1812 жылғы соғыстағы Лаунди'с Лейн шайқасы және осы атпен аталатын басқа шайқастар
Battle of Lundy's Lane
1812 жылғы соғыстағы Ланди Лейн шайқасы: қанды шайқас, қаза тапқандар саны, стратегиялық үстемдік британдықтарда қалды. Ниагара шайқасы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1812 жылғы соғыстағы шайқас, осы атпен аталатын басқа шайқастар
War of 1812 battle
other battles with the same name
Ланди жолағы шайқасы, сондай-ақ Ниагара шайқасы деп те белгілі, 1814 жылғы 25 шілдеде 1812 жылғы соғыс кезінде қазіргі Канаданың Онтарио провинциясындағы Ниагара шарлауының жанында американдық шабуыл жасаған әскер мен британдық және канадалық әскер арасында болды. Бұл соғыстың ең қанды шайқастарының бірі және Канадада болған ең қасіретті шайқастардың бірі болып есептеледі, шамамен 1720 адам зардап шекті, оның ішінде 258 адам қаза тапты. Шайқас жақын аралықтан қарқынды оқ атысымен және екі тараптың да түтін мен ұйырысқанда достық өртке ұшырауымен еректелді, бұл бірнеше бөлімдердің толығымен ыдырауына әкелді. Екі әскер де тең түсті; шайқастан кейін ешбір тарап майданды толық бақылауға алмады. Алайда, американдықтардың шеккен шығындары олардың кері шегінуіне себеп болды, ал британдықтар стратегиялық басымдықты қолға алды.
The Battle of Lundy's Lane, also known as the Battle of Niagara, was fought on 25 July 1814, during the War of 1812, between an invading American army and a British and Canadian army near present day Niagara Falls, Ontario. It was one of the bloodiest battles of the war, and one of the deadliest battles fought in Canada, with approximately 1,720 casualties including 258 killed. The engagement was marked by intense musketry at close range and instances of friendly fire on both sides amidst the smoke and confusion, which caused several units to break entirely. The two armies fought each other to a stalemate; neither side held firm control of the field following the engagement. However, the casualties suffered by the Americans precipitated their withdrawal, and the British held the strategic initiative.
Өмірбаян
1814 жылғы 3 шілдеде генерал-майор Джейкоб Браунның басқаруындағы американдық армия Ниагара өзенінің Эри көліне жақын жерінде шабуыл жасады. Оның әскері британдықтардың Эри фортындағы бекінісін жылдам басып алды, содан кейін солтүстікке қарай жылжыды. Екі күннен кейін, бригада генералы Винфилд Скотт басқаратын АҚШ тұрақты әскерінің екі бригадасының бірі Чиппава шайқасында генерал-майор Финес Риалл басқарған британдық күштерді жеңді. Шайқастан кейін бірнеше күн өткен соң Браун Чиппава сағасы бойындағы британдық қорғанысын айналып өтті, ал британдықтар Онтарио көліндегі Ниагара сағасының жанындағы Форт Джорджға қайтарылды. Браунның бұл бекініске шабуыл жасау үшін жеткілікті әскері мен ауыр артиллериясы болмады, сонымен қатар көлді британдық теңіз эскадрильясы бақылап тұрды. Нью-Йорк штатындағы Саккет портында орналасқан американдық кемелердің командашысы коммодор Айзек Чонси, британдық эскадрильяға қарсы шығу үшін жаңа фрегаттар мен қарулы бригтердің дайын болуын күтіп отырды. Чонси ауырғандықтан американдық эскадрилья портта одан да кешікті. Осының салдарынан Браунға күшейте беру немесе ауыр қару жіберілмеді, ал британдықтар Форт Джорджты нығайту үшін көл арқылы бірнеше бөлімдерін Йорктен жеткізе алды. Шілде айының көп бөлігінде Браунның әскері Форт Джорджтан оңтүстікке қарай бірнеше шақырым жердегі Куинстонды басып алды. Олардың бұл алға жылжуына қанадалық милиция және бірінші ұлттың жауынгерлері тарапынан мазақтау жасалды. 24 шілдеде Браун Чиппава сағасына қайтарылды, ол батысқа қарай Бурлингтонға жылжудан бұрын өзінің жабдықталуын қамтамасыз етуді жоспарлады.
