Фред Аллен: Америкалық комик және радио әзілкеші

Кіріспе

Американдық комедиан (1894–1956)

Джон Флоренс Салливан (31 мамыр 1894 – 17 наурыз 1956), кәсіби аты Фред Аллен, американдық комедиан болған. Оның абсурдты, өзекті тақырыптарды қамтыған радио бағдарламасы "The Fred Allen Show" (1932–1949) оны американдық радионың алтын ғасырындағы ең танымал және көреген юмористтердің біріне айналдырды. Оның ең есінде қалған әзілі – досы және әріптесі Джек Беннимен ұзақ жылға созылған сырттай қақтығысы, бірақ бұл оның тартымдылығының тек бір бөлігі ғана еді. Радио тарихшысы Джон Даннинг ("On the Air: Old Time Radio энциклопедиясында") Алленнің радиодағы ең сыйлы және жиі цензураланған комедиант болғанын жазды. Шебер импровизатор болған Аллен көбінесе желі басшыларымен келіспейтін, тіпті эфирде оларды сынап, әзілдерін дамытатын. Оның стилі мен мазмұны Граучо Маркс, Стэн Фреберг, Генри Морган және Джонни Карсон сияқты талантты комедия актерлеріне әсер етті. Оның жанкүйерлеріне президент Франклин Д. Рузвельт, юморист Джеймс Турбер, және Уильям Фолкнер, Джон Стейнбек, Герман Вук сияқты жазушылар кірді, соңғысы Аллен үшін жұмыс ілеген. Аллен теледидар мен радиоға қосқан үлесі үшін Голливудтың Даңқ аллеясында жұлдызға ие болды.

Ерте өмір

Джон Флоренс Салливан Массачусетс штатының Кембридж қаласында ирландтық католик ата-анасының отбасында дүниеге келді. Аллен анасы Сесилия (Герлихи) Салливанды жақсы білмеді, ол үш жасқа толмағанда пневмониядан қайтыс болды. Әкесі Джеймс Генри Салливан және кішкентай інісі Робертпен бірге Аллен анасының әпкесі Лиззиге тәрбиеге берілді. Ол екінші мемуарының бірінші тарауын "Мен туралы көп әңгіме" деп атады. Алленнің айтуынша, әкесі анасының өліміне қатты қайғырып, бұрынғыдан да көп ішімдік іше бастады. Лиззи де қиын жағдайға түсті; күйеуі Майкл олар үйленгеннен кейін көп ұзамай қорғасынмен уланып, жартылай паралич болды, нәтижесінде ол көбінесе жұмыс істей алмады. Аллен бұл Лиззидің қарындастары арасында шиеленіс тудырғанын есіне алды. Соңында Алленнің әкесі қайтадан үйленіп, ұлдарына оның жаңа әйелімен бірге келуге немесе Лиззи әпкесімен қалуға ұсыныс жасады. Алленнің кіші інісі әкесімен бірге кетті, ал Аллен әпкесімен қалуды жөн көрді. "Мен ешқашан өкінген емеспін", - деп жазды ол.

