Континенталдық флоттың «Вирджиния» фрегатының тарихы

Кіріспе

Бірінші USS Virginia – Континенттік флоттың 28 зеңбірекке ие болған фрегаты, өкінішке орай, қысқа ғұмырлы болды. Ол 1775 жылдың 13 желтоқсанында Континенттік Конгресс бекіткен 13 фрегаттың бірі еді. 1776 жылы Джордж Уэллс Мэриленд штатындағы Феллс Пойнт қаласында құрылысын бастады, сол жылдың тамызында суға түсіріліп, 1777 жылдың көктемінде капитан Джеймс Николсон басқаруымен қолданысқа берілді. Жаңадан қолданысқа берілген фрегатқа алғашқы бұйрық Чесапик шығанағының аузындағы британдық теңіз блокадасын бұзуға және сәттілік болған жағдайда, Оңтүстікке қарай Батыс Үндістанға барып, ағылшын сауда кемелерін іздеуге бағытталды. Бірақ, алғашқы әрекеті сәтсіз аяқталды, сондай-ақ 1777 жылдың мамыр, қазан, қараша және желтоқсан айларында теңізге шығуға жасаған төрт әрекеті де сәтсіз болды. Осы қатарынан келген сәтсіздіктер «Вирджинияның» алаңдаған экипажының наразылығын тудырды, көптеген теңізшілер жақын маңдағы Балтимордың кемежайларында шашырап кеткен жекеменшік кемелерге қосылды. 1778 жылдың қаңтар айының басына қарай, дезертирлердің саны соншалықты көбейді, «Вирджиния» доктан шыға алмады. Бұл жағдай капитан Николсон, оның басқарушы офицері лейтенант Джошуа Барни және Мэриленд губернаторы Томас Джонсон арасында жағымсыз пікір алмасуларға әкелді. Жаңа рекруттар Континенттік Конгрестің Теңіз комитетінің көмегімен табылғандықтан, «Вирджинияға» қаңтар айының ортасында блокаданы бұзуға тағы бір әрекет жасауға мүмкіндік берді. Бұл соңғы тырысыс «Вирджинияны» Чесапик түбегінің жанынан көруге дейін жақсы өтті. Британ фрегаты американдықтарды Балтиморға қарай қуды. «Вирджиния» Патапско өзенінің солтүстік-батыс саласы арқылы созылған су батареясы мен тізбек артында тоқтады, Уитон нүктесі мен кейіннен Лазаретто нүктесі арасында 20 теңізшіні қосымша алды. Сол айдың соңында капитан Николсон тағы да блокаданы бұзуға тырысқанда, лейтенант Барниді британдық әскери кемелердің орналасқан жерін барлау үшін «Дельфин» шхунасында алдыға жіберді. «Дельфин» Танжер шығанағында үлкен қарауыл кемесін көріп, одан асып кетті. «Вирджиниямен» кездесу алдында шхуна бұрын алынған Балтимор шлюбін қайтадан басып алды. Лейтенант Барнидің есебіне сүйене отырып, капитан Николсон теңізге шығудың осы соңғы әрекетінен бас тартып, Балтиморға оралды. «Вирджиния» екі ай бойы Балтиморда жөндеу және қайта жабдықтау үшін тоқтады. Осы уақыт ішінде Барни «Вирджинияның» қиын жағдайын Теңіз комитетіне түсіндіру үшін Пенсильвания штатының Йорк қаласына жіберілді, ол наурыз айында британдықтардан мүмкіндігінше тезірек өту үшін тағы бір әрекет жасау туралы бұйрықпен оралды. Барни Балтиморға келгеннен кейін, «Дельфин» тұтқындарына мейірімділікпен қарағаны үшін Корольдік теңіз флотынан алғыс хат және үлкен ағылшын ірімшігі күтіп тұрды. «Вирджиния» наурыздың соңында Теңіз комитетінің бұйрығына бағынып Балтимордан шықты. Николсонның жоспарлары бойынша «Вирджиния» алдымен Аннаполиске барып, губернатор Джонсон уәде еткен пилотты алуы керек еді. Бұл аяқталғаннан кейін, фрегат пен пилот кемесі 30 наурызда Аннаполис маңындағы зәкірін көтеріп, Атлантикаға түнгі өтуді жоспарлап, шығанақтан төмен қарай жүрді. Бірақ, 31 наурыз күні таңертең «Вирджиния» Хэмптон қаласына қарама-қарсы орналасқан Мыс аралығындағы Орталық жерге қатты соқтығысты. Күшті жел соғып тұрғанда, толқындар фрегатқа соғып, оны құлатты. Ол шыға алмай тұрып, рульі сынды және жақын арада жоғалды. Арнаға жеткеннен кейін «Вирджиния» бекітіліп, жөндеу жұмыстары басталды. Таң атқанда күзетшілер «Эмеральдты» және оның фрегатын теңізден жақындап келе жатқанын байқады, бірақ «Вирджинияның» зеңбіректері зақымдалмағандықтан, капитан Николсон баржасын дайындап, кеме құжаттарымен жағаға шықты. Сол күні таңертең американдық фрегат капитан Колдуэллге бағынды. «Эмеральд». Конгресс тергеу соты капитан Николсонды кінәлі емес деп таныды, және бақытсыз фрегат офицерлерінің барлығы кейін Революция кезінде әрекетке түсті. «Вирджинияның» өзі көп ұзамай жөнделіп, ақырында Корольдік флот 32 зеңбірекке ие болған HMS Virginia фрегаты ретінде пайдалануға сатып алынды. Ол Америка жағалауында қызмет етті және 1779 жылы Пенобскот экспедициясына қатысып, HMS Blonde-мен бірге «Hampden» каперін тұтқынға алды. Кейін 1780 жылы Оңтүстік Каролина штатының Чарльз Таун қаласын басып алуға қатысты. Соғыс аяқталғаннан кейін ол сотталып, сатылды.