On 3 July 1814 an American army under Major General Jacob Brown launched an attack across the Niagara River near its source on Lake Erie. His force quickly captured the British position at Fort Erie and then advanced north. Two days later one of his two brigades of regular U. S. Infantry under Brigadier General Winfield Scott defeated a British force commanded by Major General Phineas Riall at the Battle of Chippawa. A few days after the battle, Brown outflanked the British defences along the Chippawa Creek and the British fell back to Fort George near the mouth of the Niagara on Lake Ontario. Brown lacked the necessary troops and heavy artillery to attack this position and a British naval squadron controlled the lake. Commodore Isaac Chauncey, commander of the American ships based at Sackett's Harbor, New York, was waiting for new frigates and armed brigs to be completed before he challenged the British squadron. The American squadron was further delayed in port when Chauncey fell ill. As a result, no reinforcements or heavy guns were sent to Brown, and the British were able to move several units across the lake from York to reinforce Fort George. For most of July, Brown's army occupied Queenston, a few miles south of Fort George. In this forward position they were harassed by Canadian militia and First Nation warriors. On 24 July Brown fell back to Chippawa Creek, intending to secure his supplies before advancing west to Burlington.
Алдын ала қозғалыстар
25 шілде күні таңертең Жоғарғы Канаданың британдық вице-губернаторы, генерал-лейтенант Гордон Драммонд Ниагара түбегінде жеке басқаруды жүзеге асыру үшін Форт-Джорджге келді. Ол дереу подполковник Джон Такердің басқаруындағы күштерге 1813 жылдың желтоқсанында британдықтар басып алған Ниагара фортынан Ниагара өзенінің шығыс жағымен оңтүстікке қарай жылжуға бұйрық берді, осылайша Браунды батыс жағалауды эвакуациялауға мәжбүрлеуді үміттенеді. Бірақ Браун керісінше, солтүстікке қарай шабуылға көшті, бұл британдықтарды Форт-Джорджді қорғау үшін Такердің колоннасын қайтаруға мәжбүрлеуді мақсат етті. Америкалықтар британдықтардың Ланди-Лейнді күшті ұстап тұрғанын білмеген сияқты. Риалл американдықтардың алға жылғанын білген соң, әскерлеріне Форт-Джорджқа шегінуді және полковник Геркулес Скот басқаратын тағы бір колоннаға өздеріне көмектесуге емес, Сент-Дэвидстен Квинстонға жылжуды қамтамасыз етуді бұйырды. Алайда Драммонд бұл бұйрықтарды кері қайтарды, ол Форт-Джорджтан Ланди-Лейнге күшпен қосымша күштерді жіберді. Британдықтар өз позицияларын қайта иеленуде болғанда, сағат 18:00 шамасында алғашқы американдық бөлімшелері көрінді.
Early on 25 July, the British Lieutenant Governor of Upper Canada, Lieutenant General Gordon Drummond, arrived in Fort George to take personal command on the Niagara peninsula. He immediately ordered a force under Lieutenant Colonel John Tucker to advance south from Fort Niagara (which the British had captured in December 1813) along the east side of the Niagara River, hoping this would force Brown to evacuate the west bank. Instead, Brown ordered an advance north, intending in turn to force the British to recall Tucker's column to protect Fort George. The Americans apparently did not know that the British held Lundy's Lane in strength. As soon as Riall knew the Americans were advancing, he ordered his troops to fall back to Fort George and ordered another column under Colonel Hercules Scott to move from St. Davids to Queenston to cover his withdrawal, rather than advance to his support. These orders were countermanded by Drummond, who had force marched a detachment of reinforcements to Lundy's Lane from Fort George. The British were still reoccupying their positions when the first American units came into view, at about 6:00 pm.