Водевиль

Аллен бала кезінде фортепиано сабақтарын алды, әкесі олар әйелінің үйіне көшкенде Эмерсон вертикаль фортепианосын әкелді. Ол «Хиавата» және «Питтер, Паттер, Кішкентай Тамшылар» деген екі ғана әнді үйренді, ал үйге қонақ келгенде «репертуарымның жартысын немесе барлығын» ойнауын сұрады. Ол сондай-ақ Бостон қалалық кітапханасында жұмыс істеді, онда комедияның пайда болуы мен дамуы туралы кітап тапты. Үйдегі түрлі өзгерістерге төтеп беріп (басқа тәтелер келіп-кетіп, бірнеше көшірулерге себеп болды), Аллен комедия туралы мүмкіндігінше көп білген кезде жонглерлікпен де айналысты. Кітапханадағы әріптестері шоу қоюды жоспарлап, оған жонглерлік көрсетуді және комедиясын ойнауды ұсынды. Көпшілік арасынан бір қыз оған: «Сен кітапханада жұмыс істеуге ақымақсың, сахнаға шығуың керек», – деді, содан кейін Аллен өзінің мансап жолы белгіленді деп ойлады. 1914 жылы, 20 жасында Аллен кітапханадағы жұмысымен қатар жергілікті фортепиано компаниясында жұмысқа орналасты. Ол бірнеше әуесқой кештерге қатысып, жақын арада Фред Сент-Джеймс деген сахналық есімді алды және жергілікті водевиль айналымында аптасына 30 долларға (1914 жылы 30 доллар бүгінгі күні шамамен <есептелген сомаға> тең) келісім жасады, сол кезде ол кітапханадағы және фортепиано компаниясындағы жұмысынан кетуге мүмкіндік алды. Ақырында ол «Фредди Джеймс» атанды және көбінесе өзін әлемдегі ең нашар жонглер деп жариялады. Аллен өзінің қасақана ұқыпсыз жонглерлігі мен стандартты әзілдердің үйлесімін жетілдірді. Ол өзінің нашар жонглерлік қабілетімен әзілдеді. Водевильдегі уақытында оның өнері көбірек монологтық комедияға, ал жонглерлікке азырақ ауысты. 1917 жылы Нью-Йорк айналымына оралғанда, оның сахналық есімі Фред Аллен деп өзгертілді, осылайша театр иелері оған мансабының басында төлегендей төмен жалақы ұсынбас еді. Оның жаңа тегі Fox театрларының брокері болған Эдгар Алленнен келді. 1922 жылы Аллен комикстер суретшісі Мартин Браннерге театр пердесін әр қабір тасына әзілдер жазылған зират суретін салуды тапсырды. Бұл «Ескі әзіл зираты» болды, онда тым көп қолданылған әзілдер «өледі». Алленнің өнерінде көрермендер пердені көріп (және оның 46 әзілін оқуға бірнеше минут уақыт алады) Аллен кірер алдында көретін. Көрермендер әдетте Аллен пайда болғанға дейін пердеге күліп отыратын. Роберт Тейлордың Алленнің өмірбаянында Браннердің перде суретінің толыққанды суреті бар, және көптеген әзілдер фотода анық оқылады. Аллен өзгеріп отыратын өнерінде түрлі трюктарды қолданды: іш сөйлейтін қуыршақтан бастап жонглерлікке, ән айтуға дейін, бірақ назар әрқашан оның комедиясына аударылды, ол сөз ойындарына толы болды. Бір қайта-қайталанатын әзіл «үйден келген хатты» оқу болды, мысалы: «Көрші үйдің иесі шошқа сатып алды, біз бүгін таңертең естідік. Әкең онымен қатты ұрысып, ол кісі әкеңнің сол құлағына таспен ұрды. Бұл әкеңді мазаламады, себебі ол сол құлағынан естімейді. Оны алып кеткен полицей ол ертеңгісін анықталады деді. Басқа адам, шошқалардың иесі, иіс үшін тұтқындалды. Басқа жаңалық жоқ, тек кеше май пешіміз жарылып, әкең мен мені аулаға лақтырып жіберді. Біз жиырма жылдан бері алғаш рет бірге болдық». Алленнің өткірлігі кейде водевиль көрермендері үшін емес, шоу-бизнес саласындағы басқа да мамандар үшін болды. Бір күні оның өнері сәтсіз аяқталғаннан кейін, Аллен оны жақсы пайдаланып, қара жиекті жерлеу қағазында өзінің өнерінің некрологын таратты. Ол өзінің «сәтсіздік терi» құтыларын газеттерге өзінің комедиялық өзін-өзі жарнамалаудың бір бөлігі ретінде жіберді. 1921 жылы Фред Аллен мен Нора Бейс Лью Филдс компаниясымен гастрольде болды. Олардың музыкалық жетекшісі он тоғыз жасар Ричард Роджерс болды. Көп жылдардан кейін, ол және Оскар Хаммерштейн II «What's My Line?» бағдарламасында құпия қонақ ретінде пайда болғанда, Роджерс Алленнің сахна шетінде отырып, аяқтары төмен қарай созылып, банджо ойнап, әзілдер айтқанын еске алды.

