Педро Алварес Кабрал: Бразилияны ашқан португал саяхатшысы

Кіріспе

Португалиялық әскери қолбасшы және зерттеуші (шамамен 1467/8 – шамамен 1520 ж.)

Педро Альварес Кабрал (; туған Педро Альварес де Гувея;) – португалиялық дворян, әскери қолбасшы, теңізші және зерттеуші, Бразилияны еуропалықтардың ашқандығымен ерекшеленеді. Ол төрт құрлықта болған тарихтағы алғашқы адам, 1500 жылғы танымал саяхатында оларды біріктірді, сондай-ақ Оңтүстік Американың солтүстік-шығыс жағалауын алғаш рет зерттеді және оны Португалияға қарастырды. Кабралдың ерте өмірінің толық мәліметтері әлі де белгісіз болса да, оның кішкентай ақсүйек отбасынан шыққандығы және жақсы білім алғандығы мәлім. 1500 жылы Васко да Гаманың Африка айналысымен жаңадан ашқан жолымен Үндістанға экспедиция басқаруға тағайындалды. Бұл міндеттің мақсаты – құнды дәмдеуіштермен оралу және араб, түрік және итальян саудагерлерінің қолындағы дәмдеуіштер саудасының монополиясын айналып өте отырып, Үндістанда сауда қатынастарын орнату еді. Васко да Гаманың Үндістанға жасаған бұрынғы экспедициясы теңіз жолымен Атлант мұхитының оңтүстігінен батысқа қарай жердің белгілерін (1497 ж.) тіркегенімен, Кабрал төрт құрлыққа – Еуропа, Африка, Америка және Азияға жеткен алғашқы экспедицияға жетекшілік етті. Оның 13 кемеден тұратын флоты Атлант мұхитының батысына қарай шалқап жүзіп, мүмкін қасақана, сәуірде (1500 ж.) үлкен арал деп ойлаған жерге жетті. Жаңа жер 1494 жылғы Тордесильяс шарты бойынша португалиялықтардың құзырына кіргендіктен, Кабрал оны португалиялық тәжге қарастырды. Ол жағалауды зерттеді, бұл үлкен құрлықтың континент екенін түсінді және король Мануэль I-ге жаңа аумақ туралы хабарлау үшін кеме жіберді. Бұл континент Оңтүстік Америка еді, ал Португалияға қарастырған жері кейіннен Бразилия деп аталды. Флот қайтадан жабдықталып, Үндістанға қарай жолға шықты. Атлант мұхитының оңтүстігіндегі дауыл бірнеше кеменің жоғалуына себеп болды, ал қалған алты кеме Үндістанның Каликут қаласына барудан бұрын Мозамбик арнасында кездесті. Кабрал бастапқыда сауда құқықтары бойынша келіссөздер жүргізуде сәтті болды, бірақ араб саудагерлері Португалияның кәсібін өздерінің монополиясына қауіп деп санап, мұсылмандар мен индустардың Португалияның сауда бекетіне шабуыл жасауына себепкер болды. Португалиялықтар көп шығынға ұшырады және олардың құрылыстары қиратылды. Кабрал араб флотын тонап, өртеп, қалаға шабуыл жасады, өйткені оның билеушісі күтпеген шабуылдың себебін түсіндірмеді. Каликуттан экспедиция Үндістанның басқа қала-мемлекеті – Кочин патшалығына барды, онда Кабрал оның билеушісімен достық қарым-қатынас орнатып, кемелерін құнды дәмдеуіштермен толтырып, Еуропаға оралды. Адамдар мен кемелердің жоғалуына қарамастан, Кабралдың сапары Португалияға оралғаннан кейін сәтті деп есептелді. Дәмдеуіштерді сатудан түскен үлкен пайда Португалия тәжірибасының қаржысын нығайтып, Америкадан алыс Шығысқа дейін созылған Португалия империясының негізін салуға көмектесті. Кейінірек Кабрал, мүмкін, Мануэль I-мен туындаған даудың нәтижесінде, Үндістанда мықты беделді болу үшін жаңа флот құрылғанда назардан тыс қалды. Корольдің құрметінен айырылған ол, өмірі туралы ақпараттар аз сақталған жеке өмірге көшті. Оның жетістіктері 300 жылдан астам уақыт бойы көбінесе ұмытылды. Бразилияның 19 ғасырда Португалиядан тәуелсіздік алғаннан кейін ондаған жылдар өткен соң, Бразилия императоры Педро II Кабралдың беделін жаңартты. Тарихшылар ұзақ жылдар бойы Кабрал Бразилияны ашқан адам ба, әлде оның ашылуы кездейсоқ болған ба деген мәселені талқылады. Бірінші сұраққа жауап ретінде, одан бұрынғы зерттеушілердің сирек кездескендері сол кезде көп назар алмады және болашақта Бразилия болып қалатын жердің дамуы мен тарихына ешқандай үлес қоспады, ол Америкадағы португал тілінде сөйлейтін жалғыз мемлекет. Екінші сұрақ бойынша нақты келісімге қол жеткізілмеді, ал қасақана ашылу гипотезасы нақты дәлелдерден құралмайды. Дегенмен, замандас зерттеушілердің көлеңкесінде қалғанына қарамастан, тарихшылар Кабралды "Ашылулар дәуірінің" маңызды тұлғасы деп есептейді.

Pedro Álvares Cabral (; born Pedro Álvares de Gouveia; ) was a Portuguese nobleman, military commander, navigator and explorer regarded as the European discoverer of Brazil. He was the first recorded human in history to ever be on four continents, uniting all of them in his famous voyage of 1500, where he also conducted the first substantial exploration of the northeast coast of South America and claimed it for Portugal. While details of Cabral's early life remain unclear, it is known that he came from a minor noble family and received a good education. He was appointed to head an expedition to India in 1500, following Vasco da Gama's newly opened route around Africa. The undertaking had the aim of returning with valuable spices and of establishing trade relations in India—bypassing the monopoly on the spice trade then in the hands of Arab, Turkish and Italian merchants. Although the previous expedition of Vasco da Gama to India, on its sea route, had recorded signs of land west of the southern Atlantic Ocean (in 1497), Cabral led the first known expedition to have touched four continents: Europe, Africa, America, and Asia. His fleet of 13 ships sailed far into the western Atlantic Ocean, perhaps intentionally, and made landfall (April 1500) on what he initially assumed to be a large island. As the new land was within the Portuguese sphere according to the 1494 Treaty of Tordesillas, Cabral claimed it for the Portuguese Crown. He explored the coast, realizing that the large land mass was probably a continent, and dispatched a ship to notify King Manuel I of the new territory. The continent was South America, and the land he had claimed for Portugal later came to be known as Brazil. The fleet reprovisioned and then turned eastward to resume the journey to India. A storm in the southern Atlantic caused the loss of several ships, and the six remaining ships eventually rendezvoused in the Mozambique Channel before proceeding to Calicut in India. Cabral was originally successful in negotiating trading rights, but Arab merchants saw Portugal's venture as a threat to their monopoly and stirred up an attack by both Muslims and Hindus on the Portuguese entrepôt. The Portuguese sustained many casualties and their facilities were destroyed. Cabral took vengeance by looting and burning the Arab fleet and then bombarded the city in retaliation for its ruler having failed to explain the unexpected attack. From Calicut the expedition sailed to the Kingdom of Cochin, another Indian city state, where Cabral befriended its ruler and loaded his ships with coveted spices before returning to Europe. Despite the loss of human lives and ships, Cabral's voyage was deemed a success upon his return to Portugal. The extraordinary profits resulting from the sale of the spices bolstered the Portuguese Crown's finances and helped lay the foundation of a Portuguese Empire that would stretch from the Americas to the Far East. Cabral was later passed over, possibly as a result of a quarrel with Manuel I, when a new fleet was assembled to establish a more robust presence in India. Having lost favor with the King, he retired to a private life of which few records survive. His accomplishments slipped mostly into obscurity for more than 300 years. Decades after Brazil's independence from Portugal in the 19th century, Cabral's reputation began to be rehabilitated by Emperor Pedro II of Brazil. Historians have long argued whether Cabral was Brazil's discoverer, and whether the discovery was accidental or intentional. The first question has been settled by the observation that the few, cursory encounters by explorers before him were barely noticed at the time and contributed nothing to the future development and history of the land which would become Brazil, the sole Portuguese speaking nation in the Americas. On the second question, no definite consensus has been formed, and the intentional discovery hypothesis lacks solid proof. Nevertheless, although he was overshadowed by contemporary explorers, historians consider Cabral to be a major figure of the Age of Discovery.

