Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Балық түрлері
Species of fish
Мумишог (Fundulus heteroclitus) – АҚШ және Канаданың Атлант жағалауында кездесетін шағын килифиш. Атлант мұхитының килифиші, мумия, гуджион және лайлы шабақ деп те аталатын бұл балықтар, сағалар мен тұзды батпақтарды қоса алғанда, аралас және жағалау суларында мекендейді. Бұл түрдің төзімділігімен және өте өзгермелі тұздылыққа, температураның ауытқуына, өте төмен оттегі деңгейіне (1 мг/л дейін) және қатты ластанған экожүйелерге қабілеттілігімен ерекшеленеді. Осының нәтижесінде, мумишог эмбриологиялық, физиологиялық және токсикологиялық зерттеулерде кеңінен зерттелетін нысан болып табылады. Сонымен қатар, ол 1973 жылы Skylab арқылы ғарышқа жіберілген алғашқы балық.
The mummichog (Fundulus heteroclitus) is a small killifish found along the Atlantic coast of the United States and Canada. Also known as Atlantic killifish, mummies, gudgeons, and mud minnows, these fish inhabit brackish and coastal waters including estuaries and salt marshes. The species is noted for its hardiness and ability to tolerate highly variable salinity, temperature fluctuations from , very low oxygen levels (down to 1 mg/L), and heavily polluted ecosystems. As a result, the mummichog is a popular research subject in embryological, physiological, and toxicological studies. It is also the first fish ever sent to space, aboard Skylab in 1973.
Таксономия
Fundulus туысының атауы "fundus" сөзінен шыққан, ол "түбі" деген мағынаны білдіреді, бұл балықтың лайлы түбіне жақын жүзу әдетінен туындаған. Түрдің атауы "heteroclitus" – қалыптан тыс немесе ерекше дегенді білдіреді. Түрдің алғашқы үлгісін 1766 жылы Карл Линней Оңтүстік Каролина штатының Шарльстон қаласынан сипаттаған. Бұл түрдің синонимі саналатын басқа ғылыми атаулар: Cobitis heteroclita, Fundulus fasciatus, Fundulus pisculentus және Fundulus nigrofasciatus. Мумиког Cyprinodontiformes отрядына және Fundulidae тұқымдасына жатады. Екі түршесі бар: оңтүстікте F. h. heteroclitus (Линней, 1766), ал солтүстікте F. h. macrolepidotus (Walbaum, 1792). Ласепед 1803 жылы Fundulus туын құрғанда, бұл түр F. mudfish ретінде Fundulus туысының типтік түрі деп белгіленді. Мумиког атауы "топтап жүру" деген мағынаны білдіретін наррагансеттік сөзден алынған, бұл мумикогтың үлкен топтасуға бейімділігін көрсетеді. Халық арасында қолданылатын атаулар: мумия, килли, келли, чаб, тұщы су миноуы, балшық миноуы, балшық аралағыш, батпақ миноуы, тұзды су чабы, гуджион және жалпы киллифиш. Бұл атаулардың кейбіреулері шатасуға әкелуі мүмкін: "миноу" термині Cyprinidae тұқымдасына жататын түрлерге, ал "балшық миноулары" Umbridae тұқымдасына жатады. "Gudgeon" аталысы әртүрлі түбінде тіршілік ететін карп, элеотрид және птерелеотрид балықтарына қолданылады, олардың ешқайсысы мумикогтың Fundulidae тұқымдасына жатпайды.
