Жаңа Зеландияда проституцияның заңдылығы мен тәжірибесі

Кіріспе

Жаңа Зеландиядағы жезөкшеліктің заңдылығы мен практикасы Жаңа Зеландияда жезөкшелік, жезөкшелік үйі ұстау, біреудің жезөкшелігінен түскен табысқа өмір сүру және көшеде қызмет көрсету заңды және 2003 жылғы Жезөкшелікті реформалау туралы заң күшіне енгеннен бері осылай келеді. Секс-жұмыскерлерді мәжбүрлеу заңсыз. 2003 жылы жезөкшеханалардың, эскорт агенттіктерінің және қызмет көрсетудің қылмыстан босатылуы, сондай-ақ минималды реттеу үлгісіне көшу бүкіл әлемде қызығушылық тудырды; Жаңа Зеландияның жезөкшелік заңдары қазір әлемдегі ең либералды заңдардың бірі болып табылады. 2003 жылға дейін Жаңа Зеландиядағы жабық жезөкшелік 1978 жылғы Массаж орталықтары туралы заңмен реттелетін, ол жезөкшелерге массаж орталықтары ретінде жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Алайда, заңда массаж орталықтары қоғамдық орындар деп белгіленген, сондықтан қоғамдық орындарда қызмет көрсетуге қатысты заңдар орталықтағы жұмыскерлерге де қолданылды және олар кейде клиент ретінде келген полициямен тәркіленді. Орталықтағы жұмыскерлер өздерінің аты-жөндері мен мекенжайларын полицияға беруге міндетті болды. Жыныстық қатынас сатуды жарнамалау ("қызмет көрсету"), жезөкшелік үйін басқару және жезөкшеліктен түскен табысқа өмір сүру заңсыз болды. Массаж орталықтары туралы заңға және жезөкшелікті басуға бағытталған басқа да заңдарға қарамастан, 20 ғасырдың соңғы онжылдықтарында секс-жұмысқа едәуір төзімділік танытылды. Бұл заңдардың барлығы 2003 жылдың маусым айында "Жезөкшелікті реформалау туралы" заңмен өзгертілді.

