Генри Уэйс (1836-1924) – ағылшын дін қызметкері, тарихшы. Лондон Корольдік колледжінің басшысы, Кентербери соборының дін қызметкері болды. Реформацияны қолдады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық Англикан шіркеуінің дін қызметкері және тарихшысы (1836–1924)
British Anglican churchman and historian (1836–1924)
Генри Уэйс (10 желтоқсан 1836 – 9 қаңтар 1924) – ағылшын Англикан шіркеуінің дін қызметкері және шіркеу тарихын зерттеуші. 1883 жылдан 1897 жылға дейін Лондондағы Король колледжінің директоры, ал 1903 жылдан 1924 жылға дейін Кентербери соборының деканы қызметін атқарды. "Ұлттық өмірбаян сөздігінде" ол "тиімді басқарушы, терең білімді протестант дін қызметкері және Реформация кезеңіндегі жағдайды қатты қорғаған" деп сипатталған.
Henry Wace (10 December 1836–9 January 1924) was an English Anglican priest and ecclesiastical historian who served as Principal of King's College, London, from 1883 to 1897 and as Dean of Canterbury from 1903 to 1924. He is described in the Dictionary of National Biography as "an effective administrator, a Protestant churchman of deep scholarship, and a stout champion of the Reformation settlement".
Ерте өмір және білім
Уэйс 1836 жылдың 10 желтоқсанында Лондонда дүниеге келді және Марлборо колледжінде, Регби мектебінде, Лондон Корольдік колледжінде және Оксфордтың Брассенос колледжінде білім алды (BA literae humaniores және математика, 1911 жылы құрметті мүше).
Wace was born in London on 10 December 1836 and was educated at Marlborough College, Rugby School, King's College, London, and Brasenose College, Oxford (BA literae humaniores and mathematics, Honorary Fellow 1911).
Мансап
Ол діни қызметке қабылданды және Санкт-Люк, Бервик-стрит (1861-63), Санкт-Джеймс, Пикадилли (1863-69) және Гровенор капелласында (1870-72) пасторлық қызмет атқарды. Ол Линкольн қонақ үйіне көшіп, алдымен капеллан (1872-1880), кейіннен уағыздаушы (1880-96) болып қызмет етті. Одан әрі ол Соттық мылтық еріктілерінің капелланы (1880-1908) және 1896 жылы Уорбертон лекцияторы болды. 1875 жылы Лондондағы Король колледжінде шіркеу тарихының профессоры болды, сондай-ақ оның директоры (1883-97) қызметін атқарды. Ол 1896-1903 жылдары Корнхиллдегі Сент-Майкл шіркеуінің пасторы және 1903 жылдан 1924 жылы қайтыс болғанға дейін Кентербери соборының деканы болды. Ол собордың үлкен монастырының ауласына жерленген.
He took Holy Orders and served curacies at St Luke's, Berwick Street (1861–63), St James's, Piccadilly (1863–69), and Grosvenor Chapel (1870–72). He moved to Lincoln's Inn, where he served first as Chaplain (1872–80) and later as Preacher (1880–96). He was additionally Chaplain of the Inns of Court Rifle Volunteers (1880–1908) and the Warburton Lecturer for 1896. In 1875, he became Professor of Ecclesiastical History at King's College, London, of which he served as Principal (1883–97). He was Rector of St Michael's, Cornhill 1896–1903 and Dean of Canterbury from 1903 until his death in 1924. He is buried in the courtyard of the great cloister of the cathedral.
Жазбалар
Ол христиандық және шіркеу тарихындағы көптеген басылымдарды жазды, оларға үлес қосты және редакциялады. Оның ең белгілі және кеңінен қолданылатын еңбегі – VI ғасырдың соңына дейінгі христиандық биографиясы және әдебиеті сөздігі, оны Уильям Смитпен бірлесіп жазған, сондай-ақ негізгі секталар мен ағымдар туралы мәліметтер кірген. Ол Филипп Шаффпен Никеялық және Никеядан кейінгі Әулиелердің екінші сериясы бойынша жұмыс істеді. 1902 жылдан 1905 жылға дейін ол евангелистік ағылшын академиялық журналы "The Churchman" редакторы болды.
He wrote, contributed to, and edited, many publications in Christian and ecclesiastical history. His best known work, of widest application, is the Dictionary of Christian Biography and Literature to the End of the Sixth Century A. D., with an Account of the Principal Sects and Heresies, written in collaboration with William Smith. He worked with Philip Schaff on the second series of the Nicene and Post Nicene Fathers. From 1902 to 1905 he was editor of The Churchman, an evangelical Anglican academic journal.
Басқа жетістіктер
Ол 1874 және 1875 жылдары Бойль лекцияларын, ал 1879 жылы Оксфорд университетінде Бэмптон лекцияларын оқыды. Ол Оксфордта 1880–81 және 1907 жылдары, ал Кембриджде 1876, 1891, 1903 және 1910 жылдары таңдамалы уағыздаушы болды. Ол 1881 жылы Сент-Пол соборының пребендариі болып тағайындалды және 1921 жылы Кентербери қаласының құрметті азаматы атанды. 1922 жылы ол Киелі кітапты қолдайтын шіркеушілердің миссионерлік қоғамын құруда маңызды рөл атқарды және 1923 жылдан бастап 1924 жылғы 9 қаңтарда жол апатынан қайтыс болғанға дейін оның вице-президенті болды.
He delivered the Boyle Lectures in 1874 and 1875 and the Bampton Lectures at the University of Oxford in 1879. He was Select Preacher at Oxford in 1880–81 and 1907 and at Cambridge in 1876, 1891, 1903, and 1910. He was appointed Prebendary of St Paul's Cathedral in 1881 and received the honorary freedom of the City of Canterbury in 1921. In 1922 he played an important role in the foundation of the Bible Churchmen's Missionary Society and was its Vice President from 1923 until his death on 9 January 1924, following a road traffic accident.