Британияның лексикографтары және ғалымдары

Томас Трагерн: Ағылшын ақыны, дін қызметкері және теолог

Томас Трагерн – ағылшын ақыны, дін қызметкері, теолог. «Мыңжылдықтардағы толғаныстар» ең белгілі шығармасы, рухани өмір, философия, бақыт туралы ойлар қамтиды.

13 мин оқу

100%

Дереккөз: Thomas Traherne — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Ағылшын ақыны, дін қызметкері, теолог және діни жазушы Томас Траерн (/t/r/ə/'/h/ɑːr/n/; 1636 немесе 1637, 27 қыркүйек 1674) – ағылшын ақыны, англикан дін қызметкері, теолог және діни жазушы. Оның еңбектеріндегі терең, ғылыми руханият оны Англикан шіркеуінің кейбір бөліктерінде 10 қазан күні (1674 жылы жерленген күнінің еске алуы) немесе 27 қыркүйекте еске алуға алып келді. Траерн бүгінде «Медитациялар ғасырларымен» танымал, ол христиандық өмір мен қызмет, философия, бақыт, құштарлық және балалық шақ туралы ойлар жинақталған қысқа абзацтардан тұрады. Бұл еңбек он жыл бұрын қолжазба түрінде қайта табылып, 1908 жылы алғаш рет жарияланды. Оның поэзиясы да 1903 және 1910 жылдары жарық көрді («Томас Траерннің поэзиялық туындылары, Б.Д. және Бақыт өлеңдері»). Оның прозалық шығармаларына «Римдық жалғандықтар» (1673), «Христиандық этика» (1675) және «Құдайдың мейіріміне толы ойлар» (1699) кіреді. Бұл аяқ киім шебері Джон Траерн (1566 жылы туған) екені анықталды. Алайда, басқа дереккөздер Томас Филипп Траерн (немесе Треерн) (1568–1645), жергілікті қонақүй иесі және екі рет Херефорд қаласының мэрі болған, сондай-ақ оның үшінші әйелі Мэри Лейнның ұлы болғанын айтады. Филипп үш рет үйленген және осы некелерден 10 баласы болған. Ақын және жазушы Томас, Филипптің үшінші әйелі Мэри (немесе Мари) Лейннен туған екі ұлының үлкені болды. Томас – Филипптің екінші ұлы, оның да Томас есімді ұлы болған, бірақ біріншісі, екінші әйелінен туған кіші ұлы, нәресте кезінде қайтыс болды. Траерн Херефорд кафедралық мектебінде білім алып, 1652 жылдың 2 сәуірінде Оксфордтағы Брассеноз колледжіне қабылданды және 1656 жылдың 13 қазанында бакалавр дәрежесін алды. Бес жылдан кейін ол 1661 жылдың 6 қарашасында магистр дәрежесіне ие болды.

English poet, clergyman, theologian, and religious writer

Thomas Traherne (/t//r//ə/'/h//ɑːr//n/; 1636 or 1637c. 27 September 1674) was an English poet, Anglican cleric, theologian, and religious writer. The intense, scholarly spirituality in his writings has led to his being commemorated by some parts of the Anglican Communion on 10 October (the anniversary of his burial in 1674) or on 27 September. The work for which Traherne is best known today is the Centuries of Meditations, a collection of short paragraphs in which he reflects on Christian life and ministry, philosophy, happiness, desire and childhood. This was first published in 1908 after having been rediscovered in manuscript ten years earlier. His poetry likewise was first published in 1903 and 1910 (The Poetical Works of Thomas Traherne, B. D. and Poems of Felicity). His prose works include Roman Forgeries (1673), Christian Ethics (1675), and A Serious and Patheticall Contemplation of the Mercies of God (1699). identifies this shoemaker as John Traherne (born 1566). However, other sources say that Thomas was the son of Philipp Traherne (or Trehearne) (1568–1645), a local innkeeper and twice Mayor of Hereford, and his third wife, Mary Lane. efn|Philipp was married three times and had 10 children from these marriages. Thomas, the poet and writer, was the oldest of two sons born to Philipp's third wife, Mary (or Marie) Lane. Thomas was the second of Philipp's sons to be named Thomas—the first, the youngest son by his second wife, died in infancy. Traherne was educated at Hereford Cathedral School and matriculated in Brasenose College, Oxford, on 2 April 1652, receiving his baccalaureate degree on 13 October 1656. Five years later he was promoted to the degree of Master of Arts (Oxon.) on 6 November 1661,

