Виктор Герберт: Америкалық композитор және дирижер

Кіріспе

Ирланд-американдық композитор (1859–1924)
композитор

Виктор Август Герберт (1 ақпан 1859 – 26 мамыр 1924) – ағылшын және ирланд тегінен шыққан, неміс білімі алған американдық композитор, виолончельші және дирижер. Герберт виолончель солисі және дирижер ретінде маңызды мансапқа ие болғанмен, ол 1890 жылдардан бастап Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін Бродвейде премьерасы өткен көптеген табысты оперетталарды жазуымен әйгілі. Ол сондай-ақ Tin Pan Alley композиторларының арасында белгілі болды және кейіннен Америка композиторлар, авторлар мен баспагерлер қоғамын (ASCAP) құруға қатысты. Көлемді шығармашылық еңбегінің нәтижесінде Герберт екі опера, кантата, 43 оперетта, 10 пьесаға қосымша музыка, оркестр үшін 31 композиция, тоғыз духовой оркестрге арналған шығарма, тоғыз виолончельге арналған шығарма, фортепиано немесе оркестрмен орындалатын бес скрипкалық шығарма, 22 фортепиано шығармасы, сондай-ақ көптеген әндер, хорлық шығармалар және басқа композиторлардың туындыларын оркестрге беру жұмыстарын жасады. 1880 жылдардың басында Герберт Вена мен Штутгартта виолончельші ретінде мансап бастады, осы кезеңде оркестрлік музыка жазуға кірісті. Герберт пен оның әйелі, опера әншісі Тереза Фёрстер 1886 жылы екеуі де Метрополитен операсымен келісімге келген соң АҚШ-қа көшіп келді. АҚШ-та Герберт өнер көрсетумен айналысып, қатар Ұлттық музыка консерваториясында оқытушылық қызмет атқарды, дирижерлік жасады және композициялар жазды. Оның ең танымал аспаптық шығармаларының қатарында C минорындағы виолончельге арналған №2 концерті, Op. 30 (1894), стандартты репертуарға енген туындысы және 1901 жылғы «Аудиториялық фестиваль маршы» бар. Ол 1898 жылдан 1904 жылға дейін Питтсбург симфониялық оркестрін басқарды, содан кейін Виктор Герберт оркестрін құрды және өмірінің соңына дейін оны дирижерлік етті. Герберт 1894 жылы оперетталар жазуға кірісіп, «Серенада» (1897) және «Fortune Teller» (1898) сияқты бірнеше табысты туындылар жасады. 20 ғасырдың басында жазған оперетталары одан да сәтті болды: «Бэбс ин Тойлэнд» (1903), «Mlle. Модист» (1905), «Қызыл диірмен» (1906), «Naughty Marietta» (1910), «Сүйіктілер» (1913) және «Айлин» (1917). Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін халық музыка талғамы өзгерген соң Герберт мюзиклдер жазуға және басқа композиторлардың қойылымдарына музыка жазуға кірісті. Олардың кейбіреулері жақсы қабылданып, бірақ ол ең танымал оперетталарымен жеткен сәттілігіне қайтадан жете алмады.

Victor August Herbert (February 1, 1859 – May 26, 1924) was an American composer, cellist and conductor of English and Irish ancestry and German training. Although Herbert enjoyed important careers as a cello soloist and conductor, he is best known for composing many successful operettas that premiered on Broadway from the 1890s to World War I. He was also prominent among the Tin Pan Alley composers and was later a founder of the American Society of Composers, Authors, and Publishers (ASCAP). A prolific composer, Herbert produced two operas, a cantata, 43 operettas, incidental music to 10 plays, 31 compositions for orchestra, nine band compositions, nine cello compositions, five violin compositions with piano or orchestra, 22 piano compositions and numerous songs, choral compositions and orchestrations of works by other composers, among other music. In the early 1880s, Herbert began a career as a cellist in Vienna and Stuttgart, during which he began to compose orchestral music. Herbert and his opera singer wife, Therese Förster, moved to the U. S. in 1886 when both were engaged by the Metropolitan Opera. In the U. S., Herbert continued his performing career, while also teaching at the National Conservatory of Music, conducting and composing. His most notable instrumental compositions were his Cello Concerto No. 2 in E minor, Op. 30 (1894), which entered the standard repertoire, and his Auditorium Festival March (1901). He conducted the Pittsburgh Symphony from 1898 to 1904 and then founded the Victor Herbert Orchestra, which he conducted throughout the rest of his life. Herbert began to compose operettas in 1894, producing several successes, including The Serenade (1897) and The Fortune Teller (1898). Some of the operettas that he wrote after the turn of the 20th century were even more successful: Babes in Toyland (1903), Mlle. Modiste (1905), The Red Mill (1906), Naughty Marietta (1910), Sweethearts (1913) and Eileen (1917). After World War I, with the change of popular musical tastes, Herbert began to compose musicals and contributed music to other composers' shows. While some of these were well received, he never again achieved the level of success that he had enjoyed with his most popular operettas.