Скотттің шабуылы
Ландидің жолағы Ниагара өзені бойындағы басты Портаж жолынан жақын жердегі шанышқы болды. Ол көтеріңкі жердің үстімен (айналасындағы жерден шамамен 25 фут биік) өтетін, сондықтан аймақтың жақсы көрінісін ұсынатын. Британдық артиллерия (екі 24 фунттық, екі 6 фунттық зеңбірек, бір 5,5 дюймдік гаубица және Конгрев зымыранының бөлімі) соғыс алаңының ең биік нүктесіндегі зиратта шоғырланды. Винфилд Скотттың басқаруындағы американдық 1-ші бригада, Таусонның артиллериялық ротасымен бірге, Скотт британдықтардың сол қанатын айналып өту үшін майор Томас Джесуп басқаратын 25-ші АҚШ жаяу әскерін жіберді. 25-ші бригада өзендегі қону алаңына баратын қолданылмай қалған жолды тауып, оны британдық қанатты айналып өту үшін пайдаланды. Олар британдық және канадалық бөлімшелерді (8-ші (Король) полкінің 1-ші батальонының жеңіл ротасы және Жоғарғы Канада біріктірілген милициялық батальоны) қайта орналастырып жатқанда және американдықтардың келгенін білмейтін кезде ұстап алды, оларды шатастырып, кері шегіндірді. Британдықтар мен канадалықтар қайта жиналды, бірақ Портаж жолынан ығыстырылды. Джесуп Ландидің жолағы мен Портаж жолының қиылысын күзету үшін капитан Кетчемнің жеңіл жаяу әскері ротасын жіберді. Кетчемнің ротасы көптеген жараланғандар мен хабаршыларды, соның ішінде бір қолы жараланған генерал-майор Риаллді тұтқынға алды, ол артқа қарай жол тартқан еді. Тұтқындардың көпшілігі Кетчем Джесупқа қысқа уақытқа қосылғаннан кейін, американдық армияның басты күштеріне қайта оралуға тырысқанда жау бөліміне түсіп, қашып кетті, бірақ Риалл мен милициялық кавалерия жетекшісі капитан Уильям Гамильтон Мерит тұтқын болып қалды. Джесуптың әрекеті және Скотт бригадасының бекемдігі Драммондты сол қанатымен қатарласу үшін орталық күштерін кері шегіндіруге және Скотттың сол қанатын мазалаған Гленгарри жеңіл жаяу әскерін де кері қайтаруға ықпал етті. Драммондтың орталық күштерін кері шегіндіру пехотаның алдында артиллерияны әлсіз қалдырды.
Lundy's Lane was a spur from the main Portage Road alongside the Niagara River. It ran along the summit of some rising ground (about 25 feet higher than the surrounding area) and therefore commanded good views of the area. The British artillery (two 24 pounder and two 6 pounder guns, one 5.5 inch howitzer and a Congreve rocket detachment) were massed in a cemetery at the highest point of the battlefield. The American 1st Brigade of regulars under Winfield Scott, with Towson's artillery company, Scott sent the 25th U. S. Infantry, commanded by Major Thomas Jesup, to outflank the British left. The 25th found a disused track leading to a landing stage on the river and used it to pass round the British flank. They caught the British and Canadian units there (the light company of the 1st Battalion of the 8th (King's) Regiment and the Upper Canada Incorporated Militia Battalion) while they were redeploying and unaware of the American presence, and drove them back in confusion. The British and Canadians rallied, but had been driven off the Portage Road. Jesup sent Captain Ketchum's light infantry company to secure the junction of Lundy's Lane and the Portage Road. Ketchum's company captured large numbers of wounded and messengers, including Major General Riall, who had been wounded in one arm and was riding to the rear. Most of the prisoners escaped when Ketchum, having briefly rejoined Jesup, ran into an enemy unit while trying to return to the main body of the American army, although Riall and militia cavalry leader Captain William Hamilton Merritt remained prisoners. Jesup's action and the steadiness of Scott's brigade persuaded Drummond to withdraw his centre to maintain alignment with his left flank, and also pull back the Glengarry Light Infantry, who had been harassing Scott's own left flank. The withdrawal of Drummond's center left the artillery exposed in front of the infantry.
