Кіріспе

Вера Бриттейннің 1900–1925 жылдардағы естеліктері – британдық медбике және белсенді Вера Бриттейннің (1893–1970) 1933 жылы жарық көрген өмірбаяндық шығармасы. Бриттейннің естеліктері 1900 жылдан 1925 жылға дейінгі кезеңді қамтиды, ал 1957 жылы жарық көрген «Тәжірибе туралы куәлік» кітабы 1925–1950 жылдарды қамтиды. Бұл екі кітаптың арасында 1940 жылы жарық көрген «Достық туралы куәлік» шығармасы бар, ол Бриттейннің жақын әріптесі және досы Уиннифред Холтбиге арналған өмірбаяндық естеліктер жинағы. Бриттейн «Иман туралы куәлік» немесе «Уақыт туралы куәлік» деп аталатын естеліктердің соңғы бөлігін жоспарлаған, бірақ ол қайтыс болғанда оны аяқтау мүмкін болмады. «Жастық куәлігі» Бірінші дүниежүзілік соғыстың әйелдер мен Ұлыбританияның орта тап азаматтарының өміріне тигізген әсерін көрнекті бейнелегендігі үшін классикалық туынды саналады. Кітап соғыстан кейінгі жылдардағы салдардың қалай жалғасқанын көрсетеді. Сондай-ақ, бұл кітап әйелдің білімді қоғамда тәуелсіз мансапты құруға жасаған ерлік күресін бейнелегендігі үшін феминистік әдебиеттің классикасы ретінде танылады.

Жазба

Алдын ала сөзінде Бриттен бастапқыда өзінің тәжірибелерін роман ретінде жазуды жоспарлағанын, бірақ тақырыбынан қажетті объективті қашықтықты сақтай алмағанын айтады. Содан кейін ол соғыс жылдарындағы өзінің күнделігін, барлық есімдерін өзгерткен күйінде жариялауға тырысты. Бірақ ол да сәтті болмады. Тек осыдан кейін ғана ол жеке өмірбаянын жазуға шешім қабылдады, өзінің тәжірибесін кең тарихи және әлеуметтік контекстке енгізді. Көптеген сыншылар осы мемуардың өзіне жақын жандардың – ағасы Эдвард Бриттеннің, күйеу жігіті Роланд Лейтонның және достары Виктор Ричардсон мен Джеффри Турлоудың қазасына байланысты туындаған қайғыны жеңуге көмектесетін катарзистік процесті атап өтті. Оқиға Вераның Оксфордтағы Сомервилл колледжіне түсу жоспарларымен және ағасы Эдвардтың досы Роланд Лейтонмен болған махаббатымен басталады. Екеуі де Бірінші дүниежүзілік соғыстың басында офицерлер болып тағайындалды, және екеуі де кейіннен қаза тапты, сондай-ақ олардың әлеуметтік айналымындағы басқа да бірнеше адамдардың тағдыры осымен аяқталды. Кітаптың негізгі тақырыбы – Вераның Лондон, Мальта және Франциядағы Этапль қаласында жараланған сарбаздарға көмек көрсеткен ерікті медициналық қызметкер ретіндегі жұмысы. Ол соғыс аяқталғаннан кейін Сомервилл колледжіне қайтып оралғанын және бакалавр дәрежесін аяқтағанын да сипаттайды. Кітап оның журналистикадағы мансабының басталуын, Time and Tide журналына мақалалар жазуын және Ұлттар Лигасында лекция оқуын қамтиды. Ол Италиядағы ағасы Эдвардтың және Франциядағы күйеу жігіті Роландтың зираттарына барады. 1923 жылы Винифред Холтбимен бірге Германия мен Австрияның жеңілген және оккупацияланған аймақтарын аралады. Кітап оның күйеуі Джордж Кэтлинмен танысуымен және 1925 жылы олардың үйленуімен аяқталады.

