Француз трубашысы Морис Андре

Кіріспе

Француз трубашысы Морис Андре (21 мамыр 1933 – 25 ақпан 2012) – француз трубашысы, классикалық музыка саласында қызмет еткен. Ол Париждегі Жоғары музыка консерваториясында (Conservatoire National Supérieur de Musique) труба профессоры болды, онда ол пикколо трубасын, соның ішінде барокко репертуарын оқытуды енгізді. Андре өз аспабында көптеген жаңалықтарға бастамашы болды және трубаның танымалдылығын арттыруға үлес қосты.

Өмірбаян

Андре Севенн тауларындағы Алес қаласында, шахтер отбасында дүниеге келді. Ол өзі 14 жасынан 18 жасқа дейін шахтада жұмыс істеді. Әкесі әуесқой музыкант болғандықтан, Андре әкесінің досынан труба тартуды үйреніп, оны консерваторияға жіберуді ұсынды. Консерваторияға тегін қабылдану үшін ол әскери оркестрге қосылды. Консерваторияда алты ай оқыған соң, ол бірінші жүлдеге ие болды. Консерваторияда Андренің профессоры Раймонд Сабарих, оның жеткілікті еңбек етпегені үшін сөгіс айтып, жақсы ойнайтын болғанда қайта оралуға шақырды. Бірнеше аптадан кейін ол Арбанның кітабының соңындағы барлық он төрт этюдті өте жоғары деңгейде орындауға оралды. Кейін Сабарих: «Сол кезде Морис Андре, Морис Андре болды» деді. Морис Андре 1955 жылы Тео Мертенспен бірге Женева халықаралық музыкалық конкурсында және 1963 жылы Мюнхендегі ARD халықаралық музыкалық конкурсында жеңіс одіс. 1970 жылы Нью-Йорктегі Итака колледжінде Phi Mu Alpha Sinfonia Delta бөлімінің құрметті мүшесі атанды. Андре 1960-1970 жылдары Erato және басқа лейблдер үшін пикколо трубасында барокко туындыларын жазып, халықаралық деңгейде танымал болды. Ол сонымен қатар, обой, флейта және тіпті вокалдық және струнный аспаптарға арналған көптеген пьесаларды орындады. Андре өмірінің соңына дейін, 1950-ші жылдардың ортасынан бастап 300-ден астам аудиожазба жасады. Андренің үш баласы болды: Лионель (1959–1988), трубашы және музыка мұғалімі; Николас, труба тартады; және Беатрис, обой ойнайды. Үшеуі де әкесімен бірге концерттерде өнер көрсетті. Ол ағасы Реймондпен (1941 ж.т.) бірнеше жазбалар жасады. Андренің шәкірттерінің бірі Гай Туврон, 2003 жылы «Морис Андре: Даңққа апарар труба» (Maurice André: Une trompette pour la renommée) атты өмірбаяндық кітап жазды. Андре өмірінің соңғы жылдарын Францияның оңтүстігінде зейнеткерлікте өткізді. Ол 2012 жылдың 25 ақпанында Байон қаласындағы ауруханада 78 жасында қайтыс болды. Ол Лозердегі Сент-Андре Капсезе ауылының зиратына жерленді.

André was born in Alès in the Cévennes, into a mining family. He himself worked in the mine from the age of 14 to the age of 18. His father was an amateur musician; André studied trumpet with a friend of his father, who suggested that André be sent to the conservatory. In order to gain free admission to the conservatory, he joined a military band. After only six months at the conservatory, he won his first prize. At the conservatory, André's professor, Raymond Sabarich, reprimanded him for not having worked hard enough and told him to return when he could excel in his playing. A few weeks later, he returned to play all fourteen etudes found in the back of Arban's book to a very high standard. Sabarich later said that "it was then that Maurice Andre became Maurice Andre." Maurice André won the Geneva International Music Competition in 1955, together with Theo Mertens, and the ARD International Music Competition in Munich in 1963. He was made an honorary member of the Delta chapter of Phi Mu Alpha Sinfonia at Ithaca College in New York in 1970. André rose to international prominence in the 1960s and 1970s with a series of recordings of baroque works on piccolo trumpet for Erato and other labels. He also performed many transcriptions of works for oboe, flute, and even voice and string instruments. André had over 300 audio recordings to his name, from the mid 1950s to his death. André had three children: Lionel (1959–1988), trumpeter and music teacher; Nicolas, who plays the trumpet; and Béatrice, who plays the oboe. All three performed with their father in concert. He also made several recordings with his brother Raymond (b. 1941). One of André's students, Guy Touvron, wrote a biography entitled Maurice André: Une trompette pour la renommée (Maurice André: A Trumpet for Fame), which was published in 2003. André spent the last few years of his life in retirement in southern France. He died at the age of 78 in a hospital in Bayonne on 25 February 2012. He is buried in the cemetery of the village of Saint André Capcèze (in the Lozère).