Браунның шабуылдау
Түнгі уақытта Скотттың бригадасы ауыр шығынға ұшырады. Браун күнінің соңында американдық негізгі күштермен келді (бригадир генерал Элезер Уилок Рипли бағынындағы 2-ші бригада және бригадир генерал Питер Б. Портер бағынындағы милициядан еріктілер бригадасы). Рипли мен Портер Скотттың бригадасын алмастырғанда, Браун подполковник Джеймс Миллерге 21-ші АҚШ жаяу әскерін британдық зеңбіректерді басып алуға бұйрық берді. Миллер мәшһүр түрде: "Тырысып көремін, мырза", - деп жауап берді. Британдықтардың оң жақтағы 1-ші АҚШ жаяу әскерінің тағы бір шабуылына назары ауғанда, Миллердің әскері британдық артиллериядан бірнеше метр қашықтықта орналасты. Олар бірнеше мылтық атып, көптеген зеңбірекшілерді өлтірді, содан кейін штыкпен шабуыл жасады; осы арқылы зеңбіректерді басып алып, британдық орталықты төбеден ығыстырды. Зеңбіректердің артында тұрған британдық жаяу әскері (89-шы полктің 2-ші батальоны) қарсы шабуыл жасауға тырысты, бірақ Миллер мен Рипли оларды кері қайтарды. Осы уақытта полковник Геркулес Скотттың британдық колоннасы шайқау алаңына келді, ол Квинстон арқылы қажетсіз айналым жасағаннан шаршаған еді. Жағдайдың өзгергенін білмей, олар Рипли бригадасына шабуылдап, үш 6 фунттық зеңбірегін жоғалтып, тәртіпсіздікке түсті. Бұл зеңбіректер 41-ші полктің жеңіл ротасының шабуылымен қайта табылды, бірақ қайтадан тастап кетілді.
By nightfall, Scott's brigade had suffered heavy casualties. Brown had arrived late in the day with the American main body (the 2nd Brigade of regulars under Brigadier General Eleazer Wheelock Ripley and a brigade of volunteers from the militia under Brigadier General Peter B. Porter). As Ripley and Porter relieved Scott's brigade, Brown ordered the 21st U. S. Infantry under Lieutenant Colonel James Miller to capture the British guns. Miller famously responded, "I'll try, Sir". While the British were distracted by another attack by the 1st U. S. Infantry on their right, Miller's troops deployed within a few yards of the British artillery. They fired a volley of musketry that killed most of the gunners and followed up with a bayonet charge; this captured the guns and drove the British centre from the hill. The British infantry immediately behind the guns (the 2nd Battalion of the 89th Foot) tried to counter attack, but were driven back by Miller and Ripley. Meanwhile, the British column under Colonel Hercules Scott was arriving on the field, already tired from its unnecessary diversion via Queenston. Unaware of the changed situation, they blundered into Ripley's brigade and were also driven back in disorder, losing their own three 6 pounder guns. These were recovered by a charge by the light company of the 41st Foot, but were either abandoned again
Драммондтың қарсы шабуыл
Американдықтар қолға түскен британдық артиллериясының арасына өз артиллериясын орналастыруға тырысқанда, Драммонд (мойнында жараланған) әскерін қайта ұйымдастырып, өзінің артиллериясын қайтарып алуға белсенді әрекет жасады. Ол өзінің көптеген жеңіл жаяу әскерін американдықтардың қатарын бұзуға, немесе олардың әлсіз тұстарын табуға пайдаланбастан, тікелей шабуыл жасады. Американдықтар британдықтардың тастап кеткен қарулары үшін қысқа қашықтықта мушкетпен шайқасып, екі тарап та ауыр шығынға ұшырады. Гленгарри жеңіл жаяу әскері