The genus name Fundulus comes from [[:wikt:fundus, meaning bottom, from the fish's habit of swimming near muddy bottoms. The species name heteroclitus means irregular or unusual. The type specimen was first described by Carl Linnaeus in 1766, from near Charleston, South Carolina. Other scientific names now considered synonyms for this species include Cobitis heteroclita, Fundulus fasciatus, Fundulus pisculentus, and Fundulus nigrofasciatus. The mummichog belongs to the order Cyprinodontiformes, and the family Fundulidae. There are two subspecies: F. h. heteroclitus (Linnaeus, 1766), in the south and F. h. macrolepidotus (Walbaum, 1792) in the north. As F. mudfish this species was designated the type species of Fundulus when Lacépède created the genus in 1803. The name mummichog is derived from a Narragansett term meaning "going in crowds", which reflects the mummichog's strong shoaling tendency. Colloquial names include mummy, killie, kelley, chub, salt water minnow, mud minnow, mud dabbler, marsh minnow, brackish water chub, gudgeon, and common killifish. Some of these terms may lead to confusion: the term minnow should be reserved for species of the family Cyprinidae, the mudminnows are members of the family Umbridae, and the name gudgeon is used for various bottom dwelling species of cyprinid, eleotrid, and ptereleotrid fishes, none of which belongs to the same family as the fundulid mummichog.
Сипаттама
Мумикогтың денесі сопақта, бірақ қалың, терең құйрық тұяғы бар. Көбінесе ұзындығы 5 см, бірақ ең көп ұзындығы 5 см-ге жетеді. Аузы жоғары қарай иілген, аузы жабық кезде төменгі жақшасы ілгері шығып тұрады. Кеуде және құйрық қанаттары дөңгелек пішіндес. Мумикогтардың 10–13 арқа қанаты, 9–12 анальдық қанаты және 16–20 көкжиек қанаты болады. Еркектердің арқа және анальдық қанаттары ұрғашыларына қарағанда ірілеу. Денесінде бүйірлік сызық жоқ, бірақ басында бүйірлік сызық тесіктері бар. Түсі өзгергіш (бір индивидтің түсі әртүрлі фонға жақын орналасқанда өзгеруі мүмкін), бірақ көбінесе зәйтүн қоңыр немесе зәйтүн жасыл түсті болады. Бүйірлерінде жұқа, толқын тәрізді және күміс түсті тік жолақтар болуы мүмкін. Ұрғашыларда көбею маусымында түсі күштірек болады, себебі олардың арқасы күңгірт зәйтүн жасыл, екі жағында 15 күміс жолақты болат көк, ал құрсағы сары немесе қызғылт сары түсті; арқа қанаты дақтанған және артқы жиегінің жанында кішкентай көзшесі болуы мүмкін. Ұрғашылары көбінесе ақшыл түсті, жолақтары жоқ, құрсағында сары түс байқалмайды және арқа қанаты біркелкі боялған. Екі түрдің ересектерін аздаған морфологиялық және геномдық айырмашылықтарға сүйеніп ажыратуға болады. Сонымен қатар, солтүстік түрге тән жұмыртқаларда (жабысқақ хориондық жіпшелер) оңтүстік түрдегі жұмыртқаларда кездеспейтін жіпшелер болады. Солтүстік түр құмға жұмыртқа салады, ал оңтүстік түр көбінесе бос мидия қабықшаларының ішіне жұмыртқа салады. Мумиког жолақты киліфбалыққа (Fundulus diaphanus) өте ұқсас, тіпті екі түрдің араласуы белгілі. Екі түрдің тіршілік ортасын таңдауында ұқсастықтар болуы мүмкін, бірақ жалпы алғанда, жолақты киліфбалық тұщы суда жиірек кездеседі, ал мумикогқа бұл тән емес. Жолақты киліфбалықтың ашық түсті жағында жұқа қара жолақтар болады, ал мумикогтың жолақтары жұқа және қараңғы түсті жағында ашық болады. Ішкі құрылысында жолақты киліфбалықта 4–7 желбезек сүзгісі болса, мумикогта 8–12 сүзгі болады.