2003 жылға дейін

Жаңа Зеландияда жыныстық қатынасты материалдық пайдаға алмастырудың алғашқы мысалдары, жергілікті маорилер мен еуропалық және американдық теңізшілер арасындағы алғашқы байланыс кезеңінде орын алды. Тағам, су және ағаш сияқты, секс еуропалық тауарларға айырбасталатын маңызды тауарлардың бірі болды. Аралдар шығанағы, әсіресе Корорарека қаласы осы жағдайға әйгілі болды және жезөкшелік кеңінен таралды. Бұл айырбастардың барлығы дерлік, әдеттегі мағынасында жезөкшелік болып есептелгені белгісіз. Кейбір жағдайларда, жыныстық қатынас тайпа мен кеме экипажы арасындағы кең серіктестіктің бір бөлігі болуы мүмкін, бұл уақытша некелік одаққа ұқсас еді. Әйелдердің қатысуға қатысты таңдау мүмкіндігі әртүрлі болған сияқты. Осы кезеңде қоныс аударушылар арасында гендерлік теңгерімсіздік байқалды және әйелдер жетіспеді. XIX ғасырда жезөкшелік көбінесе "әлеуметтік жамандық" деп аталды. Басқа британдық тәуелділіктер сияқты, Жаңа Зеландия да Ұлыбританиядан заңдар мен сот практикасын мұра етті. Мысалы, 1824 жылғы Ұлыбританияның босқындық туралы заңы, Жаңа Зеландия өз босқындық туралы заңын (1866–1884) қабылдағанға дейін күшінде болды. Бұл заңдарда жалпы жезөкшеге қатысты ережелер де болды. Жаңа Зеландия да британдық билік органдарының жұқпалы аурулар туралы заңдар қабылдауына ықпал етті; Жаңа Зеландиядағы заң 1869–1910 жылдар аралығында күшіне енді. Жаңа Зеландиядағы Әйелдердің Христиандық Ұстамдылық Одағы, жұқпалы аурулар туралы заңды жоюға үнемі тырысып, сот үкімдерінен алынған деректермен өтінішхаттар мен ашық хаттар жазып, заңның ер адамдарды қалай қорғап, әйелдерді барлық топтарда зорлау қаупіне ұшыратқанын дәлелдеді. Бұл заңдар, 1922 жылғы ресми есепте де айтылғандай, әйелдердің жыныстық аурулардың таралуына себепші екеніне сенуге негізделген, қатал шаралар еді. Ол 1917 жылғы Әлеуметтік Гигиена Заңымен алмастырылды, бірақ осы қорқыныштар екі дүниежүзілік соғыста да Британ империясында қайта пайда болды. Соғыстан кейінгі кезеңде "босқындыққа" көбірек мән берілді, бірақ жезөкшелік оның ең ауыр түрі ретінде қарастырылды. Жыныстық аурулар саясатының гендерлік негізі мен тәжірибесі ерте феминистік қозғалыстың назарына іліккенімен. ХХ ғасырдың екінші жартысында қабылданған жезөкшелікке қатысты заңдарға 1961 жылғы Қылмыстық кодекс, 1978 жылғы Массаж орталықтары туралы заң және 1981 жылғы Жеңіл құқық бұзушылықтар туралы заң кірді. Жеңіл құқық бұзушылықтар туралы заңның 26-бабында талап етуге тыйым салынған, Қылмыстық кодекстің 147-бабында жезөкшелікпен айналысуға тыйым салынған, 148-бабында жезөкшеліктен түскен табыспен өмір сүруге, ал 149-бабында жезөкшелікке көмектесуге тыйым салынған. 2000 жылы Қылмыстық кодекске өзгерістер енгізіліп, 18 жасқа толмаған жұмысшылары бар клиенттер мен операторлар қылмыстық жауапкершілікке тартылды (сексуалдық қатынасқа келісім беру жасы 16). Бұл күшіне енгеннен кейін 18 жасқа дейінгі жастар әлі де құқық бұзушылар ретінде қарастырылды, 2003 жылғы Жезөкшелік реформасы туралы заң қабылданғанға дейін. Массаж орталықтары туралы заң, жабық үйлерде коммерциялық секс бизнесіне мүмкіндік берді. Жемшөпшілер өз қызметтерін "эскорттар" деп жарнамаласа, ал жезөкшелер өздерін "массаж орталықтары" деп жарнамалады. Массаж орталықтарының жұмысшылары 1978 жылғы Массаж орталықтары туралы заң күшіне енгеннен бастап полицияда тіркелуге міндетті болды. 1990 жылдардың ортасында полиция бұл тіркеуді елдің кейбір аймақтарындағы басқа да жабық жұмысшыларға да өз еркімен кеңейтті. Полиция бұқаралық ақпарат құралдарына хабарласып, олар секс-жұмысшылардың қылмыс жасауына (мысалы, жезөкшелікпен айналысу және т.б.) "көмектесіп, қолдау көрсетуі" мүмкін екенін ескертті және жарнамаларды қабылдамас бұрын мұндай тіркеуді талап ету керектігін айтты.

The early examples of the exchange of sex for material gain in New Zealand occurred in the early period of contact between indigenous Māori and European and American sailors. Along with food, water, and timber, sex was one of the major commodities exchanged for European goods. The Bay of Islands and in particular the town of Kororareka was notorious for this and brothels proliferated. It is not clear whether all of these exchanges necessarily constituted prostitution in the usual sense of the word. In some cases, the sex may have been part of a wider partnership between a tribe and a ship's crew, akin to a temporary marriage alliance. The amount of choice women had about their participation seems to have varied. Throughout this period there was a severe gender imbalance in the settler population and women were in short supply. In the nineteenth century, prostitution was generally referred to as the "Social Evil". As with other British dependencies, New Zealand inherited both statute and case law from the United Kingdom, for instance the 1824 UK Vagrancy Act was in force until New Zealand passed its own Vagrancy Act (1866–1884). These included reference to the common prostitute. New Zealand was also amongst those dependencies that British authorities pressured into passing Contagious Diseases Acts; New Zealand's was in force from 1869–1910. The Women's Christian Temperance Union New Zealand continuously found for repeal of the Contagious Diseases Acts and ramped up its petitions and public letters with data from convictions in courts to prove how the law protected male predators and kept girls and women of all classes vulnerable to assault. These were oppressive Acts, based on the belief, expressed officially even in the 1922 report, that women represented vectors for the spread of venereal diseases. It was replaced by the Social Hygiene Act 1917, although these fears reappeared throughout the British Empire in both World Wars. In the post war period, the concern was more with "promiscuity", although prostitution was seen as an extreme form of this. The gendered rationale and practice of venereal disease policy formed a focus for early feminist activism. Prostitution related statute law passed in the second half of the 20th century included the Crimes Act 1961, the Massage Parlours Act 1978, and the Summary Offences Act 1981. Section 26 of the Summary Offences Act prohibited soliciting, S 147 of the Crimes Act prohibited brothel keeping, and S 148 living on the earnings of prostitution, and S 149 procuring. In 2000, the Crimes Act was amended to criminalise both clients and operators where workers were aged under 18 (the age of consent for sexual activity is 16). Young people under 18 were still classed as offenders after this came into force, until the passage of the Prostitution Reform Act 2003. The Massage Parlours Act effectively allowed indoor commercial sex under a facade. Prostitutes advertised their services as "escorts", and brothels advertised themselves as "massage parlours". Workers in "massage parlours" were required to be registered with the police from the time the Massage Parlours Act 1978 came into force. In the mid 1990s, the police extended this registration ex officio to other indoor workers in some areas of the country. The police had approached media outlets letting them know that they may be "aiding and abetting" sex workers committing crimes (such as brothel keeping, etc. ), and told the media that they should require such registration before accepting advertisements.