Ерте өмір

Педро Альварес Кабралдың Бразилияны ашуға әкелген саяхатына дейін немесе одан кейін өмір сүруі туралы мәлімет аз. Ол 1467 немесе 1468 жылы – бірінші жылғысы ықтимал – Бельмонтеде, қазіргі Ковильядан, Португалияның орталық бөлігінде дүниеге келген. Ол Фернао Альварес Кабрал мен Изабел Гоувейяның ұлы, отбасында бес ұл мен алты қыз болған. Кабрал Педро Альварес де Гувея деп крещениеден өтті және кейін ғана, 1503 жылы ағасы қайтыс болғаннан кейін, әкесінің тегін қолдана бастады. Оның отбасы гербі күміс фонға екі күлгін ешкі суретімен бейнеленген. Күлгін түс адалдықты білдіреді, ал ешкілер отбасылық атынан (кабрал ағылшын тілінде ешкіні білдіреді) алынған. Дегенмен, отбасы гербін пайдалануға тек оның ағасы ғана құқылы болған. Отбасы шежіресінде Кабраилар Македонияның алғашқы патшасы Каранның ұрпағы екендігі айтылады. Каран өз кезегінде жартылай құдай Геркулестің жетінші буын ұрпағы болған. Мифтерді еске алмай, тарихшы Джеймс МакКлиммонт басқа бір отбасылық әңгіме Кабрал отбасының нағыз тегін анықтауға көмектеседі деп санайды. Бұл дәстүрге сәйкес, Кабраилар Кастилияның Кабрейра кланынан шыққан (кабра испан және португал тілінде ешкіні білдіреді), олар ұқсас гербке ие болған. Кабраилар 14 ғасырда танымал болды. Альваро Гил Кабрал (Кабралдың арғы атасының атасы және шекаралық әскери қолбасшы) Кастилия патшасына қарсы соғыс кезінде Португалия королі Дом Жоан I-ге адал болған португалдық ақсүйектердің бірі болды. Сыйлық ретінде Жоан I Альваро Гилге Белмонте феодалын берді. Төменгі дворяндықта өскен Кабрал 1479 жылы, шамамен 12 жасында король Дом Афонсо V сарайына жіберілді. Ол гуманитарлық ғылымдарды оқып, қару-жарақпен күресуді үйренді. 30 маусым 1484 жылы ол шамамен 17 жаста болғанда король Дом Жоан II оны мосо фидальго (жас дворян; сол кезде жас дворяндарға берілетін кішігірім атақ) деп тағайындады. 1500 жылға дейінгі іс-әрекеттері туралы мәліметтер өте аз, бірақ Кабрал оның ата-бабалары сияқты және оның замандастарының көптеген жас дворяндары сияқты Солтүстік Африкада наурыз жасаған болуы мүмкін. Таққа екі жыл бұрын отырған король Дом Мануэль I 12 сәуір 1497 жылы оған 30 000 реальдық жылдық жәрдем берді. Ол сонымен қатар король кеңесінде фидальго (дворян) атағын алды және Мәсіх орденінің рыцары атанды. Кабралдың замандас портреті немесе егжей-тегжейлі дене бітімі туралы сипаттама жоқ. Оның денесі мықты болғандығы және әкесінің бойымен тең болғандығы белгілі. Кабралдың мінезі білімді, сыпайы, парасатты, жомарт, жауларға төзімді, қарапайым, бірақ сонымен қатар мақтанқор және өзінің абыройы мен лауазымына лайық құрметке тым алаңдаушылық танытқан деп сипатталған.

Little is certain regarding Pedro Álvares Cabral's life before, or following, his voyage which led to the discovery of Brazil. He was born in 1467 or 1468—the former year being the more likely—at Belmonte, about from present day Covilhã in central Portugal. He was a son of Fernão Álvares Cabral and Isabel Gouveia—one of five boys and six girls in the family. Cabral was christened Pedro Álvares de Gouveia and only later, supposedly upon his elder brother's death in 1503, did he begin using his father's surname. The coat of arms of his family was drawn with two purple goats on a field of silver. Purple represented fidelity, and the goats were derived from the family name (cabral pertains to goats in English). However, only his elder brother was entitled to make use of the family arms. Family lore said that the Cabrais were descendants of Caranus, the legendary first king of Macedonia. Caranus was, in turn, a supposed 7th generation scion of the demigod Hercules. Myths aside, the historian James McClymont believes that another family tale might hold clues to the true origin of Cabral's family. According to that tradition, the Cabrais derive from a Castilian clan named the Cabreiras (cabra is Spanish [and Portuguese] for goat) who bore a similar coat of arms. The Cabral family rose to prominence during the 14th century. Álvaro Gil Cabral (Cabral's great great grandfather and a frontier military commander) was one of the few Portuguese nobles to remain loyal to Dom João I, King of Portugal during the war against the King of Castile. As a reward, João I presented Álvaro Gil with the hereditary fiefdom of Belmonte. Raised as a member of the lower nobility, Cabral was sent to the court of King Dom Afonso V in 1479 at around age 12. He received an education in the humanities and learned to bear arms and fight. He would have been roughly age 17 on 30 June 1484 when he was named moço fidalgo (young nobleman; a minor title then commonly granted to young nobles) by King Dom João II. Records of his deeds prior to 1500 are extremely fragmentary, but Cabral may have campaigned in North Africa, as had his ancestors and as was commonly done by other young nobles of his day. King Dom Manuel I, who had acceded to the throne two years previously, awarded him an annual allowance worth 30,000 reais on 12 April 1497. He was concurrently given the title Fidalgo (nobleman) in the King's Council and was named a Knight of the Order of Christ. There is no contemporary image or detailed physical description of Cabral. It is known that he had a strong build and matched his father's height of Cabral's character has been described as well learned, courteous, prudent, generous, tolerant with enemies, humble, but also vain and too concerned with the respect he felt his honor and position demanded.

