Лена Хорн: Афроамерикалық әнші, актриса және қоғамдық қайраткер
Lena Horne
Лена Хорн: афроамерикандық әнші, актриса, биші және құқық қорғаушы (1917-2010). 70 жылдық мансабы, Голливуд, Бродвей, саяси белсенділік туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Африкалық америкалық аралас нәсілді әнші, актриса, биші және қоғамдық белсенді (1917–2010)
African American biracial singer, actress, dancer and activist (1917–2010)
Лена Мэри Калхун Хорн (30 маусым 1917 – 9 мамыр 2010) – американдық әнші, актриса, биші және азаматтық құқықтар үшін күрескен белсенді. Хорнның мансабы жетпіс жылдан астам уақытқа созылды, ол кино, теледидар және театр сахналарында өнер көрсетті. Хорн он алты жасында Cotton Club хорына қосылып, Голливуд пен Бродвейге көшкенге дейін түнгі клубтарда өнер көрсетті. Африкалық-американдық өнерпаз Хорн азаматтық құқықтарды қорғады және 1963 жылдың тамызында Вашингтонда өткен шеруге қатысты. Кейін ол түнгі клубта өнер көрсетуге қайта оралды және жақсы қабылданған грампластинкаларын шығара отырып, теледидарда жұмыс істеуді жалғастырды. 1980 жылдың наурыз айында зейнетке шығуын хабарлады, бірақ келесі жылы Бродвейде 300-ден астам қойылымдар өткізген «Лена Хорн: Әйел және оның музыкасы» атты жеке көрсетілімінде ойнады. Содан кейін ол ел бойынша гастрольдік сапармен жүріп, көптеген сыйлықтар мен наградаларға ие болды. Хорн 1990-шы жылдарға дейін ән жазып, концерттер беріп тұрды, ал 2000 жылы көпшілік назарынан тыс қалды.
Lena Mary Calhoun Horne (June 30, 1917 – May 9, 2010) was an American singer, actress, dancer, and civil rights activist. Horne's career spanned more than seventy years, appearing in film, television, and theatre. Horne joined the chorus of the Cotton Club at the age of sixteen and became a nightclub performer before moving on to Hollywood and Broadway. A groundbreaking African American performer, Horne advocated for civil rights and took part in the March on Washington in August 1963. Later she returned to her roots as a nightclub performer and continued to work on television while releasing well received record albums. She announced her retirement in March 1980, but the next year starred in a one woman show, Lena Horne: The Lady and Her Music, which ran for more than 300 performances on Broadway. She then toured the country in the show, earning numerous awards and accolades. Horne continued recording and performing sporadically into the 1990s, retreating from the public eye in 2000.
Ерте өмір
Лена Хорн Бруклиндегі Бедфорд-Стювесантта дүниеге келді. Оның отбасының екі жағы да екі нәсілді африкалық американдықтардан тұрған. Ол сол кездегі қара нәсілді Нью-Йорк тұрғындарының білімді және жоғары санатқа жататын топтарының біріне кірді. Өмірінің алғашқы бес жылын 519 Мэкон көшесіндегі үйde өткізді. Хорнның әкесі Эдвин Флетчер "Тедди" Хорн-младший (1893–1970), бір кезде қонақ үй мен мейрамхананың иесі болған, құмар ойыншы еді. Тедди Хорн Лена үш жасқа толғанда отбасын тастап, Пенсильвания штатының Питтсбург қаласындағы афроамерикандықтардың орта тапқа жататын қауымдастығына көшіп кетті. Оның анасы Эдна Луиза Скоттрон, қара театр труппасының актрисасы болды және көп саяхаттады. Эднаның анасының әжесі, Амели Луиза Эштон, қазіргі Сенегалдан шыққан. Хорнның әкесінің әжесінің әжесі – Блэкфут үндісі болған. Бірнеше жыл бойы ол анасымен бірге саяхаттап жүрді. 