Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Гибсонның 2003 жылғы романы
2003 novel by William Gibson
Pattern Recognition – ғылыми-фантастика жазушысы Уильям Гибсонның 2003 жылы жарық көрген романы. Оқиға 2002 жылдың тамыз және қыркүйек айларында өтеді, және 32 жастағы маркетингтік кеңесші Кейси Поллардтың корпоративтік таңбаларға психологиялық сезімталдығы туралы айтады. Іс-қимыл Лондон, Токио және Мәскеу қалаларында жүзеге асады, онда Кейси ұсынылған корпоративтік таңбаның тиімділігін бағалайды және интернетке анонимді түрде жарияланған видеороликтердің авторларын табуға шақырылады. Романның басты тақырыбы – адамның үлгілерді немесе мағынаны табуға құштарлығын және мағынасыз деректерде үлгі табудың қауіптерін зерттеу. Басқа тақырыптарға тарихты түсіндіру әдістері, танымал брендтермен мәдени байланыс және өнер мен коммерция арасындағы тартыс кіреді. 2001 жылғы 11 қыркүйектегі шабуылдар жаңа ғасырға өтуді көрсететін мотив ретінде пайдаланылады. Сыншылар Томас Пиншонның «49-шы лоттың жоқтауы» атты постмодернистік детективтік әңгімесінің Pattern Recognition романына әсер еткенін айтады. Pattern Recognition – Гибсонның сегізінші романы және оның заманауи әлемдегі тұңғыш туындысы. Бұрынғы жұмыстарындағыдай, бұл роман да ғылыми-фантастикалық және постмодернистік жанрға жатады, оқиғасы триллерлік сюжет бойынша дамиды. Сыншылар жазу стилін жоғары бағаласа да, сюжеттің жаңалықсыз екенін және кейбір тілдік бұрылыстардың көңілді кетіретінін атап өтті. Кітап New York Times бестселлерлер тізімінде төртінші орынға ие болды, 2003 жылғы Британдық ғылыми-фантастика қауымдастығының сыйлығына ұсынылды, сондай-ақ 2004 жылғы Артур Кларк және Локус сыйлықтарына үміткер болды.
Pattern Recognition is a novel by science fiction writer William Gibson published in 2003. Set in August and September 2002, the story follows Cayce Pollard, a 32 year old marketing consultant who has a psychological sensitivity to corporate symbols. The action takes place in London, Tokyo, and Moscow as Cayce judges the effectiveness of a proposed corporate symbol and is hired to seek the creators of film clips anonymously posted to the internet. The novel's central theme involves the examination of the human desire to detect patterns or meaning and the risks of finding patterns in meaningless data. Other themes include methods of interpretation of history, cultural familiarity with brand names, and tensions between art and commercialization. The September 11, 2001 attacks are used as a motif representing the transition to the new century. Critics identify influences in Pattern Recognition from Thomas Pynchon's postmodern detective story The Crying of Lot 49. Pattern Recognition is Gibson's eighth novel and his first one to be set in the contemporary world. Like his previous work, it has been classified as a science fiction and postmodern novel, with the action unfolding along a thriller plot line. Critics approved of the writing but found the plot unoriginal and some of the language distracting. The book peaked at number four on the New York Times Best Seller list, was nominated for the 2003 British Science Fiction Association Award, and was shortlisted for the 2004 Arthur C. Clarke Award and Locus Awards.
