Битлз: Музыкалық комедия саяхаты

Кіріспе

1964 жылғы британдық-американдық музыкалық комедиялық фильм.

Джордж Харрисон
| Операторлық = Гилберт Тейлор
| Монтаж = Джон Джимпсон
| Студия =
| Дистрибьютор = United Artists
| Премьерасы =
| Ұзақтығы = 87 минут
| Елі = Ұлыбритания АҚШ
| Тілі = Ағылшын
| Бюджеті = £189,000 (~АҚШ$529,000)
| Кассалық жиыны = $11 миллион. 1997 жылы британдық сыншы Лесли Холливелл оны "музыкамен толы комедиялық фантазия; режиссер кітаптан барлық кинотрюктарды қолданған, үлкен коммерциялық сәттілік" деп сипаттап, толық төрт жұлдыз берді. Бұл фильм барлық музыкалық фильмдердің ең ықпалдыларының бірі саналады, ол Monkees телешоуы мен поп-музыкалық бейнеклиптерге, сондай-ақ Gerry and the Pacemakers фильмі Ferry Cross the Mersey және Джон Бурманның The Dave Clark Five тобы үшін түсірген Catch Us If You Can сияқты британдық поп-топтарының қатысуымен түсірілген басқа да төмен бюджеттік музыкалық фильмдерге әсер етті. 1999 жылы Британдық кино институты оны 20 ғасырдың ең ұлы британдық фильмдерінің 88-і деп атады.

Сюжет

Төрт Битлз әншісі теледидардағы концертті түсіру үшін Лондонға бағытталған пойызға отырғанда, жанкүйерлердің көп тобынан қашып құтылады. Жолда олар Пол Маккартнидің ирландтық әкесі Джонмен күреседі. Топ Лондонға келгенге дейін бірнеше мектеп оқушыларын көңіл көтереді және менеджері Норммен, жол менеджері Шейкпен карта ойнайды. Олар бірден теміржол станциясынан қонақ үйге жеткізіледі де, өздерін тұтқынға түскендей сезіне бастайды. Норм әр Битлз мүшесіне жанкүйерлерден келген хаттарды алып келіп, әрқайсысына жауап беруді тапсырады, бірақ олар кешкі ойын-сауыққа шығып кетеді. Норм мен Шейк оларды ұстап, бөлмеге қайтаруға бұйырады, онда Полдың әкесі Рингоға жіберілген шақыру арқылы құмар ойындар клубына кеткенін біледі; олар оны іздеп тауып, қонақ үйге қайта әкеледі. Келесі күні Битлз тобы телестудияға репетицияға келеді. Теледидар продюсері Полдың әкесі айтқан бір сөзден оларға деген сенімін жоғалтты деп санайды. Көңілді коктейльдік қабылдаудан кейін, топ журналистерді әзілді және жалған жауаптармен қызықтырады, содан кейін өрттен шығу арқылы студиядан шығып, далаға қашады, бірақ күзетші оларды тоқтатып, қайтаруға мәжбүрлейді. Студияда, бір әйел Джон Леннонның танысы екенін ойлайды, бірақ оның кім екенін есіне түсіре алмай, олар бөлініп кетеді. Джордж Харрисонды актер деп жаңылыстырып, жарнама агенттігінің кеңсесіне сүйреп апарып, киім жарнамасына кастингтен өтеді, бірақ оған ұсынылған көйлектерді "қорқынышты" деп атап, агентті ренжітеді. Топ екінші әнді жаттығу үшін қайта оралады және макияжға тез барып келгеннен кейін, үзіліс алмас бұрын үшінші әнді орындайды. Соңғы репетицияға бір сағат қалғанда, Ринго Старр Полдың әкесін студияның асханасына шай ішуге алып барады. Ол Рингоның оқып жатқан кітабына қарсы шығып, оны кітаптарда оқығаннан гөрі өмірді "көруге" итермелейді. Ринго пабта тыныш ішімдік ішуге тырысады, сурет түсіреді, Темза өзенінің бойымен серуендейді және теміржол станциясының платформасымен велосипедпен жүреді. Пабтан құсқа зиян келтіруге әрекеттенгені үшін және құрылыс алаңында жаңадан қазылған шұңқырға түсіріп алған әйелге зиян келтіргені үшін шығарылып алынады, содан кейін полицей ұстайды. Бірден Полдың әкесі қосылады, ол Битлздің қолтаңбаларымен жазылған фотосуреттерін сатуға тырысып, шу көтеріп, полиция қызметкерлеріне қарсы шығады, содан кейін студияға қайта жүгіріп, басқаларға Ринго туралы хабарлайды. Норм оны қайтару үшін қалған үш Битлзді жібереді, бұл "Кейстон полицейлері" стиліндегі қуып жетеді. Студияға қайта келгенде, эфирге дейін бірнеше минут қалғанда, Битлз айқайлап, шатасып жатқан жанкүйерлерге керемет өнер көрсетеді. Бірден кейін тікұшақ топты "түндегі матин" үшін Вулвергемптонға алып кетеді. Пол ұшып бара жатқанда, ұшақтан қолтаңбалары салынған жалған автографтарды лақтырып жібереді.

