Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Даниялық француз актрисасы (1940–2019)
Danish French actress (1940–2019)
Джеки ДеШаннон әні
the Jackie DeShannon song
Анна Карина (туған аты Ханне Карин Бларк Байер; Даниялық француз киноактрисасы, режиссер, жазушы, модель және әнші. Ол француз Жаңа толқынының режиссері Жан-Люк Годардың алғашқы серіктесі болды, оның бірнеше фильмдерінде ойнады, соның ішінде «Кішкентай солдат» (1960), «Әйел – әйел» (1961), «Менің өмірім» (1962), «Банде à part» (фильм) («Банды аутсайдеры»; 1964), «Пьерро ле Фу» (1965) және «Альфавиль» (1965). «Әйел – әйел» фильміндегі рөлі үшін Карина Берлин кинофестивалінде «Үздік актриса» сыйлығын жеңіп алды. 1972 жылы Карина «Vivre ensemble» (1973) фильмі үшін өндіріс компаниясын құрды, оның режиссерлік дебюті 26-шы Канн кинофестивалінде «Сыншылар апталығында» көрсетілді. Ол сонымен қатар француз-канадтық «Виктория» (2008) фильмін де түсірді. Кинодағы жұмысынан басқа, ол әнші ретінде жұмыс істеді және бірнеше роман жазды. «Нью-Йорк Таймс» газеті оны «экранның ең сұлуларының бірі және француз Жаңа толқынының мәңгілік символы» деп сипаттады.
Anna Karina (born Hanne Karin Blarke Bayer; was a Danish French film actress, director, writer, model, and singer. She was French New Wave director Jean Luc Godard's early collaborator, performing in several of his films, including The Little Soldier (1960), A Woman Is a Woman (1961), My Life to Live (1962), [[Bande à part (film) (Band of Outsiders; 1964), Pierrot le Fou (1965), and Alphaville (1965). For her performance in A Woman Is a Woman, Karina won the Silver Bear Award for Best Actress at the Berlin Film Festival. In 1972, Karina set up a production company for Vivre ensemble (1973), her directorial debut, which screened in the Critics' Week lineup at the 26th Cannes Film Festival. She also directed the French Canadian film Victoria (2008). In addition to her work in cinema, she worked as a singer and wrote several novels. The New York Times described her as "one of the screen's great beauties and an enduring symbol of the French New Wave."
Ерте өмір
Ханне Карин Бларк Байер. Оның анасы киім дүкенінің иесі болса, әкесі кеме капитаны еді, ол туғаннан кейін бір жыл өткен соң отбасын тастап кеткен. Бала кезінде анасы оның сыртқы түрін сынап, көздері мен маңдайының тым үлкен екенін айтқан. 1958 жылдың жазында 17 жасқа толған Карина Парижге келді және Пьер Карден мен Коко Шанельмен танысты. Каринаның айтуынша, ол Elle журналының фотосессиясында Шанельмен кездескенде, Шанель оған: «Мен сен актриса болғың келсе, француз тілін үйренуің керек деп ойлаймын. Сенің атың кім, қызғын?» деп сұраған. «Ханне Карин Байер», - деп жауап берді Карина. Сонда Шанель: «Жоқ, Анна Карина, енді осы атпен өмір сүр», - деді. Ол Coca Cola, Pepsodent және Palmolive сияқты өнімдердің жарнамаларында да түсті. Ол өзінің тұңғыш көркем фильмі «Желдетілген тыныс» (Breathless, 1960) үшін оған кішкентай рөл ұсынды, бірақ ол жалаңаш көрініс болатынын естіген соң бас тартты. Ақырында, Годар Карина үшін арнаған кейіпкер фильмде пайда болмады. Годар оған «Кішкентай сарбаз» (Le Petit Soldat, 1963 жылға дейін шықпаған) фильмінде рөл ұсынды, ол Алжир соғысы кезіндегі француз әрекеттерінің күрделі мәселесін қамтиды. Ол алжирлік жақтас белсендінің рөлін ойнады. Ол кезде 21 жасқа толмаған Карина өзінен алысқан анасын келісімшартқа қол қоюға көндіруге мәжбүр болды. Фильм дереу дау тудырды және Алжир соғысына сілтеме жасайтын мазмұны үшін француз кинотеатрларында көрсетілуіне тыйым салынды. «Аял – әйел» (Une femme est une femme, 1961) фильміндегі Анжела рөлінде Карина үйленбеген стриптиз бишісінің рөлін ойнады, ол бала сүюді қалайды және MGM мюзиклдерінде ойнау армандайды. Оның мектеп формасы Лесли Каронның «Джиджи» (1958) фильміндегі кейіпкеріне ұқсас еді, тіпті өнер көрсеткен кезде де киіп жүрді. Карина Годардың музасы деп аталуына қарсы емес: «Бәлкім, бұл артық шығар, бұл сөз тым мақтанды естіледі. Бірақ, әрине, мен адамдардың осылай айтқанын естігенде әрқашан қатты риза болам. Өйткені Жан-Люк маған осы рөлдерді ойнау мүмкіндігін сыйлады». Кейін ол «Соңғы ән» (1987) фильмінің сценарийін жазып, оның басты рөлін ойнады, сондай-ақ Жак Риветтің «Жоғары да, төмен де, нәзік те» (Haut bas fragile, 1995) фильмінде түсті және «Шарла туралы шындық» (2002) фильмінде ән шырқады, ол «Шарада» (1963) фильмінің жаңа нұсқасы еді. Карина «Виктория» (2008) атты музыкалық роуд-мувидің сценарийін жазып, режиссерлік жасады және басты рөлді ойнады. Басты кейіпкер, Карина ойнаған рөл, есте сақтау қабілетін жоғалтқан.
