Жауап беру құрылғысы – телефон қоңырауларын қабылдап, хабарламаларды жазатын құрал. Магниттік жазба негізінде жұмыс істейді, бірақ қазір қолданылуы азайып барады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Телефонға жауап беретін құрылғы
Telephone answering device
Телефонға жауап беретін машина, жауап беруші телефон немесе хабарлама машинасы, сондай-ақ Ұлыбританияда және кейбір Достастық елдерінде телефондық хабарлама беру машинасы (немесе ТАМ), ansaphone немесе ansafone (саудалық атаудан) немесе телефонға жауап беретін құрылғы (TAD) деп аталады. Ол телефон қоңырауларына жауап беру және шалушылардың хабарламаларын жазу үшін қолданылады. Дауыстық хабарламадан айырмашылығы, телефонға жауап беретін машина пайдаланушының үйіне орналастырылады немесе пайдаланушының стационарлық телефонымен біріктіріледі, ал операторлық хабарламадан айырмашылығы, шалушы адаммен сөйлеспейді. Ұялы телефон технологиясына көшуге және бірыңғай байланыстың дамуына байланысты телефонға жауап беретін құрылғылардың саны азайып барады.
An answering machine, answerphone, or message machine, also known as telephone messaging machine (or TAM) in the UK and some Commonwealth countries, ansaphone or ansafone (from a trade name), or telephone answering device (TAD), is used for answering telephone calls and recording callers' messages. When a telephone rings a set number of times predetermined by the call's recipient the answering machine will activate and play either a generic announcement or a customized greeting created by the recipient. Unlike voicemail, an answering machine is placed at the user's premises alongside—or incorporated within—the user's landline telephone, and unlike operator messaging, the caller does not talk to a human. As landlines become less important due to the shift to cell phone technology, and as unified communications evolve, the installed base of TADs is shrinking.
Тарих
20 ғасырдың көптеген автожауаптағыштары 1898 жылы Вальдемар Пульсен ойлап тапқан магниттік жазуды пайдаланды. Дегенмен, телефонға арналған алғашқы практикалық автоматты жауап беру құрылғысын кім жасағаны туралы пікірлер қарама-қайшы. 1930 жылдан бастап Кларенс Хикман Белл зертханасында жұмыс істеді, онда ол магниттік жазу әдістерін жетілдірді, сөз үлгілерін тану және электромеханикалық коммутациялық жүйелерді зерттеді. 1934 жылы ол таспаға негізделген автожауаптағыш құрылғысын жасады, бірақ телефон компаниясы AT&T, Белл зертханасының иесі болғандықтан, автожауаптағыш телефон қоңырауларының азаюына әкелуі мүмкін деген қорқынышпен оны көп жылдар бойы құпия ұстады. Көптеген адамдар автожауаптағышты 1935 жылы Уильям Мюллер ойлап тапқан деп санайды, бірақ оны 1931 жылы Уильям Шергенс жасаған болуы мүмкін, оның құрылғысы фонографиялық цилиндрлерді қолданды. Шергенстің құрылғысы «Масканың артында» (1932 жылғы фильмде) көрсетілген. Людвиг Блатнер 1929 жылы өзінің Blattnerphone магниттік жазу технологиясына негізделген телефон автожауаптағышын ұсынды. 