Өмірбаян
Үлгілерді тануды жазуға дейін автор Уильям Гибсон 1977 жылдан бастап жеті роман (біреуін бірге жазған) және көптеген қысқа әңгімелер жариялаған. Оның бұрынғы романы "Барлық ертеңгі тойлар" 1999 жылдың қазан айында "Бридж" трилогиясының аяқталуы ретінде шыққан. Pattern Recognition 2001 және 2002 жылдар аралығында Гибсонның Британдық Колумбияның Ванкувер қаласында тұрған кезінде жазылып, 2003 жылдың ақпан айында жарық көрген. Pattern Recognition бастапқыда жеке роман ретінде жоспарланған. Ол Лондонға немесе Мәскеуге бармады, бірақ зерттеу үшін достарымен сұхбаттасып, интернет ресурстарын пайдаланды. 2001 жылдың қыркүйегінде Гибсон 100 шамасында бет жазған, бірақ аяқтауға күресіп жатқан. 2001 жылдың 11 қыркүйегіндегі шабуылдарды теледидардан көргеннен кейін ол жазуды тоқтатты және "романның 11 қыркүйек болмаған басқа уақыт жолында өтетін оқиғаға айналғанын түсінді". 2003 жылғы сұхбатында ол: "Мен 2001 жылдың қысында 2002 жылдың жазы қалай болатынын білмедім. 11 қыркүйектен кейінгі алғашқы нұсқада Лондон қазіргі Лондон сияқты сезілді. Кейси солдаттармен толы жүк көліктерін көріп тұрады. Бірақ мен оны алып тастадым, себебі уақыт жақындаған сайын, мұндай оқиға болған жоқ" деді. Талқылау тобының досы, Parkaboy атты қолданушы, оған жеке электрондық хат жіберіп, досының досы бір клипте шифрланған су белгісін тапқанын хабарлады. Олар су белгісінің кодын білетін жапондық адамды сүйікті ету үшін Кейко есімді жас әйелдің жалған бейнесін құрады. Кейси, оған көмектесу үшін жалдаған американдық компьютерлік қауіпсіздік маманы Бун Чумен бірге Токиоға барып, ол адаммен кездесіп, су белгісінің кодын алуға тырысады. Екі адам кодты ұрлауға тырысады, бірақ Кейси қашып, Лондонға оралады. Бун Огайо штатының Колумбус қаласына барып, су белгісін жасаған компанияны зерттейді. Темірқазық Ant Доротеяны жалдайды, ол бұрын Кэйсиді іздеген ресейлік адвокаттың қызметкері болғанын айтады. Клиенттер Кэйсидің фильм клиптерін іздеуден бас тартуын қалады және Доротеяның міндеті осыны қамтамасыз ету болды. Кездейсоқ кездесуде Кейси Voytek Biroshak және Ngemi-мен танысады, біріншісі ескі ZX81 микрокомпьютерлерін мүсін құралы ретінде пайдаланатын суретші, екіншісі сирек технологияларды жинаушы (мысалы, Стивен Кингтің мәтін өңдеушісін сатып алғанын айтады). Тағы бір коллекционер, кейде Ngemi-дің "досы" Хоббс Баранов - зейнеткер криптограф және математик, ол Американың Ұлттық қауіпсіздік агенттігімен байланыста. Кейси онымен келісімге келеді: ол оған Curta калькуляторын сатып алады, ал ол су белгісінің коды жіберілген электрондық пошта мекенжайын табады. Осы электрондық пошта арқылы Кейси Стелла Волковамен байланысады, оның қарындасы Нора - фильм клиптерін жасаушы. Кейси Стелламен жеке кездесу үшін Мәскеуге ұшып барып, Нораның жұмысын көреді. Нораның миына жасалған қастандықтан зақым келген, ол тек фильм арқылы өзін-өзі көрсете алады. Мейманханада Кейсиді Доротея есірткімен улайды, содан кейін ол құпия түрмеде оянады. Кейси қашып кетеді; шаршап, адасып, жоғалып, ол құлап жазуға айналады, бірақ Кейсидің өтініші бойынша Мәскеуге ұшып келген Parkaboy оны тауып, фильм өңделетін түрмеге әкеледі. Сол жерде Юбертус, Стелла мен Нораның ағасы Андрей және соңғысының күзет қызметкерлері оны күтіп тұр. Кейсимен кешкі ас дастарқанында ресейліктер оның видеоларды ресейлік мафия бақылайтыны туралы болжамын талқылау форумына жазғаннан бері оның артынан тыңдап жүргендерін айтады. Олар оған клиптерді іздеуге рұқсат берді, бұл олардың тарату желісіндегі кез келген қауіпсіздік бұзушылықтарын анықтауға мүмкіндік берді. Ресейліктер оның әкесінің жоғалып кетуі туралы жинаған барлық ақпаратты тапсырады, ал кітап Кейсидің оның жоқтығымен санасуымен аяқталады, Парижде оның нағыз аты Питер Гилберт болатын Parkaboyмен бірге.