2003 жылғы жезөкшелікті реформалау туралы заң

1997 жылы Веллингтонда әйелдер форумын өткізу үшін бірқатар топтар бірікті, оның ішінде NZPC, ғалымдар, әйелдер ұйымдары (Жаңа Зеландияның бизнес және кәсіби әйелдер федерациясы, Жаңа Зеландияның Ұлттық әйелдер кеңесі, YWCA) және СПИД қоры. Басқа адамдардың арасында заңдық волонтерлер мен депутаттар, әсіресе Морис Уильямсон (Ұлттық, Пакуранга 1987–2017), Денсаулық сақтау министрінің орынбасары (1990–1996) және Кэтрин О’Риган (Ұлттық, Вайпа 1984–1996, Тізім 1996–1999), ол заң жобасын парламентте жақтады. Лейбористер билікке оралды (1999–2008), ал Тим Барнетт (Лейборист, Крайстчерч Орталық 1996–2008) оны проституцияны қылмыстық қылмыс деп тану үшін жеке мүшелік заң жобасы ретінде енгізуге жауапкершілікті алды. Бұл Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының зиянды азайту үлгісіне негізделген (1996). Заң жобасы 2000 жылдың 21 қыркүйегінде ұсынылып, сайлауға жіберілді, ол үшінші нөмір болып таңдалып, 8 қарашада 66 1 (87:21) заң жобасы ретінде талқыланды, бірінші оқылымда 87:21 дауыспен қабылданды. Партия тарапынан қолдау Жасылдардан, әсіресе Сью Брэдфордтан (Тізім, 1999–2009) келді. «Жаңа Зеландия Бірінші» партиясы оған қарсылық білдірді, олар шведтік тәсілді, яғни жыныстық қатынас сатып алуды қылмыстық қылмыстың құрамына енгізуді ұсынды. Содан кейін ол 222 ұсыныс алған және 66 ұсыныс тыңдаған (Әділет және сайлау) комиссиясына жіберілді, 2002 жылғы сайлаудан кейін 29 қарашада заң жобасын түзетіп, оған қолдау білдірді, енді заң жобасы 66 2 деп аталды. Ұлттық партия, «Жаңа Зеландия Бірінші», ACT Жаңа Зеландия және Біріккен болашақ партиясының мүшелері қарсы пікір білдірді. Бұл жеке мүшелік заң жобасы болғандықтан, теориялық тұрғыдан мүшелерге ар-ождан бойынша дауыс беруге рұқсат етілді. Алайда, 1999–2002 жылдардағы коалицияның үш партиясы (Лейбористер, Жасылдар, Альянс) өздерінің сайлауалды бағдарламаларында декриминализацияны көзделген. Кейін премьер-министр Хелен Кларк заң жобасын қолдады. Парламенттік талқылаулар мен комиссиялар барысында кейбір әйелдер құқықтарын қорғайтын ұйымдар, адам құқықтарын қорғайтын ұйымдар және денсаулық сақтау ұйымдары қолдау көрсетті. Полиция бейтараптығын сақтады. Кейбір феминистер жезөкшелер үйлерін және сойқыны қылмыстық қылмыстан босатуға қарсы болды (проституцияға қатысты феминистік көзқарастарды қараңыз), христиандық ұйымдар бөлінді, ал фундаменталистік діни ұйымдар, соның ішінде «Өмірге құқық» қозғалысы, қарсы болды. Проституцияны реформалау туралы заң 2003 жылдың 25 маусымында үшінші оқылымда қабылданды. Бұл заң жобасы тар есеппен қабылданды: 120 депутаттың 60-ы «жақ», 59-ы «қарсы» дауыс берді, ал лейборист Ашраф Чоудхари, елдегі жалғыз мұсылман депутаты, дауыс беруден бас тартты. Бұл нәтиже көптеген сарапшылар күтпеген нәрсе болды, олар заң жобасының сәтсіз аяқталуын күтіп отырды. Көптеген бақылаушылар трансгендер әйел және бұрынғы секс-қызметкер Джорджина Бейердің парламенттегі сөзі бірнеше депутаттарды, мүмкін Чоудхари мырзаны да, соңғы минутта өздерінің дауыстарын өзгертуге көндірді деп санайды. Заң бұрынғы