The first USS Virginia was a 28 gun sailing frigate of the Continental Navy, a ship with a short and unfortunate career. She was one of 13 frigates authorized by the Continental Congress on 13 December 1775, laid down in 1776 at Fells Point, Maryland, by George Wells, launched that August, and commissioned in the spring of 1777, Captain James Nicholson in command. The newly commissioned frigate's first orders directed her to attempt a run through the strong British naval blockade at the mouth of Chesapeake Bay and then if successful, to head south to the West Indies and cruise in search of English merchantmen. However, her first sortie failed, as did four subsequent attempts to get to sea which she made in May, October, November, and December 1777. These successive failures frustrated Virginia's restive crew, and many deserted to join the numerous privateers scattered about the wharves of nearby Baltimore. By early January 1778, the desertions had become so numerous that Virginia was unable to leave the docks. This situation prompted a series of ugly exchanges between Capt. Nicholson, his executive officer Lt. Joshua Barney, and the governor of Maryland Thomas Johnson. New recruits were finally procured through the auspices of the Maritime Committee of the Continental Congress, enabling Virginia to attempt another run past the blockade in mid January. This latest dash went smoothly until sighted Virginia near the Chesapeake capes. The British frigate pursued the Americans back towards Baltimore. Virginia tied up behind a water battery and chain stretched across the northwest branch of the Patapsco River, Md., between Whetstone Point and later Lazaretto Point, where she took on board 20 more seamen. Later that month, when Capt. Nicholson again tried to run the blockade, he sent Lt. Barney ahead in the schooner Dolphin to reconnoiter the positions of the British warships. Dolphin sighted a large patrol vessel in Tangier Sound but outran her. Before meeting with Virginia, the schooner recaptured a Baltimore sloop taken earlier. On the basis of Lt. Barney's report, Capt. Nicholson decided to abandon this latest attempt to get to sea and returned to Baltimore. Virginia lay at anchor at Baltimore for two months repairing and reprovisioning. During this time, Barney was dispatched to York, Pennsylvania, to explain Virginia's predicament to the Maritime Committee; and he returned in March with orders to make another attempt to get by the British as soon as possible. Awaiting Barney upon his arrival back in Baltimore were a letter of thanks from the Royal Navy for his kind treatment of Dolphin's prisoners and a large English cheese. Virginia left Baltimore late in March in obedience to the Maritime Committee's orders. Nicholson's plans called for Virginia to sail first to Annapolis, to pick up a bay pilot promised by Governor Johnson. Completing this, the frigate and pilot vessel weighed anchor off Annapolis on 30 March and proceeded down the bay, plotting a night passage into the Atlantic. However, early on the morning of 31 March, Virginia grounded with a tremendous crash on the so called Middle Ground between the capes, opposite the city of Hampton, Virginia. With a strong wind blowing astern, the surf pounded the frigate and forced her over. Her rudder snapped before she could be cleared and was soon lost. Once in the channel, Virginia was anchored and repairs begun. At dawn, lookouts spotted Emerald and her fellow frigate approaching from seaward though Virginia's guns remained undamaged, Capt. Nicholson ordered his barge broken out and went ashore with the ship's papers. Later that morning, the American frigate surrendered to Capt. Caldwell of Emerald. A Congressional court of inquiry into the fiasco cleared Capt. Nicholson of blame, and all the officers of the unlucky frigate saw action later during the Revolution. Virginia herself was soon repaired and eventually purchased by the Royal Navy for use as the 32 gun frigate HMS Virginia. She was placed in service along the American coast and participated in the Penobscot Expedition of 1779, capturing, with HMS Blonde, the privateer "Hampden". Later participated in the capture of Charles Town, South Carolina in 1780. At the end of the war she was condemned and sold.