The four Beatles evade a horde of fans while boarding a train for London to film a televised variety show concert. En route, they meet Paul McCartney's trouble making Irish grandfather John. The band entertains some schoolgirls and plays cards with their manager Norm and road manager Shake before arriving in London. They are quickly driven from the station to a hotel and begin to feel confined. Norm brings each Beatle a pile of fan mail and tasks them with answering each letter, but they sneak out to party. Norm and Shake catch them and order them back to the room, where they find out that Paul's grandfather has gone to a gambling club using an invitation sent to Ringo; they track him down and bring him back to the hotel. The next day, the Beatles arrive at a TV studio for rehearsals. The television producer assumes bad faith in them due to something Paul's grandfather said. After a mundane cocktail reception where the group tease reporters with comic and evasive answers to interview questions, they leave through a fire escape and cavort in a field until forced off by its caretaker. Back in the studio, they are separated when a woman thinks she recognizes John Lennon but cannot recall who he is. George Harrison is mistaken for an actor, dragged into an advertising agent's office, and auditioned for a clothing advertisement, but offends the agent by calling the shirts he is presented with "grotesque". The band returns to rehearse a second song and, after a quick trip to makeup, smoothly goes through a third before earning a break. An hour before the final run through, Ringo Starr is cajoled into chaperoning Paul's grandfather to the studio canteen for tea. He takes issue with a book Ringo is reading and manipulates him into going out "parading" to experience life rather than reading about it in books. Ringo tries to have a quiet drink in a pub, takes pictures, walks alongside the River Thames, and rides a bicycle along a railway station platform. After being ejected from the pub for nearly injuring a parrot with a dart and accidentally causing a woman to fall into a newly dug hole at a construction site, Ringo is apprehended by a policeman. He is shortly joined by Paul's grandfather, who had triggered a ruckus attempting to sell Beatles photos with autographs he had forged. The grandfather antagonizes the policemen at the station before running back to the studio to tell the others about Ringo. Norm sends the other three Beatles to retrieve him, which leads to a Keystone Cops style foot chase. Arriving back at the studio with only minutes to spare before airtime, the Beatles deliver a smashing performance to an audience of screaming, delirious fans. Immediately afterwards, a helicopter whisks the group away toward a "midnight matinée" engagement in Wolverhampton. Paul tosses the forged autographs out of the helicopter as it takes off.