1935 жылы өнертапқыш Бенджамин Торнтон шалушыдан дауыстық хабарламаларды жазуға арналған құрылғы жасады. Құрылғы жазбаның жасалған уақытын да тіркеуге қабілетті болды. Көптеген дереккөздер оның 1935 жылы ойлап тапқанын айтса да, Торнтон бұл құрылғыға 1930 жылы патент алған (№ 1831331), ол жазбаны сақтау үшін фонографиялық пластинканы пайдаланды. 1949 жылы АҚШ-та Tel Magnet атты коммерциялық автожауаптағыш ұсынылды, ол шығыс хабарламаларды ойнатып, кіріс хабарламаларды магниттік сымға жазды. Оның бағасы 200 доллар болды, бірақ коммерциялық сәттілікке жете алмады. 1949 жылы алғашқы коммерциялық сәтті автожауаптағыш – Висконсин штатында Electronic Secretary Industries компаниясын құрған өнертапқыш Джозеф Циммерман мен бизнесмен Джордж В. Даннер жасаған Electronic Secretary болды. Electronic Secretary хабарландырулар үшін 45 айналымдық пластинка ойнатқышын, ал хабарламаларды жазу және ойнату үшін сымдық жазғышты пайдаланды. 1957 жылы General Telephone and Electronics компаниясы Electronic Secretary Industries компаниясын сатып алды. Коммерциялық тұрғыдан сәтті болған тағы бір автожауаптағыш – Ansafone, оны Phonetel атты компанияда жұмыс істеген доктор Кадзуо Хашимото жасаған. Бұл компания АҚШ-та 1960 жылы алғашқы автожауаптағыштарды сата бастады. Code a Phone атты тағы бір ерте модель 1966 жылы ұсынылды. Автожауаптағыштар 1984 жылы AT&T қайта құрылымдалғаннан кейін кеңінен қолданыла бастады, осы кезде құрылғылар қолжетімді болды және АҚШ-та жылдық сатылымы бір миллион данаға жетті. Бірінші қайта құрылымнан кейінгі құрылғы DuoPhone саудалық атауымен танылды және оны Tandy (Radio Shack) сатты. Бұл құрылғыны және оның кейінгі нұсқаларын жеке консультациялық бизнесі бар инженер-электрик Сава Якобсон жасаған. Ерте автожауаптағыштар магниттік таспа технологиясын пайдаланса, қазіргі заманғы құрылғылардың көпшілігі қатты күйдегі жад сақтауды қолданады; кейбір құрылғылар екеуінің де комбинациясын пайдаланады, шығыс хабарлама үшін қатты күйдегі схеманы және кіріс хабарламалар үшін кассетті пайдаланады. Джеймс П. Митчелл 1982 жылдың сәуір айында Айова штатының университетінде VEISHEA инженерлік ашық есігінде кіріс жүйесімен бірге жұмыс істейтін сандық хабардың прототипін көрсетті. Бұл жүйе инженерлік бөлімнен алтын медальді жеңіп алды. 1983 жылы Кадзуо Хашимото АҚШ патенті 4,616,110 бойынша сандық автожауаптағыш архитектурасына патент алды. Нарыққа шығарылған алғашқы сандық автожауаптағыш 1990 жылы AT&T компаниясының 1337 моделі болды; бұл іс-шараны Трей Уивер басқарды. Хашимото мырза AT&T компаниясын сотқа берді, бірақ істі тез тоқтатты, себебі AT&T архитектурасы оның патентінен айтарлықтай ерекшеленді.