Before writing Pattern Recognition, the author, William Gibson, published seven novels (one co written) and numerous short stories beginning in 1977. His previous novel, All Tomorrow's Parties, was published in October 1999 as the conclusion of the Bridge trilogy. Pattern Recognition was written between 2001 and 2002 while Gibson was living in Vancouver, British Columbia and released in February 2003. Pattern Recognition was originally intended to be a stand alone novel, He did not travel to London or Moscow but used interviews with friends and internet resources for research. In September 2001 Gibson had written about 100 pages but was struggling to finish. He stopped writing after watching the September 11, 2001 attacks on television and "realized [the novel] had become a story that took place in an alternate time track, in which Sept. 11 hadn't happened". In a 2003 interview he said, "There I was, in the winter of 2001, with no idea what the summer of 2002 was going to be like. In the original post 9/11 draft, London felt more like London is feeling right now. Cayce keeps seeing trucks full of soldiers. But I took that out, because as it got closer to the time, it wasn't actually happening." A friend from the discussion group, who uses the handle Parkaboy, privately emails her saying a friend of a friend has discovered an encrypted watermark on one clip. They concoct a fake persona, a young woman named Keiko, to seduce the Japanese man who knows the watermark code. Cayce, along with an American computer security specialist, Boone Chu, hired to assist her, travels to Tokyo to meet the man and retrieve the watermark code. Two men attempt to steal the code but Cayce escapes and travels back to London. Boone travels to Columbus, Ohio to investigate the company that he believes created the watermark. Meanwhile, Blue Ant hires Dorotea who reveals that she was previously employed by a Russian lawyer whose clients have been investigating Cayce. The clients wanted Cayce to refuse the job of tracking the film clips and it was Dorotea's responsibility to ensure this. Through a completely random encounter Cayce meets Voytek Biroshak and Ngemi, the former an artist using old ZX81 microcomputers as a sculpture medium, the latter a collector of rare technology (he mentions purchasing Stephen King's word processor, for example). Another collector, and sometime 'friend' of Ngemi's, Hobbs Baranov, is a retired cryptographer and mathematician with connections in the American National Security Agency. Cayce strikes a deal with him: she buys a Curta calculator for him and he finds the email address to which the watermark code was sent. Using this email address Cayce makes contact with Stella Volkova whose sister Nora is the maker of the film clips. Cayce flies to Moscow to meet Stella in person and watch Nora work. Nora is brain damaged from an assassination attempt and can only express herself through film. At her hotel, Cayce is intercepted and drugged by Dorotea and wakes up in a mysterious prison facility. Cayce escapes; exhausted, disoriented and lost, she nearly collapses as Parkaboy, who upon Cayce's request was flown to Moscow, retrieves her and brings her to the prison where the film is processed. There Hubertus, Stella and Nora's uncle Andrei, and the latter's security employees are waiting for her. Over dinner with Cayce, the Russians reveal that they have been spying on her since she posted to a discussion forum speculating that the clips may be controlled by the Russian Mafia. They had let her track the clips to expose any security breaches in their distribution network. The Russians surrender all the information they had collected on her father's disappearance and the book ends with Cayce coming to terms with his absence while in Paris with Parkaboy, whose real name is Peter Gilbert.