Allen took piano lessons as a boy, his father having brought an Emerson upright along when they moved in with his aunt. He learned exactly two songs, "Hiawatha" and "Pitter, Patter, Little Raindrops," and would be asked to play "half or all my repertoire" when visitors came to the house. He also worked at the Boston Public Library, where he discovered a book about the origin and the development of comedy. Enduring various upheavals at home (other aunts came and went, which prompted several moves), Allen also took up juggling while he learned as much as possible about comedy. Some library co workers planned to put on a show and asked him to do a bit of juggling and some of his comedy. When a girl in the crowd told him, "You're crazy to keep working here at the library; you ought to go on stage," Allen decided that his career path was set. In 1914, at the age of 20, Allen took a job with a local piano company, in addition to his library work. He appeared at a number of amateur night competitions, soon took the stage name Fred St. James, and booked with the local vaudeville circuit at $30 a week (equal to $30.0 in 1914 is equivalent to about <calculated amount> in recent years today), enough at the time to allow him to quit his jobs with the library and the piano company. Eventually, he became "Freddy James" and often billed himself as the world's worst juggler. Allen refined the mix of his deliberately clumsy juggling and the standard jokes and one liners. He directed much of the humor at his own poor juggling abilities. During his time in vaudeville, his act evolved more toward monologic comedy and less juggling. In 1917, returning to the New York circuit, his stage name was changed to Fred Allen so that he would not be offered the same low salary that theater owners had been accustomed to paying him in his early career. His new surname came from Edgar Allen, a booker for the Fox theaters. In 1922, Allen commissioned comic strip artist Martin Branner to cover a theater curtain with an elaborate mural painting depicting a cemetery with a punchline on each gravestone. It was the "Old Joke Cemetery," where overworked gags go to die. In Allen's act, the audiences would see the curtain (and have several minutes to read its 46 punchlines) before Allen made his entrance. Audiences typically would be laughing at the curtain before Allen even appeared. Robert Taylor's biography of Allen includes an impressive full length photo of Branner's curtain painting, and many of the punchlines are clearly legible in the photo. Allen used a variety of gimmicks in his changing act from a ventriloquist dummy to juggling to singing, but the focus was always on his comedy, which was heavy on wordplay. One recurring bit was to read a purported "letter from home" with material such as the following:
"The man next door has bought pigs; we got wind of it this morning. Your father had a terrible fight with him about it, and the man hit your father with a rock in the left ear. It didn't bother your father; he is stone deaf in that ear. The policeman who took him away said that he would get his hearing in the morning. The other man, the one who owns the pigs, was arrested for fragrancy There is no other news except that our oil stove exploded yesterday and blew your father and me out into the backyard. It is the first time we have been out together for twenty years. Allen's wit was at times intended not for the vaudeville audience but rather for other professionals in show business. After one of his appearances failed one day, Allen made the best of it by circulating an obituary of his act on black bordered funeral stationery. He also mailed vials of his supposed "flop sweat" to newspapers as part of his comic self promotion. In 1921, Fred Allen and Nora Bayes toured with the company of Lew Fields. Their musical director was nineteen year old Richard Rodgers. Many years later, when he and Oscar Hammerstein II appeared as mystery guests on What's My Line?, Rodgers recalled Allen's act of sitting on the edge of the stage with his legs dangling down, playing a banjo, and telling jokes.

Бродвей

Аллен уақытша водевильді тастап, Шуберт бауырларының 1922 жылы "Өтпелі шоу" сияқты сахналық қойылымдарында жұмыс істеуге көшті. Шоу Бродвейге дейін жақсы ойнаған, бірақ Қысқы бақ театрында он апта ғана сахналады. Шоудағы хорда болған Портленд Хоффа кейін Алленге үйленді. Ол бірнеше комедиялық қойылымындағы жұмысы үшін жақсы пікірлер алды, әсіресе "Vogues" және "Greenwich Village Follies" қойылымдарында, және комедиялық жазу өнерін дамытуын жалғастырды. Ол тіпті "Variety" журналында "Күлкіге Таяу" деген баған жазды. Еңбекақы туралы дау осы бағанның жабылуына себеп болды; Аллен толық уақытты жазушы болу үшін театр жұмысынан бас тартуға аптасына 60 доллар (1922 жылы 60 доллар бүгінгі күні шамамен <есептелген сомаға> тең) талап етті, бірақ редакторы газеттің жарнама бағаларын пайдаланып, одан бас тартуға тырысты. Ол жазды Бостонда өткізді, комедия және жазу дағдыларын одан әрі жетілдірді, өзін "Финк және Смит" деп таныстырған, "құрметпен" қабылданған дуэтте жұмыс істеді және азайып бара жатқан водевиль театрларының бірнешеуінде өнер көрсетті. 1940 жылы "Love Thy Neighbor" Джек Беннимен комедиялық жанжалды пайдаланды. Алленнің жалғыз басты рөлі – "Бұл қаптамада!" атты шатастырулы қойылымдағы цирк импресариосы Фред Ф. Трумбл Флугл ("It's in the Bag!"), бұл Ильф пен Петровтың "Он екі орындық" романының еркін бейімделуі болды.

