Кіріспе

Джон Уильям МакКормак (21 желтоқсан 1891 – 22 қараша 1980) – Массачусетс штатының Бостон қаласынан шыққан американдық саясаткер. МакКормак Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясында қызмет етті, содан кейін Массачусетс штатының сенатына сайланды, ал кейін АҚШ Өкілдер палатасына сайлауда жеңіске жетті. МакКормак жетекші лауазымдармен жол жүріп, көпшілікке көшбасшы болды, одан кейін 45-ші спикер болып сайланды. Ол 1962 жылдан 1971 жылға дейін спикер қызметін атқарды. МакКормактың конгресс мансабы Ұлы депрессиямен күресу үшін қабылданған «Жаңа келісім» шараларын, АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуын және 1960-шы жылдардағы «Ұлы қоғам» бағдарламаларын, соның ішінде азаматтық құқықтарды, білім беруді және егде жастағы адамдарға денсаулық сақтауды қолдауымен ерекшеленді. Бекем коммунизмге қарсы болған МакКормак АҚШ-тың Вьетнам соғысына қатысуын қолдады. Соғысты қолдауы және Конгрестегі үлкен тәжірибелі мүшелердің басымдығы жас мүшелердің оның басшылығына наразылық білдіруіне әкеп соқты; МакКормак 1969 жылы Мо Удаллмен спикерлік лауазымы үшін күресте жеңіске жетті. 1970 жылы ол Өкілдер палатасына қайта сайлануға түспеді және Бостондағы үйіне зейнетке шықты. Кейін ол Дедхэмдегі зейнеткерлер үйінде тұрып, 1980 жылы қайтыс болды. 2022 жылғы мәліметтер бойынша, 42 жыл 58 күнді құрайтын МакКормақтың АҚШ Өкілдер палатасындағы үздіксіз қызмет мерзімі 18-ші орында тұр. Ол Массачусетс штаты тарихында АҚШ Өкілдер палатасында ең ұзақ қызмет еткен мүше болып табылады.

Ерте өмір

МакКормак 1891 жылғы 21 желтоқсанда Бостонда дүниеге келген. Ол Джозеф Х. Маккормактың ұлы, ол Канаданың Принс-Эдвард аралының тумасы, және оның әйелі Мэри Эллен (құрметті аты О'Брайен) Маккормак, Бостон қаласының тұрғыны (1861–1913). Ол өзінің 12 баланың бірі болғанын айтты, олардың бірнешесі бала кезінде немесе жасөспірім шақта қайтыс болған. Шындығында, Мэри Эллен Маккормак сегіз баланы тудырып, алтысы халық санағына немесе басқа да жазбаларға енгізілу үшін жеткілікті ұзақ өмір сүрді. Джон Маккормактың үлкен ағалары Патрик (1911 жылы қайтыс болған), Кэтрин (1906 жылы қайтыс болған) және Джеймс (1906 жылы қайтыс болған) сәйкесінше 24, 19 және 17 жаста қайтыс болды. Оның ағасы Эдвард ("Кноко") 1963 жылы Бостонда 67 жасында қайтыс болды. Маккормактың ағасы Дональд 1966 жылы Техаста 65 жасында қайтыс болды. Маккормақтың әкесінің бірінші некесінен туған Гарри есімді жартылай ағасы болды; Гарри 1902 жылы Принс-Эдвард аралында 18 жасында қайтыс болды. Маккормак өмірінің көп бөлігінде әкесінің 13 жасында қайтыс болғанын айтты; алайда, басқа деректерге сәйкес, оның әкесі отбасын тастап, Мэн штатының Уолдоборо қаласына көшіп, жергілікті гранит кеніштерінде жұмыс істеген. Ол 1929 жылы қайтыс болды және Вальдоборо ауылдық зиратында кедейлерге арналған қабірге жерленді. Маккормак сегізінші сыныпқа дейін Джон Эндрю бастауыш мектебінде оқыды. Содан кейін ол отбасын қаржылық жағынан қолдау үшін мектепті тастады, бастапқыда брокерлік фирмада аптасына 3 доллар (2021 жылы шамамен 95 доллар) жалақымен тапсырыс орындаушы болып жұмыс істеді. Маккормак пен оның ағалары аптасына 11 доллар (2021 жылы шамамен 347 доллар) табу үшін үлкен газет тарату маршрутын басқарды. Кейін ол брокерлік фирманы тастап, Уильям Т. Уэйдің кеңсесіне адвокаттың кеңсесіне ауысты, онда аптасына 50 центтік қосымша төлем алды. Ол Уэймен бірге заңды оқыды, 21 жасында Массачусетс штатының адвокаттық емтиханын сәтті тапсырды және жоғары мектепті немесе колледжді бітірмегеніне қарамастан, адвокаттыққа қабылданды. Ол сондай-ақ, "Мейірімді және қорғаушы" "Алмалар" орденінің белсенді мүшесі болды.