Ерте өмір және білім

Герберт Гернси аралында Франсис "Фанни" Муспратттың (құрметіне Ловер; шамамен 1833 – шамамен 1915) және Август Герберттің отбасында дүниеге келді. Ол 1859 жылдың 11 шілдесінде Германияның Баден қаласындағы Фрайбургте евангелистік-лютеран шіркеуінде крещениеден өтті. 1853 жылдан бастап Фанни өзінің бірінші күйеуі Фредерик Муспратттан бөлініп қалды, ол 1861 жылы Фаннидің Гербертті басқа еркектен жүкті екенін білгеннен кейін одан ажырасты. Оның анасы Гербертке ол Дублинде туғанын айтты, ол өмір бойы осы сөзге сенді, 1902 жылы Америка азаматтығына қабылдану туралы өтінішінде және 1914 жылы Америка паспортына өзінің туған жері ретінде Ирландияны көрсетті. немесе оның жартылай бауыры Фредерик Перси (1853–1856). Ливерпульдегі химия өнеркәсібімен айналысқан Муспратт отбасы ажырасқаннан кейін Анжеланы тәрбиеледі. Герберт және оның анасы 1862 жылдан 1866 жылға дейін Англияның Кент графтығындағы Севеноакста ирланд романшысы, драматургі, ақыны және композиторы Сэмюэл Ловермен бірге тұрды. Герберт 1867 жылы анасына қосылды, ол неміс дәрігері Карл Теодор Шмидке үйленгеннен кейін бір жыл өткен соң. Герберттің кіші жартылай бауыры Вильгельм Мариус Шмид 1870 жылы сол жерде дүниеге келді. Штутгартта ол Эберхард Людвигс гимназиясында мықты либералды білім алды, онда музыкалық оқыту да болды. Ол бастапқыда фортепиано, флейта және пикколоны ойнады, бірақ ақырында виолончельді таңдап, 15 жасынан 18 жасқа дейін Бернхард Коссманннан осы аспапты оқуды бастады. Содан кейін ол Штутгарт консерваториясына түсті. Макс Сейфрицтен виолончель, музыка теориясы және композицияны оқығаннан кейін Герберт 1879 жылы дипломмен бітірді.

Карьераның алғашқы жылдары және АҚШ-қа көшу

Герберт Коссманнан сабақ алғанға дейін Штутгарттағы концерттерде кәсіби музыкант ретінде жұмыс істеген. Оның алғашқы оркестрдегі қызметі флейта мен пикколода болды, бірақ ол тез арада виолончельге толыққандай көшті. 19 жасқа келген кезде Герберт неміс оркестрлерінің бірнешесімен солист ретінде өнер көрсетуге шақырылған.

Нью-Йорктегі алғашқы музыкалық өмірі

Сейдл Герберттің маңызды ұстазы болды және оның дирижерлік шеберлігін дамытуға ерекше мән берді. Нью-Йоркке келген соң Герберт пен Форстер Нью-Йорктің неміс музыкалық қауымының белсенді мүшелеріне айналып, Лучоу сияқты кафелерде кездесіп, байланыс жасады. Осы кафелерде Герберт «Вюртемберг патшасының Корольдік оркестрінің виолончельшісі, виолончель, вокал және гармония бойынша сабақ беремін» деген визиткаларын таратты. Ол Метрополитен оркестрінде виолончельші ретінде аптасына 40-50 доллар ғана тапқандықтан, қосымша табыс табуға үміттенеді. Сонымен қатар, Форстер Меттегі алғашқы маусымында, 1886-87 жылдары, Гольдмарктің «Шеба патшайымы» операсындағы Шеба патшайымы, «Лоэнгриндегі» Эльза, Вагнердің «Риенци» операсындағы Ирен, Меттегі Вердидің «Аида» операсының премьерасындағы атау ролі және «Таннгейзердегі» Елизавета сияқты неміс тіліндегі бірнеше рөлдерді орындады. Ол сыншылар мен көрермендердің ризалығына бөенді және сол кездегі маңызды музыкалық журнал – «Musical Courier» журналының мұқабасында пайда болды. Келесі маусымда ол Эльза рөлін қайталады, бірақ кейін Меттен кетіп, неміс тіліндегі «Талия» театрында ән айтты, бұл да жақсы пікірлерге ие болды. Ол тағы бірнеше жыл ән шырқаса да, мансабы жоғары деңгейге көтерілмеді. Герберт Нью-Йорк музыкалық өмірінде тез танымал болды, алғашқы американдық жеке өнерталасын виолончельмен өнер көрсету арқылы, өзінің виолончель және оркестрге арналған сюитасының (Op. 3) орындалуымен таныстырды. 1887 жылдың 8 қаңтарында Уолтер Дамрош Метрополитен опера театрында Нью-Йорк симфониялық қоғамын басқарды. «Нью-Йорк Геральд» газеті бұл оқиға туралы былай деп жазды: «[Герберттің] стилі көптеген виолончельшілерге қарағанда әлдеқайда оңай және әдемі». 1888 жылдың жазында Герберт Брайтон-Бичтегі Бордвокта Нью-Йорк филармониясының он апталық жазғы концерттік маусымдарында Сейдлдің көмекші дирижері болды, бұл өте беделді қызмет болды. Сейдлдің концерттік маусымдары Брайтон-Бичті әр жазда Нью-Йорктің маңызды музыкалық орталығына айналдырды. 1891 жылы Герберт жеке дауыстар, хор және толық оркестр үшін «Тұтқын» атты амбициялық кантатаны таныстырды. Оның 1892 жылы Нью-Йорктің Гейл қоғамы үшін жазған «Ирландиялық рапсодиясы» қысқа ғана уақытқа, бірақ қатты танымал болды. 1894 жылдан бастап, ол оперетталар жаза бастағанда, Герберттің оркестрлік марштары кейде оперетталардан алынған материалға негізделген. Герберт өмірі бойына оркестр музыканттарының арасында қарапайымдылығы мен сыпайылығы үшін жақсы көрілді. Герберт оркестрлік музыка жазуды жалғастырып, өзінің ең үздік туындыларының бірі – ми минорындағы виолончельдік концерт №2 (Op. 30) жазды, ол 1894 жылы тұсаукесер өткізді.