Өндіріс

Фильм United Artists үшін түсірілді, француз жаңа толқыны мен британдық «ас үй реализмінің» ықпалымен қара-ақ түстегі синема верите стилі қолданылды. Фильм 1964 жылдың шілдесінде көрсетілімге шығуы жоспарланған, бірақ түсірілім наурыз айында басталғандықтан, бүкіл фильмді он алты апта ішінде жасау қажет болды. Фильмнің бюджеті сол кездегі 200 000 фунт стерлинг (1964 жылғы 200 000 фунт стерлинг соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең) болды және түсірілім жеті аптадан кем уақытта аяқталды, қалған уақыт пост-өндіріске жұмсалды. Бастапқыда фильмнің өзі United Artists үшін екінші дәрежелі мәселе болды, олардың басты қызығушылығы Битлздің американдық лейблі Capitol Records-тен бұрын саундтрек альбомын АҚШ-та шығару болды; United Artists-тің Еуропалық өндіріс жетекшісі Бад Орнштейннің сөзімен: «Біздің жазбалар бөлімі саундтрек альбомын АҚШ-та таратуды қалайды, ал фильмдегі шығындарымызды осы диск арқылы өтеуге тырысамыз». Көптеген фильмдерден айырмашылығы, фильм түсірілімі Леннонның 1964 жылы айтқанынша, дерлік тізбектей ретпен жүргізілді. Түсірілім 1964 жылдың 2 наурызында Лондондағы Мэрилебон станциясында басталды; төрт Битлз сол күні таңертең ғана британдық актерлер одағы Equity-ге мүше болды. Түсірілімнің алғашқы аптасы Лондон мен Сомерсет графтығындағы Майнхед арасындағы пойызбен саяхат жасау кезінде өтті. 10 наурызда Рингоның сахналары Твикенхемдегі «Түрік басы» пабында түсірілді, ал келесі аптада Твикенхем студиясында әртүрлі интерьерлік сахналар түсірілді. 23-30 наурызда түсірілім Фицровиядағы Скала театрына көшті, ал 31 наурызда концерттік кадрлар түсірілді, бірақ топ фонограммаға сәйкес мимика жасады. «Can't Buy Me Love» сегментінде undercranking сияқты креативті операторлық жұмыстар мен топтың далада жүгіріп, секіріп ойнауы көрсетілді. «A Hard Day's Night» фильмі Америкада көрсетілгенге дейін United Artists басшысы Лестерден Битлз дауыстарын «Атлантика орталық» акцентімен дубляждауды сұрады. Маккартни ашуланып: «Егер біз техас акцентімен сөйлейтін ковбойды түсіне алсақ, олар біздің Ливерпуль акцентімен сөйлейтіндігімізді де түсіне алады» деді. Кейін Лестер Битлздің 1965 жылғы «Help!» фильмін түсірді. Фильмдегі костюмдер – Битлз тобының киімдерін қоспағанда – болашақ «Оскар» жүлдесінің иегері Джули Харристің жұмысы болды. Битлздің киімдері Дуги Миллингс & Сон компаниясына тиесілі.

The film was shot for United Artists using a cinéma vérité style influenced by the French New Wave and British kitchen sink realism in black and white. The film was meant to be released in July 1964, and since it was already March when filming began, the entire film had to be produced over a period of sixteen weeks. The film had a low budget for its time of £200,000 (200000.0 in 1964 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) and filming was finished in under seven weeks, leaving the rest of the time for post production. At first, the film itself was a secondary consideration to United Artists, whose primary interest was in being able to release the soundtrack album in the United States before the Beatles' American label Capitol Records could; in the words of Bud Ornstein, the European head of production for United Artists: "Our record division wants to get the soundtrack album to distribute in the States, and what we lose on the film we'll get back on this disc." Unlike most productions, the film was shot in near sequential order, as stated by Lennon in 1964. Filming began on 2 March 1964 at Marylebone station in London; the four Beatles had joined the British actors' union, Equity, only that morning. The first week of filming took place on a train travelling between London and Minehead, Somerset. On 10 March, scenes with Ringo were shot at the Turk's Head pub in Twickenham, and over the following week various interior scenes were filmed at Twickenham Studios. From 23 to 30 March, filming moved to the Scala Theatre in Fitzrovia, and on 31 March, concert footage was shot there, although the group mimed to backing tracks. The "Can't Buy Me Love" segment, which featured creative camera work such as undercranking and the band running and jumping around in a field,

Before A Hard Day's Night was released in America, a United Artists executive asked Lester to dub the Beatles' voices with Mid Atlantic accents. McCartney angrily replied, "Look, if we can understand a fucking cowboy talking Texan, they can understand us talking Liverpool." Lester subsequently directed the Beatles' 1965 film, Help! The film's costumes—except for those of the Beatles themselves—were the work of future Academy Award winning designer Julie Harris. The clothes of the Beatles were credited to Dougie Millings & Son.