Most 20th century answering machines used magnetic recording, which Valdemar Poulsen invented in 1898. The creation of the first practical automatic answering device for telephones, however, is in dispute. Starting in 1930, Clarence Hickman worked for Bell Laboratories, where he developed methods for magnetic recording and worked on the recognition of speech patterns and electromechanical switching systems. In 1934, he developed a tape based answering machine which phone company AT&T, as the owner of Bell Laboratories, kept under wraps for years for fear that an answering machine would result in fewer telephone calls. Many claim the answering machine was invented by William Muller in 1935, but it may already have been created in 1931 by William Schergens whose device used phonographic cylinders. Schergens' device is featured in Behind the Mask (1932 film). Ludwig Blattner promoted a telephone answering machine in 1929 based on his Blattnerphone magnetic recording technology. In 1935, inventor Benjamin Thornton developed a machine to record voice messages from the caller. The device reportedly also was able to keep track of the time the recordings were made. Although many sources maintain that he invented it in 1935, Thornton had actually filed a patent in 1930 (Number 1831331) for this machine, which utilized a phonographic record as the recording medium. A commercial answering machine, the Tel Magnet, offered in the United States in 1949, played outgoing messages and recorded incoming messages on a magnetic wire. It was priced at $200 but was not a commercial success. In 1949, the first commercially successful answering machine was the Electronic Secretary created by inventor Joseph Zimmerman and businessman George W. Danner, who founded Electronic Secretary Industries in Wisconsin. The Electronic Secretary used the then state of the art technology of a 45 rpm record player for announcements and a wire recorder for message capture and playback. Electronic Secretary Industries was purchased in 1957 by General Telephone and Electronics. Another commercially successful answering machine was the Ansafone created by inventor Dr. Kazuo Hashimoto, who was employed by a company called Phonetel. This company began selling the first answering machines in the US in 1960. Another early model known as the Code a Phone was introduced in 1966. Answering machines became more widely used after the restructuring of AT&T in 1984, which was when the machines became affordable and sales reached one million units per year in the US. The first post breakup device went by the trade name of DuoPhone and was sold by Tandy (Radio Shack). This device and its successors were designed by Sava Jacobson, an electrical engineer with a private consulting business. While early answering machines used magnetic tape technology, most modern equipment uses solid state memory storage; some devices use a combination of both, with a solid state circuit for the outgoing message and a cassette for the incoming messages. James P. Mitchell displayed a working prototype of a digital outgoing message with a taped incoming system at an Iowa State University VEISHEA engineering openhouse in April 1982. This system won a gold award from the Engineering department. In 1983, Kazuo Hashimoto received a patent for a digital answering machine architecture with US Patent 4,616,110. The first digital answering machine brought to the market was AT&T's Model 1337 in 1990; an activity led by Trey Weaver. Mr. Hashimoto sued AT&T but quickly dropped the suit because the AT&T architecture was significantly different from his patent.
Шақыруларға жауап беру және оларды аяқтау
Кіріс қоңырауға жауап берудің екі мүмкіндігі бар: 1) оператордың кез келген уақытта араласуын күту немесе 2) TAD-ның белгілі бір күйінде, белгіленген сандағы қоңыраудан кейін автоматты түрде жауап беру (мысалы, төменде көрсетілгендей "абоненттік төлемді үнемдеу"). Егер қоңырау шалушының кім екенін білу үшін телефон иесі барлық қоңырауларға жауап бергісі келмесе, бұл пайдалы. Қандай жағдайда болсын, қоңырау шалған абонентке қоңырауға жауап берілгені туралы хабарлау қажет (көбінесе осыдан тарификация басталады), оператордың сөзімен, TAD-ның сәлемдемесімен немесе адам емес құрылғыларға (мысалы, факс машинасы) арналған тиісті хаттаманы телефон желісі арқылы іске қосу арқылы. Кейбір жағдайларда, қоңырауды қабылдайтын терминал жабдығы протоколды өңдеу кезінде шалушыға аздап өзгертілген қоңырау сигналын жібереді. Сол сияқты, қоңырау алған жабдық белгілі бір сигналға байланысты немесе белгілі бір уақыт өткен соң әдейі қоңырауды аяқтауға болады.
There are two possibilities for answering an incoming call: (1) waiting arbitrarily long for operator intervention, or (2) automatically answering after a specified number of rings in a certain state of the TAD (e. g. "toll saving" below). This is useful if the owner is screening calls and does not wish to speak with all callers. In any case after going off hook, the calling party should be informed about the call having been answered (in most cases this starts the charging), either by some remark of the operator, or by some greeting message of the TAD, or addressed to non human callers (e. g. fax machines) by implementing an appropriate protocol over the landline. In some cases the terminal equipment answering a call just sends a slightly modified ringback tone to the caller, while processing the protocol. Similarly, the called equipment can end a call by going on hook deliberately, because of some specific signalling, or because of some time out.
