsey Abbey in Surrey in 1602. His brother was Judge Thomas Hammond, a regicide of King Charles I. He was educated at Eton College, and from age 13 at Magdalen College, Oxford, becoming demy or scholar in 1619. On 11 December 1622 he graduated B. A. (M. A. 30 June 1625, B. D. 28 January 1634, and D. D. in March 1639), and in 1625 was elected a fellow of the college. He took Holy Orders in 1629, and in 1633 in preaching before the court, standing in for Accepted Frewen, he won the approval of Robert Sidney, 2nd Earl of Leicester, and was presented with the living of Penshurst in Kent. His mother kept house for him, and aided him in parochial work. He undertook the education of William Temple, and supported the education of the antiquary William Fulman.
Роялистік дін қызметкері
1640 жылы ол шақыру мүшесі болды және Лаудтың жаңа канондарының қабылдануына қатысты. Ұзақ парламент отырысынан кейін, тәртіпсіз мінсіздерді қызметтен шеттету жөніндегі комитет Хаммондты шақырды, бірақ ол Пеншёрсттен кетуден бас тартты. Ол 4-ші барон Уортон Филип Уортонның ұсынуымен Вестминстер Ассамблеясының мүшесі болып тағайындалды. 1643 жылы ол Брайан Дюпаның ұсынысы бойынша Чичестер архидиаконы болды. Ассамблеяда отырудың орнына, ол король Карл I-нің пайдасына Тонбридждегі сәтсіз көтеріліске қатысты: Хаммонд корольге қызмет ету үшін өзінің маңында ат жасағын жинауға көмектесті және корольдік штаб-пәтер болған Оксфордқа жасырын қашуға мәжбүр болды. Ол шілде айында Penshurst-тен түнде Магдаленада оның мұғалімі болған Томас Бакнер деген досының үйіне кетті. Мұнда оған ескі досы Джон Оливер қосылды. Олар қозғалуға мәжбүр болған кезде екеуі сол кезде роялистер ұстаған Винчестерге қарай жолға шықты. Жолда хабаршы Оливерге Магдаленаның президенті болып сайланғанын хабарлап, Хаммонд оны Оксфордқа ертіп барды. Хаммонд өзінің колледжінде бөлмелерді сатып алды және өзін зерттеуге және жазуға арнады. 1644 жылы ол өзінің танымал "Практикалық катехизисін" жасырын түрде жариялады. Каррисбрук қасабасындағы Карл I-нің соңғы әрекеттерінің бірі - сэр Томас Гербертке кітаптың көшірмесін сеніп тапсыру, оны ұлы Генри Стюартқа, Глостер герцогына беру. Хаммонд Уксбридж келісімінде патша комиссарларының капелланы болды (30 қаңтар 1645), онда ол парламенттік елшілердің бірі Ричард Вайнспен пікір таластырды. Ол Оксфордқа оралды, ал шамамен 17 наурыз 1645 жылы Карл I оған Христос шіркеуінің канонаттығын берді; университет оны бір уақытта қоғамдық оратор болуға таңдады, ал ол патшалық капелландардың бірі болды. 1646 жылы 26 сәуірде король Оксфордтан қашып кетті, ал Оксфорд берілді (24 маусым 1646). Карл I 1647 жылы 31 қаңтарда Холмби үйіне келген күннен кейін Парламентке Хаммонд пен басқа да капелланның оған қатысуына рұқсат беруді сұрады. Бұл өтініш олардың ешқайсысы Салтанатты Лига мен Келісімді қабылдамағандығы негізінде қабылданбады. Чарльз I-ді армия Чилдерслиге (5 маусым 1647 ж.) алып кеткенде Томас Фэрфакс және оның офицерлері Чарльз I-нің капелландарын сұрауы орындалуы керек деп келісті. Екі аптадан кейін Хаммонд пен Гилберт Шелдон, тағы бір патшалық капеллан, Джеймс Стюартпен бірге, Ричмондтың 1-ші герцогы, патшаға қосылды. Парламент оларды алып тастау туралы бұйрық шығарды, бірақ өз билігіне тәуелсіз әскер бұған көңіл бөлмеді. Қасиетті парызшылдар үйдің барына шақырылды, бірақ шақыруды елемеді. Фейрфакс олардың мемлекет тыныштығына нұқсан келтіреді деген пікірді жоққа шығарып жазды. Уобрн, Кавершем және Хэмптон-корт қалаларында Хаммонд патшаның қасында болды. Хэмптон-кортта Хаммонд оған өзінің немере інісі, көп ұзамай Уайт аралының губернаторы болатын полковник Роберт Хаммондты таныстырды. Чарльз I өзінің капелланның немере інісіне сенуге болады деп ойлап, Уайт аралына (12 қараша 1647) қашып кетті және губернатор оны Карисбрук қасабасына орналастырды, онда Шелдон мен Хаммонд оған қайтадан қосылды. 