The body of the mummichog is elongate but thick, with a deep caudal peduncle. Usual length is but a maximum length of up to is possible. The mouth is upturned and the lower jaw protrudes when the mouth is closed. Pectoral and tail fins are round. Mummichogs have 10–13 dorsal fin rays, 9–12 anal fin rays and 16–20 pectoral fin rays. Males have larger dorsal and anal fins than females. There is no lateral line on the body, but lateral line pores are present on the head. The colour is variable (and may even change in shade within the same individual when placed near different backgrounds) but is generally olive brown or olive green. There can be vertical bars on the sides that are thin, wavy, and silvery. Colors are more intense in males during the reproductive season, as they become dark olive green on the back, steel blue on the sides with about 15 silvery bars, and yellow or orange yellow on the underside; the dorsal fin is mottled and a small eyespot may be present near the rear edge. Females tend to be paler, without bars or the intense yellow on the belly, and their dorsal fin is uniformly coloured. Adults of the two subspecies can be distinguished based on slight morphological and genomic differences. Further, eggs of the northern subspecies have filaments (adhesive chorionic fibrils) that eggs of the southern subspecies lack. While the northern subspecies deposits eggs in the sand, the southern subspecies often deposits eggs inside empty mussel shells. The mummichog is very similar to the banded killifish, Fundulus diaphanus, and indeed the two species have been known to interbreed. The two species may overlap in their choice of habitat, but in general the banded killifish is more commonly found in freshwater, which is not the case for the mummichog. The banded killifish tends to have thin dark bars on a light side, whereas in the mummichog the bars are thin and light on a dark side. Internally, the banded killifish has 4–7 gill rakers, as opposed to 8–12 in the mummichog.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Бұл түр Солтүстік Американың Атлантика жағалауында, солтүстікте Гаспе түбегі, Антикости аралы және Порт-о-Порт шығанағынан басталып, оңтүстікте Флориданың солтүстік-шығысына дейін таралған. Ол Атлант мұхитындағы, материктік Жаңа Шотландияның ең жақын нүктесінен оңтүстік-шығысқа қарай орналасқан Сэбл аралында да кездеседі. Екі түрдің шамамен географиялық шекарасы Нью-Джерси, Делавэр және Вирджиния штаттарында өтеді. 1970 жылдардан бастап Португалияның Атлантика жағалауында және Испанияның оңтүстік-батысында жасанды түрде қоныстандырылған популяциялар қалыптасты, ал кейбіреулері Жерорта теңізінің батыс бөлігіне жеткен. Гавайи және Филиппин аралдарында да жасанды түрде қоныстандырылған популяциялар болуы мүмкін. Мумикогтар кейде балық аулау үшін тірі қалған тұщы су ортасына жіберіледі, мысалы, Нью-Гэмпширдегі көлдерде, сондай-ақ Огайо және Бивер өзендерінің жоғары ағысында кездеседі. Мумиког тұзды батпақтар, лайлы бұлақтар, таяды арналар, тұзды эстуарлар, теңіз шөбі және қорғалған жағалау сияқты жағалаулық мекенжайында көп кездесетін балық. Оны жағалау өзендерінде де кездестіруге болады, бірақ көбінесе таяз судан аспайды. Дигби Нек (Новая Шотландия) сияқты жағалауға жақын тұщы су көлдерінде шектеулі популяциялар болуы мүмкін.
This species ranges along the Atlantic coast of North America, from Gaspé Peninsula, Anticosti Island and Port au Port Bay in the north to northeastern Florida in the south. It is present on Sable Island, southeast of the closest point of mainland Nova Scotia in the Atlantic Ocean. The approximate geographical division between the two subspecies lies in New Jersey, Delaware and Virginia. Introduced populations have become established on the Atlantic coast of Portugal and southwestern Spain, starting in the 1970s and some have now reached the western Mediterranean basin. There may also be introduced populations in Hawaii and the Philippines. As bait fish, mummichogs are sometimes released in freshwater habitats, where they can survive, and there have been reports of individuals in New Hampshire ponds, as well as the upper Ohio River and Beaver River. The mummichog is a common fish in coastal habitats such as salt marshes, muddy creeks, tidal channels, brackish estuaries, eelgrass or cordgrass beds, and sheltered shorelines. It can be found within coastal rivers but seldom beyond the head of tide. A few landlocked populations may exist in freshwater lakes close to shore, for example on Digby Neck, Nova Scotia.