Seidl became an important mentor to Herbert and took a particular interest in fostering Herbert's skills as a conductor. Upon arriving in New York, Herbert and Förster became active members of New York's German music community, socializing and networking at cafes such as Luchow's. At these cafes, Herbert handed out business cards saying, "solo cellist from the Royal Orchestra of his Majesty, the King of Württemberg. Instructor in cello, vocal music and harmony." Herbert hoped to pick up extra income teaching, since he was earning only $40 to $50 a week as a cellist in the Met's orchestra. Meanwhile, in her first season at the Met, 1886–87, Förster sang several roles in German, including the title role of the Queen of Sheba in Goldmark's Die Königin von Saba, Elsa in Lohengrin, Irene in Wagner's Rienzi, the title role in the Met premiere of Verdi's Aida and Elizabeth in Tannhäuser. She earned praise from critics and audiences alike and was featured on the cover of the Musical Courier, a major music magazine of the day. The next season, she repeated the role of Elsa but then left the Met and then sang with the German language Thalia Theatre, again earning good reviews. Although she sang for several more years, her career did not progress. Herbert quickly became prominent in New York City's musical scene, making his first American solo appearance on the cello in a performance of his own Suite for Cello and Orchestra, Op. 3, with Walter Damrosch conducting the Symphony Society of New York at the Metropolitan Opera House on January 8, 1887. The New York Herald said of the event, "[Herbert's] style is infinitely more easy and graceful than that of most cello players". During the Summer of 1888, Herbert became Seidl's assistant conductor of the New York Philharmonic's ten week summer concert seasons on the Boardwalk at Brighton Beach, a prestigious post. Seidl's concert seasons made Brighton Beach an important New York musical venue each summer. In 1891, Herbert premiered an ambitious cantata, The Captive, for solo voices, chorus and full orchestra. His Irish Rhapsody (1892), written for the Gaelic Society of New York enjoyed a brief but intense period of popularity. Beginning in 1894, when he began composing operettas, Herbert's band marches were sometimes derived from material from the operettas. Throughout his career, Herbert was well liked by orchestra players for his modesty and unpretentiousness. Herbert continued to compose orchestral music, writing one of his finest works, the Cello Concerto No. 2 in E minor, Op. 30, which premiered in 1894.

Композиторлардың құқықтық құқықтары үшін белсенді

ХХ ғасырдың басында Герберт композиторлардың өзінің туындыларынан табыс табу құқығын жақтады. 1909 жылы ол АҚШ Конгресінде куәлік беріп, 1909 жылғы Авторлық құқық туралы заңның құрылуы мен дамуына әсер етті. Бұл заң композиторлардың үнтақтау сатудан роялти алу құқығын қамтамасыз етуге көмектесті. Ол 1924 жылы қайтыс болғанға дейін ұйымның вице-президенті және директоры болды. Ұйым тарихи түрде ән жазушылар мен музыка баспагерлердің құқықтарын қорғаумен айналысып келеді және бүгін де осы жұмысты жалғастыруда. 1917 жылы Герберт АҚШ Жоғарғы Сотында композиторларға, ASCAP арқылы, музыкалық шығармаларын көпшілік алдында орындау үшін гонорар алу құқығын берген маңызды сот процесінде жеңіске жетті. ASCAP Герберттің құрметіне 1927 жылы Нью-Йорк қаласының Орталық паркінде бюст орнатты.