Кейіпкерлер
Кейси Поллард – 32 жастағы, Нью-Йорк қаласында тұратын әйел. Ол өзінің есімін "Кейс" деп айтады, бірақ ата-анасы оны Эдгар Кейсидің құрметіне ат қойған. Ол маркетингтік трендтер мен модаларға деген қызығушылығын, сондай-ақ логотиптер мен жарнамаға психологиялық сезімталдығын жарнамалық кеңесші ретінде пайдаланады. Оның сезімталдығы ескі корпоративтік талисманға, әсіресе Мишлен адамына қарсы фобияға айналады. Ол тек қара, сұр немесе ақ түсті киімдерді таңдайды, көбінесе Fruit of the Loom брендінің қысқартылған мақтадан жасалған футболкаларын (барлық этикеткалары алынған), Levis джинсыларын (түймелердегі тауар белгілері алынып тасталған) немесе юбка, колготки, етік, сондай-ақ қара түсті Buzz Rickson MA 1 бомбашы жакетін киеді. (Buzz Rickson қара түсті MA 1 шығарған жоқ, бірақ романның тудырған сұранысынан кейін "Уильям Гибсон коллекциясы" деп аталатын қара MA 1 ұсынды.) Хьюбертус Бигенд – 35 жастағы Blue Ant жарнама агенттігінің негізін қалаушы. Ол Бельгияда дүниеге келген, бірақ британдық пансионда және Гарвард университетінде білім алған. Доротея Бенедетти – графикалық дизайн компаниясының өкілі. Ол өнеркәсіптік шпионаж саласында тәжірибелі және Кейсиді Лондоннан кетуге көндіру үшін жасырын түрде жұмысқа алынады, сондай-ақ Бигендтің ұсынысын қабылдамай, фильмдерді іздеуге бармауына ықпал етеді. Бернард Стоунстрит – Blue Ant жарнама агенттігінің өкілі. "Parkaboy" / Питер Гилберт – Кейсидің онлайн-талқылау форумынан танысқан досы. Ол Чикаго қаласында тұрады және өзін "1967 жылдан бері орта жастағы ақ нәсілді жігіт" деп сипаттайды. Бун Чу – Вашингтон штатында тұратын, бірақ Оклахома штатында өскен қытай-американдық. Оның қауіпсіздік саласындағы стартап компаниясы сәтсіз аяқталған. Ол Кейсиге видеоның авторын табуға көмектесу үшін жалданады. Войтек Бирошак – Польшада туып, Ресейде өскен сары шашты ер адам. Ол Sinclair ZX81 компьютерлеріне арналған көрмеге қаражат жинау үшін көне калькуляторларды сатып алады және сатады. Дэмиен Пиз – Кейсидің 30 жастағы досы, ол Лондонға барғанда оның пәтерінде тұрады. Ол Сталинград маңындағы Екінші дүниежүзілік соғыстың шайқас алаңдарын қазу жөніндегі деректі фильм түсіретін режиссер. Хоббс Баранов – бұрынғы NSA криптографы және математигі. Ол көне калькуляторларды жинайды және Пул маңындағы цығандар тобымен бірге барлау ақпаратын сатады. – Fetish:Footage:Forum веб-сайтының, талқылау тобының және чат-бөлмесінің авторы, оған Кейси жиі қатысады. Веб-сайттың мақсаты – анонимді фильмдерді талқылау.
Cayce Pollard – A 32 year old woman who lives in New York City. She pronounces her given name "Case" although her parents named her after Edgar Cayce. She uses her interest in marketing trends and fads, and her psychological sensitivity to logos and advertising, in her work as an advertising consultant. Her sensitivity becomes a phobia towards older corporate mascots, especially the Michelin Man. She wears only black, gray or white, usually Fruit of the Loom shrunken cotton T shirts (all tags removed) with Levis jeans (with the trademarks filed off the buttons) or skirts, tights, boots, as well as a black Buzz Rickson MA 1 bomber jacket. (Buzz Rickson did not produce the MA 1 in black, but due to demand created by the novel, began offering a "William Gibson collection" black MA 1.) Hubertus Bigend – The 35 year old founder of advertising agency Blue Ant. He was born in Belgium but educated at a British boarding school and at Harvard University. Dorotea Benedetti – The representative of the graphic design company. She has a background in industrial espionage and is secretly hired to encourage Cayce to leave London without accepting Bigend's offer to track the film clips. Bernard Stonestreet – A representative of the advertising agency Blue Ant. "Parkaboy"/Peter Gilbert – Cayce's friend from the online discussion forum. He lives in Chicago and describes himself as a "middle aged white guy since 1967". Boone Chu – A Chinese American living in Washington state, but raised in Oklahoma. He had a failed start up company specializing in security. He is hired to assist Cayce in the search for the maker of the footage. Voytek Biroshak – A blond man born in Poland and raised in Russia. He acquires and sells antique calculators to raise funds for an exhibition on Sinclair ZX81 computers. Damien Pease – A 30 year old friend of Cayce whose flat she stays at while in London. He is a video director shooting a documentary on WWII battleground excavation near Stalingrad. Hobbs Baranov – A former NSA cryptographer and mathematician. He collects antique calculators and sells intelligence as he squats near Poole with a Gypsy group. – Creator of website, discussion group, and chatroom Fetish:Footage:Forum that Cayce frequents. The website's intention is to discuss the anonymous film postings.