заңнаманы, соның ішінде массаж салондары туралы заңды жойды, ерікті ересектердің (18 жастан асқан) жеңіл жүрісін қылмыстық құқықтан алып тастап, оны ұлттық және жергілікті деңгейде азаматтық құқықпен алмастырды. Ерікті және еріксіз жезөкшеліктің арасындағы айырмашылық нақтыланды. Біреуді жыныстық қызмет көрсетуге мәжбүрлеу қылмыс болып саналады. Сондай-ақ, уақытша визамен келгендерге секс-жұмыс істеуге, сондай-ақ секс-жұмысқа инвестиция салуға тыйым салынды. Провайдер мен клиент арасындағы келісімшарттар мойындалды, және провайдерлер қызмет көрсетуден бас тартуға құқылы. Даулы келісімшарттар дауларды қарау жөніндегі сотқа жіберілуі мүмкін. Жарнамаға тыйым салынды, баспа басылымдарын қоспағанда, оларға шектеулер қойылды. Қылмыстық құқық бұзушылықтар туралы заң заңсыз әрекеттерге қатысты күшінде қалады. 2004 жылғы «Қылмыстық жазбалар (таза парақ)» туралы заң секс-қызметкерлерге бұрынғы айыптауларды жою туралы өтініш беруге мүмкіндік берді. Секс-жұмысы заңды жұмыс ретінде танылды (бірақ насихатталмайды) Жаңа Зеландияның Жұмыс және табыс басқармасы тарапынан, олар жезөкшеханалардағы бос орындарды жарнамалай алмайды немесе адамдарға жеңілдік алу үшін секс-жұмысты бастауды ұсынбайды. Қазір жұмыс орны қауіпсіздігі мен денсаулық ережелері, жезөкшелер ұжымымен келісілген, секс-жұмысына қолданылады. Еңбекке қатысты дауларды Еңбек инспекциясы мен медиация қызметіне жіберуге болады. Жұмыс берушілер мен қызметкерлер қауіпсіз жыныстық қатынаспен айналысуы және оны насихаттауы міндетті. Денсаулық сақтау министрлігі оның орындалуын бақылайды. Ішкі секс-жұмысшыларды полицияға тіркеуді бротель операторларының әкімшілік құқық деңгейінде сертификаттаумен алмастырды. Бұрынғы жазбалар жойылды. Бұрынғы қылмыстық құқық бұзушылықтарына байланысты сертификаттан бас тартуға рұқсат етіледі (кәсіби қызметке қатысты емес). Полицияның қызметі секс-жұмысшыларды тіркеу және қудалаудан оларды қорғауға ауыстырылды. Полицияның ең жақсы тәжірибелер туралы нұсқаулығына проституцияға қатысты мәліметтер енгізілді. Жергілікті билікке аумақтық бөлу және жарнамалау үшін ережелерді әзірлеуге, бірақ секс-жұмысты тыйым салуға рұқсат берілді. Қорытындылай айтқанда, заң жезөкшелік, басқа біреудің проституциясынан түскен табысқа өмір сүру және жезөкшелер үйін ұстауды қылмыстық қылмыстан босатады. Заң қабылданғаннан кейін Maxim Institute және басқа консервативті христиандық ұйымдар 1993 жылғы «Азаматтардың бастамасымен референдум» туралы заңға сәйкес азаматтардың бастамасымен референдум өткізу үшін тиісті мөлшерде қол жинауға тырысты. Бұл бастаманы екі «Жаңа Зеландия Бірінші» партиясының депутаты, Гордон Копланд, заң жобасының ең белсенді қарсыласы және Ларри Балдок қолдады. Оған мерзім ұзартылса да, проституцияға қарсы топтар азаматтардың бастамасымен референдум өткізу үшін қажетті расталған қол қою санын алуға жетпеді. Жаңа Зеландияның жергілікті билігі үлгілік ережелер мен процедураларды ұсынды. Сотқа шағымдану әдетте кеңестің шектеуші ережелерін қолдауға сәтсіз аяқталды. 2006 жылға қарай 74 жергілікті биліктің 17-сі ережелерді әзірледі немесе енгізді.