1927 жылдан 1929 жылға дейін ол өзінің ағасы Фрэнк С. Хорнмен бірге тұрды. Ол Форт-Вэллидегі (қазір Форт-Вэлли мемлекеттік университетінің бөлігі) студенттер деканы болды. Форт-Вэллиден, Макон қаласының оңтүстік-батысынан, Хорн анасымен бірге қысқа уақытқа Атлантаға көшіп барды; Хорн он екі жасқа толғанда олар Нью-Йоркке оралды, содан кейін Хорн Бруклиндегі Санкт-Петер-Клавер мектебінде оқыды. Хорн өзінің алғашқы экрандық рөлін 1935 жылы Кэб Каллоуэйдің "Jitterbug Party" музыкалық қысқаметражды фильмінде биші ретінде ойнады. Бірнеше жылдан кейін Хорн Нобл Сислдің оркестріне қосылды, ол онымен гастрольде болып, Decca лейблы арқылы алғашқы жазбаларын шығарды. Бірінші күйеуінен ажырасқаннан кейін, Хорн 1940–1941 жылдары топ жетекшісі Чарли Барнетпен гастрольде болды, бірақ саяхатты ұнатпады және Нью-Йорктегі Кафе Сосайтиде жұмыс істеу үшін оркестрден кетті. Ол NBC-нің танымал джаз сериясы "The Chamber Music Society of Lower Basin Street"-те Дина Шордың орнына әнші болды. Шоудың тұрақты маэстролары Генри Левин мен Пол Лавал 1941 жылдың маусым айында Хорнмен бірге RCA Victor үшін жазба жасады. Хорн шоудан алты айдан кейін ғана кетті, оны бұрынғы Cafe Trocadero (Лос-Анджелес) менеджері Феликс Янг Голливудтағы Сансет Стрипінде Cotton Club стиліндегі ревюде өнер көрсету үшін шақырды. Хорнның екі төмен бюджетті фильмі болды: "The Duke is Tops" (1938, кейін Хорнның атымен қайта шығарылып, "The Bronze Venus" аталды); және екі катушкалы қысқаметражды фильм, "Boogie Woogie Dream" (1941), онда пианистер Пит Джонсон мен Альберт Аммонс ойнады. Хорнның "Boogie Woogie Dream" фильмінен шыққан әндері кейін жеке саундтрек ретінде шығарылды. Хорн Голливудтағы түнгі клубтағы тұңғыш өнерін 1942 жылдың қаңтарында Сансет Стрипіндегі Феликс Янгтың "Little Troc" клубында көрсетті. 1950 жылдары ол 1940 жылдардағы коммунистік топтармен байланысы болғандықтан қара тізімге енгізілді. Кейін ол коммунизмнен бас тартты. Ол экранға оралып, "Death of a Gunfighter" (1969) фильмінде Ричард Видмаркқа үйленген бордельдің мадам рөлін ойнады, бұл оның түсіне сілтеме жасамайтын алғашқы тікелей драмалық рөлі болды. Шоудың үлкен табысқа ие болғанына қарамастан (Хорн әлі күнге дейін Бродвей тарихында ең ұзақ уақыт бойы жеке өнер көрсету рекордын сақтап тұр), ол мансабына жаңа қызығушылықты арттыру үшін көптеген жаңа музыкалық жобаларды қолға алмады. 1983 жылы Хорн мен Фрэнк Синатраның бірлескен жобасы (продюсері Квинси Джонс) тоқтатылды, ал он жылдықтағы оның жалғыз студиялық жазбасы 1988 жылы шыққан "The Men in My Life" альбомы болды, онда Сэмми Дэвис-младший мен Джо Уильямспен дуэттер орындалды. 1989 жылы ол өмір бойына жеткен жетістіктері үшін Грэмми сыйлығын алды. 1995 жылы Хорнның "Supper Club" концерті жазылған "тірі" альбомы шықты (кейін "Жылдың үздік джаз вокалы" номинациясы бойынша Гремми сыйлығын жеңіп алды). 1998 жылы Хорн "Being Myself" атты тағы бір студиялық альбомын шығарды. Содан кейін Хорн өнерден кетуге шешім қабылдады және көпшілік назарынан шықты, бірақ ол 2000 жылы студияға оралып, Саймон Ратлдың "Classic Ellington" альбомына вокалдық тректерді жазды.