In 1667, Traherne became the private chaplain to Sir Orlando Bridgeman, 1st Baronet, of Great Lever, the Lord Keeper of the Great Seal to King Charles II, at Teddington (near Hampton Court) in Middlesex. On 10 October 1674 he was buried in St Mary's Church at Teddington,

1667 жылы Траерн Миддлсекстегі Теддингтон қаласында (Хэмптон Корт маңында) Ұлы Левердің 1-ші баронеті, король Карл II-нің Ұлы Мөр иесі Сэр Орландо Бриджменнің жеке капелланы болды. 1674 жылдың 10 қазанында ол Теддингтондағы Сент-Мэри шіркеуіне жерленді.

Қасиет-сапасы мен өмір салты

Траерн "мен танысқан ең ізгі, тапқыр адамдардың бірі" деп сипатталды және "достарына барлық жақсылықты жасауға дайын, көңілді және шалқар мінезді, сондай-ақ кедейлерге мүмкіндігінен артық қайырымдылық көрсететін адам" болған. Траерн өзінің әлеуметтік мінезінің кемшіліктерінен зардап шегетініне сенді: "Тым көп ашықтық және сөйлеуге құштарлық – менің дертім. Тым оңай және ұсынуға дайын мінез". Антони Вудтың сөзіне қарағанда, Траерн "әрқашан қарапайым және құдайға шын берілген өмір сүрді; өсиетнамасы оның кітаптарынан басқа ештеңесі болмағанын көрсетеді".

Өмірінде және одан кейін жарық көрген кітаптары

Траерн өмірінде маңызды әдеби тұлға болған жоқ, ал оның шығармалары оның қайтысынан соң көп уақыт өткенде ғана белгілі болды және бағаланды. Ауылдық діни қызметкер ретінде ол құлшынып, қарапайым өмір сүрді және әдеби орталарға қатыспады. Оның өмірінде тек бір ғана еңбегі – «Римдік жалғандықтар» (1673) жарияланды. «Христиандық этика» (1675) оның қайтысынан кейін көп ұзамай жарық көрді, содан кейін «Құдайдың мейірімі туралы терең ойлар» (1699) жарияланды, ол анонимді автордың еңбегі ретінде басылды, ал оның мінезі мен өмірі туралы баспагердің кіріспесінде қысқаша айтылды. 1674 жылы Траерн қайтыс болғаннан кейін, оның көптеген қолжазбалары ағасы Филипке мұра болып өтті. Филип қайтыс болғаннан кейін, олар Херефордширдегі Ледберидегі Скипп отбасының меншігіне көшкен сияқты, онда шамамен 200 жыл бойы тозаң басқан күйде жатты. Олардан алынған үзінділер поэзиядан гөрі жиі музыкаға алынды.

Қолжазбалар

Трахерннің "Ғасырлар" қолжазбасы, Добелл фолиосы ("Жалпы кітап" деп те аталады), "Шіркеудің жылнамасы" және "Ерте жазбалар" (Филип Трахерннің жазбалары деп те аталады) Оксфордтағы Бодлеян кітапханасында, Берни қолжазбасы ("Бақыт өлеңдері" деп те белгілі) Лондондағы Британ кітапханасында, ал "Таңдамалы медитациялар" Осборн жинағында, Бейнеке кітапханасы, Нью-Хейвен, Коннектикут штатында сақталады. 1996 жылы Вашингтондағы Фолгер кітапханасында Джулия Смит және Лаэтиция Йендл тапқан қолжазба кейін Трахерннің 1800 таралған "Сермониялық заң" атты аяқталмаған эпикалық поэмасы екені анықталды. 1997 жылы Кембридждегі Тринити колледжінің ғалымы Джереми Моул Ламбет сарайы кітапханасынан, яғни Лондондағы Кентербери архиепископтарының резиденциясынан 4000 қолжазбаның арасынан Трахерннің тағы бірнеше еңбегін тапты. Ламбет қолжазбаларының көп бөлігі проза түрінде жазылған, оларға төрт толық шығарма және бесіншісінен үзінді кіреді: зейнетке шақыру, доктор Твайз туралы сақтандыратын ойлар, мәңгілік тұқымдары, Құдайдың патшалығы және толық емес "Махаббат".