Кастинг

Ирланд актері Уилфрид Брамбелл, Пол Маккартнидің ойдан шығарылған әкесі Джон Маккартни рөлін ойнаған, британдық теледидар көрермендеріне «Steptoe and Son» ситкомының серіктесі ретінде жақсы танымал болды. Оның өте «таза» екендігі туралы қайталап айтылатын әзіл, оның ситкомдағы рөліне қайшы келеді, онда оны әрдайым «ласы қарт» деп атап көрсеткен. Америкалық көрермендер үшін бұл әзіл, «Битлз» тобының «өте таза» екендігі туралы әңгімелерге байланысты болды. Норман Россингтон «Битлз» тобының менеджері Нормды, Джон Джанкин – топтың жол менеджері Шейкті, ал Виктор Спинетти – теледидар режиссерін сомдады. Қосымша актерлік құрамында Ричард Вернон пойыздағы «қалалық әдемі кісі» рөлінде, ал Лайонел Блэр – көрнекті биші ретінде болды. Сонымен қатар, түрлі эпизодтық рольдер де болды. Джон Блутал машина ұрысын ойнады, ал титрде көрсетілмеген Дерек Ниммо сиқыршы Лесли Джексон рөлінде пайда болды. Дэвид Дженсон (мұнда Дэвид Жаксон деп көрсетілген) Рингоның «саяхатында» кездескен кішкентай баланың рөлін ойнады. 1972 жылғы Мюнхен Олимпиадасына қатысқан Руни Массара, Кью өзенінің жағасындағы «саяхат» сахнасында өзенде қайық жүргізуші болды (титрде көрсетілмеген). Кеннет Хейг Джоржды «жаңа құбылыс» деп жаңылысқан жарнама агенті рөлінде пайда болды. Дэвид Лэнгтон киім ауыстыратын бөлмедегі сахнада актер ретінде эпизодтық рөл ойнады. «Битлз» тобының жол менеджерлерінің бірі Мал Эванс та фильмде қысқаша көрінеді – ол Леннон оны басқа біреумен шатастырған әйелмен сөйлескенде, тар дәлізден тік контрабас тасымалдайды. Джордж Харрисон болашақ әйелі Патриция Бойдпен түсірілім алаңында танысты, ол пойыздағы оқушы қыздардың бірі ретінде қысқаша (титрде көрсетілмеген) пайда болды. Ол оған алғашқы ұсыныстарын қабылдамады, себебі сол кезде оның жігіті болған, бірақ ол табандылық танытып, олар 18 ай ішінде үйленді. Бойдпен бірге тамақ ішетін вагондағы қыз – Пруденс Бэри. Кейіннен «Genesis» тобының мүшесі болған Фил Коллинз концерттік зал көрермендерінің арасында эпизодтық рөлде ойнады және кейіннен өзінің жеке өнерінде үлкен жетістіктерге жетті. Казино сахнасында Полдың әкесімен бірге толық бойлы әйел рөлін ойнаған 1960 жылдардағы танымал британдық модель Маргарет Нолан болды, ол сол жылы Джеймс Бондтың «Алтын есім» фильмінің ашылу титрлерінде «Динк» атты алтын қыз рөлінде де пайда болды.