Таза дауыспен жұмыс істеу
Тек дауыс режимінде кез келген қабылданған қоңырау тікелей TAD-ке жіберуге болады, бірақ адам басқаратын құрылғы оны алдын ала басып алуы мүмкін, жай ғана телефонды түтікке қойып, TAD-ді түтікке қайтару арқылы басқаруды қолға алады. Дауыстық сигналдарды аналогтық тасымалдағыштарға (көбінесе таспаларға) жазуға және ойнатуға болады, бірақ кейінірек TAD-тер цифрлық жадқа көшті, бұл қысу және өңдеу үшін, сондай-ақ сәлемдемелер мен жазылған хабарламалар үшін көп ыңғайлылықты қамтамасыз етті.
In case of voice only environments any accepted call can be directly handed over to a TAD, which may be preemptively superseded by a human operated handset, taking control by simply going off hook itself, forcing the TAD (back) on hook. Voice signals may simply be captured to and replayed from analogue media (mostly tapes), but later TADs shifted to digital storage, with all of its convenience for compression and handling, for both the greeting and for the recorded messages.
Сәлемдесу хабары
Қазіргі заманғы автожауап беру құрылғыларының көпшілігі сәлемдесу жүйесімен жабдықталған. Иесі қоңырау шалушыға ойнатылатын хабарды жаздырып алуы мүмкін, немесе иесі жазбаса автоматты хабар ойнатылады. Бұл, әсіресе, сәлемдемелері цифрлық түрде сақталатын автожауап беру құрылғылары үшін немесе микрокассеталар кеңінен таралғанға дейінгі машиналар үшін, екінші кассетадан бөлек, жазуға арналған арнайы айналмалы таспасы бар құрылғылар үшін қатысты. Жазу мүмкіндігі жоқ, тек жауап беруге арналған құрылғылар да болды, онда сәлемдесу хабары қоңырау шалушыларға қазіргі уақытта қолжетімді емес екенін немесе, мысалы, қолжетімділік уақыты туралы хабарлау керек еді. Жазуға арналған автожауап беру құрылғыларында сәлемдесуде әдетте "сигналдан кейін" хабар қалдыруға шақыру болады.
Most modern answering machines have a system for greeting. The owner may record a message that will be played back to the caller, or an automatic message will be played if the owner does not record one. This holds especially for the TADs with digitally stored greeting messages or for earlier machines (before the rise of microcassettes) with a special endless loop tape, separate from a second cassette, dedicated to recording. There have been answer only devices with no recording capabilities, where the greeting message had to inform callers of a state of current unattainability, or e. g. about availability hours. In recording TADs the greeting usually contains an invitation to leave a message "after the beep".
Хабарларды жазу
Екі кассеталы жауап беру құрылымында, белгілі бір санды қоңырау соққаннан кейін шалушыға алдын ала жазылған хабарды ойнататын шығыс кассетасы болады. Хабар аяқталғаннан кейін, шығыс кассетасы тоқтап, кіріс кассетасы шалушының хабарын жаза бастайды және шалушы қоңырауды аяқтағанда тоқтайды. Бір кассеталы жауап беру құрылымдарында шығыс хабарлама таспаның басында, ал кіріс хабарламалар қалған бөлігінде сақталады. Олар ең алдымен хабарландыруды ойнатады, содан кейін жазу үшін келесі бос орынға жылдам оралады және шалушының хабарын жазады. Егер бұрынғы хабарламалар көп болса, оларды жылдам орап өту айтарлықтай кешігуге алып келуі мүмкін. Бұл кешігуді жою үшін, жазбаға дайын болғанда TAD шалушыға сигнал береді. Бұл сигнал көбінесе сәлемдемеде айтылады, шалушыдан "сигналдан кейін" хабар қалдыруды сұрайды. Жазылған хабарламаларды цифрлық жадта сақтайтын TAD құрылымдарында бұл кешігу болмайды.