Радиоға қайта оралу

1945 жылы Фред Аллен шоуы NBC арнасына қайта оралды, жексенбі күндері кешкі сағат 8:30 EST уақытында. Standard Brands компаниясының Blue Bonnet маргарині мен Tender Leaf шайы, содан кейін Ford Motor Company компаниясы шоудың соңына дейін демеушілік жасады. (Texaco 1948 жылы Texaco Star театрын радиода жаңартып, кейін теледидарда одан да сәтті етіп, Милтон Берлді американдық иконаға айналдырды). Аллен тағы бірнеше өзгеріс енгізді, оның ішінде композитор-арранжировщик Гордон Дженкинстің ұсынған әнші ДеМарко қарындастары да болды. "Біз мистер Алленмен төрт жыл жұмыс істедік және аптасына мың доллар табамыз", - деп есіне алды Глория ДеМарко. "Жексенбі күні радиодағы ең керемет кеш болатын". Фред Алленмен бірге өткен жексенбі кештері, тыңдаушылар ДеМарко қарындастарын естімегенде толық емес сезілді, олардың жеңіл, үйлесімді стилі шоудың ашылу тақырыбындағы қуанышты әнмен "Мистер Аллен, Мистер Алленн" деп айтылғандай танымал болды. Тақырыптың қысқа үзілісінде Аллен: "Бұл Анахайм, Азуса және Кукамонга қалаларының мэрі емес, балалар!" дейтін. Бұл әдіс төрт жылдың үшеуі үшін оның айрықша белгісіне айналды.