Hanne Karin Blarke Bayer Her mother was a dress shop owner and her father was a ship captain who left the family a year after she was born. As a child, her mother belittled her appearance, and told her that her eyes and forehead were too big. In the summer of 1958, aged 17, Karina arrived in Paris. and meeting Pierre Cardin and Coco Chanel. Karina has said that when she met Chanel on the set of the Elle photoshoot, Chanel told her: "I believe you want to be an actress You need to learn French. What’s your name little girl?" "Hanne Karin Bayer." Karina replied. And Chanel said: "No: Anna Karina – call yourself that." She also appeared in commercials for products such as Coca Cola, Pepsodent, and Palmolive. He was casting his debut feature film Breathless (À bout de souffle, 1960), and offered her a small part in it, but she refused when he mentioned that there would be a nude scene. In the end, the character Godard reserved for Karina did not appear in the film. Godard offered her a role in The Little Soldier (Le Petit Soldat, not released until 1963) which concerns contentious French actions during the Algerian War. She played a pro Algerian activist. Karina, then still under 21, had to persuade her estranged mother to sign the contract for her. The film was immediately controversial, outlawed from French theaters for its content referencing the Algerian War. As Angela in A Woman Is a Woman (Une femme est une femme, 1961), Karina's role was as an unattached striptease dancer who nevertheless wishes to have a child and daydreams about appearing in MGM musicals. Her school girl costume emulated Leslie Caron in Gigi (1958), worn even while performing her act. Karina herself did not object to being described as Godard's muse: "Maybe it's too much, it sounds so pompous. But of course I’m always very touched to hear people say that. Because Jean Luc gave me a gift to play all of those parts." She later wrote and acted in Last Song (1987) and appeared in Up, Down, Fragile (Haut bas fragile, 1995), directed by Jacques Rivette, and sang in The Truth About Charlie (2002), a remake of the film Charade (1963). Karina wrote, directed and starred in Victoria (2008), a musical road movie filmed in Montreal and Saguenay–Lac Saint Jean, Quebec. The lead character, played by Karina, has amnesia.
Музыка және жазу
Карина әншілік мансабын сақтап келді. 1960 жылдардың соңында Серж Генсбургтің "Sous le soleil exactement" және "Roller Girl" әндерімен үлкен жетістікке қол жеткізді. Екі ән де кинорежиссер Пьер Коралниктің "Анна" (1967) телемузыкалық комедиясынан алынған, онда ол Гинсбург пен Жан-Клод Бриалимен бірге жеті ән орындады. Карина Филипп Катеринамен "Une histoire d'amour" альбомын жазды, одан кейін концерттік тур өткізді. 2005 жылы "Chansons de films" – кинода орындалған әндер жинағын шығарды. Карина төрт роман жазды: "Vivre ensemble" (1973), "Алтын қала" (1983), "Күнді сатып алмаймыз" (1988) және "Jusqu'au bout du hasard" (1998).
Karina maintained a singing career. At the end of the 1960s, she scored a major hit with "Sous le soleil exactement" and "Roller Girl" by Serge Gainsbourg. Both songs are from the TV musical comedy Anna (1967), by the film director Pierre Koralnik, in which she sings seven songs alongside Gainsbourg and Jean Claude Brialy. Karina recorded the album Une histoire d'amour with Philippe Katerine, followed by a concert tour. In 2005, she released Chansons de films, a collection of songs sung in movies. Karina wrote four novels: Vivre ensemble (1973), Golden City (1983), On n'achète pas le soleil (1988), and Jusqu'au bout du hasard (1998).
