383 ж. Қытайдағы Фэй өзені шайқасы: Шығыс Жінь әскері сандық артықшылығына қарамастан, Құдайлық Қың династиясын жеңіп, оның құлауына себеп болды. Тарих!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
383 жылы Шығыс Цзинь мен Бұрынғы Цинь арасындағы шайқас
383 battle between Eastern Jin and Former Qin
Фэй өзені шайқасы, сондай-ақ Фэйшуй шайқасы деп те аталады, 383 жылдың қысында Қытайда болды. Бұл шайқаста Ди тайпаларының күштерімен басқарылған Бұрынғы Цинь әулеті, Шығыс Цзинь әулетінің сандық артықшылығына қарамастан, шешулі түрде жеңіліске ұшырады. Шайқас болған Фэй өзені қазір жоқ, бірақ ол Хуай өзенінің жанындағы қазіргі Луань, Анхуэй аймағынан ағып өткен деп есептеледі. Бұл шайқас Қытай тарихындағы ең маңызды және шешуші шайқастардың бірі саналады. Шайқастан кейін Бұрынғы Цинь ішкі азаматтық соғысқа ұшырап, оның құлдырауына әкелді, соның нәтижесінде Шығыс Цзинь және одан кейінгі Хань әулеттері Янцзы өзенінің оңтүстігінде сақталды. 383 жылдың мамыр айында Хуан Чонг басқарған 100 мыңдық Цзинь әскері Сянян қаласын қайтаруға тырысты, бірақ 50 мың сарбаздан тұратын Циньнің көмекші жасағы оларды кері шегіндірді. Жауап ретінде Фу Цзянь Цзиньге қарсы жалпы жұмылдыруға бұйрық берді: әрбір 10 еңбекке жарамды ердің 6-сы әскери қызметке алынды және 30 000 элиталық күзетші (羽林郎) жиналды. 383 жылдың тамызында Фу Цзянь өзінің інісі Фу Ронгты (бұл жорылға қарсы болған) 300 мыңдық әскермен алға жіберді. Сол айдың соңында Фу Цзянь 270 000 атты және 600 000 жаяу әскерімен Чанъань қаласынан жорыққа шықты.
The Battle of Fei River, also known as the Battle of Feishui , took place in the winter of 383 AD in China, where forces of the Di led Former Qin dynasty were decisively defeated by the outnumbered army of the Eastern Jin dynasty. The location of the battle, the Fei River, no longer exists but is believed to have flowed through modern Lu'an, Anhui, near the Huai River. The battle is considered to be one of the most significant and pivotal battles in Chinese history. In the aftermath of the battle, the Former Qin fell into a massive civil war, resulting in its eventual collapse, ensuring the survival of Eastern Jin and subsequent Han ruled regimes south of the Yangtze River. In May 383, a Jin army of 100,000 commanded by Huan Chong attempted to recover Xiangyang but was driven off by a Qin relief column of 50,000 men. In response, Fu Jiān ordered a general mobilization against Jin: 6 of every 10 able bodied men were conscripted, and 30,000 elite guards (羽林郎) were gathered. In August 383, Fu Jiān sent his brother, Fu Rong, the Duke of Yangping (who had opposed the campaign), with an army of 300,000 as the advance force. Later that month, Fu Jiān marched with his army of 270,000 cavalry and 600,000 infantry from Chang'an.
Шайқас
383 жылдың қазан айында Фу Рон басқаратын Бұрынғы Цинь әскерлері маңызды Цзинь қаласы Шуянды (壽陽, қазіргі Луань, Аньхой) жаулап алды. Сонымен қатар, шайқастан кейін Цзинь әскерлері Сары өзенге жетіп, Қытайдың орталық аймақтарының көп бөлігін қайта басып алды, бұл Лю Юдің жорықтарына және одан кейін Оңтүстік және Солтүстік династиялар дәуірінің бастауы болды. Бұл шайқас тарихи маңызымен ғана емес, сонымен қатар әскерлерді жаттықтырудың, олардың рухының, адалдығының және ұйымдасқан басшылықтың маңыздылығын көрсеткендіктен де әйгілі. Бұл шайқас 589 жылға дейін Оңтүстік Қытайдың тәуелсіздігін сақтап қалды, одан кейін Солтүстік Қытай қайтадан Хан ұлтының Суй әулеті билігіне көшті.
In October 383, the Former Qin forces under Fu Rong captured the important Jin city of Shouyang (壽陽, in modern Lu'an, Anhui). In addition, after the battle, Jin forces advanced to the Yellow River and recovered much of the Chinese heartland, forming a basis for Liu Yu's expeditions and the Southern and Northern dynasties period that would follow soon afterward. This battle is famous not only because of its significance in history but also because it demonstrated the importance of troop training, morale, loyalty and organized battle command. The battle was also significant in that it ensured South China would remain independent until 589 AD, when North China was again under a Han Chinese regime, the Sui dynasty.