Стиль және сюжет элементтері
Роман үшінші тұлғада қазіргі уақытта баяндалады, "төмен деңгейдегі апокалиптизмнен кейінгі" мұңды атмосферамен. Гибсон оны "Бенджамин уақытының тұқымы" деп сипаттайды, себебі Кейсидің заттармен қарым-қатынасы мен фондық шабуылдар туралы монотонды және лирикалық сипаттамалары бар. Романда екі жаңа сөз қолданылады: гендерлік әрекетке шақыру және айна әлемі. Гибсон айна әлемі терминін параллельдік даму процесінен туындаған өндірілген нысанның орналасу ерекшелігін мойындау үшін жасады, мысалы, қарсы бағытта жүргізу немесе әртүрлі электр розеткалары. Гендерлік әрекетке шақыру – бұл ер адамның интернетте оң жауап алу үшін әйел болып көрінуі. Гибсон ойлап таппаған, бірақ маркетинг саласында бірнеше жылдан бері қолданылып келе жатқан "трендтерді іздеуші" термині Кейсидің жаңа үрдістердің бастауын анықтау кәсібін сипаттау үшін қолданылады. 2001 жылғы 11 қыркүйектегі шабуылдар Кейсидің әкесінің жоғалуымен байланысты өткенмен үзілісті бейнелейтін мотив ретінде пайдаланылады, ол шабуылдар кезінде жоғалып кетеді және 20 ғасырдың символы болып табылады. Гибсон шабуылдарды түйіндік нүкте деп қарастырды, одан кейін "ешнәрсе бұрынғыдай болмайды". Бір рецензент: "Гибсонның пікірінше, 11 қыркүйек – тарихтың соңы; одан кейін біз тарихсыз, өткеннің пайдасы жоқ белгісіз болашаққа қарай шалқалаймыз – 11 қыркүйекке дейінгі өміріміз енді маңызды емес" деді. Кейсидің әкесін іздеуі және Дэмиеннің неміс бомбалаушысын қазуы өткендегі адамдардың іс-әрекеттерін түсіндіру әдісін іздеуді бейнелейді. Әкесінің жоғалуымен санасу 20 ғасырда жоғалғандарға арналған реквием ретінде түсіндірілуі мүмкін. Видеоматериалға корпоративтік қызығушылық оның ерекшелігі мен жаһандық тарату әдістерінен туындайды. Кейіпкерлер анонимді клиптер толық баяндаудың бөлігі ме, әлде әлі дамып жатқан жұмыс па, және олар қашан және қайда түсірілгенін талқылайды. Видеоматериалдың осы құпиялылығы 9/11 оқиғасынан кейінгі шатасқан және белгісіз болашақтың метафорасы болып табылады. Жазушы Деннис Денверс бір кадрға дейін қысқартылған кадрлар әлемді бір романға сығылғандай екенін айтады. Уақыт пен орын көрсеткіштері жоқ жаһандық аудиторияға тегін таратылған видеоматериал, келісімшарт бойынша ірі корпорация үшін жазылған және 2002 жылы Лондон, Токио және Мәскеуде түсірілген "Pattern Recognition" романымен салыстырылады. Кездейсоқ клиптерді іздеушілер оларда байланыстар мен мағына іздейді, бірақ клиптер тек монтаждалған бақылау камерасының түсірілімдері екені анықталады, сондықтан олар афофенияның құрбаны болып табылады. Сол сияқты, Кейсидің әкесі жоғалып кеткеннен кейін анасы да электрондық дауыс құбылыстарын зерттеуге кіріседі. Ғылыми фантастиканы зерттеуші Томас Вагнер фильм клиптері мен Кейсидің шабуылдан кейін әкесін іздеуін салыстыра отырып, мағынаға деген құштарлықты немесе үлгілерді тануды атап көрсетеді: [Т] клиптердің кездейсоқтығы мен түсіндірілмейтіні біздің табиғи адамның үлгілерді тануға бейімділігіне қарсы келеді. [Т] "Видеоны ұстанған" субмәдениетті қоршаған романның 9/11-ден кейінгі тақырыптарын атап өту үшін тиімді сюжеттік құрал: атап айтқанда, сол оқиғадан кейін адамдар сезіне бастаған күнделікті өмірдің тоқымының белгісіздігі. [Біз] адамдар белгісіздікті ұнатпайды, түсіне алмайтын нәрсе бар екенін білуді ұнатпайды. Егер біз бір нәрсені қолданыстағы үлгіге сәйкес келтіре алмасақ, онда біз жаңасын ойлап табамыз. Маркетинг әлемінде Кейси сырттан келген бүлікші ретінде емес, жүйедегі үлгі ретінде бейнеленеді. Жүйеге енуден қашып құтыла алмай, ол үлгілерді объективті түрде түсіндіру үшін эпистемологиялық көзқарас іздейді. The Village Voice журналының шолуында бұл іздеу "мағына іздеу, кейде мағынаның иллюзиясына келісу" деп сипатталған.