американдықтардың сол қанатын қайтадан мазалағанда, басқа британдық бөлімдер оларды американдықтар деп жаңылысып, өз атысынан зардап шеккеннен кейін кері шегінуге мәжбүр болды. Бірінші сәтсіздікке қарамастан, Драммонд сол әдіс-тәсілдер мен құрылымды қолданып, екінші шабуылды ұйымдастырды. Кейбір американдық бөлімдер шайқасып, дүркірегенімен, Рипли оларды қайта жинап, өз орнында тұруға мәжбүрледі. Осы шайқас жүріп жатқанда, Уинфилд Скотт өзінің азайған бригадасын (ол майор Генри Ливенворт басшылығымен бір арнайы батальонға қайта ұйымдастырылған) Драммондтың орталық бөлігіне қарсы рұқсатсыз шабуылға бастап кетті. Скотттың бригадасы британдықтармен де, Рипли бригадасының бөлімдерімен де қақтығысты, олар атып жатқан әскерлердің кім екенін білмеді. Драммондтың қатары кері шегінді, бірақ Скотттың әскері тәртіпсіздікке ұшырап, американдық сол қанатта қайта жиналғанша кері қайта шегінді. Скотт Джесуптың полкіне қосылу үшін аттанды, ол әлі де оң қанатта болды, бірақ көп ұзамай ауыр жарақат алды. Түн ортасына дейін Драммонд барлық қолда бар күштерін пайдаланып, үшінші қарсы шабуылды бастады, бірақ бұл кезде британдық қатар ұйымдастырылған полктер мен батальондар емес, аралас отрядтар мен роталардан тұрды. Артиллерия үшін болған шайқас бұрынғыдан да қатысты, бір кезде штыктар қолданылды, бірақ шаршаған британдықтар қайтадан шегінді.
While the Americans tried to deploy their own artillery among the captured British guns, Drummond (who had been wounded in the neck) reorganized his troops and mounted a determined attempt to retake his own cannon. There was no subtlety; Drummond launched an attack in line, without attempting to use his many light infantry to harass or disorder the American line, or to locate any weak points in it. The Americans beat back the attack after a short range musketry duel over the abandoned British guns, in which both sides suffered heavy casualties. The Glengarry Light Infantry, who had once again begun to harass the American left flank, were mistaken for Americans by other British units and forced to withdraw after suffering casualties from British fire. Undeterred by his first failure, Drummond launched a second attack, using the same methods and formation as in the first. Although some American units wavered, they were rallied by Ripley and stood their ground. While the combat was taking place, Winfield Scott led his depleted brigade (which had been reorganized into a single ad hoc battalion under Major Henry Leavenworth) in an unauthorized attack against Drummond's centre. Scott's brigade was engaged both by the British and by units of Ripley's brigade, who were not aware of the identity of the troops at which they were shooting. Drummond's line was driven back but Scott's men broke in disorder and retreated, before rallying on the American left. Scott rode to join Jesup's regiment, still out on the right flank, but was severely wounded shortly afterwards. Shortly before midnight, Drummond launched a third counter attack, using every man he could find, although by this time the British line consisted of mixed up detachments and companies, rather than organized regiments and battalions. The fighting over the artillery was closer than before, with bayonets being used at one point, but again the exhausted British fell back.