Диета
Мумикандар – асқазансыз, барлық түрлі қоректі жейтін жануарлар. Ішектерінің құрамын талдау нәтижесінде диатомдар, амфиподтар және басқа да бунақты қаңқалы жануарлар, моллюскалар, балық жұмыртқалары (өз түрлерінің жұмыртқаларын қоса), өте кішкентай балықтар, жәндіктердің дернәсілдері және теңіз шөбінің бөліктері табылды. Олар температураның кең диапазонында тіршілік ете алады, тіпті бір толқын ішінде температураның күрт өзгеруіне төзімді. Олар жоғары және төмен температурада метаболизм деңгейін өзгерту арқылы осы ауқымды температуралық диапазонға бейімделе алады. Бұл ішінара лактат дегидрогеназа (Ldh B) ферментінің жылы немесе салқын суларда экспрессияланатын изоферменттерінің өзгеруі арқасында жүзеге асырылады. Ферменттің осы екі түрі балықтың суық, солтүстік суларда немесе жылы, оңтүстік суларда болуына қарай катализдік белсенділігі мен метаболизмін реттеуге мүмкіндік береді. Генетикалық зерттеулерге сәйкес, сарысу эстеразасы (SERE) және малат дегидрогеназасы (MDH) ферменттері де мумикан температурасын реттеуде маңызды рөл атқарады. Олар сонымен қатар тұздылығы өзгеретін ортаға (эврихалиндік) төзімді балық түрлеріне жатады. Мумикан дернәсілдері 0,4-тен 100 мыңнан астам бөлікке дейінгі тұздылықта өсе алады, ал соңғы көрсеткіш теңіз суының қалыпты тұздылығынан үш есе жоғары. Ересек мумикандар 1 мг/л дейін төмен оттегі концентрациясын қабылдай алады, мұндай жағдайда олар су бетінен оттегіге бай суды жұтып алып тыныс алады. Олар тіпті судан тыс, ылғалды ауада бірнеше сағатқа дейін тірі қалып, ауамен тыныс ала алады. Халықтың метил сынапқа, кепонға, диоксиндерге, полихлорирленген бифенилдерге және полиароматты көмірсутектерге төзімділігі қалыптасқан. Бір зерттеу Ньюарк шығанағында, Нью-Бедфорд портында және Элизабет өзенінде (Вирджиния штаты) (кейбір аймақтары полихлорирленген бифенилдермен және креозотпен, диоксин сияқты химиялық заттарды қамтитын күрделі қоспалармен қатты ластанған) тіршілік ететін мумикан популяцияларының геномдық вариациясын зерттеді және олардың геномдарының шамамен 20% таза аймақтардағы популяциялармен салыстырғанда өзгергенін анықтады.
Mummichogs are agastric omnivores. Analyses of their gut contents have found diatoms, amphipods and other crustaceans, molluscs, fish eggs (including their own species), very small fish, insect larvae, and bits of eelgrass. They can survive temperatures between ; even within the same tidal cycle they can tolerate rapid temperature changes from They are able to survive this vast temperature range by altering their metabolic rates at high and low temperatures. This is partly achieved by varying the isoenzyme of the lactate dehydrogenase (Ldh B) enzyme expressed in warm or cold waters. These two versions of the enzyme allow for faster catalytic function and metabolism depending on if the fish is in northern, colder waters or southern, warmer waters. Based on genetic studies, the enzymes serum esterase (SERE) and malate dehydrogenase (MDH) also appear to play an important role in mummichog temperature control. They are also among fish species most tolerant of salinity changes (euryhaline). Mummichog larvae can grow in salinities ranging from 0.4 to 100 parts per thousand, the latter being about three times the normal salinity of seawater. Adult mummichogs tolerate low oxygen levels down to 1 mg/L, at which they resort to aquatic surface respiration (breathing in the surface layer of water, richer in oxygen because of contact with air) to survive. They can even survive for a few hours in moist air outside of water, breathing air directly. Populations have developed resistance to methylmercury, kepone, dioxins, polychlorinated biphenyl, and polyaromatic hydrocarbons. One study has looked at the genomic variation exhibited by mummichogs populations living in Newark Bay, New Bedford Harbor, and the Elizabeth River (Virginia) (in some areas heavily polluted with polychlorinated biphenyls and creosote, a complex mixture containing dioxin like chemicals) and has found that about 20% of their genes were modified as compared to populations living in clean sites.