Әскери-теңіз флотының бас қолбасшысы

1500 жылдың 15 ақпанында Кабрал капитан-мор (сөзбе-сөз – аға капитан немесе бас қолбасшы) қызметіне тағайындалды. Ол Үндістанға сапар шегетін флотқа басшылық ететін болды. Сол кезде португалдық тәж әскери және теңіз командаларына тәжірибесіне немесе кәсіби біліктілігіне қарамастан, дворяндарды тағайындауды қалыпты жағдай деп есептеді. Кабралдың басқаруындағы кемелердің капитандарының көпшілігі, оның сияқты дворяндар еді. Бұл тәжірибеде айқын кемшіліктер болды, себебі билік өте нашар және жарамсыз адамдарға да берілуі мүмкін еді, ал талантты көшбасшылар, мысалы, Афонсу де Албукерке немесе Дом Жоао де Кастро сияқтыларға тимей де қоюшы еді. Португалия үкіметі Кабралды Үндістан экспедициясының басшысы етіп таңдағанда қандай критерийлерді қолданғаны туралы аз ғана мәлімет сақталған. Оны бас қолбасшы етіп тағайындау туралы патша жарлығында "еңбегі мен қызметі" деп көрсетілген. Бұл біліктілік туралы басқа ештеңе белгілі емес. Тарихшы Уильям Гринли король Мануэль I оны "сарқып тұрған жерден жақсы білгені сөзсіз" деп мәлімдеген. Бұл, сондай-ақ "Кабрал отбасының мәртебесі, олардың тәжге адалдығы, Кабралдың жеке келбеті және оның сарайда және кеңесте көрсеткен қабілеті маңызды факторлар болды". Патша кеңесінде отырған екі бауырының ықпалы да оған көмектескен болуы мүмкін. Саяси интригалардың болуын ескере отырып, Кабрал оның тағайындалуын ілгерілеткен фракцияның мүшесі болған болуы мүмкін. Тарихшы Малин Ньюит белгілі бір сыртқы маневрлерге сенеді және Кабралдың таңдалуы "асыл отбасылардың бәсекелес топтарының мүдделерін теңестіруге бағытталған әрекет болды, себебі оны ұсынуға басқа ешқандай сапасы жоқ сияқты және ірі экспедицияларды басқару тәжірибесі де жоқ" деді. Кабрал әскери басшы болды, ал оған теңіз мәселелерінде көмектесу үшін экспедицияға әлдеқайда тәжірибелі теңізшілер қосылды. Олардың ішіндегі ең маңыздылары Бартоломеу Диас, Диого Диас және Николау Коэльо еді. Олар, басқа капитанмен бірге 13 кеме мен 1500 адамды басқаратын. Олардың 700-і сарбаз болды, бірақ көпшілігі әскери дайындығы жоқ қарапайым халық еді. Флоттың екі дивизиясы болды. Бірінші дивизия тоғыз нау (карак) және екі дөңгелек каравельден тұрады, олар сауда қатынастарын орнату және фабрика құру мақсатымен Үндістанның Каликут қаласына бағытталды. Екінші дивизия бір нау мен бір дөңгелек каравельден тұрады, олар бүгінгі Мозамбиктегі Софала портына қарай жолға шықты. Флотты басқарғаны үшін Кабралға 10 000 крузадо (ескі португал валютасы, шамамен 35 кг алтынға тең) және Еуропаға тасымалдау үшін өзінің есебінен бұрыш сатып алу құқығы берілді. Бұрыш салықсыз португалдық тәжге қайта сатылатын болды. Сондай-ақ, оған басқа да дәмдеуіштердің 10 қорабын кедендік бажсыз әкелуге рұқсат етілді. Саяхат өте қауіпті болғанымен, Кабрал жүкті аман-есен Португалияға қайтарса, өте бай адамға айналу мүмкіндігіне ие болды. Дәмдеуіштер сол кезде Еуропада сирек кездесетін және оларға үлкен сұраныс болды. Бұрынғы флот Африканы айналып, бірінші болып Үндістанға жеткен еді. Бұл экспедицияны Васко да Гама басқарған, ол 1499 жылы Португалияға оралған. Он жылдар бойы Португалия Италия теңіз республикалары мен Осман империясының бақылауында болған Жерорта теңізін айналып өту үшін Шығысқа барудың балама жолын іздеп келді. Португалияның экспансионизмі алдымен Үндістанға, кейін бүкіл әлемге отарлауға алып келді. Католик дінін жалған құдайларға табынатын елдерге тарату да зерттеушілерді ынталандырды. Сонымен қатар, Португалияның маврларға қарсы ұлт үшін күресінен туындаған мұсылмандарды кері итерудің ұзақ дәстүрі болды. Соғыс алдымен Солтүстік Африкаға, содан кейін Үндістанға дейін тарады. Зерттеушілерді ынталандырған тағы бір мақсат – мифтік Престер Джонды іздеу еді. Ол – исламға қарсы одақ құруға болатын күшті христиан патшасы. Соңында, Португалия тәжі Португалия Батыс Африкадағы құлдар мен алтын саудасына, сондай-ақ Үндістанның дәмдеуіш саудасына қатысуға ұмтылды.

On 15 February 1500, Cabral was appointed Capitão mor (literally Major Captain, or commander in chief) of a fleet sailing for India. It was then the custom for the Portuguese Crown to appoint nobles to naval and military commands, regardless of experience or professional competence. This was the case for the captains of the ships under Cabral's command—most were nobles like himself. The practice had obvious pitfalls, since authority could as easily be given to highly incompetent and unfit people as it could fall to talented leaders such as Afonso de Albuquerque or Dom João de Castro. Scant details have survived regarding the criteria used by the Portuguese government in its selection of Cabral as head of the India expedition. In the royal decree naming him commander in chief, the only reasons given are "merits and services". Nothing more is known about these qualifications. Historian William Greenlee argued that King Manuel I "had undoubtedly known him well at court". That, along with the "standing of the Cabral family, their unquestioned loyalty to the Crown, the personal appearance of Cabral, and the ability which he had shown at court and in the council were important factors". Also in his favor may have been the influence of two of his brothers who sat on the King's Council. Given the political intrigue present at court, Cabral may have been part of a faction that furthered his appointment. The historian Malyn Newitt subscribes to some sort of ulterior maneuvering and has said that the choice of Cabral "was a deliberate attempt to balance the interests of rival factions of noble families, for he appears to have no other quality to recommend him and no known experience in commanding major expeditions." Cabral became the military chief, while far more experienced navigators were seconded to the expedition to aid him in naval matters. The most important of these were Bartolomeu Dias, Diogo Dias and Nicolau Coelho. They would, along with the other captains, command 13 ships and 1,500 men. Of this contingent, 700 were soldiers, although most were simple commoners who had no training or previous experience in combat. The fleet had two divisions. The first division was composed of nine naus (carracks) and two round caravels, and was headed to Calicut in India with the goal of establishing trade relations and a factory. The second division, consisting of one nau and one round caravel, set sail for the port of Sofala in what is today Mozambique. In exchange for leading the fleet, Cabral was entitled to 10,000 cruzados (an old Portuguese currency equivalent to approximately 35 kg of gold) and the right to purchase of pepper at his own expense for transport back to Europe. The pepper could then be resold, tax free, to the Portuguese Crown. He was also allowed to import 10 boxes of any other kind of spice, duty free. Although the voyage was extremely hazardous, Cabral had the prospect of becoming a very rich man if he returned safely to Portugal with the cargo. Spices were then rare in Europe and keenly sought after. An earlier fleet had been the first to reach India by circumnavigating Africa. That expedition had been led by Vasco da Gama and returned to Portugal in 1499. For decades Portugal had been searching for an alternate route to the East, in order to bypass the Mediterranean Sea which was under the control of the Italian Maritime Republics and the Ottoman Empire. Portugal's expansionism would lead first to a route to India, and later to worldwide colonization. A desire to spread Catholic Christianity to pagan lands was another factor motivating exploration. There also was a long tradition of pushing back Muslims, which stemmed from Portugal's fight for nationhood against the Moors. The fight expanded first to North Africa and eventually to the Indian subcontinent. An additional ambition which galvanized the explorers was the search for the mythical Prester John—a powerful Christian king with whom an alliance against Islam could be forged. Finally, the Portuguese Crown sought a share in the lucrative West African trade of slaves and gold, and India's spice trade.