Оперетта, опера және музыкалық театр

1894 жылы Герберт өзінің алғашқы опереттасы – «Принц Анания» («Prince Ananias») –ны «Бостондықтар» деп аталатын танымал труппаға жазды. Бұл туынды жақсы қабылданып, Герберт көп ұзамай Бродвей үшін тағы үш оперетта жазды: «Нилдің сиқыршысы» (1895), «Серенада» (1897), ол халықаралық сәттілікке ие болды, және «Бақыт айтушы» (1898), Элис Нильсеннің қатысуымен. Бұл шығармалар танымалдыққа қол жеткізгенімен, Герберт бірнеше жыл бойы сахналық туындылар жазбай, 1904 жылға дейін Питтсбург симфониясымен жұмыс істеуге назар аударды. Оркестрден кетпес бұрын ол Бродвейге өзінің алғашқы үлкен хиті – «Бейбс ин Toyland» (1903) қойылымымен оралды. Екі сәттілік туынды тағы да жарық көрді: «Мlle. Modiste» (1905) және «Қызыл диірмен» (1906), Гербертті ең танымал американдық композиторлардың бірі ретінде бекітті. 1908 жылы Ұлттық өнер және әдебиет институтының мүшесі болып сайланды. Герберт оперетталарымен танымал болғанымен, ол екі ұлы опера да жазған. Ол бірнеше жыл бойы өзіне ұнайтын либретто іздеді, ақырында Джозеф Д. Реддингтің Калифорнияда орын алған «Natoma» атты тарихи оқиғаға қатысты туындысын тапты. Ол бұл туындыны 1909 жылдан 1910 жылға дейін жазды, ал оның премьерасы Филадельфияда 1911 жылдың 25 ақпанында өтті. Сопрано Мэри Гарден титулдық рөлде, ал жас ирланд теноры Джон МакКормак өзінің американдық опералық дебютін жасады. Опера келесі үш маусымда компанияның репертуарының бір бөлігі ретінде қайта қойылды. Ол Нью-Йоркте де қойылымдар көрді, ол сол жерде 1911 жылдың 28 ақпанында дебют жасады. Герберттің тағы бір операсы – «Мадлен» – бір актідегі әлдеқайда жеңіл туынды болды. 1914 жылдың 24 қаңтарында ол Metropolitan Opera театрында премьераланды, бірақ ол сол маусымнан кейін қайта қойылмады. Осы кезеңде Герберт оперетталар жазуды жалғастырып, өзінің ең табысты екі туындысын жариялады: «Naughty Marietta» (1910) және «Sweethearts» (1913). Ол сонымен қатар ирланд-американдық ұйымдармен белсенді түрде қатысты: 1908 жылы ол Нью-Йорктегі ең көне ирландтық қауымдастығы – Сент-Патриктің достық ұлдарына қосылды (1916 жылы президент болды), ал 1911 жылы американдық ирландтық тарихи қоғамының мүшесі атанды. Ол сондай-ақ, кейіннен Ирландияның ұлттық әнұраны ретінде қабылданған әннің ағылшын тіліндегі нұсқасын жазды; ол 1917 жылдың басынан бастап АҚШ-та кеңінен орындалды. Герберт Нью-Йорктегі Лейк Плэсид көлінде жазғы демалысын өткізді. 1918 жылы ол он жыл бұрын зейнеткерлікке шыққаннан кейін алғаш рет Қызыл Кресттің қайырымдылық концертінде виолончельде орындады.

In 1894 Herbert composed his first operetta, Prince Ananias, for a popular troupe known as The Bostonians. The piece was well received, and Herbert soon composed three more operettas for Broadway, The Wizard of the Nile (1895), The Serenade (1897), which enjoyed international success, and The Fortune Teller (1898), starring Alice Nielsen. Although these achieved popularity, Herbert did not produce any more stage works for several years, focusing on his work with the Pittsburgh Symphony until 1904. Just before leaving that orchestra, he returned to Broadway with his first major hit, Babes in Toyland (1903). Two more successes followed, Mlle. Modiste (1905) and The Red Mill (1906), which solidified Herbert as one of the best known American composers. He was elected to the National Institute of Arts and Letters in 1908. Although Herbert's reputation lies with his operettas, he also composed two grand operas. He searched for several years for a libretto that appealed to him, finally finding one by Joseph D. Redding called Natoma that concerned a historical story set in California. He composed the work from 1909 to 1910, and it premiered in Philadelphia on February 25, 1911, with soprano Mary Garden in the title role and the young Irish tenor John McCormack in his American operatic debut. The opera was repeated as part of the company's repertory during the next three seasons. It also enjoyed performances in New York City, making its debut there on February 28, 1911. Herbert's other opera, Madeleine, was a much lighter work in one act. On January 24, 1914, it had its premiere at the Metropolitan Opera, but it was not revived beyond that season. During this period, Herbert continued to compose operettas, producing two of his most successful works, Naughty Marietta (1910) and Sweethearts (1913). He also became progressively more involved with Irish American organizations: in 1908 he joined the Friendly Sons of St. Patrick (becoming president in 1916), the oldest Irish association in New York, and in 1911 he became a member of the American Irish Historical Society. an English language version of what would later be adopted as the Irish national anthem; it was widely performed in the US from early 1917. Herbert summered at Lake Placid, New York. In 1918, he played the cello there (the first time after retiring 20 years earlier) in a benefit concert for the Red Cross.