Поэзияның қабылдануы

Трахерн қазір метафизикалық поэзияның жетекшілерінің бірі саналса да, оның алғашқы басылымында бұл "мектеп" атауы есімдерінде болмаған. "Поэтикалық туындылар" кітабына жазған алғы сөзінде Добелл оны "Герберт, Вон және Краушоуды қамтитын діни ақындардың шағын тобымен" байланыстырды, бірақ оны ерекше тұлға ретінде бөліп көрсетіп, «олардың ешқайсысының да ізбасары немесе еліктеушісі емес» деді. Екі жылдан кейін жарық көрген өлеңдер жинағында, Генри Воганның егіз інісі Томас (Евгений Филалет) мен Бемертондық Джон Норристің «өлең қалдықтарымен» бірге жарияланды. Соңғы екеуінің беделі сол кезде де, қазір де философтар ретінде сақталған. Екеуі де дін қызметкерлері болған, ал Норрис Герберттің бұрынғы шіркеу қызметкерінің орнына тағайындалған; ол көп уақыт өткен соң ғана «метафизикалықтардың соңғысы» деп сипатталды. Осылайша, Траерн белгілі бір мектептің мүшесі емес, 17 ғасырдың рухани поэзия өкілі ретінде ұсынылған. Оның кітабы жарық көрген кезде Сэмюэл Джонсон «метафизикалық ақындар» деп сынай қараған жазушылар Герберт Гриерсонның «Метафизикалық өлеңдер мен он жетінші ғасыр поэзиясы» (1921) антологиясынан кейін сыншылардың назарына ілікпеді. Дегенмен, Траерннің ешбір өлеңі онда қамтылмады, ал ол Т. С. Элиоттың назарына түскенде, «ақынға қарағанда мистик» деп есептелді. Содан кейін оның шығармаларын зерттеуге ондаған жылдар кетті. Әрине, Траерннің өлеңдерінде мистикалық элемент айқын байқалады, бірақ оның метафизикалық дәрежесі шындық, білім және сана мен жүрек мүмкіндіктері туралы мәселелерді теологиялық және рационалды талдау арқылы түсіндіруге тырысуымен расталады. Бұл ойлар барокко стиліндегі кеңейтілген метафоралар арқылы бейнеленген, оның ішінде «Судағы көлеңкелер» ерекше көзге түседі. Оның замандас рухани ақындарымен байланысы балалық тазалықты идеализациялауда және Траерн Генри Вонмен және Джон Норриспен бөлісетін платонизм тақырыптарын пайдалануда көрінеді.

Although Traherne is now counted one of the leading Metaphysical poets, the name of that "school" went unmentioned on his first publication. In his preface to The Poetical Works, Dobell linked him with "that small group of religious poets which includes Herbert, Vaughan and Crawshaw", but distinguished him as uniquely individual and "neither a follower nor imitator of any of these". In the selection of his poems that followed two years later, they were accompanied in the same volume by the 'verse remains' of Henry Vaughan's twin brother Thomas (Eugenius Philalethes) and John Norris of Bemerton. The reputation of the two latter was then and remains as philosophers. Both were also clergymen and Norris was the incumbent of Herbert's former parsonage; it was not until much later that he was to be described also as "the last of the Metaphysicals". Traherne, then, is being presented by propinquity as a representative of the line of 17th century devotional poets rather than the member of a particular school. At the time of publication, those writers whom Samuel Johnson had described dismissively as "metaphysical poets" had yet to achieve the critical prominence they were given after the appearance of Herbert Grierson's anthology, Metaphysical Lyrics and Poems of the Seventeenth Century (1921). In any case, none of Traherne's poems were included there and when he did come to the notice of T. S. Eliot, it was only to be put aside as "more a mystic than a poet". After that, it took decades before his work was given more serious scrutiny. Certainly, the mystical element is strikingly evident in Traherne, but his Metaphysical credentials are confirmed by the way in which he seeks to explain issues of truth, knowledge, and the faculties of the mind and heart by methods of theological and rational examination. Typical also is the way in which these meditations are worked out as extended Baroque conceits, of which "Shadows in the Water" is a particularly striking example. A further link with fellow devotional poets of his period is found in the idealisation of childish innocence and the use of Platonic themes which Traherne shares with Henry Vaughan and John Norris.