Саяси мансабының басталуы

Жас шағында МакКормак саяси өміріне қатысуын жергілікті демократтық кандидаттар үшін үгіт сөздері айту арқылы бастады. 1917 жылдың мамырында МакКормак Массачусетс штатының Конституциялық конвенциясына, Массачусетс штатының 11-ші Саффолк округінің өкілі ретінде сайланды.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

1918 жылдың маусым айында МакКормак Бірінші дүниежүзілік соғысқа АҚШ армиясына қабылданып, бастапқыда Массачусетс штатындағы Девенс лагеріне 151-депо бригадасының 14-ші ротасының құрамына жіберілді. Бастапқы жаттығуын аяқтағаннан кейін МакКормак офицерлік дайындық алу үшін Вирджиния штатындағы Ли лагеріндегі жаяу әскерін алмастыру орталығына тағайындалды. МакКормак қатардан сержант-майор деңгейіне дейін өрледі және келісімге қол қойылған кезде Ли лагерінде офицерлерді даярлау мектебінде оқып жатқан болатын. Соғыс аяқталғаннан кейін қараша айының соңында әскерден босатылды.

Саяси мансабының жалғасы

Соғыстан кейін МакКормак заңгерлікпен айналысып, саяси мансабын жаңартты. Көп ұзамай ол штат заң шығарушы органына енді, 1920 жылдан 1922 жылға дейін 11-ші Саффолк округін Палатада өкілдік етті және 1923 жылдан 1926 жылға дейін Сенатта қызмет етті, соның ішінде 1925 және 1926 жылдары Демократиялық фракцияның жетекшісі қызметін атқарды. 1926 жылы ол конгрессмен Джеймс А. Галливанға қарсы өткен алғашқы сайлауда жеңіліске ұшырады. Жеңілгенімен, МакКормак жақсы әсер қалдырып, болашақ сайлауға дайындалды. Ол заңгерлік тәжірибесін қайта бастады және соттағы істер бойынша табысты мансап құрды, бұл оған жылына 30 000 долларға дейін (2016 жылы шамамен 400 000 доллар) табыс әкелді. МакКормак 1920 жылдан зейнеткерлікке шыққанға дейін штаттық Демократиялық конвенциялардың барлығына делегат ретінде қатысты. Бұдан өзге, ол 1932, 1940, 1944 және 1948 жылдарғы Демократиялық ұлттық конвенцияларға делегат болды.

Конгресс мансабы

МакКормактың Конгресске қайтадан үміткер болу мүмкіндігі Галливан 1928 жылы қайтыс болғаннан кейін туды. Сол жылдың қараша айында МакКормак Галливанның АҚШ Өкілдер палатасындағы мерзімін аяқтау үшін өткізілген арнайы сайлауда да, сондай-ақ толық мерзімге өткен жалпы сайлауда да жеңіске жетті. Ол 20 рет қайта сайланды, бастапқыда 12-ші округтен, ал 1963 жылдан кейін қайта нөмірленген 9-шы округтен сайланды. МакКормак көбінесе қиындықсыз қайта сайланды және ол 1928 жылдың 6 қарашасынан 1971 жылдың 3 қаңтарына дейін (70-ден 91-ге дейінгі Конгрестер) Палатада қызмет етті. 1970 жылы ол қайта сайлануға түспеді.

Конгресс-тегі алғашқы жылдары

Өзінің Палатадағы мансабының басында МакКормак Аумақтар жөніндегі комитетте қызмет етті. Екінші мерзімінде спикер Джон Нэнс Гарнер МакКормакты ықпалды Жолдар мен құралдар комитетіне тағайындады, ол 1941 жылға дейін онда қызмет етті. МакКормак Конгресс мансабы бойында үнемі либералды дауыс беруді сақтап келді, соның ішінде Жаңа саясатты қолдады. 1934 жылы ол Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін АҚШ-та коммунистік және нацистік пропаганданы және жалдау шараларын зерттеген Маккормак-Дикштейн комитеті ретінде танымал Америкаға қарсы қызметтер жөніндегі арнайы комитеттің төрағасы болды.