Lena Horne was born in Bedford–Stuyvesant, Brooklyn. Both sides of her family were biracial African Americans. She belonged to the well educated upper stratum of Black New Yorkers at the time. She lived the first five years of her life in a brownstone at 519 Macon Street. Horne's father, Edwin Fletcher "Teddy" Horne Jr. (1893–1970), a one time owner of a hotel and restaurant, was a gambler. Teddy Horne left the family when Lena was three years old and moved to an upper middle class African American community in the Hill District of Pittsburgh, Pennsylvania. Her mother, Edna Louise Scottron, was an actress with a Black theatre troupe and traveled extensively. Edna's maternal grandmother, Amelie Louise Ashton, was from modern Senegal. Horne had a paternal great grandmother who was a Blackfoot Indian. For several years, she traveled with her mother. From 1927 to 1929, she lived with her uncle, Frank S. Horne. He was the dean of students at Fort Valley Junior Industrial Institute (now part of Fort Valley State University) in Fort Valley, Georgia, From Fort Valley, southwest of Macon, Horne briefly moved to Atlanta with her mother; they returned to New York when Horne was twelve years old, after which Horne attended St Peter Claver School in Brooklyn. Horne made her first screen appearance as a dancer in the musical short Cab Calloway's Jitterbug Party (1935). A few years later, Horne joined Noble Sissle's Orchestra, with which she toured and with whom she made her first records, issued by Decca. After she separated from her first husband, Horne toured with bandleader Charlie Barnet in 1940–41, but disliked the travel and left the band to work at the Cafe Society in New York. She replaced Dinah Shore as the featured vocalist on NBC's popular jazz series The Chamber Music Society of Lower Basin Street. The show's resident maestros, Henry Levine and Paul Laval, recorded with Horne in June 1941 for RCA Victor. Horne left the show after only six months when she was hired by former Cafe Trocadero (Los Angeles) manager Felix Young to perform in a Cotton Club style revue on the Sunset Strip in Hollywood. Horne already had two low budget movies to her credit: a musical feature called The Duke is Tops (1938, later reissued with Horne's name above the title as The Bronze Venus); and a two reel short subject, Boogie Woogie Dream (1941), featuring pianists Pete Johnson and Albert Ammons. Horne's songs from Boogie Woogie Dream were later released individually as soundies. Horne made her Hollywood nightclub debut at Felix Young's Little Troc on the Sunset Strip in January 1942. She was blacklisted during the 1950s for her affiliations in the 1940s with communist backed groups. She would subsequently disavow communism. She returned to the screen, playing Claire Quintana, a madam in a brothel who marries Richard Widmark, in the film Death of a Gunfighter (1969), her first straight dramatic role with no reference to her color. Despite the show's considerable success (Horne still holds the record for the longest running solo performance in Broadway history), she did not capitalize on the renewed interest in her career by undertaking many new musical projects. A proposed 1983 joint recording project between Horne and Frank Sinatra (to be produced by Quincy Jones) was ultimately abandoned, and her sole studio recording of the decade was 1988's The Men in My Life, featuring duets with Sammy Davis Jr. and Joe Williams. In 1989, she received the Grammy Lifetime Achievement Award. In 1995, a "live" album capturing Horne's Supper Club performance was released (subsequently winning a Grammy Award for Best Jazz Vocal Album). In 1998, Horne released another studio album, entitled Being Myself. Thereafter, Horne retired from performing and largely retreated from public view, though she did return to the recording studio in 2000 to contribute vocal tracks on Simon Rattle's Classic Ellington album.
Азаматтық құқықтарды қорғау
Хорн көптен бері Азаматтық құқықтар қозғалысына белсенді қатысты. 1941 жылы ол Нью-Йорк қаласының алғашқы біріктірілген мәдени орталығы – Café Society-де ән салып, Пол Робсонмен бірге жұмыс істеді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде USO арқылы әскерлерге қызмет көрсету барысында, Кеннеди орталығының өмірбаянында жазғандай, ол "бөлінген аудиторияларға немесе неміс әскери тұтқындарының қара терілі әскерилердің алдында отырған топтарға" өнер көрсетуден бас тартты. АҚШ армиясы біріктірілген аудиторияға рұқсат бермегендіктен, ол өзінің қойылымын қара нәсілді американдық солдаттар мен ақ нәсілді неміс әскери тұтқындарынан құралған аралас аудиторияға арнады. Қара терілі солдаттардың артқы қатарда отыруға мәжбүр болғанын көрген ол сахнадан түсіп, қара терілі әскерлер отырған алдыңғы қатарға барып, немістердің артында өнер көрсетті. Дегенмен, USO Хорнның қайтыс болған кезде "Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Батыс