On a dual cassette answerphone, there is an outgoing cassette, which after the specified number of rings plays a pre recorded message to the caller. Once the message is complete, the outgoing cassette stops and the incoming cassette starts recording the caller's message, and then stops when the caller hangs up. Single cassette answering machines contain the outgoing message at the beginning of the tape and incoming messages on the remaining space. They first play the announcement, then fast forward to the next available space for recording, then record the caller's message. If there are many previous messages, fast forwarding through them can cause a significant delay. This delay is taken care of by playing back a beep to the caller, when the TAD is ready to record. This beep is often referred to in the greeting message, requesting that the caller leave a message "after the beep". TADs with digital storage for the recorded messages do not show this delay, of course.
Қашықтан басқару
ТАД қашықтан басқару мүмкіндігін ұсына алады, онда жауап беруші үй нөмірін шалып, қашықтан телефонның пернетақтасына код енгізу арқылы жазылған хабарламаларды тыңдай немесе өшіре алады, тіпті үйден тыс болса да. Көптеген құрылғылар осы мақсатта "абоненттік төлемді үнемдеу" функциясын ұсынады. Осы арқылы, егер оқылмаған хабарлама сақталмаса, машина қоңырау санын арттырады (әдетте екіге, нәтижесінде төрт қоңырау), ал оқылмаған хабарламалар болса, белгіленген қоңырау санынан кейін (әдетте екі) жауап береді. Бұл иесіне күтіп тұрған хабарламалар бар-жоқ екенін білуге мүмкіндік береді; егер хабарлама болмаса, иесі, мысалы, үшінші қоңырауда телефонды түсіре алады, қосымша төлемсіз. Кейбір құрылғыларды, егер олар өшірілген болса, шалу арқылы және телефонды бірнеше рет (әдетте 10-15 рет) қоңырау шалу арқылы қашықтан қосуға болады. Бірақ кейбір қызмет провайдерлері қоңырауды аз қоңыраулардан кейін-ақ тоқтатып тастайды, бұл қашықтан қосу мүмкіндігін жоққа шығарады. ТАД-тың бастапқы кезеңдерінде қашықтан басқару үшін DTMF (қос тонды көп жиілікті сигнал беру) тондарына арналған арнайы құрылғы қажет болды, себебі бұрын қолданылған импульстік диск қосылым арқылы қажетті сигналды жеткізе алмады, ал екі тонды көп жиілікті сигнал беру жүйелі түрде енгізілді.
A TAD may offer a remote control facility, whereby the answerphone owner can ring the home number and, by entering a code on the remote telephone's keypad, can listen to recorded messages, or delete them, even when away from home. Many devices offer a "toll saver" function for this purpose. Thereby the machine increases the number of rings after which it answers the call (typically by two, resulting in four rings), if no unread messages are currently stored, but answers after the set number of rings (usually two) if there are unread messages. This allows the owner to find out whether there are messages waiting; if there are none, the owner can hang up the phone on the, e. g., third ring without incurring a call charge. Some machines also allow themselves to be remotely activated, if they have been switched off, by calling and letting the phone ring a certain large number of times (usually 10 15). Some service providers abandon calls already after a smaller number of rings, making remote activation impossible. In the early days of TADs a special transmitter for DTMF tones (dual tone multi frequency signalling) was regionally required for remote control, since the formerly employed pulse dialling is not apt to convey appropriate signalling along an active connection, and the dual tone multi frequency signalling was implemented stepwise.
