Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
19 ғасырдағы эклектизм деп аталатын өнер қозғалысы. Эклектизм – бұл бейнелеу өнеріндегі аралас стильдің бір түрі: "әртүрлі көздерден стильдерді қарыз алып, оларды үйлестіру". Ерекшелігі, эклектизм өнерде жеке стиль ретінде сирек кездеседі: ол нақты стиль емес. Көбінесе бұл термин бір туындыда әртүрлі ықпалдардың – әсіресе сәулет, кескіндеме, графика және декоративтік өнердің түрлі тарихи стильдерінен алынған элементтердің – қосылуын сипаттайды. Музыкада эклектизм немесе полистилизм терминдері қолданылуы мүмкін.
the 19th century art movement known as eclecticism
Eclecticism is a kind of mixed style in the fine arts: "the borrowing of a variety of styles from different sources and combining them" Significantly, Eclecticism hardly ever constituted a specific style in art: it is characterized by the fact that it was not a particular style. In general, the term describes the combination in a single work of a variety of influences—mainly of elements from different historical styles in architecture, painting, and the graphic and decorative arts. In music the term used may be either eclecticism or polystylism.
Бейнелеу өнерінде
Эклектикалық терминді алғаш рет Иоганн Йоахим Винкельман Карраччилердің өнерін сипаттау үшін қолданды, олар өз суреттеріне Ренессанс және классикалық дәстүрлердің элементтерін қосты. Шындығында, Агостино, Аннибале және Лодовико Карраччи Микеланджелоның сызығын, Тицианның түсін, Корреджионың жарық-көлең ойынын және Рафаэльдің симметриясы мен әдемілігін өнерінде біріктіруге тырысты. 18 ғасырда Лондондағы Корольдік өнер академиясының басшысы сэр Джошуа Рейнольдс эклектизмнің ең ықпалды жақтаушыларының бірі болды. Ол өзінің танымал академиялық лекцияларының алтыншысында (1774) суретшінің ежелгі өнер туындыларын "әрқашан әркімге ашық, жалпыға ортақ мүліктің қоймасы ретінде пайдалана алатынын, одан әркімге қалауынша материалдар алуға құқық бар" деп жазды.
The term eclectic was first used by Johann Joachim Winckelmann to characterize the art of the Carracci, who incorporated in their paintings elements from the Renaissance and classical traditions. Indeed, Agostino, Annibale and Lodovico Carracci had tried to combine in their art Michelangelo's line, Titian's color, Correggio's chiaroscuro, and Raphael's symmetry and grace. In the 18th century, Sir Joshua Reynolds, head of the Royal Academy of Arts in London, was one of the most influential advocates of eclecticism. In the sixth of his famous academical Discourses (1774), he wrote that the painter may use the work of the ancients as a "magazine of common property, always open to the public, whence every man has a right to take what materials he pleases" .
Батыс сәулет өнері
Эклектикалық сәулет өнерінің алғашқы үлгілері Екі Сицилия патшалығында, әсіресе Палермодағы Палаццина Цинзеде салынған. Эклектизм "19 ғасырдың ортасы мен соңында Батыс сәулет өнерінде маңызды ұғым болды және 20 ғасырдың соңғы жартысында жаңа түрде қайта пайда болды".
Early examples of eclectic architecture were built in the Kingdom of the Two Sicilies, particularly in the Palazzina Cinese in Palermo
Eclecticism "was an important concept in Western architecture during the mid and late 19th century, and it reappeared in a new guise in the latter part of the 20th century" .