Соғыс аяқталды
Түн ортасына қарай екі жақ та шаршап қалды. Америка жағында тек 700 сарбаз ғана қатарда тұрды. Винфилд Скотт пен Джейкоб Браун екеуі де ауыр жарақат алды. Браун жақын арада жазылып кетеді, бірақ Скотттың жарақаты оны жорықтан шығарды. Су мен азық-түлік азайғандықтан, Браун шегінуге бұйрық берді. Портер мен подполковник Джейкоб Хиндман (Браунның артиллерия командирі) қарсылық білдірді, бірақ бұйрыққа бағынды. Рипли Хиндманның артиллериясы алынғанын байқағанға дейін Браунның бұйрығынан хабарсыз болды. Портер оны орнында тұруға көндіргенімен, ол да шегінді. Американдық артиллерияшылар шайқас кезінде ауыр қатыгездікке ұшырады, ал Хиндман барлық зеңбіректерді алып кету үшін жеткілікті жұмыс аттарын табуда қиындыққа тап болды. Бір американдық 6 фунттық зеңбірек жақын арадағы шайқас кезінде жоғалды, оның мінешілері мылтықпен атқыланды, ал оны тартқан аттар британдық қатарға қашты. Кейін Хиндман тағы да аттарды тауып, британдық 24 фунттық зеңбіректердің бірін қайтарып алу үшін топ жіберді. Топ ұрыс алаңында кездескен британдық әскерлермен тұтқындалды.
By midnight both sides were spent. On the American side only 700 men were still standing in the line. Winfield Scott and Jacob Brown were both severely wounded. Brown would soon recover but Scott's injury removed him from the campaign. With supplies and water short, Brown ordered a retreat. Porter and Lieutenant Colonel Jacob Hindman (Brown's artillery commander) protested but complied. Ripley apparently did not learn of Brown's order until he realised that Hindman's artillery had been withdrawn. Although urged by Porter to maintain his position, he also withdrew. The American artillerymen had suffered severely during the fighting, and Hindman had difficulty finding sufficient draught horses to get all his guns away. One American 6 pounder gun had been lost earlier during the close range fighting, when its drivers had been hit by musket fire and the horses drawing it had bolted into the British lines. Hindman later found more horses and sent a team back to recover one of the prized British 24 pounder guns. The team was captured by British parties who were wandering around the battlefield.
Салдары
26 шілде күні таңертең Браун Риплиге ертеңгі күні тастап кетілген британдық қаруларды қайтарып алуға бұйрық берді. Рипли, Чиппавада қалған жасақтармен шаршаған әскерін күшейтіп, таңертең 1200 сарбазбен далаға шықты, бірақ Драммондтың 2200 сарбазымен майданды қайта басып алғанын көрді. Рипли ешқандай кедергісіз кері шегінді. Америка армиясы Форт-Эриге қайта шегінді, алдымен Чиппава сағасындағы ескі британдық бекіністерді әдейі қиратып, өздерінен кейін көпірлерді өртеп жіберді. Көлік құралдары жеткіліксіз болғандықтан, жараланғандарды қолдағы вагондарға орналастыру үшін көптеген жабдықтар мен жабдықтауларын тастап кетуге немесе жоюға мәжбүр болды. Кейін Драммонд американдықтардың тәртіпсіздікпен шегінгенін мәлімдеді. Британдық және канадалық әскерлердің бір бөлігін майданда жерлеп, көптеген американдық мәйіттерін үлкен өртеу орындарында өртеп жібергеннен кейін, британдықтар Драммонд күш алғанша Квинстонға қайтты. Соғысқа қатысты айтқанда, британдықтар стратегиялық жеңіске жетті, себебі Ниагарадағы американдықтар көп шығынға ұшырап, қазіргі кезде сандар жағынан кем болды және Форт-Эриге зейнетке шығуға мәжбүр болды. Ричард В. Барбуто былай деді: "26 шілдеде Браунның Берлингтон биіктігіне шабуыл жоспары қайта қалпына келтірілмейтіндей бұзылды. Драммонд Ниагараның солтүстік жағындағы форттарды бақылауға алып, американдықтардың шабуылын тоқтатты. Екі тарап та әлі де күшті болғанымен, Ниагара түбегіндегі күш теңгерімі басып алушылардан қорғаушыларға ауысты".