Жеке сенімнің дамуы

Өзінің кейбір шығармаларындағы (әсіресе "Ғасырлар медитациясы" еңбегінде) автобиографиялық және жасырын материалдарды ескере отырып, Трахерн Оксфордтағы қалыптасу жылдарында сенімсіздіктен зардап шеккен болуы мүмкін. Ол бұл кезеңді діннен безгендік деп сипаттап, кейіннен қайта сенімге оралғанын айтады:

Дегенмен, Траерннің жоғарыда келтірілген цитатадағы өзінің тәжірибесіне сәйкес келетін тағы бір түсіндіру мүмкіндігі бар. Ол сенімін жоғалтпаған, керісінше, әлемге және ондағы орнына қараудағы табиғи, күнәсіз балалық көзқарасынан, Құдайдың жаратылысының кереметін бойымен сезінуден бастап, шіркеу мен қоғамның талаптарымен күресуге дейінгі жетілу процесін діннен тайғанын деп түсінген. Бұл діннен тайғанын ол мұқият және жүйелі оқу арқылы жеңуге тиіс болды ("жоғары ақыл"). Осы балалық, қабылдауға дайын, қуанышты сенім және діни шабыт Траерннің шығармаларының мәнін құрайды және оның танымалдылығының себебі болып табылады.

Неоплатониялық

Траернге неоплатондық философтардың және Кембридж платониктері деп аталатын бірнеше замандастарының еңбектері зор әсер етеді. Кембридж платониктері Англия шіркеуіндегі пуритандар мен жоғары шіркеушілер арасындағы қайшылықтарды аялау және диалог құруды жақтағандықтан, кеңқарасты болды. Олар дін мен ақыл-ойдың бір-бірімен үйлесімде болуы мүмкін деп сенді, себебі ақыл-ой қарапайым сезім қабылдауынан жоғары тұрады, бірақ ол "Құдайдың шамшырағы" және адам жанындағы илаһи эхо еді. Ақыл – Құдайдан берілген және Құдайға тиесілі. Шындығында, сыншы К. В. Салтер Траерннің "сезімдер туралы рухани нәрселердей, ал рух туралы сезімдік нәрселердей жазғанын" айтады. Дегенмен, Глэдис Уэйдтің 1946 жылғы Траерн өмірбаянында Кембридж платониктері "ерметикалық, каббалалық және розенкрейцерлік білімдерге, сондай-ақ сиқыр мен некромантия саласындағы сенімсіз тәжірибелерге күш-жігерін сарп еткенін" атап көрсетілген, ал Траерннің мистикасы "мұндай ластанудан толығымен таза" екені айтылған.

Англикандықты қорғау және католик шіркеулерін сынға алу

Трахерн Реставрация кезеңінде Англиядағы христиан шіркеуінің тұрақтылығы туралы да алаңдады. Оның кейбір теологиялық жазбаларында Траерн ағылшын дініне және ұлттық шіркеуге деген ықыласын көрсетеді, бұл оның осы саяси және діни дүрбелең кезінде римдік католицизм және нонконформизммен қарым-қатынасында айқын байқалады. Жақында жаңадан табылған бұрын белгісіз қолжазбалар Траерннің ағылшын діни қайраткері ретіндегі беделін бекітеді, ал оның еңбектері құдайдың мәні, этика және мораль, сондай-ақ күнәнің мәні туралы теологиялық пікірталасқа жаңа және толыққанды көзқарас ұсынады. Мысалы, Траерн «Римдық жалғандықтар» (1673) еңбегінде – өмірінде жарық көрген жалғыз туындысында римдік католиктерді қызу сынға алады. Бұл – протестант пен католик арасындағы диалог түріндегі poleмикалық трактат. Киелі кітаптарға және Никейлік бірінші кеңестің заңды шіркеу билігі туралы түсінік қалыптастыруға бағытталған қаулыларына сүйене отырып, Траерн қазіргі католик шіркеуінің жағдайын сынап, қастандық теориясы арқылы Ватиканның қолжазбаларға бақылауының нәтижесінде католик шіркеуі өзінің билігін нығайту үшін құжаттарды бұрмалап, дұрыс емес пайдаланған немесе жасырған деп мәлімдейді.