The novel uses a third person narrative in the present tense with a somber tone reminiscent of a "low level post apocalypticism". are told by Gibson as "a Benjaminian seed of time", as one reviewer calls it, because of the monistic and lyrical descriptions of Cayce's relationship to objects with the attacks in the background. Two neologisms appear in the novel: gender bait and mirror world. Gibson created the term mirror world to acknowledge a locational specific distinction in a manufactured object that emerged from a parallel development process, for example opposite side driving or varied electrical outlets. Gender bait refers to a male posing as a female online to elicit positive responses. The term coolhunter, not coined by Gibson but used in the marketing industry for several years, is used to describe Cayce's profession of identifying the roots of emerging trends. The September 11, 2001 attacks are used as a motif representing a break with the past with Cayce's father, who disappears during the attacks, as the personification of the 20th century. Gibson viewed the attacks as a nodal point after which "nothing is really the same". One reviewer commented that in "Gibson's view, 9 11 was the end of history; after it we are without a history, careening toward an unknown future without the benefit of a past—our lives before 9 11 are now irrelevant." Cayce's search for her father and Damien's excavation of the German bomber symbolize the historicist search for a method to interpret people's actions in the past. Coming to terms with her father's disappearance may be interpreted as a requiem for those lost to the 20th century, Corporate interest in the footage is aroused by its originality and global distribution methods. The characters debate whether the anonymous clips are part of a complete narrative or a work in progress, and when or where they were shot. This enigmatic nature of the footage is said to metaphorically represent the nature of the confusing and uncertain post 9/11 future. The author Dennis Danvers has remarked that the footage being edited down to a single frame is like the world compressed into a single novel. The footage, released freely to a global audience with a lack of time or place indicators, has also been contrasted to Pattern Recognition written under contract for a large corporation and which uses liminal name dropping that definitively sets it in London, Tokyo, and Moscow in 2002. Followers of the seemingly random clips seek connections and meaningfulness in them but are revealed to be victims of apophenia as the clips are just edited surveillance camera footage. Likewise, Cayce's mother turns to investigating electronic voice phenomena after Cayce's father disappears. Science fiction critic Thomas Wagner underscores the desire for meaning, or pattern recognition, using a comparison between the film clips and Cayce's search for her father after the attacks: [T]he very randomness and ineffability of the clips flies in the face of our natural human tendency towards pattern recognition [T]he subculture that surrounds "following the footage" [is] an effective plot device for underscoring the novel's post 9/11 themes: to wit, the uncertainty of the fabric of day to day life people began to feel following that event [We] as people don't like uncertainty, don't like knowing that there's something we can't comprehend. And if we can't fit something into an existing pattern, then by golly we'll come up with one. Within the marketing world, Cayce is portrayed not as an outside rebel, but rather a paragon of the system. Inescapably within the system, she seeks an epistemological perspective to objectively interpret patterns. The review in The Village Voice calls this search "a survival tactic within the context of no context—dowsing for meaning, and sometimes settling for the illusion of meaning".
Тарихты есте сақтау
Гибсон 20-ғасырдың реликвияларын, мысалы, Курта калькуляторы, қазылған Стука, Хоббс Баранов және Войтектің жоспарланған ZX81 көрмесін пайдаланып, қазіргі қоғамның өткен қоғамдарды қалай қарайтыны туралы сұрақ қояды. Гибсон өткен ғасырды қақтығыстар, күдік және тыңшылықпен толы деп бейнелейді. 2001 жылдың 11 қыркүйегінде елшіліктердің қауіпсіздік жүйелерін жобалаған Кейсидің әкесі жоғалып кеткеннен кейін, Кейси сол күні оның қозғалысын бақылаған видеожазбалар мен деректерді қарағанға дейін "көңілі толмады". Осы ойдың желісі бойынша Гибсон болашақ ұрпақтар бүгінгі қоғамды қалай бағалайды деген сұрақ көтереді. Роман "постмодерндік тарихи тұжырымдаманы" қабылдайды.
