Томас Ланкастер: Ағылшын аристократы және корольге қарсы оппозиция жетекшісі
Thomas, 2nd Earl of Lancaster
Томас Ланкастер – 13-14 ғғ ағылшын ақсұлы, Плантагенет әулетінен. Эдуард II-ге қарсы барондық оппозицияның басшысы, Ланкастер графы. Тарихы мен тегі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
13 және 14 ғасырдағы ағылшын дворяны
13th and 14th century English nobleman
Томас, Ланкастердің 2-графы (1278 – 22 наурыз 1322) – Plantagenet патшалық әулетінің алғашқы Ланкастер үйінің ағылшын дворяны. Ол 1296 жылдан 1322 жылға дейін Ланкастер, Лестер және Дерби графтықтарын, ал 1311 жылдан 1322 жылға дейін әйелінің құқығымен Линкольн және Солсбери графтықтарын иеленді. Англияның ең күшті барондарының бірі ретінде Томас, бірінші туысы король Эдуард II-ге қарсы барондық оппозицияның көшбасшыларының бірі болды.
Thomas, 2nd Earl of Lancaster ( 1278 – 22 March 1322) was an English nobleman of the first House of Lancaster of the royal Plantagenet Dynasty. He was Earl of Lancaster, Leicester, and Derby from 1296 to 1322, and Earl of Lincoln and Salisbury jure uxoris from 1311 to 1322. As one of the most powerful barons of England, Thomas was one of the leaders of the baronial opposition to his first cousin, King Edward II.
Ерте өмір және неке
Томас – Эдмунд Краучбек пен Артуалық Бланштің үлкен ұлы, Наварраның жесір ханымы және Франция королі Людовик IX-ның немересі. Краучбек – Англия королі Генрих III-нің ұлы еді. Анасы арқылы Томас Наварра королевасы Иоанна I-нің жартылай бауыры болды. Оның Элис де Лейсимен некесі сәтті болмады. Олардың ортақ балалары болған жоқ, бірақ ол заңды емес екі ұл – Джон мен Томасқа әке болды. 1317 жылы Элис Кенфордтағы (Дорсет) сарайынан Джон де Варреннің, Суррейдің 7-ші графының қызметіндегі рыцарь Ричард де Сент Мартинмен зорлықпен алып қашырылды. Бұл оқиға Ланкастер мен Суррей арасындағы араздыққа себеп болды; Ланкастер жазалау мақсатымен Суррейдің екі қамалын басып алды. Содан кейін король Эдуард араласып, екі граф шартты бейбіт келісімге келді. Томас Линкольн мен Солсберидің қуатты графтықтарын өз қолында сақтап қалды. Бұл екі отбасы арасында жасалған неке шартымен байланысты болды; оның қайын атасы қайтыс болғаннан кейін Томас бұл графтықтарды өз құқығымен иеленбек, әйелінің құқығымен емес, дегені күтпеген нәрсе еді.
Thomas was the eldest son of Edmund Crouchback and Blanche of Artois, Queen Dowager of Navarre and niece of King Louis IX of France. Crouchback was the son of King Henry III of England. Through his mother, Thomas was a half brother of Queen Joan I of Navarre. His marriage to Alice de Lacy was not successful. They had no children together, while he fathered, illegitimately, two sons named John and Thomas. In 1317 Alice was abducted from her manor at Canford, Dorset, by Richard de St Martin, a knight in the service of John de Warenne, 7th Earl of Surrey. This incident caused a feud between Lancaster and Surrey; Lancaster seized two of Surrey's castles in retaliation. King Edward then intervened, and the two earls came to an uneasy truce. Thomas continued to hold the powerful earldoms of Lincoln and Salisbury. This was due to the marriage contract the two families had agreed; upon the death of his father in law, Thomas would hold these earldoms in his own right, not, as would be expected, in right of his wife.