Бастапқы материалдарды жариялау

1922 және 1924 жылдар аралығында Бриттейн баспагердің конкурсына жауап ретінде соғыс күнделіктерін жариялау үшін өңдеуге тырысты; бірақ, олар іріктемеден өтпеген соң, ол 1933 жылы естеліктер жазуға көшкенге дейін бір кезде көркем әдебиет пен журналистикаға ден қойды. Кітаптың негізінде жатқан күнделіктерді Алан Бишоп өңдеп, 1981 жылы «Жастар шежіресі» деген атпен жариялады. 1998 жылы Бриттейн автобиографиясында да пайдаланған соғыс хаттары Алан Бишоп пен Марк Бостриджтің баспасынан шықты. «Жоғалған буынның хаттары» деп аталған бұл жинақ зор құрметке ие болды.

Бейімделулер

Кітапты Элейн Морган бес бөлімдік сериал ретінде драмаландырды, ол 1979 жылы BBC2 арнасында көрсетілді. Бұл нұсқада Шерл Кэмпбелл Вера Бриттен, Питер Вудворд Роланд Лейтон, Джоанна Маккалум Винфред Холтби, ал Эмрис Джеймс және Джейн Вэнэм Вераның ата-анасы рөлінде ойнады. 1998 жылы, қаруласудың сексен жылдығын еске алу мақсатында, "Жастыққа арналған өсиет" романының негізінде жазылған хаттардың он бес бөлімді радио драмасы BBC Radio Four арнасында эфирге шықты. "Жоғалған буыннан келген хаттар" деп аталған бұл драманы Марк Бостридж жазды. 2009 жылы BBC Films және Heyday Films продюсері Дэвид Хейманның қатысуымен "Жастыққа арналған өсиет" көркем фильмінің дамытылып жатқаны және оны Джеймс Кент түсіретіні хабарланды. Бұл жобаға Вера Бриттеннің мұрагерлері, Бриттеннің қызы Ширли Уильямс және Бриттеннің биографы Марк Бостридж қолдау көрсетті, ол кеңесші ретінде тартылды. Сауэрс Ронан 2012 жылы Бриттен рөліне таңдалды, бірақ 2013 жылдың желтоқсанында Алисия Викандер фильмде Вера Бриттен рөлін ойнайтыны туралы хабарланғаннан кейін ауыстырылды. Фильм Бірінші дүниежүзілік соғыстың еске алу шаралары аясында 2014 жылдың соңында шықты. 2014 жылдың 4 ақпанында Кит Харингтон Бриттеннің күйеуі Роланд Лейтон рөлін ойнау үшін актерлік құрамға қосылды. 2014 жылдың 13 ақпанында Колин Морган, Тарон Эгертон және Александра Роуч фильмнің актерлік құрамына қосылғаны хабарланды. Түсірілім басталғанда актерлік құрамның толық құрамы расталды, оған Доминик Уэст, Эмили Уотсон, Джоанна Сканлан, Хейли Атвелл, Джонатан Бейли және Анна Канцлер кірді. Бриттеннің Сомервилл колледжінде студенттік өмірін көрсететін сахналарда Оксфордтағы Мертон колледжі пайдаланылды, себебі фильмнің уақыт кезеңінен кейін Сомервиллде салынған жаңа ғимараттардың болуы түсіруді қиындатар еді.

Сын

Бриттейннің өмірбаясын жазған және редакторлық жұмысын істеген Марк Бостридждің "Вера Бриттейн және Бірінші дүниежүзілік соғыс: "Жастар куәлігі" тарихы" атты кітабы 2014 жылдың желтоқсанында Bloomsbury баспасынан шықты. Кітап жаңа фильм адаптациясынан кейін туындаған кітаптың алғашқы нұсқаларын қарастырады.

Басқа дереккөздер

Бейбітшілдікке ұмтылушының қалыптасуы. Марк Бостридж, The Guardian, 30 тамыз 2003. Бриттейннің өмірбаяушысы "Жастық куәлігі" кітабына шолу жасайды. 2008 жылдың мамыр айында қарастырылды. "Жастық куәлігі", Вера Бриттейннің бейбітшілікке арналған әдеби ізденісі. Линда С. Коулман, Popular Press (1997). 2008 жылдың маусым айында қол жетімді. Мемуар арқылы қайғыру: Вера Бриттейннің "Жастық куәлігіндегі" травма, куәлік және қоғам. Ричард Баденхаузен, "ХХ ғасыр әдебиеті", 49-том, 2003 жыл. 2008 жылдың маусым айында алынған үзінді.