Мистицизм және құдайлық бірлік

Трахерннің шығармалары, оның жаратылысы мен адам жанындағы Құдайдың мәнін түсінуге және қабылдауға ұмтылуы арқасында мистикалық сипатқа ие. «Мың жылдық толғаныстарда» Трахерн өзінің сенім жолын сипаттағандай көрінеді, бұл шығарма Трахерн Крединхиллде болған кезде жазылған болуы мүмкін. Бұл еңбек «рухани күштілігімен» және «жазушының зерттеу ауқымының кеңдігімен» ерекшеленеді, оған «барлық аспан мен жерді ізгі жанның иелігі деп санайды». Трахерннің шығармалары «жанның құпия сырларына үңіліп, оларда Құдайдың даңқы мен махаббатының бейнесін» және «Құдайдың игілігі мен сұлулығының мәңгілік тақырыбын» көреді. Трахерннің өлеңдері көбінесе жаратылыстың сұлулығын және оның Құдаймен тығыз байланысын зерттейді. Ол Адам және адам табиғаты туралы түсініктерін Аристотельдің және алғашқы шіркеу әулиелерінің еңбектерінен алды. 20-ғасырғы сынға басымдық берген шығармаларында күнә мен құлшылық туралы аз айтылады, ал кейбір сыншылар оның өлеңдерін пантеизмге (немесе, мүмкін, панентеизмге) жақын деп санайды. Адамның табиғатпен дерлік симбиоздық қарым-қатынасы жиі талқыланады, сондай-ақ «нақты оқиға орны» жиі қолданылады, яғни белгілі бір сәттен сезімдік тәжірибені адал түрде қайта жаңғыртуға тырысу, бұл әдіс кейін Уильям Вордсворт тарапынан жиі қолданылды. Трахерннің «басты тақырыбы – балалық шақтың нұрлы тазалығы», ал оның жазбалары «ересектер балалық шақтың қуанышын жоғалтып, соның ішінде жаратылыстың құдайлық мәнін түсінуді де жоғалтқан» деген ойды ұсынады. Трахерн, жұмақты тек осы балалық тазалықты қайтадан иелену арқылы ғана табуға болатынын көрсетеді – бұл «жақсылық пен жамандықты білуге дейінгі» және шексіз махаббат пен таңғажайыптан тұратын күй. Осы тұрғыдан алғанда, Трахерннің шығармалары Уильям Блейк, Уолт Уитман және Джерард Мэнли Хопкинс еңбектеріндегі шексіз қуаныш пен мистицизммен салыстырылады. Трахерн зерттеушісі Дениз Ингеге сәйкес, Трахерннің теологиялық және моральдық қағидаларын баяндау үшін баланың көзқарасын пайдалануы сол кездегі әдебиетте белгісіз немесе бағаланбаған.

Traherne's works are inherently mystical in that they seek to understand and embrace the nature of God within his creation and within man's soul. Traherne seems to describe his own journey of faith in Centuries of Meditation, which was likely written when Traherne was at Credenhill—a work that is noted for its "spiritual intensity," and "the wide scope of the writer's survey" which includes "all heaven and earth he takes for the province of the pious soul". Traherne's work is said to look "upon the hidden things of the soul, and, in them, he sees the image of the glory and love of God" and "the eternal theme of the goodness and the splendour of God." Traherne's poems frequently explore the glory of creation and what he perceived as his intimate relationship with God. He drew deeply on the writings of Aristotle and on the early Church Fathers for his concept of Man and human nature. Little mention is made of sin and suffering in the works that have dominated 20th century criticism, and some critics have seen his verse as bordering upon pantheism (or perhaps panentheism). There is frequent discussion of man's almost symbiotic relationship with nature, as well as frequent use of "literal setting", that is, an attempt to faithfully reproduce a sense experience from a given moment, a technique later used frequently by William Wordsworth. Traherne's "great theme is the visionary innocence of childhood," and his writings suggest "that adults have lost the joy of childhood, and with it an understanding of the divine nature of creation." Traherne seems to convey the idea that paradise can be rediscovered and regained only through reacquiring this childlike innocence—a state which "precedes the knowledge of good and evil" and seems to be composed of a boundless love and wonder. In this respect, Traherne's work is often compared to the abounding joy and mysticism found in the works of William Blake, Walt Whitman, and Gerard Manley Hopkins. According to Traherne scholar Denise Inge, Traherne's introduction of a child's viewpoint to narrate his theological and moral premises was unknown or certainly unappreciated in the literature of this time.