In 1997, a number of groups came together to hold a Women's Forum in Wellington, out of which a working group developed to draft a bill, including the NZPC, academics, women's groups (New Zealand Federation of Business and Professional Women, National Council of Women of New Zealand, YWCA), and the AIDS Foundation. Other individuals included legal volunteers and MPs, in particular Maurice Williamson (National, Pakuranga 1987–2017), Associate Minister of Health (1990–1996), and Katherine O'Regan (National, Waipa 1984–1996, List 1996–1999), who championed the bill in parliament. Labour returned to power (1999–2008), and Tim Barnett (Labour Christchurch Central 1996–2008) assumed responsibility for introducing it as a Private Member's Bill to decriminalise prostitution. This was based on the harm reduction model of New South Wales (1996). The bill was introduced on 21 September 2000, and placed in the ballot box, being drawn as number 3 and debated on 8 November as Bill 66 1 (87:21), passing first reading 87:21. Party support came from the Greens, notably Sue Bradford (List, 1999–2009). It was opposed by New Zealand First, who proposed the Swedish approach of criminalising the purchase of sex. It then proceeded to select committee (Justice and Electoral),
which received 222 submissions and heard 66 submissions, amending and reporting in favour of the Bill on 29 November 2002, following the 2002 election, the bill now being referred to as Bill 66 2. Dissenting minority opinions were recorded by the National, New Zealand First, ACT New Zealand, and United Future members. This was a Private Member's Bill, and theoretically, members were allowed a conscience vote. However, the three members of the 1999–2002 coalition (Labour, Greens, Alliance) all had decriminalisation in their manifestos. Later, the Prime Minister, Helen Clark, lent her support to the bill. During the parliamentary debates and committees, support came from some women's rights groups, some human rights groups, and some public health groups. The police were neutral. Some feminists opposed the decriminalisation of brothels and pimping (see feminist views on prostitution), Christian groups were divided, and fundamentalist religious groups, including Right to Life, were opposed. The Prostitution Reform Act (PRA) passed its third reading on 25 June 2003. This bill passed narrowly; of 120 member of parliaments, 60 voted for it, 59 against, and one politician, Labour's Ashraf Choudhary, the country's only Muslim MP, abstained. The result was a surprise, as most commentators had expected the bill to fail. An impassioned speech to parliament by Georgina Beyer, a transgender woman and former sex worker, was believed by many observers to have persuaded several wavering MPs, possibly including Mr Choudhary, to change their votes at the last minute. The Act replaced the previous legislation, including repealing the Massage Parlours Act, largely removing voluntary adult (age 18 and over) prostitution from the criminal law and replacing it with civil law at both national and local level. A distinction was made between voluntary and involuntary prostitution. It remains a crime to coerce someone to provide sexual services. Sex work is also prohibited for those on temporary visas, and immigration for and investment in sex work is prohibited. Contracts between provider and client were recognised, and providers have the right to refuse services. Contested contracts can be referred to the Disputes Tribunal. Advertising is banned, with the exception of print media, which is restricted. The Summary Offences Act remains in force in relation to soliciting, which may be classed as offensive behaviour. The Criminal Records (Clean Slate) Act 2004 also allows sex workers to apply for previous convictions to be removed from the record. Sex work is recognised (but not promoted) as legitimate work by Work and Income New Zealand, who may not advertise vacancies in brothels or suggest people start sex work as a means of getting off a benefit. Now, workplace safety and health rules, developed in consultation with the prostitutes' collective, apply to sex work. Employment disputes can be referred to the Labour Inspectorate and Mediation Service. There is an obligation on employers and employees to practise and promote safe sexual practices. The Ministry of Health has the responsibility for enforcement. Registration of indoor sex workers with the police was replaced by certification at an administrative law level of brothel operators. Prior records have been destroyed. Refusal of a certificate is permitted for prior criminal offences (not necessarily related to prostitution). Police activities changed from the registration and prosecution of sex workers to protection. The Police Manual of Best Practice was amended to include prostitution. Local government was empowered to develop by laws for zoning and advertising, but not prohibit sex work. In summary, the Act decriminalised soliciting, living off the proceeds of someone else's prostitution, and brothel keeping. Following passage of the Act, the Maxim Institute and other conservative Christian organisations tried to gain an appropriate number of signatures for a citizens initiated referendum under the Citizens Initiated Referendum Act 1993. The initiative was sponsored by two United Future MPs, Gordon Copeland, the bill's most outspoken critic, and Larry Baldock. Although it was allowed an extension, anti prostitution groups fell well short of gaining the number of authenticated signatures required for a citizen initiated referendum. Local Government New Zealand provided model by laws and procedures. Court challenges have usually failed to uphold more restrictive council by laws. By 2006, 17 of 74 local governments had drafted or implemented by laws.