Жаңа елге бару және келу

32 жастағы Кабрал басқаратын флот 1500 жылдың 9 наурызында түскіде Лиссабоннан аттанды. Алдыңғы күні оған патша, оның сарайы және көптеген жұртшылық қатысқан ресми қоштасу рәсімі өткізілді. 14 наурыз күні таңертең флот Канар аралдарындағы Гран-Канариядан өтті. Одан кейін Батыс Африка жағажайындағы португалиялық колония – Кабо-Вердеге бет алды, ол жерге 22 наурызда жетті. Келесі күні Васко де Атайд басқарған, 150 сарбазбен бірге кеткен кеме із-түзсіз жоғалып кетті. Флот 9 сәуірде экватордан өтіп, Африка құрлығынан мүмкіндігінше алысқа қарай, сол кездегі «волта-ду-мар» (сөзбе-сөз «теңіз бұрылысы») деп аталатын навигациялық тәсілмен жүзіп кетті. 21 сәуірде теңіз шөптері көрінді, соның салдарынан теңізшілер жағалауға жақындап қалғанын ойлады. Олардың болжамы келесі күні, 1500 жылдың 22 сәуірінде, флот Кабрал Монте Паскоал («Пасха тауы» деп атаған, себебі ол Пасха аптасы еді) деген жерге жақын тоқтағанда расталды. Бұл жер қазіргі Бразилияның солтүстік-шығыс жағалауында орналасқан. Португалдықтар жағада адамдарды байқады, ал 23 сәуірде барлық кемелердің капитандыры Кабралдың бас кемесіне жиналды. Кабрал Васко да Гаманың Үндістанға жасаған сапарынан тәжірибе алған капитан Николау Коэльоға жағаға шығып, байланыс орнатуды бұйырды. Ол құрлыққа бас қойып, жергілікті тұрғындармен сыйлықтар алмасты. Коэльо қайтып келгеннен кейін Кабрал флотты солтүстікке қарай бағыттап, жағалау бойымен жүзіп, 24 сәуірде бас қолбасшы Porto Seguro (Қауіпсіз порты) деп атаған жерге тоқтады. Бұл жер табиғи порты болғандықтан, бас кеменің навигаторы Афонсо Лопес екі жергілікті тұрғынды Кабралмен кеңесу үшін кемеге алып келді. Алғашқы кездесудегідей, бұл да кездесу достық ахуалда өтті және Кабрал жергілікті тұрғындарға сыйлықтар сыйлады. Бұл тұрғындар тас дәуірінің аңшы-жинақшылары еді, еуропалықтар оларға «үндістер» деген жалпы атау берген. Ерлер аң аулау, балық аулау және жеміс-жидек жинау арқылы азық-түлік қамдаса, ал әйелдер шағын ауқымда егіншілікпен айналысты. Олар көптеген өзара соғысқан тайпаларға бөлінген. Кабрал кездескен тайпа – Тупиниким тайпасы еді. Олардың кейбіреулері көшпелі, ал кейбіреулері отты білетін, бірақ металл өңдеуді білмейтін жайлаушылар еді. Кейбір тайпалар каннибализммен айналысқан. 26 сәуірде, қызығушылық танытып, мейірімділік көрсеткен жергілікті тұрғындар көбейген соң Кабрал өз сарбаздарына құрлықта алтарь салуды бұйырды, онда болашақта Бразилия болып қалатын жерде алғашқы христиан дінінің қызметі өткізілді. Ол кеме экипажымен бірге осы қызметке қатысты. Келесі күндер су, азық-түлік, ағаш және басқа да қажетті заттарды жинаумен өтті. Португалдықтар сондай-ақ үлкен, мүмкін, ұзын ағаштан жасалған айқыш тұрғызды. Кабрал жаңа жердің Тордесильяс шартында белгіленген Португалия мен Испания арасындағы шекара сызығының шығысында орналасқанын анықтады. Осылайша, бұл аумақ Португалияға бөлінген аймаққа кірді. Португалияның осы жерге құқығын бекіту үшін ағаш айқыш орнатылып, 1 мамырда екінші діни қызмет өткізілді. Кабрал жаңадан ашқан жерді айқыш құрметіне Ilha de Vera Cruz (Нағыз айқыш аралы) деп атады. Келесі күні Гаспар де Лемос немесе Андре Гонсалвес (көздер кімнің жіберілгені туралы келіспейді) басқарған жабдықтау кемесі Португалияға оралып, корольге жаңалықты жеткізді.

The fleet under the command of the 32–year old Cabral departed from Lisbon on 9 March 1500 at noon. The previous day it had been given a public send off which included a Mass and celebrations attended by the King, his court and a huge crowd. On the morning of 14 March, the flotilla passed Gran Canaria, in the Canary Islands. It sailed onward to Cape Verde, a Portuguese colony situated on the West African coast, which was reached on 22 March. The next day, a nau commanded by Vasco de Ataíde with 150 men disappeared without a trace. The fleet crossed the Equator on 9 April, and sailed westward as far as possible from the African continent in what was known as the volta do mar (literally "turn of the sea") navigational technique. Seaweed was sighted on 21 April, which led the sailors to believe that they were nearing the coast. They were proven correct the next afternoon, Wednesday 22 April 1500, when the fleet anchored near what Cabral christened the Monte Pascoal ("Easter Mount", it being the week of Easter). The spot is on the northeast coast of present day Brazil. The Portuguese detected inhabitants on the shore, and all ships' captains gathered aboard Cabral's lead ship on 23 April. Cabral ordered Nicolau Coelho, a captain who had experience from Vasco da Gama's voyage to India, to go ashore and make contact. He set foot on land and exchanged gifts with the indigenous people. After Coelho returned, Cabral took the fleet north, where after traveling along the coast, it anchored on 24 April in what the commander in chief named Porto Seguro (Safe Port). The place was a natural harbor, and Afonso Lopes (pilot of the lead ship) brought two natives aboard to confer with Cabral. As in the first contact, the meeting was friendly and Cabral presented the locals with gifts. The inhabitants were Stone Age hunter gatherers, to whom the Europeans had assigned the collective label "Indians". The men collected food by stalking game, fishing and foraging, while the women engaged in small scale farming. They were divided into countless rival tribes. The tribe which Cabral met was the Tupiniquim. Some of these groups were nomadic and others sedentary—having a knowledge of fire but not metalworking. A few tribes engaged in cannibalism. On 26 April, as more and more curious and friendly natives appeared, Cabral ordered his men to build an altar inland where a Christian Mass was held—the first celebrated on the soil of what would later become Brazil. He, along with the ships' crews, participated. The following days were spent stockpiling water, food, wood, and other provisions. The Portuguese also built a massive—perhaps long—wooden cross. Cabral ascertained that the new land lay east of the demarcation line between Portugal and Spain that had been specified in the Treaty of Tordesillas. The territory was thus within the sphere allotted to Portugal. To solemnize Portugal's claim to the land, the wooden cross was erected and a second religious service was held on 1 May. In honor of the cross, Cabral named the newly discovered land Ilha de Vera Cruz (Island of the True Cross). The next day a supply ship under the command of either Gaspar de Lemos or André Gonçalves (the sources conflict on who was sent) returned to Portugal to apprise the King of the discovery.

Оңтүстік Африкадағы қайғылы оқиға

Флота өзінің сапарын 1500 жылы 2 немесе 3 мамырда жаңартты және Оңтүстік Американың шығыс жағалауымен бойлап жүзіп кетті. Кабрал арал емес, толыққанды құрлық тапқанына көз жеткізді. Шамамен 5 мамырда флота Африқаға қарай, шығысқа бұрылды. 23 немесе 24 мамырда Оңтүстік Атлантиканың жоғары қысым аймағында дауылға тап болды, нәтижесінде төрт кеме құлады. Апат орнының нақты мекені белгісіз – болжамдар Африка құрлығының оңтүстік ұшындағы Жақсы Үміт мүйісіне жақын жерден бастап, «Оңтүстік Америка жағалауын көру қашықтығында» дейін жетеді. 1488 жылы Жақсы Үміт мүйісіне жеткен алғашқы еуропалық Бартоломеу Диас басқарған үш нау және бір каравель суға батып, 380 теңізші қаза тапты. Қалған кемелер нашар ауа райы мен зақымдалған такелаж салдарынан шашырап кетті. Диого Диас басқарған бір кеме бөлініп, жалғыз өзі алға жылжыды, ал қалған алты кеме қайтадан бірікті. Олар үш кемеден тұратын екі топқа бөлініп, Кабралдың тобы Жақсы Үміт мүйісінен шығысқа қарай жүзіп кетті. Өз орнын анықтап, құрлықты көріп, солтүстікке бұрылып, Шығыс Африка мен Софаланың солтүстігіндегі Примейрас және Сегундас архипелагының бір жеріне түсті. Басты флотилия он күн бойы Софала маңында жөндеу жұмыстарын жүргізді. Экспедиция содан кейін солтүстікке бет алып, 26 мамырда Килва Кисиваниге жетті, онда Кабрал оның патшасымен келісімге келуге тырысты, бірақ сәтсіз аяқталды. Килва Кисиваниден флотилия Малиндиге жол тартты, ол жерге 2 тамызда жетті. Кабрал оның патшасымен кездесіп, достық қарым-қатынас орнатып, сыйлықтар алмасты. Малиндиде Индияға соңғы сапар үшін навигаторлар жалданып, флотилия теңізге шықты. Аңжадип аралына жетті, ол Каликутқа баратын кемелердің қамтамасыз ету үшін тоқтаған жері. Мұнда кемелерді құрлыққа тіреп, қайта қаптады және бояды. Каликут билеушісімен кездесуге соңғы дайындықтар жасалды.

