Чарльз Барнет: Американдық джаз саксофонисі және әндер жазушысы
Charlie Barnet
Чарльз Барнет: америкалық джаз саксофонист, композитор, ән ұйымдастырушы (1913-1991). "Skyliner", "Cherokee" сияқты хиттерімен танымал. Биографиясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық джаз саксофонист, композитор және топ жетекшісі (1913–1991)
American jazz saxophonist, composer and band leader (1913–1991)
Чарльз Дейли Барнет (26 қазан 1913 – 4 қыркүйек 1991) – американдық джаз саксофонист, композитор және топ жетекшісі. Оның ең танымал жазбалары: "Skyliner", "Cherokee", "The Wrong Idea", "Scotch and Soda", "In a Mizz" және "Southland Shuffle".
Charles Daly Barnet (October 26, 1913 – September 4, 1991) was an American jazz saxophonist, composer, and bandleader. His major recordings were "Skyliner", "Cherokee", "The Wrong Idea", "Scotch and Soda", "In a Mizz", and "Southland Shuffle".
Ерте өмір
Барнет Нью-Йорк қаласында Шарлин (Дейли) мен Уиллард Барнеттің ұлы болып дүниеге келді. Оның ата-анасы ол екі жаста болғанда ажырасып, анасы мен әже-шешесі тәрбиеледі. Оның әкесінің әкесі Чарльз Фредерик Дейли Нью-Йорк орталық темір жолының вице-президенті, банкир және кәсіпкер болған. Барнет Нью-Йорк және Чикаго аймақтарындағы пансиондық мектептерде оқыды. Бала кезінде фортепиано мен саксофонда ойнауды үйренді. Ол көбінесе музыка тыңдау және музыкант ретінде жұмыс іздеу үшін мектепті тастап кететін. Оның отбасы оның заңгер болуын қалағанмен, ол оның орнына музыкант болуды жөн көрді.
Barnet was born in New York City, the son of Charline (Daly) and Willard Barnet. His parents divorced when he was two, and he was raised by his mother and her grandparents. His grandfather was Charles Frederick Daly, a vice president for the New York Central Railroad, banker, and businessman. Barnet attended boarding schools, both in the New York and Chicago areas. He learned to play piano and saxophone as a child. He often left school to listen to music and to try to gain work as a musician. Although his family wanted him to become a lawyer, he chose to be a musician instead.
Мансап
Он алты жасында Барнет Жан Голдкетттің спутниктік тобымен гастрольде ойнады және Нью-Йоркке келді, онда Фрэнк Винегардың Пенсильваниялық жігіттеріне тенор саксофонда қосылды. Әрқашан тынышсыздыққа ұшыраған ол 1931 жылы Голливудқа көшіп, жергілікті оркестр жетекшілерін Ұлы депрессия кезінде азайып бара жатқан "ыстық" музыкаға қызықтыруға тырысқанда кинода эпизодтық рөлдерде ойнады. 1932 жылдың соңында, 18 жасында, ол шығысқа оралып, CBS-тің артистер бюросындағы байланысқа оркестр жетекшісі ретінде сынап көруге көндірді. Барнет 1933 жылдың қазанында Нью-Йорктегі Park Central қонақүйінде жазбалар жасады, бірақ 1930 жылдардың көп бөлігінде үлкен жетістікке жете алмады, тобын жиі таратып, стилін өзгертіп отырды. 1935 жылдың басында ол Жаңа Орлеандағы Рузвельт қонақүйінде суинг музыкасын алғаш рет орындауға тырысты, бірақ Луизиананың әйгілі губернаторы Хьюи Лонг жаңа дыбысты ұнатпай, топты қаладан қудырып, оларды содан кейін шабуыл жасалған бордельге шақырды. Барнет Джо Хеймстен жұмыссыз қалған бірнеше музыканттарын қабылдауға келісті, ал өзі Гаванаға, жасы үлкен бай әйелдерге серіктеп саяхатқа кетті. 1936 жылы тағы бір Барнеттің тобы пайда болды, онда болашақта танымал болатын The Modernaires вокалдық квартеті болды, бірақ ол тез арада сахнадан кетіп қалды. Барнеттің ең танымал кезеңі – және оның алғашқы тұрақты тобы – 1939 және 1941 жылдар аралығында болды, бұл кезең Рей Нобл жазған және Билли Мэй аранжировкалаған "Cherokee" хитімен басталды. 1937 жылы трубашылар Рой Элдридж және Фрэнки Ньютон, сондай-ақ басист Джон Кирби қосылды. Лена Хорн Барнеттің вокалистерінің бірі болды. Көптеген ақ музыканттардан тұратын топқа қарамастан, Барнет Гарлемдегі Аполло театрында өнер көрсетуге шақырылды және жаңа көрермендер рекордын орнатты. Ол өмірі бойында әуекей аранжировкаларға қарсы болды. "The Wrong Idea" әнінде ол сол дәуірдің "тәтті" биг-бенд дыбысын паш етті. Әнді Билли Мэй жазды, ол кейін Стен Фребергпен Capitol Records-та бірлесіп жұмыс істегенде, сондай-ақ Лоренс Велк сатирасы "Wunnerful! Wunnerful!" әнін жасағанда да осы сатиралық тәсілді қолданды. Барнеттің тобында ішімдік ішу мен зардаптар жиі кездесетін әйгілі кештер өткізілетін. Глен Миллер киім мен мінез-құлықтың қатаң стандарттарын енгізгенімен, Барнет көңіл көтеруге көбірек қызығушылық танытты, оның автобиографиясы "Those Swinging Years: The Autobiography of Charlie Barnet" куәландырады. 1949 жылы ол зейнеткерлікке шықты, себебі музыкаға деген қызығушылығы мүлдем жойылды. Ол қалаған уақытта зейнеткерлікке шыға алды, өйткені ол өте бай отбасының бірнеше мұрагерлерінің бірі болды. Ол кейде зейнеткерлікке шығып, қысқа гастрольдерге қатысты, бірақ толық уақыт музыкамен айналыспады. 