жағалауында және Оңтүстікте USO-мен кеңінен гастрольде болғанын" атап өтті. Ұйым сондай-ақ оның Қарулы күштер радиосының Jubilee, G.I. журналы және Командалық қойылымдар бағдарламаларындағы қатысуын еске алды. 1945 жылы USO-дан кеткеннен кейін Хорн әскери лагерьлерге саяхаттарды өз қаражатынан қаржылады. Хорн Миссисипи штатының Джексон қаласында Медгар Эверспен бірге NAACP митингісіне қатысты, ал Эверс қанынан қол үзілгеннен бір апта бұрын болды. Вашингтондағы шеруде ол NAACP, S.N.C.C. және Ұлттық қара нәсілді әйелдер кеңесі атынан сөз сөйлеп, өнер көрсетті. Ол сондай-ақ Элеонора Рузвельтпен бірге линч заңдарына қарсы заңдарды қабылдауға тырысты. Том Лерер өзінің "Ұлттық бауырластық аптасы" әнінде "Лена Хорн мен шериф Кларк бетке бет билейді" деп айтады, бұл оның және 1965 жылы азаматтық құқықтарды қорғаушылар шеруіне зорлық көрсеткен Сельма қаласының шерифі Джим Кларкіне ишара (әжуалы түрде). 1983 жылы NAACP оған Спингерн медалін табыс етті. Хорн тіркелген демократ болды және 20 қараша 1963 жылы ол Демократиялық Ұлттық Комитет (ДҰК) төрағасы Джон Бейли, Кэрол Лоуренс, Ричард Адлер, Сидни Соломон, ДҰК вице-төрайымы Маргарет Б. Прайс және ДҰК хатшысы Дороти Вреденбург Бушпен бірге Джон Ф. Кеннедиді Ақ үйге, оның қанынан қол үзілуіне екі күн бұрын барды.
Horne was long involved with the Civil Rights Movement. In 1941, she sang at Café Society, New York City's first integrated venue, and worked with Paul Robeson. During World War II, when entertaining the troops for the USO, she refused to perform "for segregated audiences or for groups in which German POWs were seated in front of Black servicemen", according to her Kennedy Center biography. Because the U. S. Army refused to allow integrated audiences, she staged her show for a mixed audience of Black U. S. soldiers and white German POWs. Seeing the Black soldiers had been forced to sit in the back seats, she walked off the stage to the first row where the Black troops were seated and performed with the Germans behind her. However, the USO observed at the time of her death that Horne did in fact tour "extensively with the USO during WWII on the West Coast and in the South". The organization also commemorated her for the appearances she made on Armed Forces Radio Service programs Jubilee, G. I. Journal, and Command Performances. After quitting the USO in 1945, Horne financed tours of military camps herself. Horne was at an NAACP rally with Medgar Evers in Jackson, Mississippi, the weekend before Evers was assassinated. At the March on Washington she spoke and performed on behalf of the NAACP, S. N. C. C., and the National Council of Negro Women. She also worked with Eleanor Roosevelt in attempts to pass anti lynching laws. Tom Lehrer mentions her in his song "National Brotherhood Week" in the line "Lena Horne and Sheriff Clark are dancing cheek to cheek" referring (wryly) to her and to Sheriff Jim Clark, of Selma, Alabama, who was responsible for a violent attack on civil rights marchers in 1965. In 1983, the NAACP awarded her the Spingarn Medal. Horne was a registered Democrat and on November 20, 1963, she, along with Democratic National Committee (D. N. C.) Chairman John Bailey, Carol Lawrence, Richard Adler, Sidney Salomon, Vice chairwoman of the DNC Margaret B. Price, and Secretary of the DNC Dorothy Vredenburgh Bush, visited John F. Kennedy at The White House, two days prior to his assassination.
Жеке өмір
Хорн 1937 жылғы қаңтарда Питтсбургте саяси қайраткер Луис Джордан Джонсқа үйленді. 1937 жылғы 21 желтоқсанда олардың қызы Гейл дүниеге келді (кейіннен жазушы Гейл Лумет Бакли ретінде танылды). Олардың ұлы Эдвин Джонс (1940–1970) бүйрек ауруынан қайтыс болды. Ричард Шикелмен бірге жазылған «Лена» автобиографиясында Хорн өзі мен күйеуінің түрлі нәсілді жұп ретінде бастан өткерген қысымды айтады. Кейінірек ол «Ebony» журналына берген сұхбатында (1980 жылғы мамыр) мансабын дамыту және шоу-бизнес саласындағы нәсілдік кедергілерді жеңу үшін Хейтонға үйленгенін мойындады, бірақ «оны жақсы көруді үйренді». Хорн ауыр салмақтағы әйгілі боксшы Джо Луиспен, музыкант және актер Арти Шоумен, актер Орсон Уэллспен және режиссер Винсенте Миннеллимен қарым-қатынаста болды. Ол сондай-ақ оның маңызды кәсіби тәлімгері болды. «Рейчел үйленуге асығыс» атты сыйлыққа ие болған сценарий авторы Джени Люмет – Хорнның немересі, кинорежиссер Сидни Люмет пен Хорнның қызы Гейлдің қызы. Оның басқа немерелері – Гейлдің екінші қызы Эми Люмет және оның ұлының төрт баласы: Томас, Уильям, Самади және Лена. Оның шөберелерінің арасында Джейк Каннавель де бар. Хорн католик дінін ұстанды. 1946 жылдан 1962 жылға дейін ол Нью-Йорк штатының Куинс аймағындағы, өркендеген афроамерикандықтардың шоғырланған жерінде тұрды, онда оның көршілері Count Basie, Ella Fitzgerald және басқа да джаз жұлдыздары болды. 1980 жылдары ол 23 East 74th Street мекенжайындағы «Вольни» қонақ үйіне, кооперативке айналған бес қабатқа көшіп келді.