Irish actor Wilfrid Brambell, who played Paul McCartney's fictional grandfather John McCartney, was already well known to British television audiences as co star of the sitcom Steptoe and Son. The recurring joke that he was very "clean" reflects a contrast to his sitcom role, where he was always referred to as a "dirty old man". For American audiences, the comment was more of a spoof on the Beatles continually being referenced as "very clean". Norman Rossington played the Beatles' manager Norm, John Junkin played the group's road manager Shake, and Victor Spinetti played the television director. The supporting cast included Richard Vernon as the "city gent" on the train and Lionel Blair as a featured dancer. There were also various cameos. John Bluthal played a car thief and an uncredited Derek Nimmo appeared as magician Leslie Jackson. David Janson (billed as David Jaxon here) played the small boy met by Ringo on his "walkabout". Rooney Massara, who went on to compete in the 1972 Munich Olympics, was the sculler in the river in the "walkabout" scene by the river at Kew (uncredited). Kenneth Haigh appeared as an advertising executive who mistakes George for a "new phenomenon". David Langton also made a cameo appearance as an actor in the dressing room scene. Mal Evans, one of the Beatles' road managers, also appears briefly in the film—moving an upright bass through a tight hallway as Lennon talks with the woman who mistakes him for someone else. George Harrison met his wife to be, Patricia Boyd, on the set when she made a brief (uncredited) appearance as one of the schoolgirls on the train. His initial overtures to her were spurned because she had a boyfriend at the time, but he persisted and they were married within 18 months. The girl with Boyd in the dining car scene is Prudence Bury. Phil Collins, later a member of the band Genesis, was an uncredited schoolboy extra in the concert audience and would subsequently go on to be a very successful musician in his own right. Playing the buxom woman with Paul's grandfather in the casino scene was popular British 1960s pinup model Margaret Nolan, who also appeared as "Dink", the golden girl during the opening credits of the James Bond film Goldfinger, later that same year.

BBFC үшін кесу

Фильмді британдық кинотеатрларға көрсету үшін оны сәл өңдеу қажет болды. Түпнұсқалық нұсқаның 7-катушкасында болған "get knotted" фразасы U фильмі үшін қолайсыз деп танылды және оны жою қажет болды. Фильм VHS форматында шығарылуға ұсынылғанда, Британдық фильмдерді цензуралау кеңесі (BBFC) бұл фразаны таба алмады және клип "алдын ала қиылып" қалған деп болжады, бірақ бұл фраза енді қызығушылық тудырмайтынын мәлімдеді. BBFC бірнеше ишаралар мен кокаинге жасалған бір жұмсақ сілтемені байқады, бірақ ол әлі де U сертификаты үшін "жарасымды санатқа" жатады деген қорытындыға келді. "A Hard Day's Night" лондондық павильонда алғашқы аптада 20 000 доллардан астам табыс тауып рекорд орнатты, соңында ол өте танымал болды, нәтижесінде бір уақытта 1600-нан астам көшірме таратылды.