1956 жылы ол "Dance Bash" альбомын шығарды, ол 1947 жылдан 1952 жылға дейін бес жыл бойы жазылған. Тенор саксофондағы ерекше дыбысымен және қарқынды стилімен танылған Барнет 1930 жылдардың соңында альт саксофонын, содан кейін 1920 жылдардан бері қолданылмай келген және биг-бенд дәуірінде кеңінен қолданылмаған сопрано саксофонын қосты. Барнет жиынға қатыспады. Барнеттің тақырыптық әні "Redskin Rhumba" болды. Оның автобиографиясы "Those Swinging Years: The Autobiography of Charlie Barnet", Стэнли Дэнспен бірлесіп жазылған, 1984 жылы жарық көрді. Ол Германияның Мюнхен қаласындағы AFN стансасынан хабарланды, оны Ральф Моффат жүргізді. Станцияның өте қуатты 100 кВт қос таратушыларының арқасында AFN Мюнхенді Ұлыбританияға дейін естуге болады; бұл және Моффаттың шоуының танымалдылығы "Skyliner" және көптеген басқа қазіргі заманғы американдық суинг хиттерінің бүкіл Еуропа бойынша кең танымалдыққа ие болуына және Ұлыбританияда хиттерге айналуына көмектесті. Атауы (алғашқыда "Sky Liner" деп басылған) американдық ұшқыштардың Мюнхенге ұшып келіп, радиостанцияның күшті сигналын қалаға бағыттау үшін қолданған тәжірибесіне сілтеме болуы мүмкін.
By sixteen, Barnet had played on tours with Jean Goldkette's satellite band and was in New York, where he joined Frank Winegar's Pennsylvania Boys on tenor sax. Always restless, by 1931 he had relocated to Hollywood and appeared as a film extra while trying to interest local bandleaders in hot music, which was increasingly unpopular due to the Great Depression. Late in 1932, aged 18, he returned east and persuaded a contact at CBS' artist bureau to try him out as an orchestra leader. Barnet began recording in October 1933, during an engagement at New York's Park Central Hotel, but was not a great success for most of the 1930s, regularly breaking up his band and changing its style. Early in 1935, he attempted to premiere swing music at New Orleans' Hotel Roosevelt, where Louisiana's colorful Governor Huey Long, disliking the new sound, had the band run out of town by luring them to a bordello, which was then raided. Barnet arranged with Joe Haymes to take several of his now jobless sidemen, while he himself went on a lark in Havana, as an escort to well to do older women. 1936 saw another swinging Barnet edition, which featured the up and coming vocal quartet The Modernaires but quickly faded from the scene. The height of Barnet's popularity—and his first truly permanent band—came between 1939 and 1941, a period that began with his hit version of "Cherokee", written by Ray Noble and arranged by Billy May. Trumpeters Roy Eldridge and Frankie Newton and bassist John Kirby joined in 1937. Lena Horne was one of Barnet's vocalists. Unusually, for a mainly white group, Barnet was booked to perform at the Apollo Theater in Harlem and established a new attendance record. Throughout his career he was an opponent of syrupy arrangements. In the song "The Wrong Idea", he lampooned the "sweet" big band sound of the era. The song was written by Billy May, who later used the same satirical bent in his collaborations with Stan Freberg on Capitol Records including the Lawrence Welk satire "Wunnerful! Wunnerful!" Barnet's was a notorious party band where drinking and vandalism were not uncommon. While Glenn Miller enforced strict standards of dress and deportment, Barnet was more interested in having fun, according to his autobiography Those Swinging Years: The Autobiography of Charlie Barnet. In 1949 he retired, apparently because he had lost interest in music. He was able to retire when he chose because he was one of the few heirs in a very wealthy family. He occasionally returned from retirement for brief tours but never returned to music full time. In 1956, he released an album, Dance Bash, which was recorded over five years from 1947 to 1952. Known for a unique sound and hard swinging style on tenor saxophone, Barnet in the late 1930s added the alto saxophone to his arsenal, followed by the soprano saxophone, an instrument that had fallen out of favor after the 1920s and was not generally used in the big band era. Barnet did not play at the gathering. Barnet's theme song was "Redskin Rhumba". His autobiography, Those Swinging Years: The Autobiography of Charlie Barnet, written with Stanley Dance, was published in 1984. broadcast from the AFN station in Munich, Germany, and hosted by Ralph Moffat. Thanks to the station's immensely powerful twin 100 kW transmitters, AFN Munich could be heard as far away as the UK; this, and the popularity of Moffat's show, evidently helped "Skyliner" and many other contemporary American swing hits to gain wide popularity across Europe and become hits in the UK. The title (which was originally printed as "Sky Liner") may be a reference to the practice of American pilots flying into Munich who used the radio station's powerful signal to home in on the city.