Өлім және мұра

Өмір бойы дені сау болған Герберт 1924 жылғы 26 мамырда 65 жасында, соңғы "The Dream Girl" шоуының Нью-Хейвенде (Коннектикут штаты) Бродвейге дейінгі қойылымын бастағаннан кейін жүрек талмасынан кенеттен қайтыс болды. Оның артында әйелі және екі баласы қалды – Элла Виктория Герберт Бартлетт және Клиффорд Виктор Герберт. Ол Нью-Йорк қаласындағы Бронкстегі Вудлон зиратына жерленді. Герберт және оның музыкасы 1939 жылғы "Ұлы Виктор Герберт" фильмінде көрсетілді, онда оны Уолтер Коннолли сомдады, ал Мэри Мартин де түсті. 1946 жылғы "Бұлттар тарамайынша" фильмінде оны Пол Макси бейнеледі. Герберттің көптеген туындылары фильмдерге түсірілді, ал оның музыкасы көптеген фильмдер мен телешоуларда пайдаланылды. 1940 жылы АҚШ пошта қызметі Герберттің суретін атақты американдықтар сериясына енгізді. Чикагодағы бір бастауыш мектептің аты оның құрметіне қойылған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Флорида штатының Панама-Сити қаласында "Либерти" кемесі салынды және оның құрметіне аталды. Ирландияның RTÉ Lyric FM радиосының "Виктор Герберт, Дублиннің ұлы" атты арнайы бағдарламасы 2019 жылғы Нью-Йорк фестивалінің Халықаралық радио жүлдесінде "Ең жақсы тарихи деректі фильм" номинациясы бойынша күміс жүлде жеңіп алды.

Шығармалары

Герберт өнімді композитор болды, ол екі опера, бір кантата, 43 оперетта, 10 сахналық қойылымға арналған қосымша музыка, оркестрге 31 шығарма, 9 духовой оркестрге арналған шығарма, 9 виолончельге арналған шығарма, фортепиано немесе оркестрмен 5 скрипкаға арналған шығарма, 22 фортепиано шығармасы, оркестрмен бір флейта мен кларнет дуэті, көптеген әндер, оның ішінде Зигфелд Фоли үшін көптеген әндер, сондай-ақ басқа да шығармалар, 12 хорлық шығарма және басқа композиторлардың шығармаларына оркестрлік әдестемелер жасады.

Опералар және басқа да сахналық музыка

Жоғарыда аталғандардан басқа, Герберттің әсіресе күшті музыкалық тізімі бар басқа оперетталары: «Сирано де Бержерак» (1899), «Әнші қыз» (1899), «Сиқырлы әйел» (1911), «Ақылдан безген герцогиня» (1913) және «Жалғыз қыз» (1914). Танымал болған басқа да қойылымдар: «Нордландта болған оқиға» (1904), «Мисс Долли Долларс» (1905), «Арман қаласы» (1906), «Сына жасаған рыцарь» (1906), «Кішкентай Немо» (1908), «Тұғырдың ханымы» (1912), «Принцесса Пэт» (1915) және «Менің алтын қызым» (1920). Сахналық туындыларға шамамен 55 толық партитура жазумен қатар, Герберт Зигфелд Фолли және Ламбс театр клубының жоғары деңгейдегі жеке кештері сияқты түрлі шоулар үшін көптеген музыкалық нөмірлер жазды. Герберттің алғашқы қойылымдары кеңінен гастрольдік сапарларға шықты, көбінесе гастрольді одан әрі жариялау үшін Бродвейге де кірді. Бродвей коммерциялық театрлық жетістікке қажетті болып келгенде, Герберт өзінің қойылымдарын Нью-Йорк көрермендерінің талғамына сай етіп жасады. 20 ғасырдың ортасына қарай Герберттің туындыларының қайта қойылмауы жиі кездеспеді. Оның қойылымдары 1947 жылға дейін Бродвейде қайта қойылды, бірақ содан кейін тоқтатылды. Алайда, 1970 және 1980 жылдары оперетталар жиі қайта қойыла бастады, бірақ көбінесе өте көп өзгертілген либреттолармен, Манхэттеннің Жеңіл операсы және Огайоның Жеңіл операсы сияқты ұйымдар арқылы, және қайта қоюлар бүгінге дейін жалғасуда.