Каликуттағы қырғын

Әскер флоты Анджадиптен шығып, 13 қыркүйекте Каликутқа жетті. Кабрал Заморинмен (Каликут билеушісінің атағы) келіссөз жүргізіп, фабрика мен қойма құруға рұқсат алды. Қарым-қатынасты одан әрі жақсарту ниетімен Кабрал Замориннің өтініші бойынша бірнеше әскери тапсырмаларға адамын жіберді. Бірақ 16 немесе 17 желтоқсанда фабрикаға шамамен 300 (кейбір мәліметтер бойынша, тіпті бірнеше мыңға дейін) араб пен үндінің шабуылы болды. Арбалетшілердің қаһармандық қорғанысына қарамастан, 50-ден астам португалдық қаза тапты. Қалған қорғаушылар кемелерге қайтарылды, ал кейбіреулері жүзіп өтті. Шабуылдың қызғанышпен толған араб саудагерлерінің ықпалымен жасалғанын ойлап, Кабрал Каликут билеушісінен түсініктеме күтті, бірақ 24 сағат өткен соң да кешірім сұралмады. Португалдықтар фабрикаға жасалған шабуылға және жолдастарының қазасына ашуланып, портта тұрған он араб сауда кемесін басып алды. Олардың шамамен 600 экипажы қаза тауып, жүктері тәркіленіп, кемелер өртеп жіберілді. Кабрал келісімнің бұзылуына жауап ретінде Каликутты бір күн бойы бомбалауға бұйрық берді. Осы қырғынның себебі португалдардың мұсылмандарға деген ұшқынсыздығы болды, ол Иберия түбегі мен Солтүстік Африкадағы маврлармен ғасырлар бойғы қақтығыстардан туындаған. Португалдар дәмдеуіш саудасын бағындыруға бейілді болды және бәсекелестікке жол бермеймін деп шешті. Арабтар да португалдардың дәмдеуіштерге қол жеткізу монополиясын бұзуына келіспеді. Португалдар сауданың барлық саласында ерекше құқықтарды талап етуден бастады. Патша Мануэль I-нің Кабрал Каликут билеушісіне жеткізген хаты, араб тілмаштары арқылы аударылып, араб саудагерлерін шеттетуді көздеді. Араб саудагерлері сауда мүмкіндіктерінен және күнкөрісінен айырылатынын сезіп, Заморинды португалдарға қарсы қоюға тырысты. Португалдар мен арабтар бір-бірінің әрбір қимылына күдікпен қарады. Тарихшы Уильям Гринли португалдардың «өздерінің азаматтығын және болашақта Үндістанға келетін флоттардың да сандық артықшылығы болмайтынын түсінгенін; сондықтан бұл сатқындық болашақта португалдардан қорқыныш пен құрметті қамтамасыз ету үшін қатаң жазалануы керек» екенін айтты. Осы мақсатқа жету үшін олардың артиллериясы маңызды болды. Осылайша, олар Азиядағы еуропалық державалардың келесі ғасырлар бойы қолданған канонерлік дипломатияның үлгісін жасады.

The fleet departed Anjadip and arrived in Calicut on 13 September. Cabral successfully negotiated with the Zamorin (the title of the ruler of Calicut) and obtained permission to establish a factory and a warehouse. In hopes of further improving relations, Cabral dispatched his men on several military missions at the Zamorin's request. However, on 16 or 17 December, the factory suffered a surprise attack by some 300 (according to other accounts, perhaps as many as several thousand) Arabs and Indians. Despite a desperate defense by crossbowmen, more than 50 Portuguese were killed. The remaining defenders retreated to the ships, some by swimming. Thinking that the attack was the result of unauthorized incitement by jealous Arab merchants, Cabral waited 24 hours for an explanation from the ruler of Calicut, but no apology was forthcoming. The Portuguese were outraged by the attack on the factory and the death of their comrades and seized ten Arab merchant ships at anchor in the harbor. Around 600 of their crews were killed and the cargoes confiscated before the merchantmen were set afire. Cabral also ordered his ships to bombard Calicut for an entire day in reprisal for the violation of the agreement. The massacre was blamed in part on Portuguese animosity towards Muslims, which had developed over centuries of conflict with the Moors on the Iberian peninsula and in North Africa. Moreover, the Portuguese were determined to dominate the spice trade and had no intention of allowing competition to flourish. The Arabs also had no desire to allow the Portuguese to break their monopoly on access to spices. The Portuguese had started out by insisting on being given preferential treatment in every aspect of the trade. The letter from King Manuel I brought by Cabral to the ruler of Calicut, which was translated by the ruler's Arab interpreters, sought the exclusion of Arab traders. The Arab merchants believed that they were about to lose both their trading opportunities and livelihoods, and attempted to sway the Zamorin against the Portuguese. The Portuguese and Arabs were extremely suspicious of each other's every action. Historian William Greenlee has argued that the Portuguese realized that "they were few in numbers and that those who would come to India in the future fleets would always be at a numerical disadvantage; so that this treachery must be punished in a manner so decisive that the Portuguese would be feared and respected in the future. It was their superior artillery which would enable them to accomplish this end." Thus, they created a precedent for the gunboat diplomacy used by European powers in Asia during the following centuries.