1647 жылы Рождествода олар қауымнан шығарылды. Хаммонд Оксфордқа оралды, онда парламенттік келушілер жұмыс істеді. Самуэль Фелл, Христос шіркеуінің деканы, түрмеде отырды. Хэммонд, Христос шіркеуінің деканы болып тағайындалды, колледждің басқаруын қолға алды. Көп ұзамай ол Мертон колледжінің келушілерінің алдына шақырылды және олардың билігіне мойынсұнудан бас тартты, сондықтан Парламент бұйрығымен Шелдонмен бірге бас бостандығынан айырылды және тұтқындалды. 1648 жылдың қаңтар айында Хэммондтың Христ-Черчтегі канониясына ие болған Вестминстер Ассамблеясының мүшесі Эдвард Корбет, Хэммондтың принцип бойынша әрекет еткеніне (өзін-өзі сендіргеннен кейін) тамыз айында орнынан кетті. Полковник Эвелин, Валлингфорд қамалының пуритандық губернаторы, оған Парламент Шелдон мен Хаммондты ұстау туралы бұйрық жіберді, олардың түрме бастығы ретінде әрекет етуден бас тартты және оларды тек достар ретінде қабылдайтынын айтты. Вествудта Хаммонд өмірінің қалған бөлігін өткізді. 1651 жылдың тамызында ол Вурчестердегі патша лагеріне 2-ші баронт сэр Джон Пэкингтонға қатысты және король Карл II-мен сұхбат жасады. 3 қыркүйекте Вурчестер шайқасында Пэкингтон тұтқынға алынды, бірақ көп ұзамай үйіне жараланбастан оралды. 1655 жылы шығарылған жарлық бойынша, шығарылған дін қызметкерлеріне мектеп мұғалімдері немесе жеке пасторлар ретінде әрекет етуге немесе кез келген діни қызметтерді атқаруға тыйым салынды, осылайша оларды барлық күнкөріс құралдарынан айырды. Хаммонд және басқалар осы жағдайдағы дін қызметкерлерін қолдауға көп қатысты. Өмірінің соңғы алты жылында денсаулығы нашарлай бастады.
In 1640 he became a member of convocation, and was present at the passing of Laud's new canons. Soon after the meeting of the Long parliament, the committee for depriving scandalous ministers summoned Hammond, but he declined to leave Penshurst. He was nominated one of the Westminster Assembly, by Philip Wharton, 4th Baron Wharton. In 1643 he was made Archdeacon of Chichester, recommended by Brian Duppa. Instead of sitting in the Assembly, he took part in the unsuccessful rising at Tonbridge in favour of King Charles I: Hammond helped to raise a troop of horse in his neighbourhood for the King's service, and was obliged to flee in disguise for Oxford, then the royal headquarters. He left Penshurst by night in July for the house of a friend, Thomas Buckner, who had been his tutor at Magdalen. Here he was joined by an old friend, John Oliver. When they had to move on, the two set off for Winchester, then held by the Royalists. On their journey a messenger announced to Oliver that he had been chosen President of Magdalen, and Hammond accompanied him to Oxford. Hammond procured rooms in his own college, and devoted himself to study and writing. In 1644 he published anonymously his popular Practical Catechism. One of Charles I's last acts at Carisbrooke Castle was to entrust to Sir Thomas Herbert a copy of the book, to give to his son Henry Stuart, Duke of Gloucester. Hammond was chaplain to the royal commissioners at the Treaty of Uxbridge (30 January 1645), where he disputed with Richard Vines, one of the parliamentary envoys. He returned to Oxford, and about 17 March 1645 Charles I bestowed upon him a canonry at Christ Church; the university chose him to be public orator at the same time, and he was made one of the royal chaplains. On 26 April 1646 the King fled from Oxford, and Oxford surrendered (24 June 1646). Charles I, on 31 January 1647, the day after his arrival at Holmby House, requested Parliament to allow Hammond and another chaplain to attend him. This was refused on the ground that neither of them had taken the Solemn League and Covenant. When