Бақыт

Бақытқа жету – Трахерннің еңбектерінің тағы бір маңызды саласы. Ол: «Алдымен бақытты іздеуге көп уақыт жұмсаймын, содан кейін оны пайдалануға одан да көп уақыт жұмсаймын» деп жазды. Ол көптеген адамдар бақытты жек көреді дейді, бірақ «Жаннат – біздің бақытымыздың баршаға көрінетін жері. Біз онда бақытты болып көрінудің қуанышын сезінеміз, әрі мақтанғанымыз үшін қандай да бір қауіп жоқ».

Практикалық философия

Траерн философия арқылы алынған ойлар күнделікті өмірде пайдаланылуын қалаған.

Музыкалық ортаның ғасыры

Траерн туралы "егер оның туралы жиі және ынталы айтылса, кез келген өнер түрінен гөрі, Траерн музыканы көбірек жақсы көрген" деген пікір айтылған, бұл ұзақ жылдар бойы сақталған және өмір бойына созылған. Траерн қауымдастығы оның лирикалық күшін таныған және оның сөздерін музыкаға салған жүзге жуық композитордың тізімін құрастырды. Олардың бір бөлігі ақынның туған жері – Херефордширден, ал қалғандары басқа елдерден, тіпті ағылшын тілді елдерден де емес. Соңғы ғасырда әртүрлі музыкалық стильдер пайда болды: көркем әндерден діни мотеттерге дейін, прогрессивті модернизмнен минимализмге дейін, сондай-ақ таза аспаптық туындылар да болды.

Ұлыбритания

Ең ерте белгілі музыкалық қою Уэльсте туған Брайсон Трехарн (1879–1948) жасаған. Оның 1917 жылғы «Шақыруы» Трахерннің «Христиандық этика» кітабындағы атаусыз өлеңнің 11-жолы болды: «Біз үшін өлген қасиетті Иса», баритон мен фортепианоға арналған. 1924 жылы Рутленд Баутонның «Қанағаттануы» орындалды, бұл еркек дауыстарына арналған ән, ол Трахерннің «Қанағаттану – ұйықтайтын нәрсе» деген өлеңін пайдаланды, ол да «Христиандық этикадан» алынған. Кейінгі композиторлар бір шығармада өлең мен прозаны әнге қойды, мысалы, 1978 жылғы Элизабет Маконшидің сопрано мен фортепианоға арналған «Күн, Ай және жұлдыздар» циклі. 1920 жылдары Джеральд Финци жоғары сопранолық дауыс пен скрипкалық оркестрге арналған кантата – өзінің амбициялық «Dies natalis» шығармасымен жұмыс істей бастады. 1939 жылы ғана аяқталған бұл шығарманың тұсаукесері Екінші дүниежүзілік соғыс басталғандықтан кейінге қалдырылды және ол 1940 жылдың қаңтарында ғана орындалды. Оның таза аспаптық «Интрадасынан» кейін, оның «Медитация ғасырлары» кітабының үшінші бөлімінен прозалық үзінділер, содан кейін үш өлең келеді: «Көтерілу», «Таңғажайып» және «Сәлемдесу». Таңдалған мәтіндер жаңа туған баланың әдемі әлемге деген таза көзқарасы мен таңғалысын көрсетеді. Трахерннің шақыруы мен діншілдігін ескеретін болсақ, оның көптеген заманауи шығармалары діни мазмұнға ие. Оның «Көтерілу» өлеңі Кембридж гимнінде (1967) 97-ші гимн ретінде, композитор Уильям Вордсворттың музыкасымен жарияланды. Патрик Ларлидің негізінен қасиетті хор музыкасының арасында оның «Рождество күні» (2002) жеті бөлімнен тұратын тізбегі бар, оның 1, 3 және 7-ші бөлімдері Трахерннің «Рождество күні» өлеңінен үзінділерді қамтиды. Бірнеше шығармалар арнайы шаралар үшін тапсырылды: Колин Мэттьюстен («Судағы көлеңкелер», 1978/9); Фрэнсис Джексоннан («Рождество күні», 1995); Джон Каскеннен («Қоңыраулар әні», 1996); Эндрю Картерден («Құдайдың қасиеттілері», 2005); Сесилия Макдауэлл («Аспанның ұлылығы», 2008); Фрэнсис Потт («Құдайдың махаббаты мәңгілік», 2011); және Дэвид Совер («Таңғажайып», 2012).