Еуропаға оралу

Васко да Гаманың Үндістанға жасаған сапары туралы хабарлар король Мануэль I-ге Кабралға Каликуттың оңтүстігінде сауда жасауға болатын тағы бір порты туралы мәлімет беруге түрткі болды. Бұл қала Кочин еді. Флот 24 желтоқсанда Кочинге жетіп, кемеге мінгізді. Кочин номиналды түрде Каликуттың вассалы болған, сонымен қатар басқа да үнді қалаларының ықпалында болды. Кочин тәуелсіздікке қол жеткізуге құштар еді, ал португалдар өз мақсаттарына жету үшін үнділіктердің арасындағы келіспеушіліктен пайдалануға дайын болды. Бұл тактика португалдардың аймақта гегемониясын орнатуын қамтамасыз етті. Кабрал Кочиннің билеушісімен, сондай-ақ басқа да үнді қалаларының билеушілерімен одақ құрып, сауда бекетін құруға мүмкіндік алды. Соңында, құнды дәмдеуіштермен толтырылған флот 1501 жылдың 16 қаңтарында Португалияға қайта оралу сапарына шығар алды, бұрын Каннурға сауда үшін барды. Экспедиция Африканың шығыс жағалауына бағыт алды. Бір кеме құмға тұрып қалды және суға батып бастады. Басқа кемелерде орын болмағандықтан, оның жүгі жоғалып, Кабрал каракты өртеп жіберуге бұйрық берді. Содан кейін флот Мозамбик аралына (Софаладан солтүстік-шығысқа қарай) жабдықтау үшін және Жақсы Үміт мүйісін айналып өтуге кемелерді дайындау үшін бет алды. Бір кервен Софалаға жіберілді. Флоттағы ең жылдам кеме саналған және Николау Коэльо басқарған екінші каравель корольға сапардың сәттілігі туралы алдын ала хабар беру үшін жіберілді. Педро де Атаиде басқарған үшінші кеме Мозамбиктен шыққаннан кейін флоттан бөлініп кетті. 22 мамырда флоттың саны екі кемеге дейін азайды. Олар 2 маусымда Бесегуишқа (қазіргі Дакар, Кабо-Вердеге жақын орналасқан) келді. Олар Николау Коэльоның каравелін ғана емес, сонымен қатар Оңтүстік Атлантикадағы апаттан кейін бір жылдан астам уақыттан бері жоғалып кеткен Диого Диас басқарған науды да тапты. Науда жеті ауру, азып-тозыққан адам болды, олардың біреуі соншалықты әлсіз болды, жолдастарын қайта көргенде қуаныштан көз жұмды. Бесегуиште тағы бір португал флоты да тоқтағанын анықтады. Қазіргі Бразилияның ашылғаны туралы хабар алған Мануэль I оны зерттеу үшін тағы бір кішкентай флотты жіберді. Оның навигаторларының бірі Америго Веспуччи (Американың аты осыдан шыққан) болды, ол Кабралға өзінің барлау туралы айтып, ол шындығында бір аралға ғана емес, бүкіл континентке қонғанын растады. Николау Коэльоның каравелі Бесегуиштен бірінші болып шығып, 1501 жылдың 23 маусымында Португалияға келді. Кабрал Педро де Атаидедің жоғалған кемесін және Софалаға жіберілген каравельді күтіп қалды. Екеуі де ақыры пайда болды, ал Кабрал 1501 жылдың 21 шілдесінде Португалияға келді, ал басқа кемелер келесі күндері үйлеріне оралды. Барлығы екі кеме бос қайтып келді, бесеуі толық жүктелген, ал алтауы жоғалып кетті. Дегенмен, флот тасыған жүктер португал тәжірибесіне 800% пайда әкелді. Сатылғаннан кейін түскен кіріс флотты жабдықтауға кеткен шығындарды, жоғалған кемелердің құнын және осы шығындардың барлық сомасынан асып түсетін пайданы жапты. Тарихшы Джеймс МакКлимонт былай деп мәлімдейді: "Шығыс Африка жағалауына жеткенде, өзіне жүктелген міндетті орындауға бел буған және аман қалған офицерлер мен сарбаздарды осындай батылдыққа шақыруға қабілетті болған" Кабрал "көре алмаған шығындарға қарамастан". Тарихшы Бейли Диффи былай деп мәлімдеді: "Кабралдың Бразилия мен Үндістанға жасаған сапарынан гөрі жақсы сапары аз болды", ол Африкадан алыс Шығысқа дейін португал теңіз империясының басталуына әкелетін жол салды және ақырында "Бразилиядағы құрлық империясына" әкелді.

Warnings in reports from Vasco da Gama's voyage to India had prompted King Manuel I to brief Cabral regarding another port to the south of Calicut where he could also trade. This city was Cochin and the fleet set sail, reaching it on 24 December. Cochin was nominally a vassal of Calicut, as well as being dominated by other Indian cities. Cochin was eager to achieve independence, and the Portuguese were willing to exploit Indian disunity to further their own goals. This tactic eventually ensured Portuguese hegemony over the region. Cabral forged an alliance with Cochin's ruler, as well as with rulers of other Indian cities, and was able to establish a factory. At last, loaded with precious spices, the fleet went to Kannur for further trade before setting out on its return voyage to Portugal on 16 January 1501. The expedition headed for the east coast of Africa. One of the ships became stranded on a sandbar and the vessel began to founder. As there was no space in the other ships, its cargo was lost and Cabral ordered the carrack to be set on fire. The fleet then proceeded to the Island of Mozambique (northeast of Sofala), in order to take on provisions and make the ships ready for the rough passage around the Cape of Good Hope. One caravel was sent to Sofala—another of the expedition's goals. A second caravel, considered the fastest ship in the fleet and captained by Nicolau Coelho, was sent ahead to give the King advance notice of the voyage's success. A third vessel, commanded by Pedro de Ataíde, became separated from the fleet after leaving Mozambique. On 22 May, the fleet—now reduced to only two ships—rounded the Cape of Good Hope. They arrived in Beseguiche (now Dakar, located near Cape Verde) on 2 June. There they found not only Nicolau Coelho's caravel but also the nau captained by Diogo Dias—which had been lost for over a year following the disaster in the South Atlantic. The nau had experienced several adventures of its own and was now in poor condition with only seven sick and malnourished men aboard—one of whom was so weak that he died of happiness upon again seeing his comrades. Another Portuguese fleet was also found riding at anchor in Beseguiche. After Manuel I had been told of the discovery of what is now Brazil, he sent another and smaller fleet to explore it. One of its navigators was Amerigo Vespucci (for whom the Americas would be named), who told Cabral of his exploration, confirming that he had indeed made landfall on an entire continent and not merely an island. Nicolau Coelho's caravel departed first from Beseguiche and arrived in Portugal on 23 June 1501. Cabral stayed behind, waiting for Pedro de Ataíde's missing ship and for the caravel that had been sent to Sofala. Both eventually appeared and Cabral arrived in Portugal on 21 July 1501, with the other vessels coming home during the following days. In all, two ships returned empty, five were fully loaded and six were lost. Nonetheless, the cargoes carried by the fleet returned up to 800% profit to the Portuguese Crown. Once sold, the proceeds covered the outlay in equipping the fleet, covered the cost of the vessels which had been lost, and cleared a profit which itself exceeded the total sum of those costs. "Undeterred by the unprecedented losses which he had sustained", asserts historian James McClymont, when Cabral "reached the East African coast, pressed forward to the accomplishment of the task which had been assigned to him and was able to inspire the surviving officers and men with like courage." "Few voyages to Brazil and India were so well executed as Cabral's", affirmed historian Bailey Diffie, which laid down a path leading to the immediate commencement "of a Portuguese seagoing empire from Africa to the far East", and eventually to "a land empire in Brazil".

Кейінгі жылдар және өлім

Кабрал қайтып келгеннен кейін король Мануэль I Үндістанға сапар шегу үшін және Каликуттегі португалдықтардың жоғалтуларын өшіру үшін тағы бір флотты жоспарлай бастады. Кабрал осы «Қарымта флотилиясының» басшысы болып тағайындалды. Сегіз ай бойы Кабрал барлық дайындықтарды жасады, бірақ белгісіз себептермен ол басшылықтан алынды. Висенте Содреге флоттың бір бөлігіне тәуелсіз басшылық беру ұсынылған еді, бірақ Кабрал бұған қарсы шықты. Ол қызметтен босатылды ма, әлде өзі басшылықтан босатуды сұрады ма, нәтижесінде 1502 жылдың наурыз айында флоттың басшысы Висенте Содренің туған інісі Васко да Гама болды, ал емес Кабрал. Да Гаманы қолдаған топ пен Кабралды қолдаған топ арасында шиеленіс туындағаны белгілі болды. Бір кезде Кабрал сарайды мүлдем тастап кетті. Корольдің ашуы осы даудан өте күшті болды, тіпті оның алдында бұл мәселені айту да Гаманың жақтастарының бірі үшін елден қууға алып келуі мүмкін еді. Мануэль I-нің құрметінен айырылса да, Кабрал 1503 жылы Португалия королі Дом Фернандо I-нің ұрпағы, бай ақсүйек әйел Дона (ханым) Изабел де Кастроға үйленді. Оның анасы Афонсу де Альбукеркидің қарындасы еді, ол ашу шегіндегі португалдықтардың ең ұлы әскери қолбасшыларының бірі болған. Олардың кем дегенде төрт баласы болды: екі ұл (Фернау Алварес Кабрал және Антониу Кабрал) және екі қыз (Катарина де Кастро және Гуиомар де Кастро). Басқа деректерде Изабел және Леонор есімді тағы екі қызы болғаны айтылады, сондай-ақ Гуиомар, Изабел және Леонор діни орденге қосылған. Афонсу де Альбукерки Кабралдың жағдайына араласуға тырысып, 1514 жылдың 2 желтоқсанында Мануэль I-ден оны кешіруін және сарайға оралуына рұқсат беруін сұрады, бірақ бұл сұраныс қабылданбады. Саяхатынан бері қайта-қайта қызба мен діріл (мүмкін безгек) ауруына шалдыққан Кабрал 1509 жылы Сантаремге көшті. Ол өмірінің соңғы жылдарын сонда өткізді. Оның сол кездегі іс-әрекеттері туралы мәліметтер аз. 1509 жылдың 17 желтоқсанындағы патшалық хатқа сәйкес, Кабрал өзіне тиесілі мүлікке қатысты дауға қатысқан. Сол жылғы тағы бір хатта оған белгілі бір әскери қызметі үшін артықшылықтар берілетіні хабарланған. 1518 жылы немесе одан бұрын ол корольдік кеңесте фидальгодан рыцарь дәрежесіне көтеріліп, ай сайын 2437 реаль көлемінде жәрдемақы алуға құқылы болды. Бұл 1497 жылы берілген және әлі де төленіп жатқан жылдық жәрдемақыға қосымша болды. Кабрал 1520 жылы белгісіз себептерден қайтыс болды. Ол Сантаремдегі Конвенто-да-Граса монастырының Сан-Жоао Евангелиста капелласында жерленді.