Кейінгі бастамалар

Жаңа Зеландияда жезөкшелікті шектеу шаралары жалғасуда. 2010 жылы Ұлттық партиясының депутаты Тау Хенар мектептер маңындағы үй-жайларды ашуға шектеу қоюды ұсынды. Бірақ бұл мәселе жергілікті муниципалитеттердің қарауына жатады. Киви партиясы заңды күштен шығаруды талап етті. Партияның соңғы депутаты 2008 жылы парламенттен шығарылып, кейін Жаңа Зеландияның Консервативтік партиясына қосылды. Партия Киви партиясының бұрынғы жезөкшелік заңнамасын реформалауға қарсылығын сақтайды, алайда, Киви партиясы сияқты, парламенттік тізім бойынша өту үшін қажетті ең төменгі шектің астында дауыс жинайды. 2013 жылдың мамырында Элизабет Субрицки «Сексуалдық қанаудан құтылу» атынан петиция тапсырды, онда Халық қабылдауынан «көшедегі жезөкшелікке қарсы ұлттық іс-қимыл жоспарын жасауды, соның ішінде жыныстық қызметтерді сатып алуды қылмыстық жазаға тартуды» (шведтік модель) заңдастыруды сұрады. Әділет министрлігі 2013 жылдың қыркүйегінде 2011/60 нөміріндегі петициядағы ұсыныстарға жауап берді, ал 2014 жылдың ақпанында Жаңа Зеландия жезөкшелер ұжымы (NZPC) өз жауабын берді. 2014 жылдың 7 қарашасында Жаңа Зеландия Парламентінің Әділет және сайлау комитеті петицияны қабылдамағандығы туралы баяндама жариялады. Комитет қорытындысында былай деді: «Біз петиция авторының көшедегі жезөкшелік туралы алаңдаушылығын түсінеміз. Алайда, көшедегі жезөкшелікті толығымен жою ешқандай юрисдикцияда мүмкін болмағанын білеміз, ал оны толығымен тыйым салу секс-жұмыскерлердің денсаулығы мен қауіпсіздігіне кері әсер етеді. Біз «Жезөкшелік заңнамасын қарау комитетінің» жергілікті тәсілдер көшедегі жезөкшелікпен күресуде тиімдірек болады деген қорытындысын қолдаймыз». Баяндамаға реакция жасаған Жаңа Зеландия жезөкшелер ұжымынан доктор Калум Беннахие: «Қоғам басқа топтарға құқық бергенде, олар осы құқықтарды қорғау үшін парламентке қайта оралудың қажеті болмайды. Алайда, секс-жұмыскерлер 2003 жылы Парламент жезөкшелікті қылмыстан босатқанда алған құқықтарын қорғау үшін үнемі парламентте өзін қорғап, бірдей күрес жүргізіп, ойдан шығарылған деректерге негізделген бірдей аргументтерді қайта-қайта жоққа шығаруға мәжбүр» деді.