Бірлескен операция
Бұл ITU T ұйымы белгілеген нақты хаттамаларды сақтай отырып, дауыс, факс және деректерді телефон желілері арқылы беруді қолдайтын аналогтық сайттарға қатысты. Желілік құрылғы "құлақтан шығарғанға" дейін келіп түскен қоңыраудың сипаттамаларын алдын ала анықтау мүмкін емес. Сондықтан, құлақтан шығарғаннан кейін қоңыраулар тиісті құрылғыларға бағытталуы керек, ал дауыс режимі адамға бірден қолжетімді болады, бірақ бәрібір TAD-ға (мысалы, абонент өзін таныстырғаннан кейін немесе таныс абоненттік идентификатор арқылы анықталғаннан кейін) бағытталуы мүмкін. Факс модемі арқылы факс құрылғыларын компьютерлерге біріктіруден бастап, компьютерлер дауыстық қоңырауларға арнайы бағдарламалық жасақтама, мысалы TalkWorks арқылы автоматты түрде жауап бере бастады. Бұл жүйелер екі тонды жиіліктік сигнализация арқылы басқарылатын, кеңейтілген дауыстық пошта жүйелерін қамтамасыз етті, соның арқасында бір телефон желісіне қосылған компьютер кәсіби телефон жүйесі сияқты жұмыс істей алатын, иерархиялық факс және хабарлама қораптарымен, сондай-ақ автоматты қоңырау таратқышымен жабдықталған. Бұл шешімдерден басқа, көбінесе компьютердің үнемі қосулы болуын қажет етті, себебі қоңырау келіп тұрғанда жүйені қосу (~1995 жылға дейін) операциялық жүйені жүктеуге тым көп уақыт алды. Сондықтан USRobotics немесе ELSA Technology сияқты компаниялардан бірнеше "өзіндік модемдер" қолжетімді болды: Sportster MessagePlus, 56K Message Modem External және MicroLink Office. Бұл құрылғылар келіп түскен қоңырауларға қош келдіңіз хабарламасын ойнату арқылы жауап берді, сонымен қатар факс қоңырауларын (1100 Гц жиілікті CNG тоны) дауыстық қоңыраулардан ажыратып, келіп түскен факсты немесе дауыстық хабарламаны сақтады. Компьютер тек факстарды алу немесе дауыстық хабарламаларды сақтау үшін қажет болды. Жады толып кеткен жағдайда құрылғылар қош келдіңіз хабарламасын басқа, алдын ала жазылған хабарламаға ауыстырды, ол қоңырауға жауап берген кезде ойнатылды, мүмкін қазіргі уақытта хабарламаны қабылдау мүмкін емес екенін хабарлайтын.
This refers to analogue sites, which support voice, fax and data transmission via landlines by adhering to specific protocols established by the ITU T. Any incoming call is not identifiable with respect to these properties in advance of going "off hook" by the terminal equipment. So after going off hook the calls must be switched to appropriate devices and only the voice type is immediately accessible to a human, but perhaps, nevertheless should be routed to a TAD (e. g. after the caller has identified itself, or has been identified by a recognized caller ID). Starting with the integration of faxing devices into computers via Fax modems the automated answering of voice calls by a computer went live via specific software, like e. g. TalkWorks. These systems allowed for quite elaborate voice box systems, navigated via dual tone multi frequency signaling, allowing a computer on a (single) telephony line to sound like a professional telephony system with hierarchical fax and message boxes with an automatic call distributor, where a caller might deposit his messages, leave his faxes behind, might listen to specific messages, or start a fax back service. Besides these solutions, mostly requiring a constantly running computer, since a wake on ring function then (~1995) started to take too much time to boot up an operating system, a few so called selfmodems were available from e. g. USRobotics or ELSA Technology: the Sportster MessagePlus, the 56K Message Modem External, and the MicroLink Office. These devices answered incoming calls by playing a welcome message while discriminating fax calls (CNG tone at 1100 Hz) from voice calls, storing an incoming fax, or a voice message, respectively. A computer was only necessary afterwards to retrieve the faxes, or for storing the voice messages. In case of a full storage the devices changed their welcome message to another, prerecorded message, played upon answering an incoming call, possibly explaining that a message cannot be taken at the present time.