Алленнің аллеясы

Техако заманында туған және оның бұрынғы жаңалықтар пародилерінен дамыған басқа өзгеріс, оның ең тұрақты екенін дәлелдеді, ол 1942 жылдың 6 желтоқсанында көрсетілді. "Алленнің аллеясы" мифтік магистральдық көшесінің шабыты О.О. МакИнтайрдың (1884–1938) газет бағандарында жиі суреттелген шағын қалалық тұрғындардан келді, ол 1930 жылдары ең танымал бағаншылардың бірі болды, шамамен жеті миллион оқырманы болды. "Алленнің аллеясы" қысқаша Алленнің монологынан және Портленд Хоффамен жасалған комедиялық сегменттен кейін келді ("Misssss ter Allll llennnn!"), ол көбінесе отбасына қатысты анекдоттарды ойластыратын. Содан кейін қысқа музыкалық үзіліс екеуінің ойдан шығарылған Аллеяға қарай жол тартуын бейнеледі. Сегмент әрқашан Хоффаның Алленнен сол аптада Аллея тұрғындарына не сұрайтынын сұрауымен басталатын жылдам алмасумен басталды. "Барайық па?" деп сұрағаннан кейін Аллен: "Екі барабан таяғы сыбызғыны байқағанда: "Соққы берейік!" - деді, немесе "Бір белбеусіз көйлек екіншісіне: "Бізді не ұстап тұр?" - деді. Аллен мен Хоффаны Аллеяда қарсы алып, Алленнің апталық сұрағын талқылайтын стереотиптік кейіпкерлердің шағын тобы болды, көбінесе газды рациондау, көлік тығындары, Пулитцер сыйлықтары, соғыстан кейінгі демалыс саяхаттары немесе жыл сайынғы Ринглинг бауырлары мен Барнум және Бейли циркінің келуі сияқты қалалық жаңалықтар мен оқиғалар туралы әңгімеледі. Аллея алғашқы бөлімдерде бірнеше өзгерістерге ұшырады. Ерте тұрғындарының арасында саркастикалық Джон Доу (Джон Браун), өзіне сенімді сенатор Блоат және қала маскүнемдері Сампсон Соуз (Джек Смарт), ақылсыз Сократ Маллиган (Чарли Кантор), өркөкірек ақын Фалстаф Опеншоу (Алан Рид) және өткір еврей үй шаруасының иесі Пэнси Нуссбаум (Минерва Пьос) болды. 1945 жылға қарай Пьюс пен Ридке екі жаңа Аллея тұрғыны қосылды: Паркер Феннели – стоик жаңанглиялық фермер Титус Муди және Кенни Делмар, жаңа шоудың хабаршысы, оңтүстік сенаторы Борегард Клэгорн рөлінде. Делмарды Алленге Пьюс таныстырды. Делмар бұл кейіпкерді 1928 жылы автостоппен жүргенде кездескен нақты адамға негіздеген; Делмар бастапқыда дауыс сипатын "Динамит Гас" деп атаған. Бірнеше апта ішінде Клэгорн радиодағы ең танымал комедиялық кейіпкерлердің біріне айналды, өйткені бүкіл елдегі тыңдаушылар оның сөздерін қайталап айтуды бастады: "Біреу, айтам, біреу есікті қақты"; "Мен Оңтүстіктенмін, сұраңыз"; "Бұл әзіл, балам"; және "Назар сал, бала!". Клэгорн "Warner Bros." мультфильмінің кейіпкері Фогхорн Легхорнның прототипі болды, ол келесі тамызда "Оскарға" ұсынылған "Walky Talky Hawky" фильмінде алғаш рет пайда болды. Басқа кейіпкерлердің де Клэгорнның сөздері сияқты әйгілі сөздері болды, мысалы Титус Мудидің "Howdy, Bub" және Фалстаф Опеншоудың "Мен дәл осы үшін осындамын". Миссис Нуссбаум әрқашан Алленді "Сіз, мүмкін, ... күтіп отырсыз ба?" деп қарсы алып, содан кейін танымал киножұлдыздың атын дұрыс айта алмады, мысалы "Too ra loo ra loo ra Bankhead?". Аллея эскиздері актерлік құрамды бір рет өзгертті, ол Питер Дональдтың көңілді ирландтық Аякс Кэссиди Ридтің Фалстафын алмастырған кезде болды. Этникалық әртүрлілікке қарамастан, Аллея кейіпкерлері қалалық емес, О.О. МакИнтайрдың шағын қалалық Америкасына көбірек ұқсас болды. Алленнің тақырыптық юморы кейде оның радио жұлдыздарының ұрпағы туралы білуге қызығушылық танытқан аудитория үшін қабылдауға қиын болып көрінеді; Дуннинг "тақырыптық юморға көшкенде, ол өзінің ғасырының Марк Твені болудың жалғыз мүмкіндігінен айырылған болуы мүмкін. Оның көзінде сөзсіз талант бар еді. Бірақ оның негізгі жұмысы басқа заманның күнделікті тағамдарымен айналысады, ал ұлдары әкелерінің ұятты немесе трагедиялық оқиғаларына көбінесе қызығушылық танытпайды". Алайда, басқалары бүгінгі әлеммен және оның абсурдтықтарымен көптеген параллельдерді табады. "Алленнің аллеясы" стереотиптері кейбіреулерді қорқытады, өйткені Алленнің өмірбаяны Роберт Тейлор ("Фред Аллен: Оның өмірі мен ақылы") атап өткендей, бірақ басқалары оларды стереотиптерді мадақтаудан гөрі сынап, тыңдаушыларға олардың қаншалықты ақымақтыққа ұшырауы мүмкін екенін өздері шешуге мүмкіндік береді. "Қызығы, - деп жазды Фрэнк Бакстон мен Билл Оуэн "The Big Broadcast 1920–1950" кітабында, - "[Клэгорн, Нуссбаум, Муди және Кэссиди] ешқашан оңтүстікке қарсы, антисемит, жаңанглиялыққа қарсы немесе ирландтыққа қарсы деп сынға алынбады. Оларды жылы лебізбен және жақсы көңілмен ұсынғандықтан, тіпті ең сезімтал тыңдаушылар да оларды қабылдады". Аллен жазушылар тобын жұмысқа алды, бірақ олар көбінесе нақты жазушылар емес, оның пікірлесушілері және алғашқы нұсқаулардың кеңесшілері болды. Әр аптаның сценарийін соңғы рет өңдеу және идеялар немесе эскиздермен күніне 12 сағатқа дейін жұмыс істеу Алленнің міндеті болды. Оның импровизациялау қабілеті көптеген шоуларды желілік идентификациядан кейін аяқтауға мәжбүр етті, өйткені Аллен көбінесе эфир уақытын жеп қойды. Оның басқаларға қарағанда кешіккені соншалық емес, бірақ ол "Кешіккенімізді кешіріңіз, жақсы түң, достар" деп аяқтады. Алленнің кешіккенімен аяқтау әдеті оның әріптес варьетешісі Фил Бейкерге әсер етті, оның "Take It or Leave It" викториналық шоуы Алленнің шоуынан кейін бірден басталды. Бейкер жағдайды түзету үшін комедиялық жоспар құрды. Ол бірнеше ай бойы Алленнен қанша уақыт жоғалғанын қадағалады, және жалпы сома 15 минутқа жеткенде, Бейкер Аллен эфирде болғанда кестеден 15 минут бұрын студияға кірді және "Take It or Leave It" аудиториясын қарсы алып, шоуды басып алды. Аллен таң қалды, бірақ көңіл көтерді, микрофонды Бейкерге берді. Алленнің соңғы сөзі: "Мен сенатор Клэгорнға бұл туралы хат жазамын!". Аллен басқа радио комедия актерларына қарағанда өте әдемі түрде "өлді", әсіресе кейінгі жылдары. Әзілге жауап болмағанда, Аллен әдетте түпнұсқа әзілден гөрі көңіл көтеріректетін "түсіндірмесімен" жауап берді, бұл техниканы кейіннен Джонни Карсон сәтті қабылдады.