Moves to restrict prostitution in New Zealand continue. In 2010, National MP Tau Henare called for restricting premises from being opened near schools. However this actually falls under local municipal responsibility. The Kiwi Party called for the repeal of the Act. The party's last remaining MP was voted out of Parliament in 2008, and it was subsequently absorbed into the Conservative Party of New Zealand. The party maintains the Kiwi Party's earlier opposition to prostitution law reform, but, like the Kiwi Party before it, polls well under the minimum threshold required for parliamentary list only representation. In May 2013, Elizabeth Subritzky submitted a petition on behalf of Freedom from Sexual Exploitation that asked the House of Representatives to "legislate for a national plan of action to combat street prostitution, including a law which makes the purchase of sexual services illegal" (the Swedish model). The Ministry of Justice responded to the assumptions in Petition 2011/60 in September 2013, followed by a response by the New Zealand Prostitutes Collective (NZPC) in February 2014. On 7 November 2014, the Justice and Electoral Committee of the New Zealand Parliament issued its report which rejected the petition. In its concluding comment, the committee stated: "We appreciate the petitioner's concerns about street prostitution. However, we are aware that the eradication of street based prostitution has not proved to be achievable in any jurisdiction, and simply banning it may have negative consequences for the health and safety of sex workers. We support the Prostitution Law Review Committee’s conclusion that local approaches are likely to be most effective in dealing with street prostitution." Reacting to the report, Dr Calum Bennachie from the New Zealand Prostitutes Collective stated that, "When other groups are finally given rights by society, they rarely have to keep returning to parliament to protect those rights. Yet, sex workers, who have been given their rights by Parliament in 2003 when sex work was decriminalised, continually have to defend themselves in parliament, fight the same battles, and time after time have to refute the same tired arguments based on invented figures."

Бүгін

Басқа елдердегідей, Жаңа Зеландияда да секс-жұмыскерлер әртүрлі орталарда жұмыс істейді, оның ішінде көшедегі секс-қызмет көрсету, бордельдер мен сауналардағы жабық қызмет, эскорт агенттіктері арқылы және тәуелсіз жұмыс істейтіндер де бар.

Көшедегі жезөкшелік

Көшедегі жезөкшелік өзінің айқындығынан туындап, пікірталас шақыруда басымдық танытады. Мысалы, секс-қызметкерлер Ақландтағы Karangahape Road және Hunter's Corner, Веллингтондағы Cuba/Vivian/Marion көшелері, Крайстчерчтегі Manchester Street және басқа да жерлерде жиі жиналады. 2011 жылғы 22 ақпандағы Крайстчерчтегі жер сілкінісінен кейін бұл мәселе Ferry Road-қа және Manchester Street-тің тұрғын бөлігіне көшті. Жаңа Зеландияда гендерлік идентиті негізінде кемсітуге тыйым салынғанмен (Жаңа Зеландияның Құқықтар туралы заң жобасы жөніндегі Бас прокурордың пікірін қараңыз), трансгендер қауымдастығының көптеген жас өкілдеріне азық-түлік, баспана және демалыс үшін күрделі жағдайға түсіп, секс-қызмет көрсетуге мәжбүр болуда. Осы себепті, олар көшедегі секс-жұмысында көптеп ұсынылған. Манукаудың Оңтүстік Окленд айманындағы қақтығыстар пікірталас ошағы болып қалуда (төмендегі бөлімді қараңыз).

Проституция және кәмелетке толмағандар

Жаңа Зеландияда секс индустриясына кәмелетке толмағандардың араласуы 2003 жылы PRA қабылданғанға дейін де, кейін де күрделі мәселе болып қалып отыр, оның ауқымы немесе PRA-мен байланысы туралы әртүрлі пікірлер бар.

Заң

Балалардың жыныстық коммерциясы заңсыз. 2003 жылғы Жыныстық қызметті реформалау туралы заңда былай делінген:

Осылайша, 18 жасқа толмаған адамның жыныстық қызметкер болуы заңды, бірақ кез келген адамның осы қызметтен пайда табуы, немесе оны кез келген адамға коммерциялық жыныстық қызметтер көрсетуге итермелеуі, көмектесуі, жеңілдетуі немесе көндіруі заңсыз. Сондай-ақ, 18 жасқа толмаған адамнан жыныстық қызмет сатып алу да заңсыз. Бұқаралық ақпарат құралдары осы заңға сәйкес екенін қамтамасыз ету үшін жарнама орналастыру алдында фотосуреттерін сұрауы мүмкін. "Орындылық" деген қорғаныс жойылды, бірақ полиция кәмелетке толмаған жыныстық қызметкерлерден жасын растайтын құжаттарды талап етуі мүмкін. 18 жасқа толмаған адамның жезөкше клиенті болуына тыйым салатын заң жоқ болғандықтан, мұндағы заңды жас шамамен 16 жасқа тең, бұл Жаңа Зеландиядағы жыныстық келісімге қол жеткізуге болатын жас.