Жеке өмір
"Кішкентай солдат" фильмінде бірге жұмыс істеп жатқанда, Лозаннада түскен команданың кешінде Годард хат жазып, Каринаға берді: "Мен сені жақсы көремін, түн ортасында Café de la Prez деп аталатын кафеде кездесейік". Ол кезде Карина басқа біреумен қарым-қатынаста болған, бірақ ол Годарға ғашық болғандықтан, сол кездегі жігітімен қарым-қатынасын аяқтап, Годардты кездестірді. Олар қарым-қатынас бастап, 1961 жылы үйленді. Сынаптардың жоғары бағасына қарамастан, олардың жеке өміріндегі қарым-қатынасы қиын болды; олар түсіріс алаңдарында ұрысты, ол бірнеше рет ауырып, өзін-өзі өлтіруге тырысып, соңынан психиатриялық клиникаға жатты. Годар көбінесе ешқандай түсіндірместен кетіп қалатын. Ол өте қызғанышпен қарады, Каринаның актерлік шеберлігіне күмән келтіріп, оған: "Осы сөздерді қалай айта аласың? Олар қаншалықты нашар! Бұл комедия, сен мұны ешқашан істей алмайсың" деді. Осы кезеңдегі Годардтың Каринасыз түсірген "Жақтырмау" (1963) фильмінде Брижит Бардо Каринаның қара шашына ұқсас қара парик киген, оның олардың қиын қарым-қатынасына негізделгені айтылады. Годардтан ажырасқаннан кейін Карина үш рет қайта үйленді; ол 1968 жылдан 1974 жылға дейін француз актері Пьер Фабрмен, 1978 жылдан 1981 жылға дейін Дэниел Дювальмен және 1982 жылдан өмірінің соңына дейін американдық кинорежиссер Дэннис Берримен бірге болды. Карина 2019 жылдың 14 желтоқсанында 79 жасында Париж ауруханасында қайтыс болды. Оның өкілі Лоран Баландрас өлімнің себебін қатерлі ісік екенін хабарлады.
While working together on Le Petit Soldat, as the crew were having a dinner party in Lausanne, Godard wrote a note and gave it to Karina, saying: "I love you, come and meet me at midnight in a café called Café de la Prez." At the time Karina was in a relationship but she had already fallen in love with Godard so she ended her relationship with her then boyfriend and went to meet Godard. They began a relationship and married in 1961. Despite the critical success, their relationship behind the scenes was described as tumultuous; they fought on film sets, she fell ill several times, attempted suicide and was subsequently hospitalized in a mental health institution. Godard was often absent without explanation. He was also very jealous, questioned Karina's acting ability and told her: "How are you going to say these lines? They’re so terrible! It’s a comedy, you are never going to be able to do that." One Godard film from this period which does not feature Karina, Contempt (1963) starring Brigitte Bardot wearing a black wig which resembles Karina's dark hair, is said to be based on their difficult relationship.</blockquote>After divorcing Godard, Karina remarried three times; she was married to French actors Pierre Fabre from 1968 to 1974 and Daniel Duval from 1978 to 1981, and to American film director Dennis Berry from 1982 until her death. Karina died at the age of 79 on Saturday, 14 December 2019, at a hospital in Paris. According to her agent, Laurent Balandras, the cause of death was cancer.
Мұра
Карина 1960 жылдардағы киноның иконасы ретінде жиі танылады. The Guardian оны «француз жаңа толқынының көтеріңкі еркін рухы» деп сипаттады. The New York Times оның стилін актерлік рөлінде, ол көшедегі қызды немесе террористі ойнаса да, мектеп оқушысына ұқсас деп баяндады. Оның ерекше белгілері – қара шашы, жұқа маңдайша шашы, қалың көз сызығы және бастапқы түстердегі теңізшілердің киімдерінен жасалған мектеп формасы, тізеге дейінгі шұлықтар, береттер мен шляпа сияқты клеткалы бас киімдері болды. Refinery29 жазғандай, «оның 60-шы жылдардағы француз қызы стилі – теңізшілер көйлектері, тартан, ұзын шұлықтар және бас киімдері, сондай-ақ баурап алатын сұлу көздері оны бүгінгі күнге дейін өте стильді адамдардың назарында ұстап тұрады».
Karina is regularly considered an icon of 1960s cinema, The Guardian described her as an "effervescent free spirit of the French new wave." The New York Times described her style as looking like a schoolgirl in her acting roles, regardless of whether she was playing a streetwalker or a terrorist. Her signature look was her dark hair, wispy bangs, heavy eyeliner and school uniform of primary coloured sailor uniform tops, knee socks, plaid headwear such as berets and boaters. Refinery29 wrote that "her 60s French girl style – think sailor dresses, tartan, long socks, and hats – and mesmerizing doe eyed beauty mean she continues to be referenced today by the super stylish."