In the early hours of the morning of 26 July, Brown ordered Ripley to recover the abandoned British guns the next day. Reinforcing his exhausted men with detachments that had been left at Chippawa, Ripley moved out at daybreak with 1,200 soldiers but found that Drummond had reoccupied the battlefield with 2,200 men. Ripley withdrew, unmolested. The American army fell back to Fort Erie, first deliberately destroying the old British fortifications along Chippawa Creek and burning the bridges behind them. Because they were short of transport, they had to abandon or destroy much equipment and supplies to make room for the wounded on the available wagons. Drummond was later to claim that the Americans had retreated in disorder. After burying some of the British and Canadian dead on the battlefield and burning many American corpses in large funeral pyres, the British withdrew to Queenston until Drummond received reinforcements. In respect to the effect of the battle on the War, the British won a strategic victory, as the Americans on the Niagara had suffered so many casualties that they were now badly outnumbered, and were forced to retire to Fort Erie. Richard V. Barbuto says, "On 26 July, Brown's plan to advance on Burlington Heights was irretrievably shattered Drummond had secured the forts at the northern end of the Niagara, and he had blunted an American advance. Although there was still a lot of fight in both forces, the balance of combat power on the Niagara Peninsula had swung from the invaders to the defenders".
Шығындар
Британдық ресми мәліметтер бойынша 84 адам қаза тапты, 559 адам жараланды, 42 адам тұтқынға алынды және 193 адам жоғалып кетті. Сәл кейінірек жарияланған мәліметтерде қаза тапқандар мен жараланғандар саны сол күйінде қалды, бірақ жоғалып кеткендердің саны 110 адамды құрады. Олардың 25 шілдеде қаза тапқандығы кейін расталды.
The British official casualty return had 84 killed, 559 wounded, 42 captured, and 193 missing. A slightly later version gave the same number of killed and wounded but 110 missing. were later confirmed as having been killed on 25 July.
Кэтрин Ланди
Кэтрин Ланди 1700 жылдардың соңында Элизабет Гарви мен британдық армияның лейтенанты Дэниел Шеннон отбасында дүниеге келді. Жасөспірім шағында ол Томас Ландиге үйленді, одан сегіз бала туды. Олар Ниагара шарлауынан батысқа қарай бір шақырым жердегі Ланди-Лейнге қоныстанды. 1814 жылдың 25 шілдесінде британдық әскерлер американдықтармен кездесуге бара жатқанда оның үйінің жанынан өтті. Басқалармен бірге қашпай, ол 14 шақырымдық сапардан кейін оларға су берді. Сонымен қатар, оның үйінен шығысқа қарай бір шақырым жерде шайқас болғанда, ол жараланғандарды емдеу үшін үйін ашты. Британдық армия оның көмегіне қатты риза болды, сондықтан бір офицер оған алғыс ретінде қылышын сыйлады. Кэтрин Ланди 19 ғасырдың ортасында "әулие" деп тарихта қалды.
Catherine Lundy was born in the late 1700s to Elizabeth Garvey and Lieutenant Daniel Shannon of the British army. As a teen, she married Thomas Lundy, with whom she would eventually have eight children. They settled at Lundy Lane, just one mile west of Niagara Falls. On July 25, 1814, British soldiers passed her house on their way to meet the Americans. Rather than fleeing with everyone else, she provided them with water after their 14 mile march. Furthermore, as a battle broke out just one mile east of her property, she opened her home to tend to the wounded. The British army was so appreciative of her help that one officer gave her his sword as a thanks. Catherine Lundy died in the middle of the 19th century, going down in history as a "saint".