The earliest known setting was by Welsh born Bryceson Treharne (1879–1948). His "Invocation" of 1917 was stanza 11 of an untitled poem in Traherne's Christian Ethicks: "O holy Jesus who didst for us die", set for baritone and piano. It was followed in 1924 by Rutland Boughton's "Contentment", a part song for unaccompanied men's voices which sets Traherne's "Contentment is a sleepy thing", also from Christian Ethicks. Later composers set both verse and prose for singing within the same work, of which one example from 1978 was Elizabeth Maconchy's cycle "Sun, Moon and Stars" for soprano and piano. It was in the 1920s that Gerald Finzi began work on his ambitious Dies natalis, a cantata for high solo voice and string orchestra. Only completed in 1939, the work's premiere was cancelled due to the outbreak of the Second World War, and it was not performed until some months later in January 1940. Its purely instrumental "Intrada" is followed by a section of prose passages from the third in his Centuries of Meditations, and then by three poems: "The Rapture", "Wonder" and "The Salutation". The texts chosen reflect the joy and wonder of a newborn child's innocent perspective and wonderment at a world of such beauty. Given Traherne's calling and piety, many modern settings of Traherne's work have a devotional context. His poem "The Rapture" was included in the Cambridge Hymnal (1967) as Hymn 97, with music by the composer William Wordsworth. Also among the largely sacred choral music of Patrick Larley has been his On Christmas Day (2002), a sequence of seven pieces, of which numbers 1, 3 and 7 incorporate verses from Traherne's poem "On Christmas Day". Several other pieces were commissioned for special occasions: from Colin Matthews ("Shadows in the water", 1978/9); Francis Jackson ("On Christmas Day", 1995); John Casken ("A song of Chimes", 1996); Andrew Carter ("The saints of God", 2005); Cecilia McDowall, ("The skies in their magnificence", 2008); Francis Pott, ("The love of God is in eternity", 2011); and David Sawer, ("Wonder", 2012).

Халықаралық

Сауэрдің хорлық шығармасы Елизавета II-нің Алмаз мерейтойын атап өту үшін жазылған. Бұрын Тоиво Тулев (1958 жылы туған) Трахерннің «Ғасырлар бойы медитациялар» кітабынан үзінділерді «Қуаныңдар! Қуаныңдар! Қуаныңдар!» деп нотаға түсірген. Бұл туынды 2006 жылдың қазан айында королеваның Эстонияға жасаған сапары құрметіне арналған қойылым үшін жазылған. Трахерннің шығармаларына болгар туған Добринка Табакова («Ғасырлар бойы медитациялар», толық хор, арфа немесе фортепиано және скрипкаларға арналған таңдаулар, 2012); француз Клод Баллиф («Poème de la félicité» үш әйел дауысы үшін, 1977); және фин Джоуни Кайпайнен, оның «Felicity and Fullnesse» шығармасы жоғары баритон мен оркестрге арналған монодрама ретінде сипатталған, онда Трахерннің өлеңдері Ханно Эсколаның өлеңдерімен кезектеседі (2006). Солтүстік Америкада канадалық композитор Фредерик Карам (1926–1978) Трахерннің «Салют» өлемінен алынған жолдарға негізделген «Тозаңнан көтерілдім» әнін жазды, ол алғаш рет 1958 жылы орындалды. АҚШ-та Энтони Пикколо 1987 жылы Трахерннің осы аттас өлемінен лириканы пайдаланып, орташа биік дауыс пен фортепианоға арналған «Wonder» әнін жазды; Аарон Джей Кернис 2006 жылы сопрано, скрипка, гитара және фортепианоға арналған «Two Awakenings and a Lullaby» ән циклын жазды; Боб Чилкотт 2012 жылы жоғары дауыс пен фортепианоға арналған «The sun and stars are mine» әнін жазды; ал Гаррет Джордж 2018 жылы фортепианомен сүйемелдеумен сопраноға арналған «4 Traherne Songs» әнін жазды.