Мінез-құлық
Мумикогтар бірнеше жүздеген жекелеген дарақтардан құралған тығыз топтарда тіршілік етеді. Олардың таралған аймағының солтүстік бөлігіндегі суық қыс айларында мумикогтар өзен ағысымен жоғарырақ орналасқан таяз сулы ойпаздарға қоныс аударып, қыстау үшін сазға 1 метрге дейін тереңінен көміледі. Көктемгі толыну кезінде кеуіп бара жатқан таяз сулы ойпазда қалған жағдайда да олар сазға көміле алады. Балама ретінде, олар теңізге қайту үшін қысқа қашықтыққа құрлықта қозғалуға қабілетті. Зертхана жағдайында мумикогтар дене түсі мен жүзу белсенділігі бойынша еркін жүретін тәуліктік ырғақтардың айқын мысалдарын көрсетті. Соңғысы үшін, айқын ырғақтар жеке дарақтарда да, 5 немесе 25 дарақтан тұратын топтарда да алынды. Мумикогтарда еркін жүретін жарты айлық ырғақтардың да куәлігі бар: тұрақты зертхана жағдайында жұмыртқа өндірісі 5 айға дейін әр 14,8 күн сайынғы жоғары деңгейге жетті.
Mummichogs live in dense shoals that can include several hundred individuals. During cold winter months in the northern parts of their range, mummichogs move to upstream tidal pools, where they burrow into the mud at depths up to to overwinter. They can also bury themselves in mud if they are caught in a drying tidal pool between spring tides. Alternatively, they can travel short distances on land to get back to the sea. In the laboratory, mummichogs have yielded clear examples of free running circadian rhythms, in both body colour and swimming activity. For the latter, clear rhythms were obtained in single individuals as well as in groups of 5 or 25 individuals. Evidence of free running semi lunar rhythms have also been obtained in mummichogs: in constant laboratory conditions, egg production peaked every 14.8 days for up to 5 months.
Көбею
Ұрықтану көктемнен күзге дейін жүзеге асады. Оңтүстік популяцияларында бір маусымда сегізге дейін ұрық шашу мүмкін. Ұрықтану көбінесе су тасқыны кезінде және айдың жаңа немесе толу кезінде болады. Ең көп ұрық шашу көктемгі ең жоғары су тасқыны түнмен сәйкес келгенде болады, бірақ күндіз де ұрық шашу мүмкін. Ұрықтасу кезінде еркектер ұрғашыларды қуа алады, ал ұрғашылар денелерін бүйірге бұрып, құйрықтарымен қозғалып еркектерді тартады. Еркек және ұрғашы біраз уақыт бірге жүзеді, содан кейін еркек ұрғашыны тасқа немесе өсімдікке жақындатып, қысып ұстайды: еркектің үлкен арқа және анальдық қанаттары ұрғашының денеіне оралады. Еркектің арқа қанатының артқы және төменгі жағында дамыған саусақ тәрізді өскіндер еркектің ұрғашымен байланысын сақтауға көмектеседі. Жұп қатты дірілдеп, жұмыртқа және сперма шығарылады. Жұмыртқалар ақшыл сары түсті, диаметрі шамамен және күшті жабысқақты. Ұрық шашу кезінде ұрғашы бір ретте 10-дан 300-ға дейін жұмыртқадан тұратын жеке топтарға 740-қа дейін жұмыртқа салады. Жұмыртқалар ауада да, қозғалатын суда да жарылмайды; жарылуды оттегінің жетіспеуі бастайды, бұл жоғары су тасқыны кезінде метаболизмдік белсенді жұмыртқаны қоршаған салыстырмалы түрде тыныш судың шекаралық қабатында болуы мүмкін, бірақ ауада немесе қозғалатын суда емес. Солтүстік түрлерінен айырмашылығы, оңтүстік түрлерінің жұмыртқаларында жіпшелер (жабысқақ хориондық фибриллалар) жоқ және олар осы жұмыртқаларды көбінесе бос мидия қабықтарының ішіне салады. Мумикогтарда табылған басқа паразиттік түрлерге 10 протозоа, сегіз трематода, бір нематода, екі акантоцефал және екі шабақ жатады. Нью-Джерсиде жүргізілген зерттеуде Ascocotyle phagicola дигенеялық жалмағай паразитімен күшті зарарланған мумикогтар бетке жақын көбірек уақыт өткізгені және сілкініп, жүдеп қалған сияқты көзге көрінетін мінез-құлықтарды көрсеткені анықталды. Бұл паразит қожайынның мінез-құлқына пайдалы әсер ететін паразит мысалы, өйткені бетке жақын көзге көрінетін мінез-құлық балықты жыртқыш су құстарында байқатуға мүмкіндік береді, бұл паразит өмірлік циклындағы келесі қожайын.