Using 20th century relics, such as a Curta calculator, an excavated Stuka, Hobbs Baranov, and Voytek's planned ZX81 show, Gibson raises the question of how a contemporary society views past societies. Gibson portrays the past century as dominated by conflict, suspicion, and espionage. Following the disappearance of Cayce's father, a designer of embassy security systems, on September 11, 2001, Cayce is left feeling "ungrieved" until she reviews footage and records of that day tracking his movements until he vanishes. Following this line of thought Gibson raises the question of how the future will view today's society. The novel "adopts a postmodern historicism"
Түпнұсқалық және монокультура
Кітапта шығармашылық пен біртектілік арасындағы қақтығыс зерттеледі, бұл автордың коммерцияланған әлеммен және оның тегін өнер мен тұтыну тауарларын маркетингтеуімен байланысын қарастыру арқылы жүзеге асырылады. Бір сыншы "Көк құмырсқа" маркетингтік агенттігінің аты осы құмырсқаның атымен аталғанын атап көрсетеді: "Бұл – қатты шағып жара беретін құмырсқа. Аналық құмырсқа жерде тіршілік ететін жәндіктерді аулайды. Оны шағып, үстіне жұмыртқалайды. Әлі тірі, бірақ қимылдамайтын жәндік құмырсқаның балаларына тамақ болады. Бұл – мақсатқа бағыттап, тауарға айналдырып, сату процесі үшін керемет метафора". Екінші жағынан, Руди Раккер атап өткендей, жаңа өнерді тауарландыру қауіпті болғанымен, оның бастауы мен ерекшелігі үшін біртектілікке тәуелді. Гибсонның өнімді орналастыру тілі және Кейстің тұтыну тенденцияларын талдауы қоғамның тұтынушылықтың құрбаны емес, оның жасаушысы екенін көрсетеді, ол одан шығып, оны өзгерте алмай, оны қалыптастыруға көмектеседі.
The book explores a tension between originality and monoculture by focusing on the artist's relationship with a commercialized world and its marketing of free art and consumer products. One critic points out that the marketing agency Blue Ant is named after the wasp Blue Ant: "it's a wasp with a painful sting. The female hunts for a ground dwelling cricket. She paralyses it with a sting and lays her egg on it. The still living yet immobile cricket becomes food for the wasp's young. What a clever metaphor for the process of targeting, commodifying, and marketing cool." On the other hand, as Rudy Rucker notes, while new art is constantly threatened by commodification, it is dependent on the monoculture for its launching point and uniqueness. Gibson's product positioning language and Cayce's analysis of consumerist trends show that society is not a victim of consumerism, but rather its creator who helps shape it without ever stepping outside it.