Құралдық және басқа да форматтар

Сатору Икеданың (1961 жылы туған) екі жапондық шығармасы Трахерннің "Салауат" шығармасынан бастау алды. Біріншісі – камералық хор, аккордеон, туба және арфаға арналған ағылшын мәтінінің вокалдық транспозициясы, онда аспаптар «Аспанның, Жердің және Адамның нышандары» (2003) болып бейнеленген. Кейін композитор альт флейтасы үшін таза аспаптық шығарма жазды, ол өлеңнің үш шумағынан (2015) шабыттанған үш бөлімге (Құрым, Ояну және Көрініс) бөлінді. Трахерннің толық оркестрге арналған тағы бір интерпретациясы – австралиялық композитор Найджел Баттерлидің «Томас Трахерн туралы медитациялар» (1968) шығармасы, ол бес прозалық медитацияға негізделген. Том Деннидің Херефорд соборындағы Оудли капелласындағы Трахерн терезелері екі орган туындысына әсер етті. Сонымен қатар, америкалық Питер Стольцфус Бертон (1968 жылы туған) өзінің «Херефорд вариациялары» (2007) атты он бес пьесасын Трахерннің «Медитациялар ғасырлары» шығармасына негіздеді. Мартин Буссидің «Херефорд терезелері» орган туындысы 2014 жылы жарық көрді. Трахерннің жазбалары екі ірі масштабты туындыға да үлес қосты. Кеннет Лейтонның №2 симфониясы («Sinfonia mistica», 1974) Трахерннің «Денеге алғыс» өлеңінен үзінділерді үшінші бөліміне (Медитация) енгізді. Кейін Харрисон Биртвистл өзінің «Соңғы кешкі ас» операсының 1-ші көрінісінде (1999) «Денеге алғыс» сөздерінен Мәсіхтің сөздерін келтірді. Классикалық музыка дәстүрінен тыс, Incredible String Band тобының «Douglas Traherne Harding» шығармасы «Wee Tam and the Big Huge» альбомында (1968) «Медитациялар ғасырларынан» жолдарды қамтыды және Трахерннің туындыларының қолданылуының кең мүмкіндіктерін көрсетті.

Траерннің өмірінде басылып шыққан

1673: Рим жалғандары, немесе Рим шіркеуінің жалған және көне заттарын ашу туралы жалған жазбалардың шын есебі (Лондон: Джонатан Эдвин үшін S. & B. Гриффин басып шығарған, 1673). 1675: Христиандық этика: немесе, Илаһи мораль. Адамгершілік және ақыл ережелерімен бақытқа апаратын жол (Лондон: Джонатан Эдвин үшін басылған, 1675). 1699: Құдайдың мейіріміне шын ниетпен және терең оймен қарау, Оған деген бірнеше шын ықылас және жоғары ризашылықтар (Лондон: Самуил Кебл үшін басылған, 1699). 1717: Жаратылыс туралы медитациялар, Медитациялар мен құлшылықтар жинағы, үш бөлімнен тұрады (Лондон: Натаниел Спинкс жариялаған. Д. Мидвинтер үшін басылған, 1717).

Аудармалар

Бақыт өлеңдері, аударма. Жан Валь, Éditions du Seuil, Париж 1951; кейбіреулері бастапқыда 1936 жылдың сәуірінде "Массуре" журналында жарияланды. Les Centuries, аударма. Магали Джульен, Арфуен, 2011. Роберт Джонстың "Ол крест – көзге көрінбейтін жалынмен тұтанған ағаш" (Das Kreuz ist ein flammender Baum), Томас Трахерннің "Ғасырлар" еңбегінен үш үзіндіні алған толық хор және органға арналған шығарма; неміс тіліне аударған – Майк Импековен. Басылған: Д. Дж. Буц, Бонн, 2015. Гүтер Диу, аударма. Магали Джульен, Арфуен, 2020.