Ланкастер графы
Ол толық жасқа келгенде Ланкаширдің мұрагерлік шерифі болды, бірақ келесі он жылдың көп бөлігін Шотландияда I Эдуард үшін күресіп, шривалдықты орынбасарларға тапсырды. Ол 1298 жылы Фолкирк шайқасында I Эдуард әскерінің қанатында болды. 1308 жылдың 25 ақпанында Англия королі II Эдуардтың, өз інісінің таққа отыруына қатысты, Эдуард Танушының қылышы – Куртананы алып жүрді. Король билікке келгеннің басында Ланкастер Эдуардты ашық қолдады, бірақ король мен ақсүйектер арасындағы қақтығыс күшейгенде Ланкастердің адалдығы өзгерді. Ол корольдің сүйіктісі Пирс Гавестонды жек көріп, оны "Скрипкашы" деп қысым көрсеткені үшін кек алуға ант берді, себебі Гавестон корольдан Ланкастердің қарауындағы біреуін босатуды талап еткен. Ланкастер Гавестонды елден қууды және барондық олигархия құруды талап еткен Лордтардың бірі болды. Оның жеке әскері король мен Гавестонды ажыратуға көмектесті, ал Ланкастер Гавестонды соттаған және 1312 жылы өлім жазасына кескен "судьялардың" қатарында болды. 1314 жылы Баннокберндегі жеңілістен кейін Эдуард Ланкастерге бағынып, ол Англияның билеушісіне айналды. Ол келесі төрт жыл бойы елді басқаруға тырысты, бірақ тәртіпті сақтай алмады және шотландтардың солтүстік аймақтарын шауып, қайтарып алуына тосқауыл қойа алмады. 1318 жылы барондар арасында оның беделі төмендеді және ол "билігін шектеуге" көндірілді.
On reaching full age he became hereditary sheriff of Lancashire, but spent most of the next ten years fighting for Edward I in Scotland, leaving the shrievalty in the care of deputies. He was present at the Battle of Falkirk in 1298 as part of Edward I's wing of the army. He served in the coronation of his cousin, King Edward II of England, on 25 February 1308, carrying Curtana, the sword of Edward the Confessor. At the beginning of the king's reign, Lancaster openly supported Edward, but as the conflict between the king and the nobles wore on, Lancaster's allegiances changed. He despised the royal favourite, Piers Gaveston, who mocked him as "the Fiddler", and swore revenge when Gaveston demanded that the king dismiss one of Lancaster's retainers. Lancaster was one of the Lords Ordainers who demanded the banishment of Gaveston and the establishment of a baronial oligarchy. His private army helped separate the king and Gaveston, and Lancaster was one of the "judges" who convicted Gaveston and saw him executed in 1312. After the disaster at Bannockburn in 1314, Edward submitted to Lancaster, who in effect became ruler of England. He attempted to govern for the next four years, but was unable to keep order or prevent the Scots from raiding and retaking territory in the North. In 1318 his popularity with the barons declined and he was persuaded "to accept a diminished authority."
Өлім
Жаңа басшылық, ақырында Уинчестердің 1-ші графы Хью ле Деспенсер және оның ұлы Хью Деспенсер кіші басшылық еткені, барондық арасында бұрынғыдан да жақтырмас болды, ал 1321 жылы Ланкастер тағы да көтеріліс бастады. Бұл жолы ол 1322 жылғы 16 наурызда Боробридж шайқасында жеңіліп, тұтқынға алынды. Ланкастерді екі Деспенсер, Эдмунд Фицталан, 9-шы Арундель графы және король Эдуард кіретін сот алдында соттады. Ланкастерге өзін қорғауға рұқсат берілмеді, тіпті оның орнына сөйлейтін адам да болған жоқ. Ол мемлекетке опасыздық жасады деп айыпталып, өлім жазасына кесілді. Олардың туыстығы мен Ланкастердің патшалық қанына байланысты король жазаны асылу, жазалау және бас кесуден гөрі тек бас кесуге өзгертті, және Ланкастер 1322 жылғы 22 наурызда Понтефракт қамалының жанында өлімге кесілді. Ол қайтыс болғаннан кейін оның титулдары мен иеліктері тәркіленді, ал Ланкастердің көтерілісіне көмектескен шотландтар, негізінен ағылшындарды соғыста әлсірету үшін, 1322 жылғы Ұлы шабуылда оның мұрасын иелену мүмкіндігін пайдаланды. 1323 жылы оның кіші інісі Генрих Лестер графтығын иелену үшін сұраныс білдірді, ал 1326 немесе 1327 жылы Парламент Томасқа қатысты сот шешімін қайта қарап, Генрихке Ланкастер, Дерби, Солсбери және Линкольн графтықтарын иеленуге рұқсат берді. Томас қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай оның Понтефракттағы қабірінде кереметтер орын алғаны туралы хабарлар тарады, және ол шейіт және қасиетті кісі ретінде құрметке ие болды. 1327 жылы Халық палатасы Эдуард III-тен оны қасиетті деп жариялауды сұрады, және халықтың құрметі реформацияға дейін жалғасты. 1822 жылғы 23 наурызда Томастың қалдықтары Ферри Фрайстон приходындағы бір далада үлкен тас қабірде табылған. 1942 жылы Э. Дж. Рудсдейл Томастың сүйектерінің бір бөлігі 1885 жылы Понтефракт қамалынан алынып, Эссекс графтығының Колчестер қаласындағы Паскелл аукционында табылғанын хабарлады.