The other change, born in the Texaco days and evolving from his earlier news spoofs, proved his most enduring, premiering December 6, 1942. The inspiration for the mythical Main Street of "Allen's Alley" came from the small town heartland folks who were often profiled in the newspaper columns written by O. O. McIntyre (1884–1938), one of the most popular columnists of the 1930s, with some seven million readers. "Allen's Alley" followed a brief Allen monologue and comic segment with Portland Hoffa ("Misssss ter Allll llennnn! "), usually involving gags that she instigated about her family. Then, a brief music interlude would symbolize the two making their way to the fictitious Alley. The segment was always launched by a quick exchange that began with Hoffa asking Allen what he would ask the Alley denizens that week. After she implored him, "Shall we go?" Allen would reply with cracks like, "As the two drumsticks said when they spotted the tympani, let's beat it!'" or "As one strapless gown said to the other strapless gown, 'What's holding us up?'" A small host of stereotypical characters greeted Allen and Hoffa down the Alley, discussing Allen's question of the week, usually drawing on news items or popular happenings around town, whether gas rationing, traffic congestion, the Pulitzer Prizes, postwar holiday travel, or the annual Ringling Brothers and Barnum & Bailey Circus visit. The Alley went through a few changes in the first installments. Early denizens included sarcastic John Doe (John Brown), self possessed Senator Bloat and town drunk Sampson Souse (Jack Smart), dimwitted Socrates Mulligan (Charlie Cantor), pompous poet Falstaff Openshaw (Alan Reed), and wry Jewish housewife Pansy Nussbaum (Minerva Pious). By 1945, Pious and Reed were joined by two new Alley denizens: Parker Fennelly as stoic New England farmer Titus Moody, and Kenny Delmar, the new show's announcer, as bellowing Southern senator Beauregard Claghorn. Pious is credited with bringing Delmar to Allen's attention. Delmar based the blowhard character on a real life person he had encountered while hitchhiking in 1928; Delmar had originally named the voice characterization "Dynamite Gus." Within weeks, Claghorn became one of the leading comedy characters of radio as listeners across the country began quoting his catchphrases: "Somebody, Ah say, somebody knocked"; "I'm from the South, Suh"; "That's a joke, son"; and "Pay attention, boy!" Claghorn served as the model for the Warner Bros. cartoon character Foghorn Leghorn, who first appeared the following August in the Oscar nominated Walky Talky Hawky. Other characters had catchphrases that were almost as famous as Claghorn's, such as Titus Moody's "Howdy, Bub", and Falstaff Openshaw's "That is precisely why I am here." Mrs. Nussbaum always greeted Allen by saying, "You were expecting maybe ", and then she would mispronounce the name of a glamorous film star, such as "Too ra loo ra loo ra Bankhead?" The Alley sketches made only one further cast change, when Peter Donald's chipper Irishman Ajax Cassidy succeeded Reed's Falstaff. Despite the ethnic diversity, the Alley characters seemed less citified and more akin with O. O. McIntyre's small town America. Allen's topical humor is sometimes thought an acquired taste for audiences curious about his generation of radio stars; Dunning has written that when he "went into topical humor, he may have forfeited his only opportunity to be the Mark Twain of his century. He had flashes of undeniable brilliance. But the main body of his work deals with the day to day fodder of another time, and sons have seldom been amused by the embarrassments or tragedies of their fathers." However, others find many parallels to today's world and its absurdities. The "Allen's Alley" stereotypes make some cringe, as Allen biographer Robert Taylor noted (in Fred Allen: His Life and Wit), but others find them lancing more than lauding stereotypes, letting listeners make up their own minds about how foolish they could be. "Interestingly enough," wrote Frank Buxton and Bill Owen in The Big Broadcast 1920 1950, "[Claghorn, Nussbaum, Moody, and Cassidy] were never criticized as being anti Southern, anti Semitic, anti New England, or anti Irish. The warmth and good humor with which they were presented made them acceptable even to the most sensitive listeners." Allen employed a writing staff, but it served as his sounding boards and early draft consultants as much as actual writers. It was Allen who had the final edit, rewrote of each week's script, and worked as long as 12 hours a day on ideas or sketches. His ad libbing ability caused many a show to fade away behind the ending network identification because Allen often ate up air time. It was not as unusual for him as for others to sign off with "We're a little late, so good night, folks." Allen's habit of signing off late affected fellow former vaudevillian Phil Baker, whose quiz show Take It or Leave It immediately followed the Allen show. Baker hatched a comic plan to remedy the situation. He kept track of how much time he was losing to Allen over a period of a few months, and when the total reached 15 minutes, Baker barged into the studio 15 minutes earlier than schedule, while Allen was on the air, and took over the show by welcoming the audience to Take It or Leave It. Allen, aghast but amused, surrendered the microphone to Baker. Allen's parting shot was, "I'll write a letter to Senator Claghorn about this!" Allen also "died" more eloquently than other radio comics, particularly in the later years. When a joke was greeted with an awkward silence, Allen would comment on the lack of response with his ad libbed "explanation" almost always funnier than the original joke, a technique that was later adopted successfully by Johnny Carson.

