Роджер Бигод: Норфолк графының өмірі мен саяси күресі

Кіріспе

Роджер Бигод (шамамен 1144/1150 – 1221) – Хью Бигодтың, 1-ші Норфолк графы және оның бірінші әйелі Джулиана де Вераның ұлы. Әкесі 1176 немесе 1177 жылы қайтыс болғанмен, Роджер 1189 жылға дейін Норфолк графтығына ие бола алмады, себебі оның талабы Генрих II патшаның билік кезінде оның ұлдары үшін оның өгей анасы графтыққа таласқан болатын. Ричард I патша оны графтық және басқа да құрметтермен бекітті, сондай-ақ сол жылы оны Францияға елшілікке жіберді. Роджер әкесінің патшалық кеңсесінде басқарушы лауазымын мұраға алды. Ол Ричардтың түрмеден босатылуы жөніндегі келіссөздерге қатысты, ал король Англияға оралғаннан кейін – әділет судьясы болды. 1173–74 жылдардағы көтеріліс кезінде Роджер патшаға адал болды, ал әкесі корольдің бүлікші ұлдарына қосылды. Роджер 1173 жылдың 17 қазанында Форнхэм шайқасында шайқасты, онда патшалық әскерлер Лейстердің 3-ші графы Роберт де Бомонт басқарған көтерілісшілерді жеңді. Джон патшаның билік жылдарында граф көбінесе корольмен бірге немесе патшалық істермен айналысты. Дегенмен, Роджер Джонның Магна Картаны қабылдауына қол жеткізген барондық партияның жетекшілерінің бірі болды, және оның есімі мен оның ұлы және мұрагері Хью II-нің есімі осы құжаттың шарттарын сақтауды қамтамасыз етуге міндетті жиырма бес баронның тізімінде кездеседі. 1215 жылдың желтоқсанында олар екеуі де пападан айырылды, ал 1216 жылы Джон жалдамалы әскерлерімен Шығыс Англияға жорық жасап, Роджердің Фрамлингхем қамалына қоршау салды. Бигод сол кезде қалада болмады, бірақ Фрамлингхем гарнизонында 26 салт атты, 20 сержант, 7 арбалетші, 1 капеллан және тағы 3 адам болды, бұл Роджер қайтып оралып қолдау көрсеткенше оларды ұстап тұруға жеткілікті болды. Алайда, қамал екі күннен кейін берілді, мүмкін саяси ыңғайлылық үшін. Қамалдың жоғалуы уақытша болды (Бигод 1217 жылы Джонның ұлы Генрих III-нің регенттерімен келісімге келді), бірақ Роджер осыдан кейін қоғамдық өмірден шығып қалған сияқты. Ол 1221 жылы қайтыс болды, оның жерлері сақталып, Бигодтың күші нығайтылды және ол өте құрметті тұлға болды. Роджер шамамен 1181 жылғы Рождество маусымында Идаға үйленді, көрінеу Ида де Тосни (немесе Ида де Тосни), және олардан бірнеше бала дүниеге келді: Хью Бигод, Норфолк графы, 1206/1207 жылдары Модқа, Уильям Маршалдың қызына үйленді Уильям Бигод Ральф Бигод Роджер Бигод Марджери, Уильям де Гастингске үйленді Мэри Бигод, Ральф Фиц Робертке үйленді. Көптеген тарихшылар, соның ішінде Марк Моррис, олардың үшінші қызы, Элис болғанын болжайды, ол Оксфорд графы, Оубри де Вер IV-тің екінші әйелі болған. Егер осылай болса, неке қандастық шегінде болар еді, себебі жұбайлар өте жақын туыстар болар еді, Норфолк графының қызы Оксфорд графына бірінші туыс болар еді.

Roger Bigod (c. 1144/1150 – 1221) was the son of Hugh Bigod, 1st Earl of Norfolk and his first wife, Juliana de Vere. Although his father died in 1176 or 1177, Roger did not succeed to the earldom of Norfolk until 1189 for his claim had been disputed by his stepmother for her sons by Earl Hugh in the reign of Henry II. King Richard I confirmed him in his earldom and other honours, and also sent him as an ambassador to France in the same year. Roger inherited his father's office as royal steward. He took part in the negotiations for the release of Richard from prison, and after the king's return to England became a justiciar. During the Revolt of 1173–74, Roger remained loyal to the king while his father sided with the king's rebellious sons. Roger fought at the Battle of Fornham on 17 October 1173, where the royalist force defeated a rebel force led by Robert de Beaumont, 3rd Earl of Leicester. In most of the years of the reign of King John, the earl was frequently with the king or on royal business. Yet Roger was to be one of the leaders of the baronial party which obtained John's assent to Magna Carta, and his name and that of his son and heir Hugh II appear among the twenty five barons who were to ensure the king's adherence to the terms of that document. The pair were excommunicated by the pope in December 1215, and in 1216 John marched to East Anglia with a force of mercenaries and laid siege to Roger's seat of Framlingham Castle. Bigod was away, but Framlingham's garrison has 26 knights, 20 sergeants at arms, 7 crossbowmen, 1 chaplain and 3 others, perhaps enough to hold out until Roger returned to command support. Yet the castle surrendered two days, most likely for political expediency. The loss of the castle was temporary (Bigod made peace with the regents of John's son Henry III in 1217) but Roger seems to have retired from public life after this time. He died in 1221, his lands intact, the Bigod powerhouse secured and himself a respected figure. Around Christmas 1181, Roger married Ida, apparently Ida de Tosny (or Ida de Toesny), and by her had a number of children including:
Hugh Bigod, 3rd Earl of Norfolk who married in 1206/1207, Maud, a daughter of William Marshal
William Bigod
Ralph Bigod
Roger Bigod
Margery, married William de Hastings
Mary Bigod, married Ralph fitz Robert

Many historians, including Marc Morris, have speculated that the couple had a third daughter, Alice, who married Aubrey de Vere IV, Earl of Oxford as his second wife. If so, the marriage would have been well within the bounds of consanguinity, for the couple would have been quite closely related, a daughter of the second earl of Norfolk being first cousin once removed to the second earl of Oxford.

Роджер Бигод көркем әдебиетте

Роджер Бигод пен оның әйелі Ида Де Тосни – Элизабет Чадвиктің «Ән айту уақыты» (Sphere, 2008) романының басты кейіпкерлері. Олар осы дәуірде жазылған автордың басқа да кітаптарында екінші дәрежелі кейіпкерлер ретінде кездеседі, әсіресе, олардың ұлы Хьюдің Уильям Маршалдың қызы Модқа үйленуі туралы «Корольге қарсы шығу» романында. Бигот фамилиясымен Бигод Уильям Шекспирдің «Король Джон» пьесасында да кейіпкер болып табылады.