The new leadership, eventually headed by Hugh le Despenser, 1st Earl of Winchester, and his son Hugh Despenser the Younger, proved no more popular with the baronage, and in 1321 Lancaster was again at the head of a rebellion. This time he was defeated at the Battle of Boroughbridge on 16 March 1322, and taken prisoner. Lancaster was tried by a tribunal consisting of, among others, the two Despensers; Edmund Fitzalan, 9th Earl of Arundel; and King Edward. Lancaster was not allowed to speak in his own defence, nor was he allowed to have anyone to speak for him. He was convicted of treason and sentenced to death. Because of their kinship and Lancaster's royal blood, the king commuted the sentence to beheading, as opposed to being hanged, drawn and beheaded, and Lancaster was executed on 22 March 1322 near Pontefract Castle. Upon his death, his titles and estates were forfeited, and the Scots, whom Lancaster gained aid from in his rebellion, mainly to weaken the English in their war, seized the opportunity to take his inheritance in the Great Raid of 1322. In 1323, his younger brother Henry successfully petitioned to take possession of the earldom of Leicester, and in 1326 or 1327 Parliament posthumously reversed Thomas's conviction, and Henry was further permitted to take possession of the earldoms of Lancaster, Derby, Salisbury and Lincoln. Soon after Thomas's death, miracles were reported at his tomb at Pontefract, and he became venerated as a martyr and saint. In 1327 the Commons petitioned Edward III to ask for his canonisation, and popular veneration continued until the reformation. On 23 March 1822, Thomas's remains were discovered in a large stone coffin buried in a field in the parish of Ferry Fryston. In 1942 it was reported by E. J. Rudsdale that some of Thomas's bones had been found in a box at Paskell's auctioneers in Colchester, Essex, having been removed from Pontefract Castle in 1885.
Атақтар мен жерлер
Томас әкесінен Ланкастер, Лестер және Дерби графтарының Феррер титулын мұра етті. Линкольн графының 3-ші Генри де Лейсидің қызы және мұрагері, Линкольн графы Элис де Лейсиге үйлену арқылы, ол 1311 жылы қайын атасы қайтыс болғаннан кейін Линкольн графы, Солсбери графы, Хальтонның 11-ші бароны және Боулендтің 7-ші лорды атанды. Бес графтықтың иесі болған Томас Англиядағы ең бай және ең күшті адамдардың бірі еді. Томас Англияның солтүстігінде, әсіресе Клитеро қамалы сияқты маңызды бекіністердің көптеген иесі болды. Ол Понтефракт қамалын кеңейтуге жауапты болды және 1313 жылы Нортумберлендтегі Данстанбург қамалын, зор қамалды салуды бастады.
From his father, Thomas inherited the earldoms of Lancaster, Leicester and a Ferrers earldom of Derby. By his marriage to Alice de Lacy, Countess of Lincoln, daughter and heiress of Henry de Lacy, 3rd Earl of Lincoln, he became Earl of Lincoln, Earl of Salisbury, 11th Baron of Halton and 7th Lord of Bowland upon the death of his father in law in 1311. Master of five earldoms, he was one of the wealthiest and most powerful men in England. Thomas was in possession of many key fortresses, including Clitheroe Castle, particularly in northern England. He was responsible for the extension of Pontefract Castle and in 1313 he began the construction of Dunstanburgh Castle, a massive fortress in Northumberland.
Қарулар
Әкесінен мұра болған Томас патшалықтың гербін таңды, ол үш нүктелі Франция тағасымен (көк түсті үш алтын флер-де-лизбен) ерекшеленді.
Inherited from his father, Thomas bore the arms of the kingdom, differenced by a label France of three points (that is to say azure three fleur de lys or, each).
Шежірелік кесте
Томас Францияның Капетия патшаларымен де, Англияның Плантагенет патшаларымен де жақын туыс болды. Оның замандастары «оның әкесі мен анасы екеуі де патшалық әулеттен шыққандықтан, ол басқа графтарға қарағанда тектірек екені анық» деген пікір білдірді.
Thomas was closely related to both the Capetian kings of France and the Plantagenet kings of England. His contemporaries commented that "as each parent was of royal stock, he was clearly of nobler descent than the other earls".