Палата басшылығына көтерілу

1940 жылы Сэм Рейберн спикер болғанда, ол МакКормакты көпшілік көшбасшысы лауазымына қолдады, бұл МакКормактың Клифтон А. Вудрумды жеңуіне маңызды фактор болды. Келесі 21 жыл бойы МакКормак Палатадағы екінші ең жоғары демократ болып саналды; демократтар көпшілікте болған кезде (1939–1947, 1951–1953, 1955–1961) Рейберн спикер болып тұрғанда ол көпшілік көшбасшысы, ал республикашылар Палатаны бақылаған кезде (1947–1949, 1953–1955) Рейберн азшылық көшбасшысы болғанда ол азшылық көшбасшысының орынбасары болды. Ол коммунизм мен фашизмге қарсы тұруда әрдайым бекем болды және Пёрл-Харборға шабуыл жасалғанға дейін, АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына қарсылық күшті болған кезде, әскери шақыру мерзімін ұзартуда маңызды рөл атқарды. 85-ші Конгресте (1957–1959 жж.) ол Астронавтика және ғарыш зерттеулері жөніндегі арнайы комитеттің төрағасы болды. Осы лауазымда ол Ұлттық аэронавтика және ғарыш басқармасын (NASA) құру туралы заң жобасын ұсынды және оның қабылдануын қамтамасыз етті. МакКормак 1957 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға дауыс берді, сондай-ақ 1960 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға қатысты 1960 жылғы 24 наурыздағы Палатаның алғашқы қарарына дауыс берді, бірақ 1960 жылғы 21 сәуірдегі заң жобасына Сенат енгізген түзетулерге дауыс бермеді.

Палата Төрағасы

1961 жылы қарашада Рейберн қайтыс болғаннан кейін МакКормак 1962 жылдың басында сайлауда жеңіске жеткенге дейін спикер міндетін атқарды; ол 1962 жылдың қаңтарынан бастап 1971 жылы Палатадан зейнеткерлікке шыққанға дейін қызмет етті. МакКормактың спикерлік лауазымдағы тоғыз жылы Линдон Б. Джонсон әкімшілігі кезінде «Ұлы қоғам» заңнамасының Палатада қабылдануымен ерекшеленді, оның ішінде азаматтық құқықтарды кеңейту, мемлекеттік білімге қол жеткізу және егде жастағы азаматтарға денсаулық сақтау көрсету туралы заңдар бар еді. МакКормак спикер болып сайланған тұңғыш католик болды, және кейбір сыншылар оның діні кейде оның басшылық қасиеттерінде көрініс беретінін айтты. Мысалы, 1961 жылы мектептерге федералдық көмек мәселесі талқыланғанда МакКормак шіркеу мектептерін де қосу қажет екенін талап етті, және осы мәселе бойынша келіспеушіліктердің нәтижесінде заң жобасы қабылданбады. 1963 жылы МакКормак өз ұстанымын өзгертті және негізінен мемлекеттік мектептерге бағытталған көмек туралы заң жобасын қабылдауды ұйымдастырды. МакКормактың қызметінің соңғы кезеңінде Вьетнам соғысы төңірегіндегі пікірталасқа көбірек назар аударды, оны ол қолдады. Осы жылдары МакКормактың мінез-құлқы өзгерді, және ол кейбір бақылаушыларға даналық пен басшылық беруге тырысатын мейірімді егде жастағы туысын еске салды. Палата мүшелерінің айтуынша, МакКормактың күші – мүшелерге деген жеке қамқорлығында болды, ол оларды оған деген құрметпен жауап беруге және онымен жұмыс істеуге ынталандырды. Оның кемшілігі – ағалық жүйе Палатада үлкен билікке ие, бірақ спикердің бақылауына бағынбайтын, бекінген комитет төрағаларын құрды. Спикер ретінде МакКормак ұлттық бағдарламаны іске қосты; ол ауыл шаруашылығы заңдарын қабылдау үшін күрескеніне мақтан тұтты, бірақ «барлық округімде бесеуден артық гүлдік тостаған жоқ» деді. 1963 жылғы 22 қарашада президент Джон Ф. Кеннединің қазасы мен 1965 жылғы 20 қаңтарда Хьюберт Хамфридің вице-президент ретінде ант беруі аралығында МакКормак мұрагерлік тізбегінде бірінші болып тұрды, сондықтан оған Құпия қызметтен қорғау ұсынылды. 1969 жылдың қаңтарында Аризона штатының конгрессмені Моррис Удалл МакКормакты спикер лауазымынан ығыстыруға тырысты. 1970 жылы саяси шабуылдар күшейді және бірнеше конгрессмендер МакКормакты жасының қарттығына байланысты орнынан кетуге шақырды. Калифорниялық Джером Р. Уолди партиялық жиыннан оның басшылығына сенімсіздік білдіруді сұрады, бірақ жиын одан бас тартты. 1970 жылдың басында МакКормак Палатаға қайта сайлануға түспеуді шешті, бірақ мамыр айында оны жария еткенге дейін өз шешімін құпия сақтады. МакКормактың орнын 1971 жылы Луиза Дей Хикс, ал спикер лауазымын Карл Альберт иеленді.