Charles I was removed by the army to Childersley (5 June 1647), Thomas Fairfax and his officers agreed that Charles I's request for his chaplains should be complied with. About a fortnight later Hammond and Gilbert Sheldon, another royal chaplain, in company with James Stewart, 1st Duke of Richmond, joined the king. Parliament sent an order for their removal, but the army, now independent in its power, paid no attention. The chaplains were summoned to the bar of the house, but disregarded the summons. Fairfax wrote deprecating the notion that they would prejudice the peace of the state. At Woburn, Caversham, and Hampton Court, Hammond was constantly with the king. At Hampton Court Hammond introduced to him his nephew, Colonel Robert Hammond, soon to be governor of the Isle of Wight. Charles I, thinking he might trust his chaplain's nephew, escaped towards the Isle of Wight (12 November 1647), and was placed by the governor in Carisbrooke Castle, where Sheldon and Hammond again joined him. At Christmas 1647 they were removed from their attendance. Hammond returned to Oxford, where parliamentary visitors had been at work. Samuel Fell, dean of Christ Church, was in prison. Hammond, appointed sub dean of Christ Church, took on the management of the college. He was soon summoned before the visitors at Merton College, and refused to submit to their authority, and was deprived and imprisoned, together with Sheldon, by an order of Parliament. Edward Corbet, a member of the Westminster Assembly, who succeeded to Hammond's canonry at Christ Church in January 1648, resigned it in August, after persuading himself (it is said) that Hammond had acted on principle. Colonel Evelyn, the puritan governor of Wallingford Castle, to whom Parliament sent an order for the custody of Sheldon and Hammond, declined to act as their gaoler, and said that he would only receive them as friends. At Westwood Hammond settled for the remainder of his life. In August 1651 he attended Sir John Pakington, 2nd Baronet to the royal camp at Worcester, and had an interview with King Charles II. Pakington was taken prisoner at the battle of Worcester, 3 September but soon returned home uninjured. In 1655 an ordinance was issued forbidding the ejected clergy to act as schoolmasters or private chaplains, or perform any clerical functions, thus depriving them of all means of subsistence. Hammond and others were much involved in supporting clergy in this position. In the last six years of his life his health began to fail.
Өлім және беделі
Хаммонд 1660 жылғы 25 сәуірде, парламент патшаны қайтару керек деп шешім қабылдаған күні, тас аурудан қайтыс болды; егер ол тірі қалғанда, Вустер епископы болар еді. Ол Хэмптон Ловетт шіркеуінің ғибадатханасындағы Пакингтон отбасының мазарында жерленді. Ескерткішті Джошуа Маршалл жасаған. Оның ескерткішінде Салисбери, кейін Лондон епископы болған Хамфри Хенчманның латынша жазуы бар. Хаммонд кітаптарын досы Ричард Аллестриге сыйлады. Хаммондты тіпті қарсыластары да жоғары бағалаған. Ол керемет уағыздаушы еді; I Карл оны өзі естіген ең шебер сөйлеуші деп атады.
Hammond died of an attack of stone on 25 April 1660, the day that Parliament voted that the king should be brought back; had he lived he would have been made bishop of Worcester. He was buried in the family vault of the Pakingtons, in the chancel of Hampton Lovett Church. The monument was sculpted by Joshua Marshall. There is a Latin inscription on his monument by Humphrey Henchman, bishop of Salisbury, and afterwards of London. Hammond left his books to his friend Richard Allestree. Hammond was held in high esteem even by his opponents. He was an excellent preacher; Charles I pronounced him the most natural orator he had ever heard.