Аллеяны жабу

Фред Аллен шоуы 1946–47 маусымында радионың ең жоғары рейтингілі шоуы болды. Аллен шоудың табысының нәтижесінде ғана емес, сонымен қатар NBC-дің көптеген жұлдыздарының Джек Бенниге CBS-ке жаппай өтуінен сақтау қажеттілігінен және теледидар бағдарламаларын қарқынды түрде кеңейту үшін олардың қызметтерін сақтап қалу ниетінен туындаған тиімді жаңа келісімшарт туралы келіссөздер жүргізе алды. CBS-тің таланттарға жасаған шабуылдары NBC-дің жексенбі кешіндегі сәтті шоуын бұзды, және Бенни Джордж Бернс, Грейси Аллен және Бинг Кросбиді де өзінің қадамына қосылуға көндірді. Бірақ бір жылдан кейін Фред Аллен таланттарға жасалған шабуылдың емес, үшінші бәсекелес арна – ABC (бұрынғы NBC Blue арнасы) эфиріндегі шоудың арқасында тақтан түсті. Берт Паркс жүргізген «Музыканы тоқтату» (1948 жылы дебют жасады) викторинасы тыңдаушылардан тікелей эфирде телефон арқылы қатысуды талап етті. Шоу Фред Алленнің сол жексенбі кешкі эфир уақытын басып алуға жеткілікті үлкен сәттілікке ие болды. Аллен бастапқыда өзінің отымен күресті: ол «Музыканы тоқтату» немесе осыған ұқсас ойын шоуларынан қоңырау алған тыңдаушыларға «Фред Аллен шоуын» тыңдап жатқанда 5000 доллар ұсынды. Ол ешқашан төлеуге мәжбүр болған жоқ және ойын шоу құбылысын әжуалаудан тартынбады (әсіресе Паркс жүргізген тағы бір викторинаның қызықты пародиасын жасады, «Конкурсантты бұзу» атты ойынды іске қосты, онда ойыншылар ештеңе алмай, жауап бермеген жағдайда мүлкін беруге мәжбүр болды). Алайда, Аллен радио рейтингтерінде 38-орынға түсіп қалды, бұл көптеген ірі қалаларда теледидардың дамуымен күшті болды. Ол кезде ол шоуды тағы да өзгертті, әйгілі «Аллен аллеясы» скечтері енді «Басты көшеде» өтіп, құрамына жаңа кейіпкерлерді қосып, алып тастады. 1949 жылы шоуының тұрақты маусымы аяқталғаннан кейін, дәрігердің кеңесі бойынша (Алленнің жоғары қан қысымына байланысты) және рейтингісінің төмендеуіне байланысты ол тағы да радиодан кетіп қалды. Ол бір жыл демалуға шешім қабылдады, бірақ бұл оның мансабынан гөрі денсаулығына көбірек пайда келтірді. 1949 жылғы 26 маусымда Генри Морган мен Джек Бенни қонақ ретінде келгеннен кейін Аллен енді ешқашан радио шоуын толық уақыт жүргізбеді.