Сыни жауап

Қазіргі заманғы фильмге қатысты сын-пікірлер көбінесе оң болды; The Village Voice газетінің Эндрю Саррис берген бір бағасы жиі тілге тиек етеді, ол оны "жұкбокс мюзиклдерінің «Азамат Кейн» фильмі" деп атады. The Village Voice өзінің алғашқы жылдық кино сауалнамасының нәтижелерін жариялағанда, «Ауыр күннің түні» 1964 жылғы фильмдердің ішінде екінші орынды иеленді, тек «Доктор Стрэнджлав» фильмінен кейін. Rotten Tomatoes агрегаторында фильм 112 сынға сүйене отырып, 98% мақұлдау рейтингіне ие, ал орташа бағасы 8.50/10 құрайды. Сайттың сыншыларының консенсусы: «А Hard Day's Night, жасымен қарамастан, көруге әлі де ләззатты және рок-н-ролл фильмінің классикасы болып табылады». Ол Rotten Tomatoes-тің ең жақсы он мюзикл және сахналық өнер фильмдері тізімінде төртінші орында тұр. Metacritic-те 24 сыншының бағасы бойынша 100 балдық жүйеде 96 балға ие, бұл «барлық тараптан мақтауға» ие екенін көрсетеді. Time журналы бұл фильмді «барлық уақыттағы ең жұмсақ, ең жаңа, ең қызықты фильмдердің бірі» деп сипаттады. Фильм сыншысы Роджер Эберт оны «фильмдер тарихындағы өмірді қуаттайтын маңызды туындылардың бірі» деп атап, оны «Ұлы фильмдер» тізіміне қосты. 2004 жылы Total Film журналы «A Hard Day's Night» фильмін барлық уақыттағы ең ұлы британдық фильмдердің 42-шісі деп таныды. 2005 жылы Time.com оны соңғы 80 жылдың 100 ең жақсы фильміне қосты. The New Yorker журналының сыншысы Брендан Гилл былай деп жазды: «Мен осы төрт жігіттің неліктен миллиондаған адамдардың назарын аударатынын түсінбесем де, олардың әрекеттері мен дыбыстарын көргенде, менің бойымды бір түрлі қуаныш билейтінін мойындаймын». «Ауыр күннің түні» екі «Оскар» сыйлығына үміткер болды: ең жақсы сценарий (Алун Оуэн) және ең жақсы музыка (адаптация) (Джордж Мартин). 1971 жылға қарай фильмтің бүкіл әлем бойынша 11 миллион долларлық табыс тапқаны есептелді (1971 жылғы 11000000.0 доллар қазіргі заманда шамамен <есептелген сомаға> тең). «Can't Buy Me Love» эпизоды стильдік тұрғыдан Ричард Лестердің бұрынғы «The Running Jumping & Standing Still Film» фильмінен елеулі үлес алды, және осы эпизод, әсіресе музыканың ырғағымен келісімде бейнелерді монтаждаудың қазіргі заманғы әдісін қолдану, қазіргі заманғы музыкалық бейнелердің алға басушысы ретінде танылды. Роджер Эберт одан да ары барып, Лестердің одан да кең әсер еткенін, тіпті «жаңа грамматиканы» құрағанын айтады: «Ол көптеген басқа фильмдерге әсер етті. Бүгін теледидарда жылдам монтаж, қолмен ұсталатын камералар, қозғалатын нысаналармен жүргізілетін сұхбаттар, диалогтың жылдам тізбектелуі, деректі фильмдердегі музыка және қазіргі стильдің барлық басқа белгілерін көргенде, біз «A Hard Day's Night» фильмінің ұрпақтарын көріп отырмыз». «A Hard Day's Night» 1965 жылы Gerry және the Pacemakers қатысқан «Ferry Cross the Mersey» фильміне де шабыттандырды. «A Hard Day's Night» DVD-сіне берген сұхбатында Лестер өзін MTV-нің әкесі деп атағанын және оған әкесінің ДНК-сын тексеруді сұрағанын айтты.