Бренд, бірегейлік және жаһандану
Романның тілі тегіс таңбалау мен өнімдерді жарнамалауға толы деп есептеледі. Ол оны «постмодернистік номинализм» деп атайды. Бір кейіпкер: «жақын арада ұлттық ерекшелік жоғалады, себебі барлық тәжірибе маркетингтің көмегімен бір нәрсенің бағалық диапазонына дейін кемітіледі» дейді. Бұл кадрлар уақыт пен орын туралы ешқандай ақпарат бермейді. Басқалары оны «техномәдени болашақ қазіргілік» оқиғалары орналасқан постмыңжылдық ғылыми фантастиканың мысалы ретінде қарастырады. Кейбір сыншылар романның постмыңжылдық ғылыми фантастикадағы қоғамның нақты болашақты көзге елестете алмайтынын және бұрынғыда жетілген немесе академиялық деп саналған технологиялардың енді қоғам мен оның тілінде кеңінен қолданылуын көрсететін үрдісті дамытатынын атап өтеді. Деннис Дэнверс ғылыми фантастиканы повестволеу стратегиясы ретінде қолдануды түсіндірді: <blockquote>Ғылыми фантастика, шын мәнінде, повестволеу стратегиясына айналды, оқиғаға жақындасудың бір жолы, онда ғана емес, кейіпкерлерді, сонымен қатар әлемді және оның жолдарын да ойлап табу қажет, сонымен бірге сиқырға немесе табиғаттан тыс күштерге жүгінбей, фантастикалық әлемінде жұмыс істейтін адамдар сияқты. Орта таптың мәселелерімен күресіп жүрген реалист әлемді көбінесе есепке алмайды, тек қана қала маңының беткейлігіне сирек нұсқау жасайды. Ғылыми фантастика жазушысы оқиға орын алатын әлемді ойлап табуы керек, көбінесе «әлем құру» деп аталатын процесс арқылы. Басқаша айтқанда, ғылыми фантастика романында әлемнің өзі сюжеттегі ерекше және маңызды кейіпкер болып табылады, оныңсыз оқиға орын алмас еді, ол «Дюна», «Нейромансер» немесе «1984» әлемі болсын. Әлем оқиғаның өзі сияқты оқиғада да маңызды. Гибсонның айтқысы келгені – біз өте қарқынды өзгерістер мен қабаттасқан шындықтар заманында өмір сүріп жатырмыз, сондықтан бәріміз де осы қайықтамыз, қалай болса да. «Нағыз әлемде» орын алған роман «Қайсысы?» деген сұраққа жауап беруі керек. Бұл оның бұрынғы шығармаларынан ерекшеленеді, себебі ол қиял технологиялары бар қиял болашақта орын алмайды, бірақ «Үлгіні тану» оның бұрынғы көптеген элементтерін қамтиды, соның ішінде технологиялық өзгерістердің қоғамға тигізетін әсері, жапондық компьютерлік сарапшылар және ресейлік мафия тұлғалары. Гибсонның бұрынғы жұмыстарындағыдай, Пол Ди Филиппо «Үлгіні тануда» келесілерді тапты: «мәдениеттің қан кетуін мұқият бақылау; технологияның әр сәтімізді қалыптастыру жолдарын талдау; кеңес бөлмесі мен көшені салыстыру; бірден қолға түсірілу мүмкін болған жағдайда өнер жасаудың қиындығы мен қажеттілігі; қағидалары мен пайдасы үшін билік иелеріне қарсы тұратын зардап шеккен жалғызбасты».
The novel's language is viewed as rife with labeling and product placements. He also calls it "postmodern nominalism" One character argues that "there will soon be no national identity left [as] all experience [will be] reduced, by the spectral hand of marketing, to price point variations on the same thing." This is juxtaposed against the footage that contains no hints of time period or location. others see it as an example of post millennial science fiction with stories set in the "technocultural future present". Some reviewers note that the novel furthers the post millennial trend in science fiction of illustrating society's inability to imagine a definitive future and the use of technologies once considered advanced or academic now commonplace within society and its vernacular. Dennis Danvers explained the use of science fiction as a narrative strategy: <blockquote>[s]cience fiction, in effect, has become a narrative strategy, a way of approaching story, in which not only characters must be invented, but the world and its ways as well, without resorting to magic or the supernatural, where the fantasy folks work. A realist wrestling with the woes of the middle class can leave the world out of it by and large except for an occasional swipe at the shallowness of suburbia. A science fiction writer must invent the world where the story takes place, often from the ground up, a process usually called world building. In other words, in a science fiction novel, the world itself is a distinctive and crucial character in the plot, without whom the story could not take place, whether it's the world of Dune or Neuromancer or 1984. The world is the story as much as the story is in the world. Part of Gibson's point is that we live in a time of such accelerated change and layered realities, that we're all in that boat, like it or not. A novel set in the "real world" now has to answer the question, "Which one?" While markedly different from his previous writing, in that it is not set in an imaginary future with imaginary technologies, Pattern Recognition includes many of his previous elements, including impacts of technology shifts on society, Japanese computer experts and Russian mafia figures. In common with Gibson's previous work, Paul Di Filippo found the following in Pattern Recognition: "the close observation of the culture's bleeding edge; an analysis of the ways technology molds our every moment; the contrasting of boardroom with street; the impossibility and dire necessity of making art in the face of instant co optation; the damaged loner facing the powers that be, for both principle and profit".