Upon Cabral's return, King Manuel I began planning another fleet to make the journey to India and to avenge the Portuguese losses in Calicut. Cabral was selected to command this "Revenge Fleet", as it was called. For eight months Cabral made all preparations, but for reasons which remain uncertain, he was relieved of command. It had apparently been proposed to give another navigator, Vicente Sodré, independent command over a section of the fleet, and Cabral strongly opposed this. Whether he was dismissed or requested himself that he be relieved of command, the result was that when the fleet departed in March 1502, its commander was Vasco da Gama—a maternal nephew of Vicente Sodré—and not Cabral. It is known that hostility had developed between a faction supporting da Gama and another supporting Cabral. At some point, Cabral left the court permanently. The King was greatly irritated by the feud, to such an extent that mentioning the matter in his presence could result in banishment, as it did for one of da Gama's supporters. Despite the loss of favor with Manuel I, Cabral was able to contract an advantageous marriage in 1503 to Dona (Lady) Isabel de Castro, a wealthy noblewoman and descendant of King Dom Fernando I of Portugal. Her mother was a sister of Afonso de Albuquerque, one of the greatest Portuguese military leaders during the Age of Discovery. The couple had at least four children: two boys (Fernão Álvares Cabral and António Cabral) and two girls (Catarina de Castro and Guiomar de Castro). There were two additional daughters named Isabel and Leonor according to other sources, which also say that Guiomar, Isabel and Leonor joined religious orders. Afonso de Albuquerque attempted to intercede on Cabral's behalf and on 2 December 1514 asked Manuel I to forgive him and allow his return to court, but to no avail. Suffering from recurrent fever and a tremor (possibly malaria) since his voyage, Cabral withdrew to Santarém in 1509. He spent his remaining years there. Only sketchy information is available as to his activities during that time. According to a royal letter dated 17 December 1509, Cabral was party to a dispute over a transaction involving property which belonged to him. Another letter of that same year reported that he was to receive certain privileges for undisclosed military service. In 1518, or perhaps previously, he was raised from fidalgo to knight in the King's Council and was entitled to a monthly allowance of 2,437 reais. This was in addition to the annual allowance granted to him in 1497, and still being paid. Cabral died of unspecified causes, most probably in 1520. He was buried in the São João Evangelista chapel of the Convento da Graça in Santarém.

Өлімнен кейінгі оңалту

Бразилияға айналатын жердегі алғашқы тұрақты португалдық бекінісі 1532 жылы Мартим Афонсу де Соуза құрған Сан-Висенте болды. Жылдар өте келе португалдықтар батысқа қарай шекараларын кеңейтіп, тума американдықтар мен испандықтардан көбірек жерлерді жаулап алды. Бразилия 1750 жылға қарай қазіргі шекараларының көп бөлігін бекітті және Португалия оны алыс теңіз империясының ең маңызды бөлігі деп санады. 1822 жылдың 7 қыркүйегінде португал корольі Дом Жоан VI-ның мұрагері Бразилияның Португалиядан тәуелсіздігін қамтамасыз етті және Дом Педро I ретінде оның алғашқы императоры болды. Кабралдың ашқан жері, тіпті оның туған жеріндегі соңғы тыныс алатын орны, экспедициясынан бері шамамен 300 жыл бойы дерлік толығымен ұмытылған еді. Бұл 1840 жылдары император Дом Педро II, Педро I-нің ұлы мен мұрагері, Бразилия тарихи және географиялық институты арқылы Кабралдың өмірі мен экспедициясына қатысты зерттеулер мен жарияланымдарды демеушілік еткен кезде өзгерді. Бұл императордың Бразилияның әртүрлі азаматтары арасында ұлттық сезімді дамыту және нығайту жөніндегі ауқымды жоспарының бір бөлігі болды, оларға латын американдық республикаларымен қоршалған бірегей португал тілінде сөйлейтін империяның тұрғындары ретінде ортақ ұғым мен тарих сыйлады. Кабралға деген қызығушылықтың қайта жандануы 1839 жылы бразилиялық тарихшы Франсиско Адольфо де Варнхагеннің (кейін Порту-Сегуру графы) оның жерленген орнын қайта ашқаннан кейін басталды. Кабралдың қабірі табылған күйінің толығымен ескерілмеуі Бразилия мен Португалия арасында дипломатиялық дағдарысқа әкелді, соңғысы сол кезде Педро II-нің ең үлкен қарындасы Мария II басқарды. 1871 жылы бразилиялық император, Еуропаға саяхат жасағанда, Кабралдың қабірін барып көрді және ғылыми зерттеулер үшін эксгумация жасауды ұсынды, ол 1882 жылы жүзеге асырылды. 1896 жылы екінші эксгумация кезінде жер мен сүйек сынықтары бар құмыраны алып кетуге рұқсат берілді. Оның қалдықтары әлі де Португалияда болғанымен, құмыра 1903 жылдың 30 желтоқсанында Бразилиядағы Рио-де-Жанейроның ескі кафедралық соборында сақталды. Кабрал Бразилияда ұлттық батырға айналды. Алайда, Португалияда ол өзінің бәсекелесі Васко да Гаманың көлеңкесінде қалды. Тарихшы Уильям Гринли Кабралдың саяхаты "география тарихындағы орны үшін ғана емес, сонымен қатар сол кезеңнің тарихы мен экономикасына тигізген әсері үшін де маңызды" екенін айтты. Ол "көптеген саяхаттар ұрпақ үшін үлкен маңызға ие болғанын" мойындаса да, "өз заманында бағаланбаған" саяхаттардың да көп екенін айтады. Дегенмен, тарихшы Джеймс МакКлиммонт "Кабралдың португалдықтардың жаулап алулары мен ашқандары тарихындағы орны, одан да үлкен немесе сәтті адамдардың үстемдігіне қарамастан, өшпес" деп мәлімдеді. Ол Кабралдың "Бразилияны ашқан, тіпті алғашқы ашқан адам ретінде тарихта мәңгі есте қалатынын" қорытындылады.