The Fred Allen Show was radio's top rated show of the 1946–47 season. Allen was able to negotiate a lucrative new contract as a result not only of the show's success but also in large measure to NBC's anxiety to keep more of its stars from joining Jack Benny in a wholesale defection to CBS as well as to retain its services for its rapidly expanding television programming. The CBS talent raids broke up NBC's hit Sunday night, and Benny also convinced George Burns and Gracie Allen and Bing Crosby to join his move. However, a year later, Fred Allen was knocked off his perch not by a talent raid but by a show on a third rival network, ABC (the former NBC Blue network). The quiz show Stop the Music, hosted by Bert Parks (debuted 1948), required listeners to participate live by telephone. The show became a big enough hit to break into Allen's grip on that Sunday night time slot. At first, Allen fought fire with his own kind of fire: he offered $5,000 to listeners getting a call from Stop the Music or any similar game show while they listened to The Fred Allen Show. He never had to pay up, and he was not shy about lampooning the game show phenomenon (especially a riotous parody of another quiz show that Parks hosted by launching Break the Bank in a routine called "Break the Contestant" in which players did not receive a thing but were compelled to give up possessions when they blew a question). Unfortunately, Allen fell to number 38 in the radio ratings, which was compounded by the rise of television in many major cities. By then, he had changed the show again somewhat with the famed "Allen's Alley" skits now taking place on "Main Street" and rotating a new character or two in and out of the lineup. He stepped down from radio again in 1949, at the end of his show's regular season, as much under his doctor's orders (for Allen's continued hypertension) as because of his slipping ratings. He decided to take a year off, but it did more for his health than his career. After the June 26, 1949 show on which Henry Morgan and Jack Benny guested, Allen never hosted another radio show full time again.

Цензура

Аллен өзінің радио замандастарының көпшілігінен гөрі цензурамен күрескен болуы мүмкін. "Фред Алленнің радио цензурасымен он төрт жылдық күресі", - деп жазды New York Herald Tribune газетінің сыншысы Джон Кросби, "оның сценарийлерін тексеруге тағайындалған адамның юмор сезімі нашар болғаны және Алленнің ерекше юморын түсінбейтінін тікелей мойындағаны оған ерекше қиындық туғызды". Кросбидің сөзінше, түзетулердің арасында:

Әлеуметтік беделді Бренда Фрейзердің үйлену тойында Алленге Фрейзер отбасының тікелей рұқсатын алмаса, "Бренда бұрынғыдан да сұлу көрінбейді" деуіне тыйым салынды. Алленге "Куин Мэри" кемесіндегі бірінші офицер рөліне тағайындалған Кокни акцентін өзгертуді бұйырды, себебі кемедегі бірінші офицердің мәдениетті болуы және Кокни акцентін ұнатпауы мүмкін еді. Алленге миссис Нуссбаумды Аллен аллеясында сақтап қалу үшін күресуге тура келді, өйткені NBC еврей диалектісіндегі юмор "барлық еврейлерді ренжітуі мүмкін" деп қорқыды, бірақ еврей диалектісіндегі юмор көп жылдар бойы водевиль мен бурлесктің маңызды бөлігі болды. Алленге солтүстік Шалқыған деген қаланың бар екені дәлелденбесе, осы қала туралы ешқашан айтуға тыйым салынды. "Аллен жеке адамдарды ғана емес", - деп жазды Кросби, "олардың мамандықтарына, сенімдеріне, тіпті кейде хоббилері мен көңіл көтерулеріне де зиян келтірмеуі керек еді. Портленд Хоффаға бірде родеода түстен кейін уақытын бос өткізу туралы реплика берілді. NBC родеодағы түстен кейін уақытты бос өткізуге қатысты екенін ұсынғандықтан қарсылық білдірді және реплика өзгертілді. Ал бірде Аллен қыздың зиратта жақсы күйеу таба алатынын айтты. Цензор бұл зираттардың иелері мен операторларының сезімін ауыртуы мүмкін деп ойлады. Аллен бұл мәселені Аристофан заманынан бері зираттар комедияның тақырыбы болғанын көрсеткеннен кейін ғана шешті". Алленнің цензурамен үнемі, кейде қарқынды және көбінесе абсурдты күресі ұзақ жылдар бойы гипертониямен күресіп жүрген проблемаларын одан бетерлеткен болуы мүмкін.