Contemporary reviews of the film were mostly positive; one oft quoted assessment was provided by Andrew Sarris of The Village Voice, who deemed it "the Citizen Kane of jukebox musicals." When The Village Voice published the results of its first annual film poll, A Hard Day's Night placed second among the films of 1964, behind only Dr. Strangelove. On review aggregator Rotten Tomatoes the film holds an approval rating of 98% based on 112 reviews, with an average rating of 8.50/10. The website's critics consensus reads: "A Hard Day's Night, despite its age, is still a delight to watch and has proven itself to be a rock and roll movie classic." It is number four on Rotten Tomatoes' list of the Top Ten Musicals and Performing Arts films. On Metacritic, it has a weighted average score of 96 out of 100, based on 24 critics, indicating "universal acclaim". Time magazine called the film "One of the smoothest, freshest, funniest films ever made for purposes of exploitation." Film critic Roger Ebert described the film as "one of the great life affirming landmarks of the movies", and added it to his list of The Great Movies. In 2004, Total Film magazine named A Hard Day's Night the 42nd greatest British film of all time. In 2005, Time. com named it one of the 100 best films of the last 80 years. The New Yorker critic Brendan Gill wrote: "Though I don't pretend to understand what makes these four rather odd looking boys so fascinating to so many scores of millions of people, I admit that I feel a certain mindless joy stealing over me as they caper about uttering sounds." A Hard Day's Night was nominated for two Academy Awards: for Best Screenplay (Alun Owen), and Best Score (Adaptation) (George Martin). By 1971, the film was estimated to have earned $11 million worldwide (11000000.0 in 1971 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). The "Can't Buy Me Love" segment borrowed stylistically from Richard Lester's earlier The Running Jumping & Standing Still Film, and it is this segment, in particular using the contemporary technique of cutting the images to the beat of the music, which has been cited as a precursor of modern music videos. Roger Ebert goes even further, crediting Lester for a more pervasive influence, even constructing "a new grammar": "he influenced many other films. Today when we watch TV and see quick cutting, hand held cameras, interviews conducted on the run with moving targets, quickly intercut snatches of dialogue, music under documentary action and all the other trademarks of the modern style, we are looking at the children of A Hard Day's Night". A Hard Day's Night also inspired a 1965 film featuring Gerry and the Pacemakers, entitled Ferry Cross the Mersey. In an interview for the DVD re release of A Hard Day's Night, Lester said he had been labelled the father of MTV and had jokingly responded by asking for a paternity test.

Атау

Фильмнің атауы 1964 жылы диско-жокей Дейв Халлмен сұхбаттасқанда Ринго Старрдың айтқан сөзінен туындады. Ол осылай деп сипаттады: "Біз жұмыс істеуге бардық, күні бойы еңбек еттік, тіпті түнде де жұмыс істедік. Мен әлі күнге дейін күндемін деп ойлап, 'Бұл қиын күн болды' дедім. Айналып қарасам, қараңғы екенін көрдім, сонда 'Түн!' дедім. Міне, осылай 'A Hard Day's Night' фильмі пайда болды". 1980 жылы "Плейбой" журналына берген сұхбатында Леннон былай деді: "Мен машинамен үйге келе жатқанда, Дик Лестер Ринго айтқан бір сөзден 'Қиын күннің түні' деген атауды ұсынды. Мен оны 'In His Own Write' еңбегімде де қолданғанмын, бірақ бұл Рингоның ойшау сөзі еді. Білесіз бе, ол сөздердің бірі. Рингоға тән стиль, ол әдейі күлдіру үшін айтқан жоқ, жай ғана айтты. Сонда Дик Лестер: 'Біз осы атауды қолданамыз' деді". Бірақ 1994 жылы 'The Beatles Anthology' жинағына берген сұхбатында Маккартни Леннонның естеліктерімен келіспеді, Лестер емес, Битлздің Старрдың тілдік қатесін пайдалану идеясын келтіргенін еске түсірді: "Атау Рингоға тиесілі. Біз фильмді түсіруді аяқтағанға жуықтағанда, бұрын білмеген қызықты жайт пайда болды – фильмге атау қою. Біз Твикенхэм студиясында отырып, бір идея табуға тырыстық. 'Әлдебір күні Ринго бірдеңе айтқан еді ғой' дедік. Ринго әдетте керемет, лирикалық сөздер айтатын, тіпті қате айтса да, ол сөздерде бір сиқыр бар еді. Бір концерттен кейін ол: 'Уфф, бұл қиын күннің түні болды' деді". 1996 жылы оқиғаның тағы бір нұсқасы жарық көрді. Продюсер Уолтер Шенсон Леннонның Старрдың қызықты қателіктері туралы, соның ішінде 'қиын күннің түні' туралы айтқанын жеткізді. Содан кейін Шенсон фильмнің аты осылай аталатынына шешім қабылдады. Осы оқиғалардың қайсысы шындыққа жақын болса да, фильмнің бастапқы атауы 'Beatlemania' болған еді. Жаңа атау келісілген соң, жаңа тақырыптық әнді жазып, тездетіп дайындау қажет болды. Ән 16 сәуірде аяқталды, түсірілім бітуге сегіз күн қалғанда. Джон Леннон әнді бір түндік жұмыспен жазды (авторлық құқығы Леннон-Маккартниге тиесілі), оның жас ұлы Джулианға жіберілген туған күн құттықтау карточкасының артына өлең жолдарын жазып, одан кейін ән Грэмми сыйлығын жеңіп алды. Финляндияда – "Yeah! Yeah! Tässä tulemme!" ("Иә! Иә! Келіп жатырмыз!"), ал Бразилияда – "Os Reis do Iê Iê Iê" ("Да, да, да патшалары!").