Герберт стилі

XIX ғасырдың соңындағы американдық музыкалық театр композиторлары көбінесе Вена опереттасын немесе Гилберт пен Салливанның шығармаларын үлгі етіп алатын. Көптеген американдық театр компаниялары, мысалы, The Bostonians, Гилберт пен Салливанның операларын, атап айтқанда H. M. S. Pinafore және The Mikado, сондай-ақ Карл Миллокердің Der Bettelstudent сияқты оперетталарының қойылымдарын ұйымдастыру үшін құрылды. Франц фон Суппедің Boccaccio операсы да Америкада кең танымал болды. Герберт өзінің оперетталарын осы туындыларды орындайтын труппалар үшін бейімдеді. ), ал кейбіреулері сәтсіз аяқталды (Джо Вебер үшін жазылған When Sweet Sixteen, ол өндірістен бас тартты, нәтижесінде Бродвейде он екі қойылым ғана өтті.). Герберт 1886 жылы АҚШ-қа келгенге дейін Гилберт пен Салливанның өнерімен таныс болмаса да, олардың танымалдылығы оның музыкалық және драмалық сезімталдығына әсер етті. Мысалы, "Нил сиқыршысы" опереттасынан "Клеопатраның үйлену күні" квинтетін атауға болады. Оның ерте табыстарының бірі – The Serenade, Ruddigore, Iolanthe және The Pirates of Penzance операларынан сюжеттік желілерді алды. Осы туындының либреттошысы Гарри Б. Смит Гербертпен бірлесіп жазған келесі оперетталары үшін Гилберттің идеяларын жиі пайдаланды, ал Герберт осы идеяларды Салливан музыкасын еске түсіретін музыкамен толықтыратын. Смит пен Станислаус Странж бірлесіп жазған The Singing Girl, The Mikado операсын еске түсіреді және лицензиясыз сүйісуге тыйым салатын сюжеттік элементті қамтиды. Герберт комедиялық операларында Салливанға қарағанда көбінесе үлкен оркестрді қолданды, оның себебі әртүрлі перкуссиялық аспаптарды және кейде арфаны қосу болды. Ол әдетте өзі оркестрлік партияларын жазатын, олар музыка сыншылары мен басқа композиторлар тарапынан жоғары бағаланды. Алайда, оның туындыларының жаңа қойылымдарында оркестрлік партияларға саксофон мен латуль аспаптары қосылып, скрипкалар толығымен алмастырылды. Көп жыл бойы Герберттің түпнұсқа оркестрлік партияларын сақтай отырып жазылған жалғыз опереттасы 1981 жылы Смитсонов институты шығарған Naughty Marietta болды. Соңғы кезде оның оперетталарының түпнұсқа оркестрлік партиялары сақталған жазбалары пайда болды. Олардың қатарында Naughty Marietta, Mlle. Modiste, Eileen, Sweethearts және The Red Mill (Ohio Light Opera орындауында) және The Fortune Teller (The Comic Opera Guild орындауында) бар. Соңғысы Герберттің көптеген оперетталарын концерттік орындауда екі фортепианомен сүйемелдеумен жазды. Салливан сияқты Герберт те оперетталарында алыс елдердің музыкасын жиі еске түсіріп, оған еліктейтін. Ол The Serenade опереттасында испан музыкасын, Naughty Marietta опереттасында итальян музыкасын, The Singing Girl опереттасында австриялық музыканы, ал The Wizard of the Nile, The Idol's Eye, The Tattooed Man және Мысыр мен Үндістан сияқты жерлерде өтетін басқа да туындыларында шығыс музыкасын пайдаланды. The Fortune Teller опереттасында қарқынды венгрлік чардаш бар. Ол сондай-ақ оперетталарына ирланд үлгісіндегі әндерді жиі енгізетін, бірақ Eileen операсындағылардың өзінен басқа, олар сюжетті дамытуға көмектеспейтін. Бірінші дүниежүзілік соғысқа қарай Америкадағы музыкалық талғам өзгерді, Герберт қарапайым музыкалық стильде шығарма жазуға мәжбүр болды. Оның кейінгі көптеген туындылары, мысалы The Velvet Lady және Angel Face (екеуі де 1919), фокстрот, рагтайм және танго сияқты жаңа ән түрлерін үлгі етіп алды. Тіпті оның ерте туындыларында, мысалы The Red Mill (1906), Герберт кейін Америкадағы музыкалық комедиямен байланысты болатын элементтерді пайдаланды. Оның Ирвинг Берлинмен бірлесіп жазған The Century Girl (1916) туындысы осы қарапайым стильді көрсетті. Бұл кейінгі қойылымдар естен кетпес әндерді ұсынса да, олар оның ең танымал оперетталарының танымалдығына жете алмады. Оның кейінгі мансабының ең табысты туындысы Orange Blossoms (1921) болды, оған "A Kiss in the Dark" атты танымал вальс әні енді.