Horne married Louis Jordan Jones, a political operative, in January 1937 in Pittsburgh. On December 21, 1937, their daughter, Gail (later known as Gail Lumet Buckley, a writer) was born. They had a son, Edwin Jones (1940–1970) who died of kidney disease. In her as told to autobiography Lena by Richard Schickel, Horne recounts the enormous pressures she and her husband faced as an interracial couple. She later admitted in an interview in Ebony (May 1980) that she had married Hayton to advance her career and cross the color barrier in show business, but "learned to love him very much". Horne had affairs with long time heavyweight champion Joe Louis, musician and actor Artie Shaw, actor Orson Welles, and director Vincente Minnelli. He was also an important professional mentor to her. Screenwriter Jenny Lumet, known for her award winning screenplay Rachel Getting Married, is Horne's granddaughter, the daughter of filmmaker Sidney Lumet and Horne's daughter Gail. Her other grandchildren include Gail's other daughter, Amy Lumet, and her son's four children, Thomas, William, Samadhi, and Lena. Her great grandchildren include Jake Cannavale. Horne was Catholic. From 1946 to 1962, she resided in St. Albans, Queens, New York, enclave of prosperous African Americans, where she counted among her neighbors Count Basie, Ella Fitzgerald, and other jazz luminaries. In the 1980s, she moved into the fifth floor of the Volney, a hotel turned co op, at 23 East 74th Street.
Өлім
Лена Хорн 2010 жылдың 9 мамырында 92 жасында жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды. Оның қоштасу рәсімі Нью-Йорктегі Парк-авенюдегі Сент-Игнатиус-Лойла шіркеуінде өтті, ол онда мүше болған. Мыңдаған адам жиналды, қатысушылардың арасында: Леонтин Прайс, Дион Уорвик, Лиза Миннелли, Джесси Норман, Чита Ривера, Сисли Тайсон, Дианн Кэрролл, Лесли Уггамс, Лорен Бэколл, Роберт Осборн, Одра Макдональд және Ванесса Уильямс болды. Оның денесі кремацияланды.
Lena Horne died of congestive heart failure at age 92 on May 9, 2010. Her funeral took place at St. Ignatius Loyola Church on Park Avenue in New York, where she had been a member. Thousands gathered and attendees included: Leontyne Price, Dionne Warwick, Liza Minnelli, Jessye Norman, Chita Rivera, Cicely Tyson, Diahann Carroll, Leslie Uggams, Lauren Bacall, Robert Osborne, Audra McDonald, and Vanessa Williams. Her remains were cremated.