The film's title originated from something said by Ringo Starr, who described it this way in an interview with disc jockey Dave Hull in 1964: "We went to do a job, and we'd worked all day and we happened to work all night. I came up still thinking it was day I suppose, and I said, 'It's been a hard day ' and I looked around and saw it was dark so I said, ' night!' So we came to A Hard Day's Night." According to Lennon in a 1980 interview with Playboy magazine: "I was going home in the car, and Dick Lester suggested the title, 'Hard Day's Night' from something Ringo had said. I had used it in In His Own Write, but it was an off the cuff remark by Ringo. You know, one of those malapropisms. A Ringo ism, where he said it not to be funny just said it. So Dick Lester said, 'We are going to use that title.'" In a 1994 interview for The Beatles Anthology, however, McCartney disagreed with Lennon's recollections, recalling that it was the Beatles, and not Lester, who had come up with the idea of using Starr's verbal misstep: "The title was Ringo's. We'd almost finished making the film, and this fun bit arrived that we'd not known about before, which was naming the film. So we were sitting around at Twickenham studios having a little brain storming session and we said, 'Well, there was something Ringo said the other day.' Ringo would do these little malapropisms, he would say things slightly wrong, like people do, but his were always wonderful, very lyrical they were sort of magic even though he was just getting it wrong. And he said after a concert, 'Phew, it's been a hard day's night.'" Yet another version of events appeared in 1996; producer Walter Shenson said that Lennon had described to him some of Starr's funnier gaffes, including "a hard day's night", whereupon Shenson immediately decided that that was going to be the title of the film. Regardless of which of these origin stories is the true one, the original tentative title for the film had been "Beatlemania" and when the new title was agreed upon, it became necessary to write and quickly record a new title song, which was completed on 16 April, just eight days before filming was finished. John Lennon wrote the song in one night, (credited to Lennon McCartney) writing the lyrics on the back of a birthday card sent to his young son Julian, and it went on to win a Grammy for Best Performance by a Vocal Group. Yeah! Yeah! Tässä tulemme! (Yeah! Yeah! Here We Come!) in Finland and Os Reis do Iê Iê Iê (The Kings of Yeah yeah yeah) in Brazil.

Новелизация

1964 жылы Pan Books автор Джон Берктің фильмнің романына негізделген нұсқасын жариялады, ол "Алун Оуэннің түпнұсқа сценарийіне сүйенген" деп сипатталды. Кітаптың бағасы екі шиллинг алты пенс болды және 8 беттік фотосуреттер бөлімі бар еді. Бұл ағылшын тілінде "grotty" сөзін баспа беттерінде пайдаланған алғашқы кітап.

40 жылдығы - актерлер мен актерлік құрамның қайта қосылуы

2004 жылдың 6 шілдесінде фильмнің әлемдік тұсаукесеріне 40 жыл толуына орай Лондонда DVD продюсері Мартин Льюис актерлер мен түсірілім тобының жеке кездесуін ұйымдастырды. Көрсетілімге Маккартни, актерлар Виктор Спинетти, Джон Джанкин, Дэвид Джансон және көптеген түсірілім тобының мүшелері қатысты. Шара барысында берген сұхбатында Маккартни фильмді видеода көп рет көргенін, бірақ 1964 жылғы тұсаукесерден бері "үлкен экранда" көрмегенін мәлімдеді.