Spawning takes place from spring through fall. In the southernmost populations, up to eight spawnings are possible in a season. Spawning takes place most often at high tide and when the moon is new or full. Maximal spawning occurs when high spring tides coincide with night, though spawning during the day remains possible. During courtship, males may pursue females, and females may attract males by turning on their sides near the bottom and flicking their tails. A male and female may swim together for a while, after which the male crowds the female against a rock or a plant and clasps her: the male's larger dorsal and anal fins curve around the female's body. Fingerlike projections that develop on the male's scales behind and below the dorsal fin may help the male maintain contact with the female. The pair quivers vigorously and eggs and sperm are released. The eggs are pale yellow, about in diameter, and strongly adhesive. During a spawning event, a female can deposit up to 740 eggs in separate clutches of 10 to 300 eggs at a time. The eggs cannot hatch in air, nor can they do so in moving water; hatching is initiated by a lack of oxygen, something that can happen in the boundary layer of relatively still water surrounding the metabolically active egg at high tide, but not in air or in moving water. As opposed to their northern counterparts, the southern subspecies have eggs that lack filaments (adhesive chorionic fibrils) and they often deposit those eggs inside empty mussel shells. Other parasite species reported in mummichogs include 10 protozoans, eight trematodes, one nematode, two acanthocephalans, and two crustaceans. A study in New Jersey found that mummichogs heavily infested with the digenean gill parasite Ascocotyle phagicola, spent more time near the surface and exhibited conspicuous behaviors such as jerking, an example of a parasite affecting the behavior of its host in a way beneficial to the parasite, as conspicuous behaviors near the surface make the fish more likely to be noticed by predatory wading birds, the next host in the parasite's life cycle.
Адамдарға қызығушылық
Мумикогтар маса шалауыздарын оңай жейді және оларды маса популяциясын биологиялық түрде бақылауға пайдалануға әрекеттер жасалған.
Mummichogs readily eat mosquito larvae and attempts have been made to use them as biocontrol agents of mosquito populations.
Ғылыми пайдалылығы
Мумикогтар химиялық заттардың (қоқыс ластануы сияқты) әртүрлі экстремалды жағдайларына төзімділік танытуының және физикалық (температура, тұздылық, оттегі және т.б.) жағдайларға бейімделу қабілетінің арқасында маңызды экологиялық модельдік организм саналады. Олар табиғатта кең таралған, оңай ұсталады, тасымалданады және зертхана жағдайында өсіріледі. Мумикогтар стресс биологиясы, термиялық физиология және токсикология саласындағы ғылыми зерттеулерде жиі қолданылады, сондай-ақ эволюциялық биология, даму биологиясы, эндокринология, қатерлі ісіктер биологиясы және хронобиология (циркадтық ырғақтарды зерттеу) салаларында да зерттелген. Киллифиш геномын толық реттеп, жинақтағаннан кейін, олар әртүрлі қоршаған орта жағдайларына биохимиялық және физиологиялық жауаптарды зерттеу үшін ең бағалы ғылыми модельге айналды. Олардың температура мен тұздылықтың әртүрлі деңгейлеріне төзімділік таныту қабілеті токсикологияны зерттеуде оларды кең таралған нысанға айналдырды. Он жылдар бойы киллифиш жеке химиялық заттарға, химиялық қоспаларға және күрделі ластанған орталарға ұшыратуды қамтитын токсикологиялық зерттеулер үшін пайдалы зертханалық модель болып табылады. Кейде Вирджиния штатындағы Элизабет өзені, Нью-Джерси штатындағы Хакенсак өзені және Артур Килл сияқты ауыр ластануға ұшыраған және оттегі жетіспейтін су жолдарында олар ғана кездеседі. 