American musical theatre composers of the late nineteenth century tended to imitate either Viennese operetta or the works of Gilbert and Sullivan. Many American theatre companies, such as The Bostonians, were established for the purpose of performing Gilbert and Sullivan's operas, such as H. M. S. Pinafore and The Mikado, and adaptations of Karl Millöcker's operettas, such as Der Bettelstudent, or Franz von Suppé's Boccaccio, all of which became popular in America. Herbert tailored his operettas to be performed by companies that performed these works. ), while others were dismal failures (When Sweet Sixteen, written for Joe Weber, who pulled out of the production, which lasted only twelve performances on Broadway.). Although Herbert had not been exposed to Gilbert and Sullivan before his arrival in the U. S. in 1886, their popularity led him to adopt some of their musical and dramatic sensibilities. An example of this is the quintet "Cleopatra's Wedding Day" from The Wizard of the Nile. One of his early successes, The Serenade, borrows many of its situations from Ruddigore, Iolanthe and The Pirates of Penzance. The work's librettist, Harry B. Smith, went on to steal more Gilbertian ideas for future operettas with Herbert, who often would complement these ideas with music reminiscent of Sullivan. The Singing Girl, co written by Smith and Stanislaus Stange, recalls The Mikado, and includes the plot element of a law against kissing without a licence. Herbert tended to use a slightly larger orchestra than Sullivan did in his comic operas, mostly through use of more types of percussion and occasionally by adding a harp. He generally wrote his own orchestrations, which were admired by music critics and other composers. In revivals of his works, however, new orchestrations have substituted saxophones and brass for strings. For many years, the only recording available of a Herbert show using his original orchestrations was one of Naughty Marietta, produced by the Smithsonian in 1981. Only recently have more recordings of his operettas appeared with the original orchestrations intact. These include Naughty Marietta, Mlle. Modiste, Eileen, Sweethearts and The Red Mill by Ohio Light Opera and The Fortune Teller by The Comic Opera Guild, which also has recorded numerous Herbert operettas live in concert with two piano accompaniment. Like Sullivan, Herbert also frequently evokes and imitates music from distant places in his operettas. He uses elements of Spanish music in The Serenade, Italian music in Naughty Marietta, Austrian music in The Singing Girl and Eastern music in The Wizard of the Nile, The Idol's Eye, The Tattooed Man and other works set in places like Egypt and India. The Fortune Teller includes an energetic Hungarian csárdás. He also frequently interpolated Irish style songs into his operettas which, with the exception of those in Eileen, rarely advanced the plot. By World War I, musical tastes were shifting in America, and Herbert was forced to compose in a simpler musical style. Many of his later works, such as The Velvet Lady and Angel Face (both 1919), imitated popular new song types like the foxtrot, ragtime and the tango. Even in some of his earlier works, such as The Red Mill (1906), Herbert was already adopting elements that would later become associated with musical comedy in America. His collaboration on The Century Girl (1916) with Irving Berlin displayed this simpler style. Although these later shows introduced some memorable numbers, they did not enjoy the enduring popularity of his most popular operettas. The most successful work of his later career was Orange Blossoms (1921), which included the popular waltz song, "A Kiss in the Dark".