АҚШ адам құқықтары жөніндегі есептері

АҚШ Мемлекеттік департаментінің 2004–2009 жылдарғы адам құқықтары жөніндегі есептері Жаңа Зеландиядағы балаларға қатысты жыныстық коммерцияның (проституцияның) жағдайларын қамтиды. 2008 жылғы есепте Крайстчерч прокурорлары 2006 жылы БҰҰ Балалар құқықтары конвенциясына сәйкес қабылданған, сексуалдық құлдыққа тыйым салатын заңды алғаш рет қолданғаны айтылады. Бұл есеп 2009 жылғы АҚШ есебінде де аталып өтеді.

Секс-қызметкерлерге көмек көрсету және қызмет көрсету

Жаңа Зеландиялық жезөкшелер ұжымы (NZPC) – Жаңа Зеландияда орналасқан, секс-жұмыскерлердің құқықтарын қолдайтын және жезөкшелерге жұмыстың тәуекелдерін азайту жолдары туралы білім беретін ұйым. Ол 1987 жылы Кэтрин Хили және басқалар тарапынан құрылды. 1988 жылы Денсаулық сақтау министрінен, содан кейін Денсаулық сақтау департаментінен (кейін Денсаулық сақтау министрлігіне айналған) қаржыландыру алды. Бұл ұйым жезөкшеліктің қылмыстық жазадан босатылуына үлкен үлес қосты.

Бағалау процесінен қосымша ақпарат

Крайстчерч медицина мектебінің "Проституция реформасының секс-жұмыскерлердің денсаулығы мен қауіпсіздігіне тигізетін әсері: Проституция заңын қарау комитетіне баяндама" атты есебі Жаңа Зеландиядағы 772 секс-жұмыскерді зерттеді, олардың ішінде Окленд, Веллингтон және Крайстчерч қалалары негізгі қалалық орталықтар ретінде, ал Нельсон мен Хоукс шығанағы екінші деңгейлі орталықтар ретінде қарастырылды. Ол және Виктория университетінің Қылмыс және Әділет зерттеу орталығының зерттеулері Проституция заңын қарау комитетіне 2003 жылғы Проституция реформасының секс-жұмыскерлерге тигізетін әсері туралы қорытынды жасауға қажетті деректерді ұсынды. Зерттеушілер осы процесті "Секс-жұмысынан қылмысты алып тастау: Жаңа Зеландия секс-жұмыскерлерінің декриминализация үшін күресі" атты 2010 жылғы кітапта одан әрі сипаттады. Кітаптың авторлары: Джиллиан Абель (Жаңа Зеландияның Отаго университетінің аға қоғамдық денсаулық сақтау зерттеушісі және оқытушысы), Лиза Фицджеральд (Халық денсаулығы әлеуметтанушысы және Квинсленд университетінің Халық денсаулығы мектебінің әлеуметтік ғылымдар оқытушысы) және Кэтрин Хили (Жаңа Зеландияның Секс-жұмыскерлер ұжымының негізін қалаушы мүшесі). Кітапта 700-ден астам секс-жұмыскермен сұхбаттасудың нәтижелері келтірілген және декриминализация секс-жұмыскерлердің қауіпсіздігі мен денсаулығына оң әсер еткені туралы қорытынды жасалған. 2008 жылғы "Проституция заңын қарау комитетінің 2003 жылғы Проституция реформасы заңының жұмыс істеуі жөніндегі баяндамасында" комитет Жаңа Зеландиядағы секс-жұмысының көптеген жағдайлары мен аясындағы ақпаратты толықтырды. Баяндама сонымен қатар ECPAT New Zealand және Stop Demand Foundation көтерген мәселелерді, сондай-ақ Манукау қалалық кеңесінің (Көшедегі секс-жұмысын бақылау) 2005 жылғы заң жобасын қолдаған тараптардың талаптарын қарастырды.