The first permanent Portuguese settlement in the land which would become Brazil was São Vicente, which was established in 1532 by Martim Afonso de Sousa. As the years passed, the Portuguese would slowly expand their frontiers westward, conquering more lands from both indigenous Americans and the Spanish. Brazil had secured most of its present day borders by 1750 and was regarded by Portugal as the most important part of its far flung maritime Empire. On 7 September 1822, the heir of Portuguese King Dom João VI secured the independence of Brazil from Portugal and, as Dom Pedro I, became its first Emperor. Cabral's discovery, and even his resting place in the land of his birth, had been almost completely forgotten during the span of nearly 300 years since his expedition. This began to change beginning in the 1840s when Emperor Dom Pedro II, successor and son of Pedro I, sponsored research and publications dealing with Cabral's life and expedition through the Brazilian Historic and Geographic Institute. This was part of the Emperor's ambitious larger plan to foster and strengthen a sense of nationalism among Brazil's diverse citizenry—giving them a common identity and history as residents of a unique Portuguese speaking empire, surrounded by Hispanic American Republics. The initial resurgence of interest in Cabral had resulted from the rediscovery, in 1839, of his resting place by the Brazilian historian Francisco Adolfo de Varnhagen (later Viscount of Porto Seguro). The completely neglected state in which Cabral's tomb was found nearly led to a diplomatic crisis between Brazil and Portugal—the latter then ruled by Pedro II's eldest sister, Maria II. In 1871, the Brazilian Emperor—then on a trip to Europe—visited Cabral's gravesite and proposed an exhumation for scientific study, which was carried out in 1882. In a second exhumation in 1896, an urn containing earth and bone fragments was allowed to be removed. Although his remains still lay in Portugal, the urn was eventually brought to the old Cathedral of Rio de Janeiro in Brazil on 30 December 1903. Cabral has since become a national hero in Brazil. In Portugal, however, he has been much overshadowed by his rival Vasco da Gama. Historian William Greenlee argued that Cabral's exploration is important "not only because of its position in the history of geography but because of its influence on the history and economics of the period." Though he acknowledges that few voyages have "been of greater importance to posterity", he also says that "few have been less appreciated in their time." Nevertheless, historian James McClymont affirmed that "Cabral's position in the history of Portuguese conquest and discovery is inexpungable despite the supremacy of greater or more fortunate men." He concluded that Cabral "will always be remembered in history as the chief, if not the first discoverer of Brazil."

Қасақана ашылу гипотезасы

Ғалымдарды бір ғасырдан астам уақыт бойы толғандырып келе жатқан дау – Кабралдың жаңа жерді табуы кездейсоқ болды ма, әлде қасақана ма деген сұрақ. Егер соңғысы дұрыс болса, онда португалдар батыста құрлық бар екеніне белгілі бір дәрежеде хабардар болған. Бұл мәселені алғаш рет 1854 жылы Бразилия тарихи және географиялық институтының отырысында император Педро II көтерді, ол жаңалықтың қасақана жасалғанын жобалап көрді. 1854 жылғы конференцияға дейін кең таралған пікір, жаңалықтың кездейсоқ оқиға екендігі болды. Фернан Лопес де Кастанхеданың 1541 жылы жарық көрген «Үндістанды ашу және жаулау тарихы» (História do Descobrimento e Conquista da Índia), Жоао де Барросның «Азия онжылдықтары» (Décadas da Ásia, 1552), Дамиао де Гойстің «Ең бақытты Д. Мануэлдің шежіресі» (Crônicas do Felicíssimo Rei D. Manuel, 1558), Гаспар Корреяның «Үндістан аңыздары» (Lendas da Índia, 1561), Висенте до Сальвадордың «Бразилия тарихы» (História do Brasil, 1627) және Себастьяно да Роша Питаның «Португалиялық Америка тарихы» (História da América Portuguesa, 1730) сияқты бұл тақырыптағы алғашқы еңбектер осы көзқарасты қолдады. Қасақаналық идеясын жақтаған алғашқы жұмысты Педро II талқылауды бастағаннан кейін 1854 жылы Жоаким Ноберто де Соуза е Сильва жариялады. Содан бері Франсиско Адольфо де Варнхаген, Капистрано де Абреу, Педро Калмон, Фабио Рамос және Марио Барата сияқты бірнеше ғалымдар осы пікірге қосылды. Тарихшы Хелио Вианна Кабралдың жаңа жер табуында «қасақаналықтың белгілері болғанын», бірақ оның «негізінен Оңтүстік Атлантиканың шетінде құрлық бар екені туралы білімге немесе күдікке байланысты» екенін айтты, бірақ оны растайтын нақты дәлелдер жоқ екенін де қосты. Бұл пікірді тарихшы Томас Скидмор да бөліседі. Тарихшы Чарльз Р. Боксер бұл сапардың қасақана болды ма, жоқ па деген пікірталасты «маңызсыз» деп санайды. Тарихшы Энтони Смит қарама-қайшы пікірлердің «вечно шешілмейтін болады» деген қорытындыға келді.

A controversy that has occupied scholars for more than a century concerns whether Cabral's discovery was by chance or intentional. If the latter, that would mean that the Portuguese had at least some hint that a land existed to the west. The matter was first raised by Emperor Pedro II in 1854 during a session of the Brazilian Historic and Geographic Institute, when he asked if the discovery might have been intentional. Until the 1854 conference, the widespread presumption was that the discovery had been an accident. Early works on the subject supported this view, including História do Descobrimento e Conquista da Índia (History of the Discovery and Conquest of India, published in 1541) by Fernão Lopes de Castanheda, Décadas da Ásia (Decades of Asia, 1552) by João de Barros, Crônicas do Felicíssimo Rei D. Manuel (Chronicles of the most fortunate D. Manuel, 1558) by Damião de Góis, Lendas da Índia (Legends of India, 1561) by Gaspar Correia, História do Brasil (History of Brazil, 1627) by friar Vicente do Salvador and História da América Portuguesa (History of Portuguese America, 1730) by Sebastião da Rocha Pita. The first work to advocate the idea of intentionality was published in 1854 by Joaquim Noberto de Sousa e Silva, after Pedro II had opened the debate. Since then, several scholars have subscribed to that view, including Francisco Adolfo de Varnhagen, Capistrano de Abreu, Pedro Calmon, Fábio Ramos and Mário Barata. Historian Hélio Vianna affirmed that "although there are signs of the intentionality" in Cabral's discovery, "based mainly in the knowledge or previous suspicion of the existence of lands at the edge of the South Atlantic", there are no irrefutable proofs to support it. This opinion is also shared by historian Thomas Skidmore. The debate on whether it was a deliberate voyage of discovery or not is considered "irrelevant" by historian Charles R. Boxer. Historian Anthony Smith concludes that the conflicting contentions will "probably never be resolved".

Алдынғылар

Кабрал қазіргі Бразилия жеріне, тіпті Оңтүстік Американың басқа да аймақтарына кездейсоқ соғып келген алғашқы еуропалық емес еді. Нормандықтар Солтүстік Америкаға жетіп, тіпті қоныстар құрған, бірақ олар 15 ғасырдың соңына дейін сәтсіздікке ұшырады. Христофор Колумб 1498 жылы Жаңа әлемге жасаған үшінші сапарында кейін Венесуэла болып табылатын аймақтың бір бөлігін аралап өтті. Бразилия жағдайында, португалдық теңізші Дуарте Пачеко Перейраның 1498 жылы Бразилия жағалауына сапар жасағаны мүмкін деп саналған. Алайда, бұл сенім кейіннен жоққа шығарылды және қазір ол Солтүстік Америкаға сапар шеккен деген пікірде. 1500 жылдың қаңтар және наурыз айлары аралығында екі испандық – Висенте Яньес Пинсон және Лепе Бразилияның солтүстік жағалауын бойлап саяхат жасады. Пинсон бүгінгі Кабо-де-Санто-Агостинодан (Бразилияның Пернамбуко штаты) Амазонка өзенінің сағасына дейін жетті. Онда ол Лепе басқарған тағы бір испан экспедициясымен кездесті, ол наурыз айында Ояпок өзеніне дейін жетті. Бразилияны Кабрал ашқан деп есептелуінің себебі, Пинсон мен Лепе жасаған сапарлар беткейлі болды және ұзақ мерзімді әсер етпеді. Тарихшылар Капистрано де Абреу, Франсиско Адольфо де Варнхаген, Марио Барата және Хелио Вианна испан экспедициялары Америкадағы жалғыз португал тілінде сөйлейтін елдің қалыптасуына ықпал етпегендігіне келіседі – бірегей тарихы, мәдениеті және қоғамы бар, ол континенттің қалған бөлігін билейтін Испан Америкасы қоғамдарынан ерекшеленеді.