Опералар

Ол жеңіл музыка саласында жетістікке жеткенімен, Салливан сияқты, Герберт те күрделі опералар жазуға ұмтылды. Ол өзінің шығармаларын «жаңашылдық архитектурасы» деп атаған. Хаммерштейн 1907 жылғы 13 сәуірде жарық көрген «Музыкалық Америка» журналында ең жақсы либретто авторына 1000 доллар сыйлық жариялады, бұл жұртшылықтың қызығушылығын және үлкен үмітін арттырды. Джозеф Реддингтің 1820-жылдардағы Калифорнияда өтетін «Натома» либреттосы – американдық теңізші офицер мен жергілікті принцессаның махаббат оқиғасы. Орындаушылар құрамында Джон МакКормак және Мэри Гарден сияқты көрнекті әншілер болды, бірақ 1911 жылы Филадельфияда өткен премьера орташа сәттілікке ие болды. Тәнтігерлер музыканы, әсіресе оркестрлік контрапунктпен үйлесетін әсерлі мелодияларын және лейтмотивтерін жоғары бағалады. Алайда, олар либреттоның сапасы мен «американдық опера» деп аталатын қойылымда шетелдік әншілердің тартылуына наразылық білдірді. Оның тағы бір операсы – «Мадлен» француз пьесасының негізінде жазылған. Онда опералық примадоннаның достары мен таныстары жаңа жыл күні онымен кешкі асқа шақырылудан бірінен соң бірі бас тартады. Бұл бір актілік туынды 1914 жылы Пальяччимен бірге, Энрико Карузо басты тенор рөлінде ойнап, премьераланды. Операда басты рөлді Франсис Алда сомдады. Ол күтілгендей әсер қалдырмады және бар болғаны алты рет қойылды. Оның әңгімелесу стилі оркестрлік мотивтік түсіндірмелермен толықтырылған. Алданың тілегі бойынша Герберт туындының бастауында «Тамаша күн» деген бөлімді қосты. Сәттілікке ие болмаса да, Герберттің танымалдылығының арқасында G. Schirmer осы туындыны толық ноталармен басып шығарудың бұрын-соңды болмаған қадамын жасады. Концертті Йо-Йо Ма (Курт Мазур және Нью-Йорк филармониясымен), Линн Харрелл (Сэр Невилл Марринер және Сент-Мартин академиясымен), Джулиан Ллойд Вебер (Сэр Чарльз Маккеррас және Лондон симфониялық оркестрімен) және Бернард Гринхаус (Макс Шёнхерр және Вена симфониялық оркестрімен) сияқты виолончельшілер орындаған. Соңғы жылдары Герберттің виолончель мен оркестрге арналған екі ертерек туындысы концерттік репертуарда қайтадан орын алды. Виолончель мен оркестрге арналған сюита, Op. 3 (1884), Op. 3 ретінде белгіленгеніне қарамастан, оның ең ерте белгілі туындысы болып табылады және соңғы жылдары бірнеше ансамбльдер орындады. Бұл туынды Герберттің кейінгі шығармаларының жеңіл музыкасын көре алады. Тағы бір қайта жаңғырылған туындысы – оның 1-виолончельдік концерті, ол композитор АҚШ-қа келгенге дейін Штутгартта алғаш рет орындалды. Көп жылдар бойы бұл туынды жарияланбаған және орындалмаған, тек қолжазба түрінде сақталған. Ол алғаш рет 1986 жылы жазылып, содан бері жарияланды. Бұл композиция виртуоздық элементтері мен лирикасының тиімді тепе-теңдігі үшін жоғары бағаланады. Герберт сонымен қатар кішкентай масштабтағы көптеген туындыларды жазды, көбінесе виолончельде өзі орындау үшін музыка жазды немесе Виктор Герберт оркестрі үшін жеке әндер шығарды. Ол өзінің кейбір би музыкасын Noble MacClure псевдонімімен жариялады. Өмірінің соңғы онжылдығында ол көркем фильмдерге бірнеше увертюра жазды, бірақ «Ұлттың құлауы» оның жалғыз толық фильмдік сазды туындысы болды. Герберттің кешке сыйлаған үлесі – «Серенадалар сюитасы» оның қатысуымен өткен соңғы премьера болды.

Although his success had been in light music, like Sullivan, Herbert aspired to compose serious operas. Approached by Oscar Hammerstein I to write a grand opera, Herbert jumped at the chance. Hammerstein announced, in the April 13, 1907 issue of Musical America, a $1,000 prize for the best libretto submitted, fueling public enthusiasm and high expectations. Joseph Redding's libretto for Natoma, set in 1820s California, is a love story between an American naval officer and a Native American princess. The cast included such distinguished singers as John McCormack and Mary Garden, but the 1911 premiere in Philadelphia was only a moderate success. Critics praised the music, including its effective melodies and leitmotifs set off by orchestral counterpoint. They complained, however, about the libretto and the casting of foreign singers in what was supposed to be an "American opera". Madeleine, his only other opera, is based on a French play and tells the equable little story of an operatic prima donna whose friends and acquaintances, one by one, decline her invitation to dine with her on New Years Day. The work is in one act and premiered in 1914 in a double bill with Enrico Caruso in the leading tenor role in Pagliacci. The opera featured Frances Alda in the title role. It failed to make an impression and received only six performances. Its conversational style is complemented by orchestral motivic commentary. Just before the work opened, Herbert added "A Perfect Day" at Alda's request. Although not a success, because of Herbert's popularity, G. Schirmer took the unprecedented step of publishing the work in full score. The concerto has been recorded by cellists such as Yo Yo Ma (with Kurt Masur and the New York Philharmonic), Lynn Harrell (with Sir Neville Marriner and the Academy of St Martin in the Fields), Julian Lloyd Webber (with Sir Charles Mackerras and the London Symphony Orchestra), and an early rare recording by Bernard Greenhouse (with Max Schönherr and the Vienna Symphony Orchestra). More recently, two of Herbert's earlier compositions for cello and orchestra have regained a place in the concert repertory. The Suite for Cello and Orchestra, Op. 3 (1884), his earliest known composition despite its designation as Op. 3, has been performed by several ensembles in recent years. The work foreshadows the light music of Herbert's later compositions. Another work that has been revived is his Cello Concerto No. 1, which was first performed by the composer in Stuttgart shortly before he came to the U. S. For many years, the work was unpublished and apparently unperformed, surviving only in manuscript. It was recorded for the first time in 1986 and has since been published. The composition is admired for achieving an effective balance between its virtuosic elements and its lyricism. Herbert also composed a considerable body of smaller scale works, often writing music for his own performance on the cello or producing individual songs for the Victor Herbert Orchestra. He published some of his dance music compositions under the pseudonym Noble MacClure. During the last decade of his life, he composed a number of overtures for feature films, although The Fall of a Nation was his only complete film score. Herbert's contribution for the evening, A Suite of Serenades, was his last work to premiere with him in attendance.