Мұра
2003 жылы ABC телеарнасы Джанет Джексонның телефильмде Хорн рөлін ойнайтынын жариялады. Алайда, 2004 жылғы Супер Боул кезінде Джексонның «киімшесінің бұзылуы» салдарынан туған даудан кейінгі апталарда Variety басылымы Хорнның Джексонды жобадан шығаруды талап еткенін хабарлады. Associated Press хабарлағандай, «ABC басшылары Хорнның талабына қарсылық көрсетті, бірақ Джексонның өкілдері сауда газетіне Хорн мен оның қызы Гейл Лумет Бакли оның қатысуын сұрамағаннан кейін ол өз еркімен кетіп қалғанын» айтты. 2005 жылы «Опра Уинфри Шоу» бағдарламасында Опра Уинфри Алисия Кизге биографиялық фильмді өзі өндіріп, Хорн рөліне Кизді қарастыратынын айтты. 2005 жылдың қаңтар айында Blue Note Records, оның он жылдан астам уақыт бойы жазбаларын шығарған лейблі, «Хорнның Blue Note-та жұмыс істеген кезінде жасалған сирек және жарияланбаған жазбалар жинағына соңғы рет қол жеткізілгенін» жариялады. Ұзақ жылдар бойы продюсері болған Родни Джонс ремикс жасаған жазбаларда Хорн өзінің жасына қарамастан, өте сенімді дауыспен орындады. Онда «Өмір сүруге бір себеп», «Челси көпірі» және «Дауылды ауа-райы» сияқты оның ең танымал әндерінің нұсқалары бар. Алғашқыда «Soul» деп аталған, кейін «Seasons of a Life» деп қайта аталған альбом 2006 жылдың 24 қаңтарында шықты. 2007 жылы Хорнның үлкен кезеңін Лесли Уггамс, ал жас кезеңін Никки Кроуфорд Пасадена Playhouse-де қойылған «Stormy Weather» мюзиклінде бейнеледі (2009 жылғы қаңтар-наурыз). 2011 жылы Хорнның рөлін актриса Райан Джиллиан Нью-Йорктегі Сьюзан Батсон студиясында 2011 жылдың қарашасынан 2012 жылдың ақпанына дейін сахналанған «Хорннан жазбалар» атты бір актрисалық қойылымында ойнады. 83-ші «Оскар» марапаттауында актриса Халле Берри Хорнға құрмет көрсетті (2011 жылдың 27 ақпаны). 2018 жылы Хорнның суреті бар мәңгілік марка шығарылды, бұл Хорнды Black Heritage маркалар сериясының 41-ші құрметті иесі етті. 2021 жылдың маусым айында Бруклиндегі Prospect Park аймағындағы ашық сахна Хорнның құрметіне, Bed Stuy Бруклинде туған Хорнның есімімен аталып, қара қоғамдастығымен ынтымақтастық таныту мақсатында Lena Horne Bandshell деп өзгертілді. Nederlander Organization 2022 жылдың маусым айында Бродвейдегі Брукс Аткинсон театрының сол жылы оның есімімен аталатынын хабарлады. Театрдың жаңа атауы 2022 жылдың 1 қарашасында ашылды. Театр енді Лена Хорн театры деп аталады, яғни Хорнның есімімен аталған алғашқы қара әйел Бродвей театры осы.
In 2003, ABC announced that Janet Jackson would star as Horne in a television biographical film. In the weeks following Jackson's "wardrobe malfunction" debacle during the 2004 Super Bowl, however, Variety reported that Horne had demanded Jackson be dropped from the project. "ABC executives resisted Horne's demand", according to the Associated Press report, "but Jackson representatives told the trade newspaper that she left willingly after Horne and her daughter, Gail Lumet Buckley, asked that she not take part." Oprah Winfrey stated to Alicia Keys during a 2005 interview on The Oprah Winfrey Show that she might possibly consider producing the biopic herself, casting Keys as Horne. In January 2005, Blue Note Records, her label for more than a decade, announced that "the finishing touches have been put on a collection of rare and unreleased recordings by the legendary Horne made during her time on Blue Note." Remixed by her long time producer Rodney Jones, the recordings featured Horne with a remarkably secure voice for a woman of her years, and include versions of such signature songs as "Something to Live For", "Chelsea Bridge", and "Stormy Weather". The album, originally titled Soul but renamed Seasons of a Life, was released on January 24, 2006. In 2007, Horne was portrayed by Leslie Uggams as the older Lena and Nikki Crawford as the younger Lena in the stage musical Stormy Weather staged at the Pasadena Playhouse in California (January to March 2009). In 2011, Horne was also portrayed by actress Ryan Jillian in a one woman show titled Notes from A Horne staged at the Susan Batson studio in New York City, from November 2011 to February 2012. The 83rd Academy Awards presented a tribute to Horne by actress Halle Berry at the ceremony held February 27, 2011. In 2018, a forever stamp depicting Horne began to be issued; this made Horne the 41st honoree in the Black Heritage stamp series. In June 2021, the Prospect Park bandshell in Brooklyn was renamed the Lena Horne Bandshell to honor Horne, a Bed Stuy Brooklyn native, and to show solidarity with the Black community. The Nederlander Organization announced in June 2022 that Broadway's Brooks Atkinson Theatre would be renamed after her later that year. The theater's marquee was unveiled on November 1, 2022. The theatre is now called the Lena Horne Theatre, which means Horne is the first Black woman to have a Broadway theater named after her.