Шығармалары
Оның төрт томдық (1674–1684) жинақтағы жазбалары көбінесе даулы уағыздар мен трактаттардан тұрады; ол 50-ден астам жеке еңбек жазды. Англо-католик кітапханасында оның "Әртүрлі теологиялық еңбектері" (1847–1850) төрт томдық жинағы сақталған. Олардың ең бағалысы – оның 1644 жылы тұңғыш рет жарияланған "Практикалық катехизисі"; оның "Жаңа өсиетке парафраз және түсіндірмелер" (1653) еңбегі; және Ескі өсиетке қатысты ұқсас сипаттағы аяқталмаған жұмысы. Оның өмірі туралы Джон Фелл жазған кітап, жинақталған еңбектерге қосымша ретінде, төртінші томда қайта басылды. Бұл туралы Вордсворттың "Шіркеу тарихы" кітабында айтылған. Хаммонд – Ричард Хукер мен Ланселот Эндрюстен, сондай-ақ өзінің жазбаларында қорғаған Уго Гроциус арқылы жеткен арминиандықтан күшті ықпал алған англикандық теолог болды. Хаммондтың кейбір көзқарастары ерекше болды: мысалы, "Жаңа өсиетке парафраз және түсіндірмелер" еңбегінде гностицизмнің ежелгі христиандықтың құпия "жауы" ретіндегі (болжамды) рөлін баса көрсетті, гностиктердің оның замандас Энтузиасттарына (әдетте антироялист болған) өте ұқсас екенін мәлімдеді. Дегенмен, Хаммонд Жаңа өсиеттің қолжазбаларын салыстырған алғашқы ағылшын ғалымы болды. Ол патристикалық зерттеулерге көп сүйенді, Джеймс Ушер мен Исаак Восспен бірге епископтыққа қолдау білдіретіндей оқылатын Игнатий хаттарының түпнұсқалығын қорғады. Ол Сальмасиус пен Давид Блонделдің сын-ескертпелеріне ұшырады және өзін қорғады. Оның епископтықты дәстүрлі деп қорғауы мен мақтауынан кейін, Майлз Барн, Генри Додвелл, Фелл, Питер Хейлин, Бенджамин Лэни, Томас Лонг, Саймон Лоут, Джон Пирсон, Герберт Торндайк және Фрэнсис Тернер сияқты көптеген ағылшын жоғары шіркеу теологтары осы көзқарасты ұстанды. Ол көп оқыды және жақсы білімді ғалым болды. Ол 1657 жылы Блез Паскальдің "Провинциалдық хаттарын" "Les Provinciales" немесе "Иезуиттердің құпиясы" деген атпен аударды (оның толық атауы: Сорбоннадағы жаныстықтар мен молинистер арасындағы қазіргі дауға байланысты жазылған белгілі бір хаттарда ашылған, Лондон, Ройстон, 1657).
His writings, published in four folio volumes (1674–1684), consist mostly of controversial sermons and tracts; he produced more than 50 separate works. The Anglo Catholic Library contains four volumes of his Miscellaneous Theological Works (1847–1850). The best of them are his Practical Catechism, first published in 1644; his Paraphrase and Annotations on the New Testament (1653); and an incomplete work of a similar nature on the Old Testament. His Life by John Fell, prefixed to the collected Works, was reprinted in vol. iv. of Wordsworth's Ecclesiastical Biography. Hammond was a pioneer Anglican theologian, much influenced by Richard Hooker and Lancelot Andrewes, but also by Arminianism in the form it took in Hugo Grotius, whom he defended in his writings. Some of Hammond's views were highly idiosyncratic: for example, Paraphrase and Annotations on the New Testament emphasized the (supposed) role of Gnosticism as a clandestine "enemy" of ancient Christianity, claiming Gnostics were exceedingly similar to the contemporary Enthusiasts of his own period (who were typically anti royalist). Yet Hammond was also the first English scholar to compare manuscripts of the New Testament. He relied heavily on his readings in patristics, and with James Ussher and Isaak Voss argued in favour of the authenticity of the Ignatian Epistles, which could be read as supporting episcopacy. He was attacked by Salmasius and David Blondel, and defended himself. His defence and celebration of episcopacy as traditional was then followed by many English high church theologians: Miles Barne, Henry Dodwell, Fell, Peter Heylyn, Benjamin Lany, Thomas Long, Simon Lowth, John Pearson, Herbert Thorndike, and Francis Turner. He read widely, and was a diligent scholar. He translated Blaise Pascal's Provincial Letters in 1657, under the title of Les Provinciales, or the Mystery of Jesuitisme, discovered in certain letters written upon occasion of the present differences at Sorbonne between the jansenists and the molinists, London, Royston, 1657).