Зейнеткерлік және өлім

МакКормак Бостонда зейнеткерлікте өмір сүрді. 1980 жылдың 22 қарашасында Дедхэмдегі әсершілер үйінде пневмониядан көз жұмды. Ол Массачусетс штатының Батыс Роксбери қаласындағы Сент-Джозеф зиратында жерленді.

Мұра

1983 жылы Массачусетс Бостон университеті Джон В. Маккормак қоғамдық істер институтын құрды. 1985 жылы университет Маккормак құрметіне аталған Джон В. Маккормак залын салтанатты түрде ашты. 2003 жылы Маккормак институты аспирантура деңгейіне дейін кеңейтілді. 2010 жылы оқу орны өзінің мақсатын тағы да кеңейтіп, Маккормак саясат және әлемдік зерттеулер аспирантура мектебі деп атауға ие болды. Маккормак аспирантура мектебінің қазіргі миссиясы әлеуметтік әділдік, үкіметтік есептілік және ашықтық салаларындағы білім беруді, сондай-ақ демократиялық институттарды күшейтуді қамтиды. Джон В. Маккормак пошта бөлімі мен Бостон қаласындағы сот ғимараты 1930 жылдардың басында салынды және Маккормак құрметіне қайта аталды. 1998 жылы қалалық ескерткіштер комиссиясы оны Бостонның маңызды ескерткіші деп таныды, ал 2011 жылы ол Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Дорчестердегі Джон В. Маккормак орта мектебі де оның құрметіне аталды. Массачусетс штатының Бостон қаласындағы Эшбертон Плейс көшесінде орналасқан мемлекеттік кеңсе ғимараты да Маккормак есімімен аталады.

Отбасы

1920 жылы МакКормак Маргарита Харриет Джойсқа (көбінесе Харриет немесе М. Харриет деп аталды) үйленді; ол МакКормактан жеті жас үлкен болды және опера әншісі болуға тырысқан, бірақ үйленгеннен кейін осы мансабынан бас тартты. МакКормактардың балалары болмады. Конгресс отырыста болғанда олар Вашингтон қонақүйінде тұрды. МакКормактың әйеліне деген берілгендігі туралы әңгімелер аңызға айналды; оның достары мен әріптестері МакКормак негізінен қаншалықты кеш жұмыс істесе де, олар әрқашан бірге кешкі ас ішеді және ешқашан бір түнді бөлек өткізбейді деп айтты. МакКормак пен оның әйелі сенімді Рим католиктері болды, ал ол Колумб орденінің мүшесі еді; екеуі де шіркеуге қызмет еткені үшін Ватиканнан марапат алды. Харриет МакКормак 1971 жылдың желтоқсанында, ұзақ ауруханада жатқаннан кейін 87 жасында қайтыс болды. Бір жылдан астам уақыт бойы МакКормак әр түнді оның жанындағы аурухана палатасында өткізді. Эдвард Дж. Маккормак кіші, Маккормактың інісі Эдвардтың ("Кноко") ұлы, 1958 жылдан 1963 жылға дейін Массачусетс штатының бас прокуроры болып қызмет етті. Ол 1962 жылы АҚШ Сенатына демократтық үміткер болды, ал 1966 жылғы сайлауда Массачусетс губернаторына демократтық үміткер ретінде қатысты, бірақ екеуіне де жеңілуге тиіс болды.