Roger Bigod (c. 1209–1270) was 4th Earl of Norfolk and Marshal of England.
Шығу тегі
Ол Норфолк графы Хью Бигодтың (1182 – 1225) және оның әйелі Модтың (1147 – 1219), Пембрук графы Уильям Маршаллдың (1147 – 1219) қызы, тұңғыш ұлы және мұрагері болды. Англияның маршалы болған. Оның кіші інісі Юг Бигод (1211 – 1266), әділет министрі (Justiciar) болды. 1225 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, жас Роджер Солсберидің 3-ші графы Уильям Лонгспейдің қамқорлығына өтті.
He was the eldest son and heir of Hugh Bigod, 3rd Earl of Norfolk (1182 1225) by his wife Maud, a daughter of William Marshal, 1st Earl of Pembroke (1147 1219), Marshal of England. His younger brother was Hugh Bigod (1211 1266), Justiciar. After the death of his father in 1225, the young Roger became the ward of William Longespée, 3rd Earl of Salisbury.
Мансап
1228 жылы, әлі жас болғанымен, қазір үйленген және 1225 жылы Александрдың қарындасы Изабеллаға үйленгеннен кейін Шотландияның Александр II-нің екінші қамқорлығында болған ол, 1225 жылы әкесінің күтпеген өлімінен кейін Фрамлингем қамалын қоса алғанда, оның мүліктеріне ие болды. Алайда, графтық атағын оған Генрих III тек 1233 жылы ғана берді. Роджер бұрыннан-ақ бай магнат еді, бірақ 1248 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін Оңтүстік Уэльсте және Ирландияда кең аумақтар алды. Анасы арқылы Роджер 1246 жылы Англия маршалының мұрагерлік лауазымын алды, бұл ортағасырлық Англияның ең беделді корольдік лауазымдарының бірі болатын. Патшаның төңірегінде тәртіп сақтауға жауапты маршал бейбіт уақытта салтанатты және сот функцияларын орындады, сондай-ақ жаңадан тағайындалған рыцарьлардан сыйлықтар алу сияқты пайдалы құқықтарға ие болды. Соғыс кезінде маршал армияның тәртібін сақтауға жауапты болды. Роджер Генрих III сарайына қатысып, тіпті Фрамлингемде патшаны қабылдады, бірақ патшаға қарыздарды өтеу мәселесінде және патша үкіметіне наразылықтың күшеюіне байланысты шиеленіс туды. 1255 жылы жылнамашы Мэтью Пари екеуінің арасындағы әңгімені жазды. Генрих Роджерді сатқын деп атағанда, граф: «Сен жалған айтасың. Мен ешқашан сатқын болған емеспін, бола да алмаймын. Егер сен әділ болсаң, маған қалай зиян келтіре аласың?» деді. Патша: «Мен сендердің астықтарыңды тартып алып, соғып, сата аламын», - деп жауап берді. «Олай істеңіз, - деді Роджер, - мен сіздің астық соғушыларыңызды бастарызсыз қайтарып жіберемін». 1258 жылы Роджер барондар мен рыцарьлардың бүлікші тобының басында тұрды, олар Вестминстер залына қадам басқанда патшаны Оксфорд шарттары деп аталатын маңызды конституциялық реформаларды қабылдауға мәжбүр етті. Елде басқа да мүліктері болғанына қарамастан, Роджер әрқашан Шығыс Англияға деген адалдығын сақтап келді. Ол 1270 жылы қайтыс болды және ата-бабаларының ізімен Тетфорд аббаттығында жерленді.
In 1228, although still under age but by now married and in a second wardship to Alexander II of Scotland following his 1225 marriage to Alexander's sister Isabella, he succeeded to his father's estates including Framlingham Castle after his unexpected death in 1225. However, the earldom was only granted to him by Henry III in 1233. Roger was already a wealthy magnate, but in 1248 he received vast lands in south Wales and Ireland on the death of his mother. Through his mother, Roger had gained the hereditary title of Marshal of England, one of the most influential royal offices of medieval England, in 1246. Responsible for keeping order around the king, in peacetime the marshal performed a ceremonial and judicial role, with lucrative rights, such as securing gifts from newly created knights. During wartime, the marshal was responsible for the discipline of the army. Roger attended Henry III's Court and even hosted the king at Framlingham, but tensions arose over the repayment of debts to the king, as well as growing criticism of the royal government. In 1255, the chronicler Matthew Paris reported an exchange between the two men. When Henry called Roger a traitor, the earl replied, "You lie. I have never been a traitor, nor shall I ever be. If you are just, how can you harm me." "I can seize your corn and thresh it, and sell it," retorted the king. "Do so," said Roger, "and I will send back your threshers without their heads." In 1258, Roger was at the head of a rebel group of barons and knights who marched on Westminster Hall, compelling the king to accept major constitutional reforms, known as the Provisions of Oxford. Despite having other property around the country, Roger always retained his strong East Anglian loyalties. He died in 1270 and was buried, like his forefathers, at Thetford Priory.
Неке
Оның алғашқы қамқоршысы оны Шотландия королі Арыстан Уильямның қызы, Шотландияның Изабелласына үйлендірді, содан кейін ол әлі кәмелетке толмағандықтан, 1228 жылға дейін жаңа әйелінің бауыры, Шотландияның Александр II-нің қамқорлығына өтті.
His first warder married him to Isabella of Scotland, daughter of William the Lion, King of Scotland, whereupon still under age, he became a ward of his new brother in law, Alexander II of Scotland until 1228.
Мұрагерлік
Роджердің балалары болған жоқ, және оның орнына немересі Роджер Бигод, Норфолк графының 5-ші титулы (1245-1306) иегері болды.
Roger had no children, and was succeeded by his nephew Roger Bigod, 5th Earl of Norfolk (1245 1306).