2008 жылғы Вирджиния теңіз ғылымдары институтының баяндамасында Елизабет өзенінен алынған мумикогтардың 38%-ында қатерлі ісік белгілері байқалғаны, ал "жартысынан астамы қатерлі ісікке дейінгі зақымдануларға шалдыққандығы" айтылды. Бұл көбінесе полициклдік хош иісті көмірсутектердің жоғары деңгейіне байланысты болды. Киллифиш жұмыртқалары дамуды зерттеуде және эмбриологияны оқытуда қолданылады, себебі көздері, соққан жүрегі және онтогенездің әртүрлі кезеңдерін оңай қарастыруға болады. Эмбриондар зертханада манипуляция жасауға өте ыңғайлы және берік. 1973 жылы олардың бір жұбы Skylab 3 миссиясы барысында Skylab бортында пластикалық пакеттегі аквариумда ғарышқа ұшырылды. Салмақсыздық жағдайында балықтар бастапқыда ерекше жүзу үлгісін көрсетті: олар үнемі алға қарай иіліп, тығыз шеңберлер сияқты қозғалды. Алайда, миссияның 22-ші күні олар қалыпты жүзуді қайтадан бастады. Сондай-ақ, 50 дамыған жұмыртқа да бортында болды, олардың 48-і ұшу кезінде шайқады. Шайқаған балықтар қалыпты жүзді. Мумикогтармен жүргізілген қосымша эксперименттер Аполлон-Союз сынақ жобасы аясында және Bion 3/Kosmos 782 спутнигіндегі биологиялық пакеттің бір бөлігі ретінде ғарышта жалғасты.
Mummichogs are considered an important environmental model organism because of their ability to tolerate various extremes of chemical (pollution, etc.) and physical (temperature, salinity, oxygen, etc.) conditions. They are relatively abundant in nature and can be easily captured, transported and reared in laboratory facilities. They are commonly used in scientific studies of stress biology, thermal physiology and toxicology, and have also been studied in the contexts of evolutionary biology, developmental biology, endocrinology, cancer biology, and chronobiology (study of circadian rhythms). With the successful sequencing and assembly of the full killifish genome, they serve as a premier scientific model for studying biochemical and physiological responses to varying environmental conditions. Their remarkable ability to tolerate various extremes of temperature and salinity has made them popular subjects in scientific studies of toxicology. For decades the killifish has been a useful laboratory model for toxicological studies that include exposures to single chemicals, chemical mixtures, and complex contaminated media. It is sometimes the only fish species found in severely polluted and oxygen deprived waterways, such as the Elizabeth River in Virginia and, in New Jersey, the Hackensack River and the Arthur Kill. A 2008 Virginia Institute of Marine Science report stated that 38% of mummichogs from Elizabeth River had cancerous lesions, and "more than half had pre cancerous lesions. That was largely due to high levels of polycyclic aromatic hydrocarbons". Killifish eggs are used in developmental studies and when teaching embryology because the eyes, the beating heart, and the different stages of ontogenesis can be easily examined. Embryos are also extremely durable and easy to manipulate in the laboratory. In 1973 a couple of them were flown in a plastic bag aquarium aboard Skylab, during the Skylab 3 mission. In the absence of gravity the fish at first exhibited an unusual swimming behavior: they constantly pitched forward and therefore described tight circles. However, by day 22 of the mission they swam normally. Fifty eggs at an advanced stage of development had also been taken on board, and 48 of them hatched during the flight. The hatchlings swam normally. More experiments with mummichogs in space followed as part of the Apollo Soyuz Test Project and as part of a biological package aboard the Bion 3/Kosmos 782 satellite.